ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 288 หญิงอสรพิษ

ซ่งลี่พุ่งตััวเข้ามาหาด้วยท่าทางตัื่นตักใจ

แรดหินทองที่อยู่ด้านหลังของนางหน้าท้องปริแตักออกเป็น บาดแผ่ลรูเบ้อเริ่ม ทั้งยังสามารถมองเห็นไส้ของมันที่เคลื่อนขยุกขยิกอยู่ ภายในได้อย่างรำาไร

นอของมันที่ปลดปล่อยแสงสีทองอ่อนจางออกมาบ้างครั้งก็มืด สลัว บางครั้งก็สว่างจ้า

คลื่นเลือดเนื้อบนร่างของมันเปลี่ยนมาเป็นไม่มั่นคงอย่างถึงที่สุด ราวกับว่ายังคงยืนหยัดได้อีกครู่หนึ่ง และก็ราวกับว่าวินาทีตั่อมาก็สามารถ ตัายได้

เป้าหมายของมันยังคงเป็นซ่งลี่ไม่เปลี่ยน เมื่อซ่งลี่ขยับตััวมันก็ กระโจนเข้าใส่ตัามมาด้วย

ดวงตัาสีเลือดแดงฉานของมันสะท้อนให้เห็นเรือนกายของซ่งลี่ที่ พุ่งตััวไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าขอแค่ฆ่าซ่งลี่ได้ก็ทำาให้มันพอใจแล้ว

“ฟัยบ!”

กริชเล่มหนึ่งของเสิ่นเหวยกรีดผ่่าหน้าท้องของมันอีกครั้ง ทำาให้ หน้าท้องของมันมีรอยบาดแผ่ลที่ลึกมากเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งรอย

มันคำารามเสียงแหบแห้งสั่นสะเทือนฟ้าดิน แตั่กลับไม่สนใจเสิ่น เหวยแม้แตั่นิด ยังคงห้อตัะบึงเข้าหาซ่งลี่ไม่เลิกรา

“ช่วยข้าด้วย! หลี่เทียน!”

และเวลานี้เองซ่งลี่ก็มาหยุดอยู่ข้างกายเนี่ยเทียน อีกทั้งยังขดตััว หลบอยู่ด้านหลังเขา ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำาเสียงน่าสงสาร “ข้าทนรับไม่ไหว แล้ว ตัอนนี้ทุกครั้งที่ข้าขยับตััวก็จะตั้องเผ่าผ่ลาญพลังงานไปเป็นจำานวน มาก หลี่เทียน แรดหินทองนั่นใกล้จะไม่ไหวแล้ว เจ้าโจมตัีมันอีกครั้งเดียว จัดการมันให้สิ้นซากเลยเถอะ!”

“ได้สิ” เนี่ยเทียนแสยะปากพูด

“ตัึงๆๆ!”

แรดหินทองคำารามกร้าว แสงสีทองอ่อนจางที่ปล่อยออกมาจาก ปลายนอพลันเจิดจ้าแสบตัา

กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นระลอกหนึ่งพุ่งมาปะทะใบหน้าตัามการก ระโจนใส่ของแรดหินทอง

ด้านหลังเนี่ยเทียน สีหน้าที่น่าสงสารของซ่งลี่พลันหายวับไปใน พริบตัา

สายตัาของนางเปลี่ยนมาเป็นเย็นชาอำามหิตัอย่างถึงที่สุด นาง ค่อยๆ ถอยหลังไปอย่างเงียบเชียบ รักษาระยะห่างกับเนี่ยเทียน

ดูเหมือนนางจะเป็นกังวลว่าเนี่ยเทียนจะถูกแรดหินทองโจมตัีจน ลอยกระเด็นออกไป กลัวว่าเนี่ยเทียนจะทำาให้นางเดือดร้อนถูกแรดหินทอง โจมตัีก่อนตัายไปพร้อมกันด้วย

หลังจากที่นางถอยห่างออกไปจากเนี่ยเทียนประมาณสิบเมตัร นางที่อยู่หลังเนี่ยเทียนก็ทำามือให้เสิ่นเหวยวางใจ ทั้งมุมปากยังยกขึ้นเป็น รอยยิ้มแห่งความลำาพองใจ

“สิ้นสุดแล้ว” นางเอ่ยกับตััวเองในใจ

แสงไฟร้อนแรงกลุ่มหนึ่งเปล่งวาบขึ้นมาในหมัดข้างขวาที่กำาแน่ นของเนี่ยเทียน เปลวเพลิงนั้นส่ายสะบัดไม่อยู่นิ่งซึ่งด้านในยังมีพลังงา นอื่นๆ ปะปนอยู่ด้วย

“รวบรวมพลังสามส่วน หมัดพิโรธนี้ก็น่าจะโจมตัีให้แรดหินทอง ที่ร่อแร่เตั็มทีตัายได้อย่างไม่มีปัญหามากนัก”

อาศัยทิพย์จักษุ เนี่ยเทียนมองออกตัั้งนานแล้วว่าพลังชีวิตัของ แรดหินทองใกล้จะแห้งขอดแล้ว แสงสีทองอ่อนจางที่เปล่งออกมาจากนอ ของมันเดี๋ยวๆ ก็มืดสลัว เดี๋ยวๆ ก็สว่างจ้า

ตัอนที่แสงนั้นสว่างบาดตัาที่สุด เนี่ยเทียนก็ถอยหลังออกไป อย่างเงียบเชียบ หลบเลี่ยงออกไปก่อนอย่างปราดเปรียว

รอจนแสงที่แรดหินทองปล่อยออกมามืดสลัวลงไป เนี่ยเทียนก็ กระโจนเข้าใส่แรดหินทองอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ หมัดที่เป็นเหมือน

หินอุกกาบาตัลุกโชตัิช่วงไปด้วยเปลวไฟพลันตั่อยโครมลงไปบนแสงสีทอง อ่อนจางอย่างแรง

สะเก็ดแสงสาดกระเซ็น เรือนกายใหญ่โตัของแรดหินทองถูก โจมตัีจนชะงักกึก!

แรดหินทองตััวนั้นเหมือนกับรถศึกที่ห้อมาเตั็มเหยียดแล้วชนเข้า กับภูเขาเหล็กกะทันหัน มันไม่เพียงชะงักงัน แถมยังถอยกรูดออกไปดัง “ตัึงๆๆ”

ทุกก้าวที่ถอยหลัง บาดแผ่ลตัรงหน้าท้องของแรดหินทองก็ปริ แตักออกหนึ่งครั้ง อวัยวะภายในไหลออกมาตัามเลือดสด

“ตัึง!”

ในที่สุดเรือนกายมโหฬารของแรดหินทองก็ร่วงลงไปบนพื้น อย่างรุนแรง

ปากของมันที่พ่นลมเหม็นคาวเสียงดัง “ฟืดฟาด ฟืดฟาด” มี เลือดสดไหลทะลักออกมาราวกับธารน้ำาไหล

แสงที่ถูกปล่อยออกมาจากนอของมันค่อยๆ สลายหายไปเช่น เดียวกับประกายชีวิตัในดวงตัาของมันที่หายวับไม่มีเหลือ

ซ่งลี่ที่จงใจทิ้งระยะห่างจากเนี่ยเทียนขมวดคิ้วฉับ นางมองแผ่่น หลังของเนี่ยเทียนด้วยสายตัาลึกล้ำา ดวงตัาเตั็มไปด้วยความคลางแคลงใจ

หมัดนั้นของเนี่ยเทียนตั่อยออกไปตัอนที่แสงจากนอของแรดหิน ทองมืดสลัวลง ซึ่งถือว่าเขาเลือกช่วงเวลาได้ดีอย่างยิ่ง

ซ่งลี่รู้ดีว่าเมื่อแสงจากนอของแรดหินทองมืดดับ นั่นหมายความ ถึงช่วงเวลาที่พลังของแรดหินทองอ่อนแอที่สุด

หมัดนั้นของเนี่ยเทียนทำาให้แรดหินทองตัายคาที่ทันที นี่จึงทำาให้ นางไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะอานุภาพหมัดนั้นของเนี่ยเทียนที่ทรงพลังมากพอ หรือเป็นเพราะเดิมทีแรดหินทองก็ใกล้จะตัายอยู่แล้วจึงสู้เขาไม่ได้กันแน่?

แตั่ไม่ว่าจะอย่างไร ผ่ลลัพธ์ก็ออกมาให้เห็นแล้ว เนี่ยเทียนยังมี ชีวิตัอยู่ ส่วนแรดหินทองนั่นได้ตัายสนิทไปแล้ว

ความเย็นเยียบในดวงตัานางหายไปนานแล้ว ก่อนจะยิ้มแย้ม เข้าไปรับหน้าเนี่ยเทียนทั้งยังเอ่ยชมไม่ขาดปาก “ไม่เสียแรงที่เป็นขุนนาง ตั่างถิ่นที่กะโหลกเลือดให้การยอมรับ ร้ายกาจยิ่งกว่าพวกอิ่นท่าสามคนนั่น จริงๆ ด้วย เพียงแค่หมัดเดียวก็ตั่อยให้แรดหินทองตัายได้ ช่างน่าตัะลึง และน่าชื่นชมจริงๆ!”

“ชมเกินไปแล้ว” เนี่ยเทียนยิ้มเสแสร้งตัอบกลับ “อิ่นท่าสาม คนใช้การตัายไปตั้านทานเอาไว้ นั่นถึงทำาให้ความน่ากลัวของแรดหินทอง ถูกลดทอนไปจนหมด ข้าก็แค่ฉกฉวยผ่ลประโยชน์มาเปล่าๆ เท่านั้น”

“เฮ้อ ตั้องโทษข้า ข้าทำาให้พวกเขาสามคนตั้องตัาย” ซ่งลี่พลัน ถอนหายใจ ใบหน้าเตั็มไปด้วยความเจ็บแค้นเสียใจ “หากข้าสามารถยืน หยัดได้อีกหน่อย พวกเขาก็ไม่ตั้องตัายแล้ว”

“ไม่เกี่ยวกับเจ้าหรอก” เสิ่นเหวยเดินมาตัรงจุดที่ศพของแรดหิน ทองนอนกองอยู่ ก่อนจะตััดเอานอของแรดหินทองไปอย่างไม่เกรงใจ แม้แตั่นิด “เพราะเจ้ารับมือกับแรดหินทองซึ่งๆ หน้าถึงทำาให้พวกเราสร้าง

บาดแผ่ลตัรงจุดอันตัรายของมันได้ หากเจ้าไม่ได้รับหน้าอยู่นาน มีหรือที่ แรดหินทองตััวนี้จะถูกฆ่าได้ง่ายดายแบบนั้น?”

“นอของมันเป็นของข้า ส่วนที่เหลืออย่างตัา หนัง และฟันล้วน เป็นของเจ้าซ่งลี่”

เสิ่นเหวยพูดกับเนี่ยเทียนด้วยเสียงดัง “กตัิกาเดิม เลือดและเนื้อ ของแรดหินทองเป็นของเจ้า ไม่มีความเห็นตั่างใช่ไหม?”

“ไม่มี” เนี่ยเทียนเอ่ยพร้อมยิ้มน้อยๆ

“งั้นก็ดี” เสิ่นเหวยพยักหน้าแล้วอยู่ๆ ก็ถอนหายใจ เปลี่ยน หัวข้อพูดในฉับพลัน “อิ่นท่าสามคนข้าสนิทสนมเป็นอย่างดี และพวกเขา ก็มาจากเมืองโพ่เมี่ยเหมือนกัน กำาไลเก็บของของพวกเขาข้าจะเก็บไปเอง รอกลับไปถึงเมืองโพ่เมี่ยแล้วข้าจะเป็นคนนำาไปมอบให้กับญาตัิพี่น้องของ เขา”

พอพูดเช่นนี้ หลังจากเก็บเอานอของแรดหินทองไปแล้วเขาก็ เดินอ้อมศพของมันไปกวาดเอากำาไลเก็บของที่อยู่บนร่างของพวกอิ่นท่า สามคนมาไว้กับตัน

เนี่ยเทียนมองการกระทำาทั้งหมดของเขาด้วยสายตัานิ่งสงบ ไม่ ได้เอ่ยคำาใด

ก่อนหน้าที่ยังไม่ได้เข้าร่วมกลุ่มนี้เขาก็สังเกตักลุ่มเล็กๆ นี้อยู่ ก่อนแล้ว และแน่นอนย่อมรู้ว่าเสิ่นเหวยไม่ได้สนิทสนมกับพวกอิ่นท่าสาม คนถึงระดับนั้น

เห็นได้ชัดว่าเสิ่นเหวยก็แค่หาข้ออ้างเพื่อฮุบเอาทรัพย์สินและผ่ล เก็บเกี่ยวที่พวกอิ่นท่าได้รับจากการมาเดินป่าครั้งนี้ไปเป็นของตันก็เท่านั้น

เนี่ยเทียนมองทุกอย่างอยู่ในสายตัา ทว่ากลับแสร้งเอาหูไปนา เอาตัาไปไร่ ไม่ได้คิดขอส่วนแบ่งจากทรัพย์สินของพวกอิ่นท่าที่ตัายไป

ที่เป็นอย่างนี้ด้านหนึ่งก็เพราะเขาไม่เห็นกำาไลเก็บของของพวกอิ่ นท่าสามคนอยู่ในสายตัา เนื่องจากเป้าหมายของเขามีเพียงเลือดและเนื้อ ของแรดหินทองเท่านั้น

ส่วนอีกด้านหนึ่งเขารู้สึกว่ามีบางเรื่องที่เขายังไม่เข้าใจอย่าง แน่ชัด เขาตั้องการสังเกตัการณ์ตั่อไป อยากรู้ถึงความสัมพันธ์ที่แท้จริงระ หว่างเสิ่นเหวยและซ่งลี่

หลังจากที่เสิ่นเหวยเก็บเอากำาไลเก็บของของคนทั้งสามไป เรียบร้อยก็หันมามองเนี่ยเทียน

เมื่อเห็นเนี่ยเทียนมีสีหน้าเฉยเมย เสิ่นเหวยเองก็ไม่คิดจะหาข้อ อ้างอะไรมาพูดอีก แตั่บอกเป็นนัยให้ซ่งลี่ไปเก็บเอาส่วนที่เหลือของแรด หินทอง

ซ่งลี่แสร้งมารยาสาไถโทษว่าเป็นความผ่ิดตััวเองที่ทำาให้อิ่นท่าสาม คนตัายอีกครั้ง

ปากพูดเช่นนี้ ทว่าการกระทำาของนางกลับกวาดเอาวัตัถุดิบที่มี ค่าบนร่างของแรดหินทองออกไปอย่างคล่องแคล่วคุ้นชิน ก่อนจะมองเนี่ย

เทียนด้วยท่าทางลังเลเล็กน้อยแล้วถามว่า “หลี่เทียน เจ้าตั้องการแค่เลือด และเนื้อของมันจริงๆ หรือ? คราวนี้เจ้าออกแรงไม่น้อย สุดท้ายแรดหิน ทองก็ตัายด้วยน้ำามือเจ้า หากเจ้าตั้องการส่วนแบ่งที่มากกว่าเดิมข้า สามารถมอบให้แก่เจ้าได้”

เนี่ยเทียนส่ายหัว “ไม่ตั้องหรอก ข้าตั้องการแค่เลือดและเนื้อ ของมันเท่านั้น”

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้” ซ่งลี่เดินออกไปจากศพของแรดหินทอง แล้วไปยืนเคียงไหล่กับเสิ่นเหวย “ส่วนที่เหลือเป็นของเจ้าแล้ว”

เนี่ยเทียนยิ้มบางๆ ก่อนจะหั่นเอาเนื้อของแรดหินทองออกเป็น ก้อนๆ เก็บไปภายใตั้สายตัาแปลกประหลาดของคนทั้งสอง

ท่ามกลางขั้นตัอนนี้ เขาที่นั่งหันหลังให้กับพวกเขาอาศัยทิพย์ จักษุสามข้างจับสังเกตัพวกเขาอย่างใกล้ชิด

เสิ่นเหวยใช้สายตัาบอกเป็นนัยแก่ซ่งลี่ ทว่าซ่งลี่กลับส่ายหน้า เบาๆ ห้ามปรามความคิดชั่วร้ายของเสิ่นเหวย

เนี่ยเทียนหัวเราะเสียงเย็นอยู่ในใจ รอแค่ให้เสิ่นเหวยและซ่งลี่ ทนไม่ไหวเท่านั้น เพราะเขาแอบเตัรียมพร้อมไว้นานแล้ว หากเสิ่นเหวย และซ่งลี่มีการกระทำาที่ผ่ิดปกตัิ เขาจะสร้างสนามแม่เหล็กยุ่งเหยิงขึ้นทันที

ยังดีที่เสิ่นเหวยถูกซ่งลี่ห้ามเอาไว้ก่อนจึงไม่ได้ทำาอะไรบุ่มบ่าม

หลังจากที่เก็บเอาเลือดเนื้อของแรดหินทองไปเรียบร้อย เนี่ย เทียนก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดอย่างเยือกเย็นราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ข้าเผ่าผ่ลาญ พลังงานไปไม่น้อย จะไปหาที่พักผ่่อนก่อน รอพลังการตั่อสู้ฟื้นตััวแล้วจะ กลับมารวมตััวกับพวกเจ้า”

ไม่รอให้คนทั้งสองเอ่ยคำาใด เนี่ยเทียนก็เป็นฝึ่ายเดินจากไปเอง ทิ้งสถานที่แห่งนี้ไว้ให้กับพวกเขา

ตััวเขาจากไปแล้วทว่าทิพย์จักษุสามข้างนั้นกลับยังคงลอยสูงอยู่ กลางอากาศ คอยจับสังเกตัการกระทำาทุกอย่างของเสิ่นเหวยและซ่งลี่ อย่างใกล้ชิด

“ทำาไมตั้องห้ามข้า?” เสิ่นเหวยมีสีหน้าเย็นชา แค่นเสียงกล่าว “เจ้าคงไม่ได้ถูกใจเขาจริงๆ หรอกกระมัง?”

“จะเป็นไปได้อย่างไร? ก็แค่เด็กน้อยคนหนึ่งที่ไม่เข้าใจอะไรสัก อย่าง ข้าจะไปหวั่นไหวกับเขาได้อย่างไร?” ซ่งลี่หัวเราะคิก แล้วกลอกตัา ใส่เขาด้วยท่าทางกระเง้ากระงอด “ข้าแค่รู้สึกว่าเจ้าเด็กนั่นค่อนข้าง ประหลาด การโจมตัีสุดท้ายที่เขาสังหารแรดหินทอง ข้าเองก็ยังมองไม่ ออก ไม่รู้ว่าแรดหินทองไม่ไหวจริงๆ จนใกล้จะตัายแล้วหรือเป็นเพราะ ความน่ากลัวจากหมัดนั้นของเขากันแน่”

“เขาก็มีแค่ตับะกลางสวรรค์ช่วงตั้น จะมีความสามารถสักเท่า ไหร่กันเชียว? ก็เหมือนอย่างที่เขาพูดไงล่ะ แรดหินทองถูกพวกโง่เง่าอย่า งอิ่นท่าสามคนโจมตัีสุดกำาลังจนตััวตัายไปก่อนแล้ว ตัอนที่มันพุ่งเข้าใส่เขา เลยอยู่ในสภาพใกล้ตัายเตั็มที เขาก็แค่โชคดีเท่านั้นแหละ เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเขาเก่งกาจมากน่ะ?” เสิ่นเหวยเอ่ยเสียดสี

“จะอย่างไรเขาก็เป็นขุนนางตั่างถิ่นของกะโหลกเลือดนะ กะโหลกเลือดย่อมไม่มีทางมอบป้ายขุนนางตั่างถิ่นให้กับคนคนหนึ่งอย่าง ไร้สาเหตัุอยู่แล้ว หากหมัดนั้นมีพลานุภาพน่ากลัวอย่างแท้จริง พวกเราก็ ไม่มีความจำาเป็นตั้องไปมีเรื่องกับเขา” ซ่งลี่เอ่ยอย่างระมัดระวัง

“ตั่อให้เป็นขุนนางตั่างถิ่นของกะโหลกเลือดก็มีแค่ตับะกลาง สวรรค์ช่วงตั้น ไม่เห็นจะร้ายกาจตัรงไหน” เสิ่นเหวยแค่นเสียงเย็น

“เอาล่ะๆ” ซ่งลี่เอ่ยเกลี้ยกล่อมอีกสองประโยคจึงทำาให้เสิ่นเหวย มองข้ามเนี่ยเทียนไปได้ ทว่าทันใดนั้นเขากลับเลียริมฝึีปากพุ่งเข้ามาใกล้ นาง “แรดหินทองตัายแล้ว ช่วงนี้ประสาทของพวกเราตัึงเครียดกันเกินไป ควรตั้องผ่่อนคลายสักหน่อย”

ระหว่างที่พูดเช่นนี้ เสิ่นเหวยก็โถมตััวเข้าใส่ซ่งลี่ด้วยท่าทางที่ ร้อนรนอดทนรอไม่ไหวจนร่างของนางนอนราบไปกับพื้น

จุดที่พวกเขาอยู่มีแตั่เลือดสดของแรดหินทองนองเตั็มพื้น ศพ ของพวกอิ่นท่าสามคนก็ยังกระจัดกระจายอยู่ใกล้เคียง แตั่เห็นได้ชัดว่าเสิ่น เหวยไม่สนใจอีกแล้ว เขาฉีกกระชากอาภรณ์ของซ่งลี่ หมายจะจัดกา รกับซ่งลี่ให้ได้เดี๋ยวนั้น

“ดูท่าทางหื่นกระหายของเจ้าสิ จริงๆ เลยนะ” ซ่งลี่เอ่ยตัำาหนิ ทว่าบนใบหน้างดงามกลับยิ้มแย้มเบิกบาน มือทั้งสองข้างบดบังอาภรณ์

ตัรงหน้าอกเอาไว้ ไม่ปล่อยให้เขาลงมือได้โดยง่าย คล้ายจงใจยั่วยวนให้ เขาร้อนรุ่มมากกว่าเดิม

“นังผู่้หญิงร่าน ข้าอยากกินเจ้ามานานมากแล้ว วันนี้เจ้าหนีไม่ รอดหรอก” เสิ่นเหวยแสยะปากหัวเราะเสียงดัง

และเวลานี้เอง ชายแขนเสื้อของมือข้างหนึ่งที่ซ่งลี่ใช้ปิดสาบเสื้อ เอาไว้ก็มีเหล็กหมาดสีเขียวโผ่ล่พรวดออกมา

“สวบ!”

เหล็กหมาดสีเขียวแทงทะลุลำาคอของเสิ่นเหวยออกไปโผ่ล่ด้าน หลังในพริบตัาเดียว

ดวงตัาของเสิ่นเหวยเหลือกลาน สีหน้าก่อนตัายของเขาเตั็มไป ด้วยความหวาดกลัวและฉงนสนเท่ห์ถึงขีดสุด

“เจ้าก็เหมือนกับพวกอิ่นท่านั่นแหละ ก็แค่คนโง่เง่าคนที่สี่ เท่านั้น” ใบหน้าซ่งลี่เตั็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ เอามือผ่ลักศพ เสิ่นเหวยที่ทาบทับอยู่บนตััวนางออก ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วถ่มน้ำาลายลงไป บนใบหน้าของเสิ่นเหวย “เจ้านี่น่ะหรือคิดจะกินข้า เจ้าคู่ควรด้วยหรือ?”

นางค้อมตััวลงน้อยๆ เพื่อดึงเอาเหล็กหมาดสีเขียวออกมา ตัอน ที่ดึงออกนางยังบิดข้อมืออีกเล็กน้อยเพื่อถือโอกาสตััดคอของเสิ่นเหวยมา พร้อมกันทีเดียว

ห่างออกไปไกล เนี่ยเทียนที่ดูดซับพลังงานจากหินวิเศษพลางใช้ ทิพย์จักษุจับตัามองพวกเขาร่างพลันสั่นเยือกน้อยๆ