ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 248 ออกจากเมือง

เมื่อหลีเหย่เกมบของเสรมจเรียบร้อยกมเตรียมจะพาเนี่ยเทียน ไปยังค่ายกลนำาส่งขนาด้ใหญ่ที่อยู่กลางเมืองของกะโหลกเลือด้ ทว่าหู หันกลับมาถึงพอด้ี

“เจ้ารอก่อน ข้าจะพาหัวเทียนไปส่งที่เทือกเขาฮว้านคง” หลีเหย่เอ่ยกำาชับ

“เทือกเขาฮว้านคง?” หูหันอึ้งไปครู่ มองเนี่ยเทียนด้้วย ความแปลกใจ “เขามีแค่ตบะท้ายสวรรค์ ไปเทือกเขาฮว้านคงจะถูก คนฆ่าระหว่างทางเอาได้้”

“เขาย่อมไม่เหมือนพวกเจ้าอยู่แล้ว” หลีเหย่แค่นเสียงหนึ่ง ครั้ง “ข้าจะใช้ค่ายกลนำาส่งแห่งมิติส่งตัวเขาไปยังเทือกเขาฮว้านคง โด้ยตรง ไม่จำาเป็นต้องเด้ินทางไกลให้เหนื่อยเปล่า”

เมื่อได้้ยินประโยคนี้ ด้วงตาของหูหันกมเปล่งประกายเลมก น้อย อด้ไม่ได้้จนต้องเอ่ยวิงวอน “หลีเหย่ เอ่อ…ข้ากมอยู่กับเจ้ามาปี หนึ่งแล้ว ช่วงนี้หินวิเศษของข้าขาด้มือเลยคิด้จะไปเสี่ยงโชคที่เทือก เขาฮว้านคงดู้สักครั้งเช่นกัน หัวเทียนขอบเขตต่ำาต้อยเกินไป ต่อให้ไม่ ต้องเด้ินทางไกล อยู่ที่เทือกเขาฮว้านคงกมยังอันตรายมากอยู่ด้ี ข้า สามารถช่วยเจ้าดู้แลเขาได้้”

หูหันช่วยหลีเหย่หลอมอาวุธมานานมากแล้ว ทว่าท่าทีที่ หลีเหย่มีต่อนางกลับไม่ร้อนไม่หนาว

ในสายตาของนาง หลีเหย่ไม่เคยมองนางเป็นคนกันเอง นางเองกมรู้ด้ีว่าเผยฉีฉีที่เชี่ยวชาญเวทลับห้วงมิติได้้สร้างค่ายกลขนาด้ เลมกแห่งหนึ่งไว้ในเทือกเขาฮว้านคง

ผู้ที่มีความสามารถสร้างค่ายกลนำาส่งแห่งมิติในเทือกเขาฮ ว้านคงได้้มีเพียงสามอิทธิพลอย่างเด้ือนด้ับ เปลวอัคคีและกะโหลก เลือด้เท่านั้น

สามฝ่ายนั่นไม่อนุญาตให้คนนอกยืมใช้ค่ายกลนำาส่งแห่ง มิติที่ไปโผล่ในเทือกเขาฮว้านคง ต่อให้จ่ายหินวิเศษมากแค่ไหนกมไม่ ยอม

มีเพียงคนที่พึ่งพาสามขั้วอิทธิพลเท่านั้นถึจะสามารถใช้ ค่ายกลนำาส่งแห่งมิติของทั้งสามฝ่ายไปโผล่ในเทือกเขาฮว้านคงได้้ โด้ยตรง

นอกจากนี้แล้วกมีเพียงเผยฉีฉีที่เชี่ยวชาญเวทลับห้วงมิติ เท่านั้นที่ถึงจะมีความสามารถและกำาลังทรัพย์มากพอจะสร้างค่ายกล นำาส่งแห่งหนึ่งขึ้นมาในเทือกเขาฮว้านคง

หูหันรู้มาตลอด้ว่าเผยฉีฉีมีค่ายกลนำาส่งแห่งมิติแห่งหนึ่งใน เทือกเขาฮว้านคง แต่ว่าค่ายกลนำาส่งแห่งมิตินั้นมีเพียงเผยฉีฉีและหลี เหย่เท่านั้นที่สามารถใช้ได้้

คราวนี้หลีเหย่กลับยอมใช้ค่ายกลนำาส่งแห่งมิติที่สร้างขึ้น ในเทือกเขาฮว้านคงเพื่อเนี่ยเทียน ทำาให้หูหันเกิด้ความคิด้ด้ีๆ ขึ้นมา ทันที

“เจ้ากมอยากไปเหมือนกันรึ?” หลีเหย่ขมวด้คิ้ว

หูหันพยักหน้าติด้ต่อกัน รีบกล่าวว่า “เจ้าวางใจได้้เลย ข้า ไม่มีทางเปิด้เผยเรื่องค่ายกลนำาส่งแห่งมิติแห่งนั้นแน่นอน ข้ายัง สามารถจ่ายหินวิเศษค่านำาส่ง และอีกอย่าง หากเจ้าอนุญาตให้ข้าไป เมื่ออยู่ในเทือกเขาฮว้านคงข้าจะดู้แลหัวเทียนเอง หากเขาพบเจอ อันตราย ข้าจะไม่มีทางนิ่งดู้ด้ายอย่างแน่นอน”

หลีเหย่เงียบงันไม่พูด้อะไร

แท้จริงแล้วไม่ว่าจะเป็นเนี่ยเทียนหรือหูหันล้วนไม่เข้าใจว่า เหตุใด้เขาถึงให้เกียรติเนี่ยเทียนถึงขนาด้ที่หลังจากเนี่ยเทียนมาอยู่ได้้ ไม่นานกลับยอมพาเนี่ยเทียนไปใช้ค่ายกลนำาส่งที่เป็นแค่ของเขาและ เผยฉีฉีเท่านั้น

เขาให้ความสำาคัญกับเนี่ยเทียนด้้านหนึ่งเป็นเพราะครา วก่อนเนี่ยเทียนมีการแสด้งออกที่โด้ด้เด้่นมากเป็นพิเศษ

อีกด้้านหนึ่ง หรืออาจจะพูด้ว่าเป็นด้้านที่สำาคัญยิ่งกว่า นั่น กมคือตัวตนของเนี่ยเทียน

เนี่ยเทียนเป็นคนที่หัวมู่พามา

และหัวมู่กมสนิทสนมกับอาจารย์ของเขาอย่างมาก เขายัง แอบรู้สึกได้้ด้้วยว่าระหว่างอาจารย์เขาและหัวมู่น่าจะยังมีความลับ มากมายต่อกัน

และกมด้้วยเหตุนี้ เนี่ยเทียนที่หัวมู่เป็นคนพามาจึงแตกต่าง ไปจากคนอื่น

“หินวิเศษไม่จำาเป็นต้องจ่ายแล้ว หากเจ้าอยากไปจริงๆ กม กินยากัด้ใจเมมด้นี้ลงไป” หลีเหย่คิด้อยู่ครู่หนึ่งกมหยิบเอายาสีเขียวเข้ม เมมด้หนึ่งออกมาจากในถุงเกมบของแล้วมอบให้หูหัน “เจ้าน่าจะรู้ว่ายา กัด้ใจหมายความถึงอะไร ขอแค่เจ้ายอมกินมัน ข้าถึงจะให้เจ้าไปกับ หัวเทียน”

เหมนว่าหลีเหย่หยิบยากัด้ใจออกมา หันหูกมหน้าเปลี่ยนสี ทันที

นางลังเลอย่างเหมนได้้ชัด้ “จะให้ยาแก้ข้าเมื่อไหร่?”

“หลังจากกลับมา” หลีเหย่เอ่ยเสียงเยมน

หูหันกัด้ฟันแล้วกลืนยากัด้ใจสีเขียวเข้มเมมด้นั้นลงไป จาก นั้นถึงสูด้ลมหายใจเข้าลึกแล้วกล่าวว่า “ทีนี้ได้้หรือยัง?”

“จำาไว้ว่าช่วยข้าดู้แลหัวเทียนให้ด้ี หากเขาไม่ได้้กลับมา พร้อมกับเจ้า ข้าจะไม่ให้ยาแก้กับเจ้าเด้มด้ขาด้” หลีเหย่สั่งความ

หูหันยิ้มขื่นหนึ่งครั้ง พยักหน้าเป็นการบอกว่าเข้าใจ

“อย่าคิด้ว่าข้าโหด้เหี้ยม ข้าจะรู้ได้้อย่างไรว่าเจ้าไม่ได้้มี เจตนาอื่น? ขอบเขตของเจ้าสูงล้ำา อยู่ในเมืองโพ่เมี่ยแห่งนี้แน่นอนว่า ไม่ยอมกังวลกับสิ่งใด้ แต่หากอยู่ในเทือกเขาฮว้านคงแล้วเจ้าลงมือ สังหารเนี่ยเทียนขึ้นมา ข้าจะรู้ได้้อย่างไร?” หลีเหย่เองกมไม่ได้้คิด้จะ ปิด้บัง “เจ้าติด้ตามข้ามาหนึ่งปีแล้วกมจริง ทว่าข้าไม่รู้จักเจ้าด้ีนัก คน ที่กล้ามาใช้ชีวิตอยู่ในอาณาจักรเลี่ยคงล้วนไม่ใช่คนด้ี ในอด้ีตเรื่อง ราวของเจ้าเป็นเช่นไรข้าเองกมไม่รู้”

หูหันสีหน้ามืด้มน กล่าวว่า “ข้าเข้าใจ อย่างไรเจ้ากมไม่เชื่อ ใจข้า”

“เจ้าไปรอข้าที่ค่ายกลนำาส่ง อีกเด้ี๋ยวข้าจะตามไป” หลี เหย่เอ่ยเร่ง

หูหันไม่จึงพูด้มากอีก รีบเด้ินออกไปทันที ไม่นานเงาร่าง ของนางกมหายลับไป

หลังจากที่นางจากไปแน่นอนแล้ว หลีเหย่ถึงได้้แค่นเสียง กล่าวกับเนี่ยเทียน “หัวเทียน ระวังหญิงสาวผู้นี้ไว้ให้ด้ี ข้าเคยได้้ยิน เรื่องราวเกี่ยวกับนางมาบ้าง นางไม่ธรรมด้าเลยล่ะ หากไม่ให้นางกิน ยากัด้ใจ ข้าย่อมไม่มีทางวางใจปล่อยให้นางไปกับเจ้าแน่ แน่นอนว่า อยู่ในเมืองโพ่เมี่ยนางไม่สามารถสร้างเรื่องก่อราวได้้ ทว่าพอออกไป ข้างนอกกมไม่แน่”

“เจ้ากลัวว่านางจะฆ่าข้า?” เนี่ยเทียนตะลึง

“หากไม่มียากัด้ใจ เกรงว่านางคงจะทำาเช่นนั้นจริงๆ เจ้า ต้องจำาเอาไว้ว่าในอาณาจักรเลี่ยคงไม่มีใครที่ธรรมด้าสักคน โด้ย เฉพาะผู้หญิงเช่นนี้ แต่ละคนล้วนมีประสบการณ์ที่ซับซ้อนถึงขีด้สุด้” หลีเหย่ตอบรับ

“อ้อ แบบนี้เองหรือ แล้วทำาไมเจ้าถึงเชื่อใจข้าล่ะ?” เนี่ย เทียนเอ่ยถามด้้วยความแปลกใจ

“ท่านหัวเป็นคนพาเจ้ามา ความสัมพันธ์ระหว่างท่านหัว และอาจารย์ข้า…” พูด้มาได้้ครึ่งหนึ่งหลีเหย่กมหยุด้ชะงักแล้วไม่พูด้ มากอีก “ไปกันเถอะ รู้แค่ว่าเจ้าไม่ใช่คนนอกกมพอแล้ว”

ครู่หนึ่งหลังจากนั้นเนี่ยเทียนและหลีเหย่กมาปรากฏตัวอยู่ ที่ค่ายกลนำาส่งแห่งมิติขนาด้ใหญ่ของเมืองโพ่เมี่ย ซึ่งหูหันได้้มารออยู่ ก่อนแล้ว

ระหว่างทางที่มาหลีเหย่ยังกำาชับเรื่องราวบางส่วนกับเนี่ย เทียน ทั้งยังหยิบเอากำาไลหยกเขียวและแผนที่แผ่นหนึ่งมอบให้เขา ให้เนี่ยเทียนไปตามสถานที่ที่กำาหนด้ไว้ในแผนที่

หลังจากที่หลีเหย่จ่ายหินวิเศษให้กับหลิวคังแห่งกะโหลก เลือด้ที่เป็นผู้รับชอบที่แห่งนี้เสรมจเรียบร้อยกมให้เนี่ยเทียนและหูหัน เข้าไปยืนในค่ายกล

ค่ายกลเปิด้ใช้ เนี่ยเทียนและหูหันจึงหายร่างไปจากเมือง โพ่เมี่ย

นาทีถัด้มา คนทั้งสองกมาปรากฏตัวอยู่ในค่ายกลนำาส่ง แห่งมิติเลมกๆ ที่เผยฉีฉีสร้างไว้ในเทือกเขาฮว้านคง

หลังจากเปลี่ยนสภาพแวด้ล้อมใหม่ หูหันกมดู้เป็นตัวของตัว เองอย่างเหมนได้้ชัด้ นางเหลือบตามองเนี่ยเทียนหนึ่งครั้งและกล่าวว่า “หลีเหย่ไม่เคยเป็นมิตรกับใครขนาด้นี้มาก่อน”

เนี่ยเทียนหัวเราะฮ่าๆ แล้วจึงกล่าวว่า “ข้ามาที่เทือกเขาฮ ว้านคงกมเพราะฝึกตน ไม่ได้้อยากรวย พื้นที่ที่ข้าจะไปไม่มีสัตว์วิเศษที่ แขมงแกร่งปอวนเปี้ยนอยู่ อีกทั้งกมถูกค้นหาจนทั่วหมด้แล้วจึงไม่เคยมี ใครไปที่นั่น”

“อ้อ แบบนี้เองหรือ” หูหันมองเขาด้้วยสายตาลึกล้ำาหนึ่ง ครั้งคล้ายจะมองให้ทะลุปรุโปร่ง ทว่าเนี่ยเทียนในสายตาของนางไม่ ว่ามองอย่างไรกมช่างปกติธรรมด้า ไม่มีจุด้พิเศษใด้ๆ

นางไม่เข้าใจว่าเหตุใด้หลีเหย่ผู้เย่อหยิ่งถึงได้้ให้ความ สำาคัญกับเนี่ยเทียนนัก

“หินส่งข้อความเสียงก้อนนี้ข้ามอบให้เจ้า” หูหันหยิบเอา หินทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนก้อนหนึ่งที่ด้้านในกลวงโบ๋ส่งมาให้เนี่ย เทียนแล้วบอกว่า “ในรัศมีสิบลี้ เจ้าสามารถส่งข้อความเสียงผ่านหิน นี้ได้้ หากอยู่เกินสิบลี้กมจะใช้ไม่ได้้แล้ว ข้าจะพยายามอยู่ในขอบเขตที่ ใกล้กับเจ้ามากที่สุด้ หากพบเจอปัญหา เจ้าสามารถใช้หินส่ง ข้อความเสียงนี้เรียกข้าได้้ ข้าจะรีบมาหาโด้ยเรมวที่สุด้”

เนี่ยเทียนรับเอาหินส่งข้อความเสียงมาแล้วนาบลงบนปาก จากนั้นจึงเป่าลมลงไปเบาๆ และเขากมได้้ยินเสียงของตัวเองด้ังออก มาจากในชายแขนเสื้อของหูหันทันที

เขาจึงเข้าใจทันทีว่าหินส่งข้อความเสียงของหูหันไม่ได้้อยู่ ในกำาไลเกมบของของนาง แต่อยู่ที่ชายแขนเสื้อของนาง

“จำาไว้ว่าต้องเกมบรักษาไว้ให้ด้ี หากเจ้าตายไป ข้ากมต้อง ซวยไปพร้อมเจ้าด้้วย” หูหันกล่าวอย่างจริงจัง

“แน่นอนว่าข้าย่อมไม่อยากตาย” เนี่ยเทียนกล่าวด้้วยรอย ยิ้ม

ก่อนที่หูหันจะจากไป นางคิด้อยู่ครู่หนึ่งแล้วพูด้ขึ้นว่า “ช่างเถอะ ข้าไปส่งเจ้ายังสถานที่ที่เจ้าต้องการไปก่อนด้ีกว่า ข้ากลัว ว่าระหว่างทางเจ้าจะด้วงซวยเจอปัญหาเข้า”

“กมด้ี” เนี่ยเทียนกล่าว

หลังจากนั้นเนี่ยเทียนกมสวมกำาไลหยกสีเขียวลงบนข้อมือ ใช้พลังวิญญาณมาปกคลุมร่างตัวเองและเด้ินออกไปจากในถ้ำาพร้อม กับหูหัน

ตอนที่หูหันออกไปนอกถ้ำากมีม่านแสงสีรุ้งจางๆ กลุ่มหนึ่ง ปกคลุมไปทั่วกาย ปองกันไม่ให้ปราณวิญญาณสกปรกแทรกซึมเข้า มา

หลังจากที่เนี่ยเทียนบอกทางโด้ยดู้จากแผนที่แผ่นนั้นแล้ว หูหันกมเด้ินนำาทางอยู่ข้างหน้า คอยปลด้ปล่อยกระแสจิตออกไปรับ สัมผัสอย่างระมัด้ระวังต่อเนื่อง อีกทั้งเมื่อมีรอยแยกห้วงมิติล่องลอย นางกมหลีกเลี่ยงไปก่อนนานแล้ว

นางไม่รู้เวทลับห้วงมิติ ไม่สามารถพุ่งเข้าไปในเทือกเขาฮ ว้านคงได้้โด้ยตรงอย่างเผยฉีฉี

ตลอด้ทางนางจึงระมัด้ระวังอยู่ตลอด้เวลา ทำาให้การเด้ิน ทางของพวกเขาเชื่องช้าอย่างถึงที่สุด้

นางคอยหลบเลี่ยงรอยแยกห้วงมิติรวมไปถึงสัตว์วิเศษที่ อาจซ่อนตัวอยู่มาตลอด้ทาง ใช้เวลาไปสามชั่วยามเตมถึงได้้พาเนี่ย เทียนมาถึงสถานที่ที่เขาต้องการ

“คือที่นี่แหละ ข้าสำารวจดู้แล้ว รอบๆ นี้ไม่มีวี่แววของสิ่งมี ชีวิตอยู่จริง เจ้ากมรออยู่ที่นี่ไปเถอะ” หลังจากที่หูหันพามาถึงกมบอกให้ เขาระวังตัวจากนั้นถึงได้้จากไปเพียงลำาพัง

ตอนนี้เป็นช่วงกลางด้ึกแล้ว

ท้องฟอาของอาณาจักรเลี่ยคงเตมไปด้้วยด้วงด้าวพร่าง พราว ส่องแสงสุกสกาว

เนี่ยเทียนที่ร้อนใจอยากรวบรวมพลังด้วงด้าวเพื่อรับเข้า มาในน้ำาวนด้วงด้าวและแปลงไปเป็นหยด้ด้าวไม่คิด้จะสังเกตบริเวณ รอบๆ ให้ละเอียด้กมเลือกที่แห่งหนึ่งอย่างง่ายๆ แล้วจึงเริ่มใช้คาถา สะเกมด้ด้าวมาชักนำาแสงด้าวที่อยู่บนท้องฟอาทันที