ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 289 แสดงละคร

“เป็นแค่คางคกก็ริอาจจะกินเนื้อหงส์!”

ซ่งลี่ตััดคอของเสิ่นเหวยมาพร้อมกันทีเดียว ใบหน้าของนางเตั็ม ไปด้วยความรังเกียจ ปากก็ยังคงสบถด่าไม่หยุด ประหนึ่งว่าทนกับเสิ่น เหวยมานานเตั็มทนแล้ว และในที่สุดก็หาทางระบายอารมณ์ได้

นางในเวลานี้บนใบหน้างดงามเตั็มไปด้วยความเย็นชาประดุจ คมมีด ไม่มีความยั่วยวนร่านร้อนใดๆ หลงเหลืออีก

นางก้มตััวลงหยิบเอากำาไลเก็บของของเสิ่นเหวย รวมไปถึงของ พวกอิ่นท่าสามคนมาจนหมดแล้วสีหน้าถึงได้ดีขึ้นมาเล็กนอ้ย “คราวนี้ได้ ผ่ลเก็บเกี่ยวไม่เลว”

หินส่งข้อความเสียงทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนก้อนหนึ่งปรากฏ ขึ้นกลางฝึ่ามือนางอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่นางจะนำามาวางไว้ตัรงริมฝึีปาก แล้วพูดเบาๆ

ทันใดนั้นนางก็นั่งลงไปที่เดิมแล้วหยิบเอาหินวิเศษออกมาฟื้นฟู พลัง

นางไม่รู้ว่าการกระทำาทุกอย่างของนางล้วนอยู่ในสายตัาของเนี่ย เทียนที่มองผ่่านทิพย์จักษุอย่างชัดเจน

ห่างออกไปไกล เนี่ยเทียนลืมตัาขึ้นด้วยสีหน้ามืดทะมึน “ซ่งลี่!”

เขารู้สึกแตั่แรกแล้วว่าผู่้หญิงคนนี้มีปัญหา ตัั้งแตั่แรกซ่งลี่ก็เป็น คนยุยงให้พวกเสิ่นเหวยเดินทางเข้าป่าลึกเพื่อสังหารสัตัว์วิเศษระดับสี่

ก่อนหน้านี้ลวี่เหยี่ยนที่คัดค้านนางสุดกำาลังก็ถูกนางบีบให้ออก ไปจากกลุ่ม

ตัอนที่พวกอิ่นท่าสามคนสังหารแรดหินทอง เนี่ยเทียนก็ใช้ทิพย์ จักษุจับตัามองจนสังเกตัเห็นการส่งสายตัาให้กันระหว่างซ่งลี่และเสิ่นเหวย ตัอนนั้นเขาเดาเอาว่าซ่งลี่และเสิ่นเหวยได้แอบตักลงกันอย่างลับๆ มาก่อน

ซึ่งเดิมทีเขายังสงสัยว่าเสิ่นเหวยเป็นพวกเดียวกับซ่งลี่ด้วยซ้ำา

นึกไม่ถึงว่าเขาเพิ่งจะจากไปได้ไม่นาน ซ่งลี่ก็พลันสังหารเสิ่น เหวยอย่างฉับพลันในขณะที่เสิ่นเหวยกำาลังหื่นกระหายหมายจะใกล้ชิด แนบเนื้อกับนาง

การตัายของเสิ่นเหวยทำาให้เขาเข้าใจว่า แม้แตั่เสิ่นเหวยเอง…ก็ ยังถูกซ่งลี่หลอกใช้ ถูกซ่งลี่หยอกเล่นอยู่ในกำามือราวกับคนโง่คนหนึ่ง

เนี่ยเทียนรู้ชัดอยู่แก่ใจว่าหากเขาไม่มีทิพย์จักษุแล้วมองออก ตัั้งแตั่ก่อนเข้ากลุ่มว่าซ่งลี่แอบผ่ลักดันให้เหตัุการณ์ทุกอย่างนี้เกิดขึ้น

หากไม่เป็นเพราะทิพย์จักษุสามารถสัมผ่ัสได้ว่าตัอนที่ตั่อสู้กับ แรดหินทอง ซ่งลี่ไม่ได้เผ่าผ่ลาญพลังไปมากเท่าใดนัก ไม่ได้เห็นซ่งลี่ส่ง สายตัากับเสิ่นเหวยตัอนที่อยู่ข้างหลังเขา เขาเองก็จะตั้องถูกผู่้หญิงคนนี้ คร่าชีวิตัอย่างเหี้ยมโหดโดยที่ตััวเองไม่รู้ตััวไม่ตั่างไปจากพวกอิ่นท่าสามคน หรือไม่?

นึกมาถึงตัรงนี้เขาก็รู้สึกเย็นเยียบไปทั่วร่าง

เขาตัระหนักได้ว่าเนื่องจากตััวเขาแข็งแกร่งมากพอ บางทีอาจ จะไม่ถูกแรดหินทองสังหาร แตั่หากเป็นเช่นนี้ตั่อไปเกรงว่าเขาเองก็คงตั้อง ถูกหญิงสาวผู่้นั้นแอบเล่นงานลับๆ จนนำาไปสู่ความตัายอยู่ดี

หากเขามีขอบเขตัและความสามารถเหมือนพวกอิ่นท่า ถ้าเช่น นั้นเมื่อครู่นี้เขาก็คงตัายไปแล้ว

อยู่ๆ เขาก็เข้าใจว่าเขายังขาดประสบการณ์ หากไม่มีความ มหัศจรรย์ของทิพย์จักษุ เขาก็น่าจะตั้องจบชีวิตัด้วยน้ำามือของซ่งลี่ไม่ตั่าง จากอิ่นท่า และเสิ่นเหวย

“เทือกเขาฮว้านคงเตั็มไปด้วยภยันอันตัรายอย่างแท้จริง ใจ คน…ช่างน่ากลัวยิ่งนัก!”

เขาลุกพรวดขึ้นยืน สายตัาเย็นเยียบ แอบแฝึงตััวเข้าไปใกล้ตัำา แหน่งของซ่งลี่อย่างเงียบเชียบ

สตัรีที่ใจดำาอำามหิตัเช่นซ่งลี่ผู่้นี้ทำาให้อิ่นท่าตั้องตัาย ทั้งยัง วางแผ่นเอาชีวิตัเสิ่นเหวย ตัอนนี้ยังกล้านั่งฟื้นคืนพลังอยู่ที่เดิม เห็นได้ชัด ว่านางรอให้เขากลับมา

เขาอยากจะดูว่าผู่้หญิงคนนี้จะอธิบายเรื่องการตัายของเสิ่น เหวยอย่างไร อยากจะถามนางซึ่งๆ หน้า

เขาเองก็อยากรู้ว่าการที่ซ่งลี่ยังรออยู่ที่เดิม เป็นเพราะตั้องการ ให้เขากลับมาแล้วหมายสังหารเขาไปพร้อมกัน หรือยังมีความคิดอย่างอื่น

เมื่อฝึีเท้าของเขาค่อยๆ เข้ามาใกล้ ซ่งลี่ก็พลันสัมผ่ัสได้

อยู่ห่างกันหนึ่งพันกว่าเมตัร เนี่ยเทียนก็สังเกตัเห็นว่าคิ้วของซ่ง ลี่กระตัุกคล้ายรู้ว่าเขากำาลังจะกลับไป

“เวลาผ่ิดปกตัิ เจ้าหมอนี่…คราวนี้กลับมาเร็วแหะ” ซ่งลี่พึมพำา เบาๆ ด้วยสีหน้าเย็นชามึนตัึง

ตัอนที่ไม่มีคนอยู่ด้วยนางไม่ได้อำาพรางสีหน้าของตััวเอง และไม่ ได้จงใจเปลี่ยนบุคลิกลักษณะของตัน

ดูเหมือนว่าความเย็นชาอำามหิตัในตัอนนี้ตั่างหากถึงจะเป็น โฉมหน้าที่แท้จริงของนาง สะท้อนให้เห็นจิตัใจที่แท้จริงของนาง

นางเหลือบมองศพของเสิ่นเหวยที่หัวขาดด้วยสีหน้าสะอิดสะ เอียดหนึ่งครั้ง แล้วจึงยกมือขึ้นคว้าจับกลางอากาศ ทันใดนั้นเลือดเส้น หนึ่งที่ยังคงไหลอยู่ตัรงลำาคอของเสิ่นเหวยก็พลันลอยมา

เลือดเส้นนั้นมาหยุดรวมกันอยู่กลางฝึ่ามือของนางและเตั็มไป ด้วยกลิ่นคาวอบอวล

นางผู่้มีสีหน้าเฉยชาเอาเลือดสดเหล่านั้นทาไปตัามลำาคอขาว สะอาด หน้าอกที่ตัั้งตัระหง่านและริมฝึีปากด้วยความจำาใจ

เห็นได้ชัดว่าการที่อาภรณ์สะอาดสะอ้านถูกอาบย้อมไปด้วย เลือดสด และผ่ิวพรรณกระจ่างใสก็เปรอะไปด้วยเลือดของเสิ่นเหวยทำาให้ นางไม่สบายตััวอย่างมาก นางขมวดคิ้วแน่น พร้อมสบถด่าเบาๆ

ทว่าเมื่อเนี่ยเทียนค่อยๆ ปรากฏตััว นางกลับกลายมาเป็นอีกคน หนึ่ง

นางนั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางกองเลือดด้วยสีหน้าตัื่นตัระหนกหวาด กลัว มุมหางตัามีน้ำาตัาไหลลงมาเป็นสาย ส่ายหน้าและพูดพึมพำาด้วย ท่าทางน่าสงสาร “ทำาไมกัน? ทำาไมเจ้าตั้องทำาอย่างนี้? เจ้าได้ทุกอย่างไป ครองแล้วเหตัุใดแม้แตั่ข้าก็ยังไม่ยอมปล่อยไป?”

นางพึมพำากับศพหัวขาดของเสิ่นเหวย

“เฮ้ย! พี่ใหญ่เสิ่นตัายได้อย่างไร?” เนี่ยเทียนร้องอุทานด้วย ความตักใจเสียงดัง

ซ่งลี่เงยหน้าขึ้นพร้อมน้ำาตัาที่ไหลพรากอาบแก้ม “พอเจ้าจาก ไป อยู่ๆ เขาก็อารมณ์เสีย ตั้องการให้ข้ามอบทุกอย่างให้กับเขา เขายัง ขาดหินวิเศษอยู่บางส่วนถึงจะแลกเอาอาวุธวิเศษที่เขาหมายตัาในเมืองโพ่ เมี่ยมาได้ ข้า ข้าอุตัส่าห์มอบกำาไลเก็บของให้เขาแล้ว ทว่าเขา…เขายังคิด มิดีมิร้ายกับข้า”

“ตัอนที่ข้าขัดขืนเลยสังหารเขาไปโดยไม่ทันระวัง ข้าไม่ได้อยาก ให้เป็นอย่างนี้ เขาเป็นคนบีบบังคับข้า!”

อยู่ๆ น้ำาเสียงของซ่งลี่ก็เปลี่ยนมาเป็นเดือดดาลราวกับอารมณ์ สูญเสียการควบคุม นางร้องตัะโกนเสียงรวดร้าวใส่เนี่ยเทียน “หลี่เทียน ทำาไมพี่ใหญ่เสิ่นถึงตั้องทำาแบบนี้? ทั้งๆ ที่พวกเราสามารถไล่ล่าสัตัว์วิเศษ ตั่อได้ ด้วยพลังในการตั่อสู้ของพวกเราสามคนอย่างไรก็ยังมีทางทำาสำาเร็จ ทำาไมเขาตั้องทำาแบบนี้กับข้าด้วย?”

“เสิ่นเหวยใจทมิฬหินชาตัิ สมควรแล้วที่ตัายไป!” เนี่ยเทียน แค่นเสียงก่อนจะเอ่ยปลอบใจน้ำาเสียงอ่อนโยน “พี่หญิงซ่ง อย่าเสียใจและ เจ็บปวดเพราะคนแบบนี้เลย มันไม่คุ้มกันหรอก”

ระหว่างที่พูดเขาก็เดินมาหยุดอยู่ข้างกายซ่งลี่ด้วยใบหน้าที่เตั็ม ไปด้วยความสงสารอาทร “เอาล่ะๆ ไม่มีเสิ่นเหวยพวกเราก็ยังล่าสัตัว์กัน ได้ตั่อ เพียงแตั่อาจตั้องเปลืองแรงมากหน่อยก็เท่านั้น”

“อืม” ซ่งลี่พยักหน้าเบาๆ “ข้าเพิ่งจะฟื้นพลัง พอตั่อสู้โรมรัน กับเสิ่นเหวยเลยยังบาดเจ็บหนัก ตัอนนี้สภาพของข้าย่ำาแย่มากๆ แม้แตั่ยืน ก็ยังยืนไม่ไหว หลี่เทียน เจ้าช่วยประคองข้าหน่อยได้ไหม”

“เจ้าเดรัจฉานเสิ่นเหวย ช่างเป็นคนหน้าเนื้อใจเสือจริงๆ!” เนี่ย เทียนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันพร้อมยื่นมือให้ซ่งลี่

ซ่งลี่อาศัยแรงดึงจากเขาค่อยๆ ยืดตััวขึ้น พอยืนได้ก็ทำาท่า โงนเงนคล้ายว่าแม้แตั่ยืนก็เปลืองแรงนางมากจริงๆ

นางจึงถือโอกาสเอนตััวมาพิงหน้าอกของเนี่ยเทียน

เนี่ยเทียนเองก็โอบนางมาไว้ในอ้อมกอดอย่างเป็นธรรมชาตัิ

แขนทั้งสองข้างของซ่งลี่ลอดผ่่านไตั้รักแร้ของเนี่ยเทียนไปโอบ กอดแผ่่นหลังที่กว้างหนาของเขา ตัลอดทั้งร่างแนบตัิดไปกับเรือนกายช่วง หน้าของเนี่ยเทียน

คางของนางวางอยู่บนไหล่ของเนี่ยเทียน ทั้งยังพึมพำาเสียง สะอื้น “นึกไม่ถึงเลยว่าเสิ่นเหวยจะเป็นคนเช่นนี้ เสียแรงที่ข้าเคารพนับถือ เขาขนาดนี้ เขาใจร้ายช่วงชิงเอาทรัพย์สินของข้าไปก็ยังพอว่า แตั่นี่เขายัง คิดจะ ยังคิดจะทำาเช่นนั้นกับข้าอีก…”

นางที่เอาคางวางทาบลงบนไหล่ของเนี่ยเทียนหันไปทางด้าน หลังของเขาพอดี เนี่ยเทียนจึงมองไม่เห็นสีหน้าของนาง

ความน่าสงสารบนใบหน้าของนางได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย นานแล้ว ขณะที่นางพูดเสียงแผ่่วเบาด้วยความอ่อนแอ ทว่าใบหน้ากลับ เริ่มเปลี่ยนมาเป็นเย็นยะเยียบ นัยน์ตัาก็เตั็มไปด้วยไอสังหาร

และตัอนที่นางเอื้อมสองแขนผ่่านรักแร้มาโอบรัดร่างของเขาเอา ไว้ เนี่ยเทียนก็กดข้อพับแขนลงตั่ำา หนีบแขนทั้งสองข้างของนางไว้อย่าง เงียบเชียบ

ก่อนหน้านี้เสิ่นเหวยตัายเพราะถูกเหล็กหมาดสีเขียวที่โผ่ล่ออก มาจากชายแขนเสื้อข้างขวาของนางแทงเข้าที่ลำาคอกะทันหัน เนี่ยเทียนที่ มีบทเรียนให้เห็นก่อนแล้วแน่นอนว่าย่อมเตัรียมการป้องกันอย่าง ระมัดระวัง

หลังจากที่หนีบแขนทั้งสองข้างของนางเอาไว้แล้ว เนี่ยเทียนก็ ตัั้งใจรับสัมผ่ัส ขอแค่นางออกแรงเพื่อจะสะบัดตััวให้หลุด เนี่ยเทียนก็จะ เพิ่มแรงลงไปอีกนิดเพื่อรัดแขนทั้งสองข้างของนางไว้อย่างแนบแน่น หลีก เลี่ยงไม่ให้นางเล่นงานเขาได้

ระหว่างนั้นเนี่ยเทียนยังพูดปลอบโยนนางด้วยน้ำาเสียงอ่อนโยน บอกนางว่าอย่าโมโหโทโสไปเลย

ข้อพับของเนี่ยเทียนหนีบแขนนางเอาไว้ ทว่ามือของเขากลับ ลูบไล้แผ่่นหลังของนางขึ้นๆ ลงๆ คล้ายเป็นการปลอบโยนช่วยให้นาง ใจเย็นลง

“พี่หญิงซ่ง จริงๆ นะ มันไม่คุ้มกันหรอกที่ท่านจะตั้องอารมณ์ เสียเพราะคนแบบนั้น” น้ำาเสียงของเนี่ยเทียนยิ่งอ่อนหวานขึ้นเรื่อยๆ “เสิ่นเหวยผู่้นั้นแค่อยากจะได้ร่างกายท่านเท่านั้น เขาไม่ได้รักท่านด้วยใจ จริง แตั่น้องชายอย่างข้า…”

กล่าวมาถึงตัรงนี้ มือสองข้างของเนี่ยเทียนก็ค่อยๆ เคลื่อนลงไป หยุดอยู่บนสะโพกอวบอิ่มที่เตั็มไปด้วยความเด้งกระชับของนาง

“ข้าตั่างหากที่จริงใจตั่อท่าน นับตัั้งแตั่ได้เจอพี่หญิงซ่ง ข้าก็ ชอบท่านแล้ว เมื่อตั้องเห็นท่านกับเจ้าเดรัจฉานเสิ่นเหวยอยู่ด้วยกัน ข้าก็ เจ็บปวดใจจนแทบแดดิ้น ข้าทนไม่ไหวอีกแล้ว!”

ราวกับว่าเพราะคลื่นอารมณ์เปลี่ยนแปลงไป มือใหญ่ของเนี่ย เทียนจึงขยำาขยี้แรงตัามไปด้วยโดยไม่คิดจะทะนุถนอมนางสักนิด

“โอ๊ย!” ซ่งลี่ร้องอุทานด้วยความเจ็บปวด สีหน้าแข็งค้างเล็ก น้อย ไอสังหารในดวงตัาของนางแทบจะระเบิดออกมาทันใด

มือสองข้างของเนี่ยเทียนที่บีบขยำาอยู่ตัรงก้นของนางลงแรง เยอะมากจนทำาให้นางเจ็บได้จริงๆ สีหน้าของนางเตั็มไปด้วยความโกรธ แค้น ทนไม่ไหวและหมายจะลงมือ

ทว่าพอนางขยับตััวก็สัมผ่ัสได้ว่าอยู่ๆ ข้อพับแขนของเนี่ยเทียน ที่หนีบแขนทั้งสองข้างของนางเอาไว้กลับเพิ่มแรงกดกะทันหัน ทำาให้นางมิ อาจขยับเขยื้อนได้

“หลี่เทียน เจ้า เจ้าทำาข้าเจ็บแล้วนะ” นางแอบกัดฟัน สีหน้า เย็นชา ทว่าน้ำาเสียงกลับเตั็มไปด้วยความเขินอาย “เจ้าเด็กบ้า นึกไม่ถึง เลยว่าเจ้าเองก็เป็นเหมือนเสิ่นเหวยที่มีความคิดชั่วร้ายตั่อข้า”

“ท่านห้ามว่าข้าแบบนี้!” เนี่ยเทียนแสร้งทำาเป็นโกรธ แล้วบีบ ก้นนางอย่างแรงคล้ายอารมณ์เริ่มเดือดดาล ก่อนจะกล่าวว่า “ฟ้าดินเป็น พยาน! ข้าอยากจะทำาดีกับท่านเช่นนี้ตั่อไปด้วยความจริงใจ! ข้าจะเป็น เหมือนเจ้าชาตัิชั่วเสิ่นเหวยนั่นได้อย่างไร?”

ปากกล่าวถ้อยคำาที่เตั็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง ทว่าดวงตัาเขา กลับลุ่มลึกราวกับน้ำา มือทั้งสองข้างที่ขยำาก้นกลมของซ่งลี่ก็ไม่ได้หยุดพัก แม้แตั่นิด “นังหญิงชั่วนี่มีของดีจริงๆ!”

รู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวเล็กๆ ของซ่งลี่ รู้ว่าซ่งลี่กำาลังหาโอกาส เอาเหล็กหมาดแหลมคมนั่นมาแทงเขา ข้อมือเขาก็เกร็งแน่น แล้วกดมือที่ วางอยู่ตัรงสะโพกของซ่งลี่เข้ามาหาตััวแรงๆ

เขากดร่างของซ่งลี่ให้แนบแน่นไปกับร่างของตััวเองราวกับจะ ผ่สานรวมร่างกับนาง

“อึก…” ดวงตัาเรียวรีของซ่งลี่เบิกกว้าง สีหน้าเปลี่ยนไปอีกครั้ง รู้สึกราวกับว่าแขนของตััวเองถูกคีมเหล็กบีบอย่างแรงจนมิอาจ ขยับเขยื้อนได้อีก

ระหว่างหน้าอกของคนทั้งสองไม่มีช่องว่างแม้แตั่เส้นเดียว หน้าอกสูงตัระหง่านของซ่งลี่ถูกแรงกดอัดบดทับจนเปลี่ยนรูปคล้าย ขนมเปี๊ยะก้อนกลมที่แนบแน่นไปกับหน้าอกของเนี่ยเทียน

ดวงตัาเนี่ยเทียนเป็นประกาย เขาสงบสตัิได้ดีผ่ิดปกตัิ ก่อนจะ จับสังเกตัอย่างละเอียด แล้วก็พบอย่างรวดเร็วว่าเหล็กหมาดสีเขียวของ ซ่งลี่นั้นยังคงซ่อนอยู่ในชายแขนเสื้อข้างขวา

ดังนั้นเขาจึงใช้ข้อพับแขนข้างซ้ายกดแขนข้างขวาของซ่งลี่เอา ไว้แน่น ก่อนจะผ่ละตััวออกห่างเล็กน้อย

อยู่ๆ เขาก็ผ่ละตััวออก ซ่งลี่จึงรีบเก็บสีหน้าเย็นชาและไอสังหาร ที่เตั็มดวงตัากลับคืนไปแทบไม่ทัน

นางนึกไม่ถึงว่าเนี่ยเทียนที่กอดกดนางไว้แน่นอยู่ๆ จะผ่ละออก มาแบบนี้ จนนางเกือบจะเผ่ยสีหน้าแท้จริงออกมาให้เขาเห็น

และเวลานี้หลังจากที่ผ่ละออกจากกัน เมื่อเนี่ยเทียนก้มหน้าลง มองนางที่อยู่ตัรงหน้าอก นัยน์ตัาของเขากลับเปียมล้นไปด้วยอารมณ์ ลึกล้ำา และลมหายใจที่พ่นออกมาทางจมูกก็เริ่มหอบหนัก เขากล่าวว่า “พี่ หญิงซ่ง! รับปากข้ามาว่าท่านจะอยู่กับข้า!”

ซ่งลี่เงยหน้ามองเขาด้วยท่าทางลนลานเล็กน้อย “หลี่เทียน ข้า ข้ายังไม่ทันได้เตัรียมใจ เจ้าปล่อยข้าก่อนนะ ให้เวลาข้าคิดหน่อยได้ไหม?”

เวลานี้นอกจากแขนขวาของนางที่ยังถูกเนี่ยเทียนหนีบเอาไว้ แน่น ร่างของคนทั้งสองก็ถือว่าห่างออกจากกันแล้ว

ทว่าพวกเขาก็ยังคงอยู่ใกล้กันมากอยู่ดี

แขนซ้ายของเนี่ยเทียนหนีบแขนนางเอาไว้ ส่วนแขนขวาถูกเขา ดึงกลับมา ตัอนที่ได้ยินคำาพูดอึกๆ อักๆ จากนาง เขาก็พลันคำารามกร้าว อย่างข่มกลั้นไม่ไหว “ไม่ได้! ข้าตั้องการให้ท่านตัอบรับข้าตัอนนี้! ข้า ตั้องการให้ท่านกลายเป็นผู่้หญิงของข้า!”