ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 409 การคาดเดาที่น่าตกตะลึง

“อึกๆๆ!” ต่งปุายเจี๋ยยกเหล้าขึ้นกรอกปาก เขาดื่มจนใบหน้าแดงก่ำ จากนั้นจึง หัวเราะร่าเสียงดัง

“บอกตามตรงตอนแรกข้าก็มีปมในใจ รู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก แต่ ภายหลังข้าได้ยินเรื่องหนึ่งมา นั่นทำให้ปมในใจของข้าคลายตัวได้อย่างกะ หันหัน รู้ดีว่าต่อให้ข้าได้ตราประทับสะเก็ดดาวดวงนั้นมาก็ไม่มีประโยชน์ อันใด”

“ข้าพร้อมจะฟังรายละเอียด” เนี่ยเทียนกล่าว “ภายหลังข้าได้ยินมาว่าเจ้าหนิงหยางที่ได้รับตราประทับสะเก็ดดาว ดวงที่สามไปก็ไม่สามารถทำความเข้าใจได้เช่นกัน ในเวลานั้นข้าก็พลัน ตระหนักได้ว่าถึงแม้พระราชวังโบราณสะเก็ดดาวจะแยกตราประทับ สะเก็ดดาวออกเป็นสามดวง แต่ส่วนสำคัญที่แท้จริงก็คือตราประทับดวง แรกที่เจ้าได้ไป” ต่งปุายเจี๋ยส่ายหัวยิ้มเจื่อน

หยุดชะงักไปครู่เขาก็จ้องเนี่ยเทียนด้วยสีหน้าแปลกประหลาด แล้วจึง พูดอีกว่า “บางทีข้าควรจะเปลี่ยนคำพูดใหม่ว่า เจ้าต่างหากถึงจะเป็น กุญแจสำคัญที่แท้จริง!”

“ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดพระราชวังโบราณสะเก็ดดาวถึงได้วางแผนไว้เช่นนี้ แต่ข้ากลับรู้ดีว่าข้าและหนิงหยางเป็นเพียงแค่ตัวประกอบเท่านั้น”

“ไม่ว่าข้าจะได้ตราประทับสะเก็ดดาวมาหรือไม่ ข้าก็มิอาจกลายมา เป็นผู้สืบทอดที่ได้รับการยอมรับจากพระราชวังโบราณสะเก็ดดาวได้ ไม่ ว่าจะเป็นข้าหรือหนิงหยาง พวกเราต่างก็เป็นเพียงตัวบังหน้าเท่านั้น”

เนี่ยเทียนมีสีหน้างุนงง “เนี่ยเทียนเอ๋ย เจ้ารู้หรือไม่ว่าประตูสวรรค์ไม่ได้ปรากฏที่ดินแดนดาว ตกเป็นครั้งแรก? ก่อนหน้านี้ประตูสวรรค์เคยปรากฏในดินแดนดาวตก มาแล้วสองครั้ง สองครั้งนั้นสถานการณ์ไม่ต่างไปจากตอนนี้ เพราะก็เคย มีคนที่ได้รับตราประทับสะเก็ดดาวสามดวงมาจากพระราชวังโบราณ สะเก็ดดาวเช่นกัน”

“ทว่าเจ้ารู้หรือไม่ว่าคนเหล่านั้นมีจุดจบอย่างไร?” ต่งปุายเจี๋ยพูดด้วย ดวงตาเป็นประกาย

เนี่ยเทียนส่ายหน้า “ตายแล้ว ตายกันทุกคน!” ต่งปุายเจี๋ยมีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างถึงขีดสุด “ผู้ที่ได้รับตราประทับสะเก็ดดาวก่อนหน้านี้ล้วนตายกันหมด ไม่มีใครเป็น ข้อยกเว้น! คนเหล่านั้นไม่มีใครสามารถชุบหลอมตราประทับสะเก็ดดาว ได้แม้แต่คนเดียว!”

“ก่อนที่พวกเขาจะตาย ตราประทับสะเก็ดดาวที่พวกเขาได้รับล้วน จางหายไปอย่างเงียบเชียบ สุดท้ายก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย!”

“มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่เป็นคนแรกซึ่งสามารถชุบหลอมตราประทับ สะเก็ดดาวดวงแรกได้อย่างแท้จริงหลังจากที่ประตูสวรรค์เปิดขึ้นมาแล้ว ถึงสามครั้ง!”

“ข้าไม่เคียดแค้นเจ้าก็เพราะค่อยๆ คิดได้ว่าหากข้าได้รับตราประทับ สะเก็ดดาวดวงที่สองมา จุดจบของข้าก็อาจจะเหมือนหนิงหยาง ข้าก็อาจ ต้องตายเหมือนกัน!”

เนี่ยเทียนตะลึงพรึงเพริดถึงขีดสุด

“ยังมีอีกข้อหนึ่งที่แตกต่าง ตอนที่ประตูสวรรค์เปิดขึ้นเมื่อสองครั้ง ก่อนหน้านี้ รอยแยกห้วงมิติสามแห่งที่อยู่ในดินแดนดาวตกต่างก็ไม่เคยปริ แตกออก!” น้ำเสียงของต่งปุายเจี๋ยจริงจัง “มีเพียงคราวนี้เท่านั้นที่ไม่ เหมือนเคย หลังจากที่ประตูสวรรค์เปิดออกได้ไม่นาน อยู่ๆ รอยแยกห้วง มิติสามแห่งนั้นก็ปริแตก”

“และเจ้าก็สามารถชุบหลอมตราประทับสะเก็ดดาวดวงที่หนึ่งได้ใน ท้ายที่สุด ทั้งยังได้รับดวงที่อยู่บนตัวหนิงหยาง รวบรวมตราประทับ สะเก็ดดาวทั้งสามดวงมาไว้บนร่างได้อย่างแท้จริง กลายมาเป็นผู้ช่วยชีวิต คนของตลอดทั้งดินแดนดาวตก เจ้าสามารถปิดผนึกรอยแยกทั้งสามแห่ง ได้ นั่นเท่ากับได้ทำตามคำสัญญาที่พระราชวังโบราณสะเก็ดดาวเคยว่าไว้- –พิทักษ์ดินแดนดาวตก”

“ทั้งหมดนี้ ในสายตาของข้า ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน!” ต่งปุายเจี๋ยกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตาโชนแสงแวววาว ประหนึ่งว่าทุกคนล้วนเมามายแต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มีสติ

“นี่…นี่คือเรื่องอะไรกัน?” เนี่ยเทียนไม่เข้าใจ ต่งปุายเจี๋ยหัวเราะเฮอๆ โยนเหยือกเหล้าที่ว่างเปล่าทิ้งส่งๆ แล้วหยิบ เหยือกใหม่ขึ้นมา

คราวนี้เขาไม่ได้เทอักๆ ใส่ปาก แต่ค่อยๆ จิบทีละน้อย ก่อนที่เขาจะกล่าวด้วยสีหน้าซับซ้อน “ตอนที่ข้ารู้ว่าหนิงหยางไม่ สามารถชุบหลอมตราประทับสะเก็ดดาวดวงนั้นได้ ข้าจึงไปที่อาณาจักร หลีเทียน ไปที่เมืองเฮยอวิ๋น ไปที่ตระกูลเนี่ยเพื่อสืบหาเรื่องราวเกี่ยวกับ เจ้ามาอย่างละเอียด”

“เจ้าเกิดที่ตระกูลเนี่ย มารดาของเจ้าเป็นคนตระกูลเนี่ย นามว่าเนี่ย จิ่น”

“ขออภัยที่ข้าพูดตรงๆ แต่ไม่ว่าจะเป็นตระกูลเนี่ยหรือมารดาของเจ้า ก็ล้วนเป็นเพียงแค่คนธรรมดาสามัญ ไม่มีความพิเศษแม้แต่นิดเดียว”

“มีเพียงบิดาของเจ้าเท่านั้นที่ข้าหาร่องรอยใดๆ เกี่ยวกับเขาไม่เจอ ไม่ รู้เลยว่าเขาเป็นใคร อยู่สถานที่แห่งใดในดินแดนดาวตก แล้วก็ไม่เคยได้ ยินข่าวคราวเกี่ยวกับเขาด้วย”

“ราวกับว่าอยู่ๆ เขาก็ปรากฏตัวมาแล้วก็หายตัวไปเฉยๆ ไม่มีร่องรอย ใดให้ตามหา”

“เจ้าสืบเรื่องของข้า?” เนี่ยเทียนแค่นเสียงกล่าว “ก็ช่วยไม่ได้นี่นา จะอย่างไรข้าก็ต้องหาคำตอบให้กับตัวเองให้ได้” ต่ง ปุายเจี๋ยมีสีหน้าขออภัย “ข้าเป็นคนจริงจังกับทุกเรื่อง ตามความเห็นข้า การที่เจ้าได้กลายมาเป็นผู้สืบทอดของพระราชวังโบราณสะเก็ดดาว สามารถหลอมตราประทับสะเก็ดดาวได้ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ บนตัวเจ้า ต้องมีความลับอะไรบางอย่างที่ข้าไม่รู้ และความลับนั่นต่างหากถึงจะเป็น สาเหตุที่ทำให้เจ้าหลอมตราประทับสะเก็ดดาวได้!”

“ข้ายังถึงขั้นรู้สึกได้ด้วยว่าการที่ประตูสวรรค์เปิดออกรอบนี้ การที่ รอยแยกห้วงมิติปริแตก เหตุการณ์ผิดปกติไม่สมเหตุสมผลมากมายล้วน เกิดขึ้นก็เพราะเจ้า!”

“บนร่างเจ้าน่าจะมีอะไรบางอย่าง หรือไม่ก็ตัวเจ้าเองที่เป็นสาเหตุให้ พระราชวังโบราณสะเก็ดดาวเลือกเจ้า ทำให้เจ้ากลายมาเป็นผู้สืบทอด ของพระราชวังโบราณสะเก็ดดาวเพียงคนเดียวที่อยู่ในดินแดนดาวตก หลังจากผ่านมาไม่รู้กี่ร้อยกี่พันปี!”

“ข้ารู้สึกว่าน่าจะเป็นบิดาที่เจ้าไม่แม้แต่จะเคยพบหน้าที่เป็นคนชักนำ ให้เรื่องทุกอย่างนี้เกิดขึ้นอย่างลับๆ”

“เป็นเขาที่นำพาโชควาสนาครั้งใหญ่นี้มาให้แก่เจ้า!” “แต่เจ้ากลับไม่รู้อะไรสักอย่าง!” เนี่ยเทียนตัวสั่นเทิ้มด้วยความตะลึงลาน สายเลือดที่ผิดปกติเกินกว่าคนทั่วไปของเขา ปราณเลือดสีเขียวที่ขด ตัวอยู่ในหัวใจเขา แค่นี้ก็มากพอจะพิสูจน์ให้เห็นถึงความพิเศษของเขา แล้ว

แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ย่อมไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลเนี่ยมอบให้เขา เขาคาดไม่ถึงว่าต่งปุายเจี๋ยที่อยู่เบื้องหน้าผู้นี้จะอาศัยเบาะแสจาก ความผิดปกติที่เกิดกับประตูสวรรค์และพระราชวังโบราณสะเก็ดดาว รวม ไปถึงการคาดเดาของตัวเองจนคิดออกมาได้มากมายขนาดนี้ ทั้งยัง วิเคราะห์ได้ข้อสรุปที่น่าเหลือเชื่อมากอีกด้วย

—บิดาที่เขาไม่เคยพบหน้าเป็นผู้บงการเรื่องทั้งหมดนี้อย่างลับๆ มอบ สายเลือดแห่งพลังชีวิตให้กับเขา มอบตราประทับสะเก็ดดาวให้แก่เขา!

“แม้ว่าพระราชวังโบราณสะเก็ดดาวจะถอนตัวออกไปจากดินแดน ดาวตกนานแล้ว ทว่าข้ามีเหตุผลให้เชื่อว่าสำนักที่เก่าแก่และก่อตั้งมานาน แห่งนี้ยังคงดำรงอยู่ในมุมใดมุมหนึ่งท่ามกลางทางช้างเผือกที่กว้างใหญ่ ไพศาล” ต่งปุายเจี๋ยจิบเหล้าคำเล็กๆ “เจ้าคือผู้สืบทอดที่ได้รับการ ยอมรับจากพวกเขา แสดงว่าเจ้าต้องมีจุดที่พิเศษบางอย่าง และเจ้าเองก็ แบกความคาดหวังบางอย่างของพวกเขาเอาไว้ด้วย”

“เมื่อตระหนักได้ถึงข้อนี้ข้าจึงรู้สึกว่าเจ้าและข้าเป็นได้แค่เพื่อนกัน เท่านั้น มิอาจเป็นศัตรูต่อกันได้”

“ข้า รวมไปถึงคนทั้งตระกูลต่งล้วนไม่คิดจะมีเรื่องกับเจ้า” เขาส่ายหัวพลางยิ้มด้วยสีหน้าประหลาด “บนโลกนี้จะมีคนสักกี่คน กันเชียวที่สามารถเข้าใจได้ถึงจุดนี้? บางทีผู้อาวุโสหลี่มู่หยางเองก็อาจจะ เดาออก และไม่แน่ว่าท่านผู้นั้นของวิมานสวรรค์ก็อาจจะคิดได้ เพียงแต่ ว่าทุกวันนี้วิมานสวรรค์ต่างหากถึงจะเป็นผู้พิชิตของดินแดนดาวตก ต่อให้ เขาคิดได้ก็อาจจะยังกล้ากล้าทรยศต่อปณิธานอันเลื่อนลอยห่างไกลของ พระราชวังโบราณสะเก็ดดาว”

“เพราะอย่างไรซะหากวันใดที่ผู้สืบทอดของพระราชวังโบราณสะเก็ด ดาวลุกผงาดขึ้นมาในดินแดนดาวตก วิมานสวรรค์อย่างพวกเขาก็ยังได้แต่ ยอมก้มหัวให้”

“นี่ไม่ใช่สิ่งที่วิมานสวรรค์ต้องการเห็น” เวลาเพียงแค่ครู่เดียว ต่งปุายเจี๋ยก็ดื่มเหล้าหมดไปอีกหนึ่งเหยือก จากนั้นเขาจึงพูดอีกว่า “เอ่อ ต่อให้น้องสาวของข้าไม่ได้บีบบังคับเจ้า แต่ ลำพังแค่ที่สำนักหยินและสำนักหยางออกหน้าให้ ท่านตาและท่านปูาใหญ่ ของเจ้าก็ล้วนสามารถกลับคืนไปยังอาณาจักรหลีเทียนได้แล้ว ข้อนี้ น้องสาวข้าและฉินแยนไม่ได้บอกเจ้า พวกนางจงใจให้เจ้าเข้าใจผิด ทั้งยัง ขอให้เจ้าไปที่อาณาจักรอั้นหมิงด้วยกัน”

“ต่งลี่หลอกข้า?” เนี่ยเทียนตะลึง “ข้าขอโทษแทนนางด้วย” ต่งปุายเจี๋ยยิ้มเจื่อน “นังหนูนั่นฉลาดแกม โกงก็จริง แต่ความปราดเปรื่องกับเรื่องใหญ่ๆ กลับมีไม่มาก ที่ข้ามาคราว นี้ก็เพื่อบอกเจ้าว่าหากเจ้าไม่ยินดีไปที่อาณาจักรอั้นหมิง ข้าจะส่งตัวเจ้า กลับไปเดี๋ยวนี้ ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ไหน ข้าก็ช่วยส่งเจ้าไปได้ทั้งนั้น ข้าบอก

แล้วว่าไม่อยากมีเรื่องกับเจ้า แค่อยากเป็นเพื่อนกับเจ้าเท่านั้น ไม่คิด อยากเป็นศัตรูของเจ้า”

เนี่ยเทียนอึ้งงัน ขมวดคิ้วครุ่นคิดก็พบว่าในช่วงสั้นๆ นี้เขาเองก็ยัง ไม่ได้รีบร้อนจะไปที่ไหนเป็นพิเศษ

โบราณสถานของอสูรกายที่ถูกค้นพบในอาณาจักรอั้นหมิง ว่ากันตาม จริงแล้วเขาก็ค่อนข้างมีความสนใจไม่น้อย

“ไม่แน่ว่าโบราณสถานของอสูรกายในอาณาจักรอั้นหมิงอาจมีความ มหัศจรรย์บางอย่างอยู่จริงๆ หากตอนนี้เจ้ายังไม่มีธุระอะไรให้ทำ ไปดูที่ นั่นก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย บางทีอาจได้ค้นพบอะไรใหม่ๆ” ต่งปุายเจี๋ยกล่าว เบาๆ

“ข้าตัดสินใจจะไป” เนี่ยเทียนกล่าว ต่งปุายเจี๋ยหัวเราะเฮอๆ พยักหน้ารับก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน “วันนี้ ข้าถือว่ามาพบเจ้าด้วยความจริงใจ และได้พูดทุกสิ่งที่อยู่ในใจออกมา อย่างชัดเจนแล้ว หวังว่าเจ้าจะเห็นแก่หน้าข้าโดยไม่ทำให้น้องสาวของข้า ลำบากใจ เอ่อ ถ้าเป็นไปได้ตอนที่อยู่ในอาณาจักรอั้นหมิงก็อยากให้เจ้า ช่วยข้าดูแลนางสักหน่อย”

“เจ้าไม่กลัวว่านางจะเล่นงานข้าจนตายหรอกรึ?” เนี่ยเทียนแค่นเสียง เย็น

“ไม่หรอก อันดับแรกข้าเชื่อในความสามารถของเจ้า” ต่งปุายเจี๋ยเอ่ย เกลี้ยกล่อมด้วยรอยยิ้ม “อีกอย่างข้าเองก็ได้พูดคุยกับท่านอาเขตสามัญ ซึ่งน้องสาวข้าเชิญให้ไปด้วยเป็นการส่วนตัวแล้ว วางใจเถอะ หากน้องสาว ข้าคิดจะลงมือสังหารเจ้าจริงๆ เขาจะเป็นคนออกหน้าห้ามปรามให้เอง

ในเมื่อข้ารู้แล้วก็ย่อมพยายามสั่งห้ามไม่ให้คนทั้งตระกูลเจี่ยมองเจ้าเป็น ศัตรู”

“หวังว่าจะเป็นเช่นนี้” เนี่ยเทียนกล่าว “ข้ายังมีธุระ ทางฝุายของอาณาจักรอั้นหมิงข้าคงไม่ไปด้วยแล้ว ขอให้ เจ้าเดินทางราบรื่น รอเมื่อพบกันคราวหน้า พวกเราค่อยมาร่ำสุราด้วยกัน อีกครั้ง” ต่งปุายเจี๋ยหัวเราะร่า ก่อนจะทิ้งเหยือกเหล้าสิบว่าเหยือกไว้ให้ เขา “เห็นว่าเจ้าชอบดื่มไม่น้อย เหล้าพวกนี้ข้ายกให้เจ้าแล้ว เห็นแก่หน้า ข้าหน่อย อย่าถือสาน้องสาวข้าเลย”

“อีกอย่างเรื่องที่เจ้าและข้าเจอกัน ข้าไม่ได้บอกใคร เจ้าเองก็ไม่ต้อง ไปเล่าให้น้องสาวข้าฟัง”

ทิ้งประโยคพวกนี้ไว้ ต่งปุายเจี๋ยก็โบกมือแล้วจึงเดินโคลงศีรษะจากไป ส่วนเนี่ยเทียนก็หมดอารมณ์จะดื่มเหล้าต่อ เอาแต่ครุ่นคิดอย่างหนัก ไปตลอดทั้งคืนเพราะเรื่องที่ได้ฟังมา

—–

เลมที่ 13 บทที่ 410 อาณาจักรอั้นหมิง

หลังจากที่ตงปำยเจี๋ยจากไป เนี่ยเทียนก็ไมได”หลับตลอดทั้งคืน

เขาดื่มสุราฤทธิ์แรงไมหยุดปาก ยิ่งดื่มกลับยิ่งมีสติชัดเจน สิ่งที่ลอย อยูในสมองล”วนเป0นคำพูดเหลานั้นที่ตงปำยเจี๋ยทิ้งเอาไว”

เขานึกไมถึงเลยวาเพื่อสืบหาความจริงที่ชัดเจน ตงปำยเจี๋ยจะทำ อะไรลงไปมากมายขนาดนั้น ถึงขั้นไปเยือนเมือง เฮยอวิ๋นในอาณาจักรหลีเทียน เพื่อสืบหาประวัติความเป0นมาของเขาโดยเฉพาะ

จากการคาดเดาของตงปำยเจี๋ย บิดาที่เขาไมเคยแม”แตจะเห็นหน”าผู” นั้นอาจเป0นผู”บงการทุกอยางนี้อยางลับๆ

สายเลือดแหงพลังชีวิต สามารถชุบหลอมตราประทับสะเก็ดดาว ความพิเศษมากมายบนรางของเขา ต”นกำเนิดของทั้งหมดทั้งมวลนี้ล”วนมาจาก บิดาของเขาที่เผยกายในชวงระยะเวลาสั้นๆ แล”วหายตัวไปอยางไร”รองรอย

หลายพันป=ที่ผานมา พระราชวังโบราณสะเก็ดดาวได”ตัดขาดการ ติดตอกับดินแดนดาวตกไปนานแล”ว ไมเคยมีคนใดของพระราชวังโบราณ สะเก็ดดาว เยื้องกรายมาเยือนดินแดนดาวตกอีก

ประตูสวรรค>ที่ปรากฏขึ้นสองครั้งกลับไมมีใครได”สืบทอดวิชาของ พระราชวังโบราณสะเก็ดดาวสำเร็จ

มีเพียงเขาเทานั้นที่ได”รับการสืบทอดจากพระราชวังโบราณสะเก็ด ดาวอยางราบรื่นผิดปกติ

บิดาของเขาที่ไมเคยเป@ดเผยโฉมหน”าผู”นั้นมาจากที่ใดกันแน? และ เขามีตัวตนเชนไร?

คนผู”นั้น…มีความเกี่ยวข”องกับพระราชวังโบราณสะเก็ดดาวอยางนั้น หรือ?

ปริศนาข”อแล”วข”อเลาทำให”จิตใจของเขางุนงาน ไมมีอารมณ>ที่จะฝDก บำเพ็ญตบะอีก

เขานั่งหอเหี่ยวไปตลอดทั้งคืน และพอไมสามารถจัดระเบียบต”นสาย ปลายเหตุของปริศนาแตละข”อได”อยางชัดเจนก็ยิ่งทำให”เขากลัดกลุ”มระทมทุกข> มากขึ้นไปอีก

สุดท”ายเขาวิเคราะห>ได”วาบางทีคงทำได”แครอให”ขอบเขตเพิ่มสูงขึ้น ในระดับหนึ่งจนมีวันที่เขาได”เดินออกไปจากดินแดนดาวตก ได”เจอกับคนของ พระราชวังโบราณสะเก็ดดาวเทานั้นที่ถึงจะชวยคลายปมปริศนาในใจของเขาได”

“ตงปำยเจี๋ย…”

ในสายตาของเขา ชายหนุมตระกูลตงที่มีนิสัยเอาแตใจคนนี้คือชาย หนุมผู”มากสติปHญญาที่เขาพบเห็นได”น”อยนักในชีวิตประจำวัน

ลำพังเพียงแคเบาะแสเล็กน”อย บวกกับคำเลาลืออีกนิดหนอย ตง ปำยเจี๋ยก็สามารถเรียบเรียงปHจจัยลับที่อาจมีความเป0นไปได”ออกมาอยาง ชัดเจน อีกทั้งยังคิดออกถึงปHญหาอีกมากมายที่เป0นกุญแจสำคัญ

ตงปำยเจี๋ยผู”นี้มองดูแล”วนาจะแกกวาเขาสักสิบกวาป= ทวากลับฉลาด ปราดเปรื่องขนาดนี้ ทำให”เขารู”สึกนับถืออีกฝำยอยางมาก

กอนหน”านี้เขารู”สึกแควาตงลี่แหงตระกูลตงที่เหี้ยมโหดมากเพทุบาย ตางหากถึงจะเป0นบุคคลที่รับมือได”ยากเป0นอันดับหนึ่ง

ทวาจากการสนทนาในค่ำคืนที่ผานมา เขาถึงเพิ่งตระหนักได”วาเมื่อ เทียบกับตงปำยเจี๋ยแล”ว ตงลี่ผู”นั้นแคฉลาดในเรื่องเล็กๆ น”อยๆ เทานั้น ทวาคน ที่มีสติปHญญาอยางแท”จริงกลับเป0นตงปำยเจี๋ยตางหาก

เขาที่คิดหนักมานานไมรู”สึกเลยวาเวลาได”ผานไปอยางเงียบเชียบ จนกระทั่งหันมูมาปรากฏตัวอกีครั้ง บอกกับเขาวาได”เวลาเดินทางไปยัง อาณาจักรอั้นหมิงแล”ว เขาถึงได”คืนสติกลับมา

ภายใต”การนำของหันมู เขาได”ไปหยุดอยูตรงหน”าคายกลขนาดใหญที่ สามารถข”ามผานอาณาจักรของตระกูลตงซึ่งถูกซุกซอนไว”อยางลึกลับ

ตงลี่และตงหมิงเซวียนทานอาของนาง และยังมีผู”ที่มีตบะต”นสวรรค> อีกหกคนตางก็รอเขาอยูตรงนั้นแล”ว

เห็นวาหันมูพาเนี่ยเทียนมาถึง ตงหมิงเซวียนที่มีตบะเขตสามัญชวง กลางก็มองเขาอยางละเอียดหนึ่งครั้ง กอนจะพยักหน”าเบาๆ จนแทบสังเกต ไมได”

หลังจากที่เนี่ยเทียนเดินเข”ามาใกล”เขาก็เห็นวาพวกที่มีตบะต”น สวรรค>ซึ่งอยูข”างกายตงลี่มีหลายคนที่เขาเคยเจอมากอนตอนที่อยู อาณาจักรเลี่ยคง

เพียงแตเนื่องจากเขาเปลี่ยนแปลงโฉมหน”า สวมหน”ากากที่ตง ปำยเจี๋ยมอบให” คนเหลานั้นจึงจำเขาไมได”

“เขาชื่ออูเทียน เป0นลูกน”องของข”าเหมือนกัน” ตงลี่แนะนำให”คน อื่นๆ ทราบ

คนเหลานั้นทักทายอยางไมใสใจ เห็นได”ชัดวาไมได”กระตือรือร”นมาก นัก แถมสีหน”ายังมีแววดูหมิ่นด”วยซ้ำ

ทุกคนของตระกูลตงที่อยูตรงนั้น นอกจากตงหมิงเสวียนแล”ว ตางก็ มีตบะต”นสวรรค>กันหมด

ทวาเนี่ยเทียนกลับมีตบะแคกลางสวรรค>ชวงท”าย ซึ่งมองออกได”ใน ปราดเดียว

เนื่องจากขอบเขตของเนี่ยเทียนต่ำต”อย แนนอนวาพวกผู”ฝDก ลมปราณขอบเขตต”นสวรรค>ที่ติดตามตงลี่ยอมดูหมิ่นเขา

โดยเฉพาะพวกเขายังมาถึงกอน แล”วต”องมารอเนี่ยเทียนอีกพักใหญ

“ไปกันเถอะ”

ตงลี่เองก็ไมได”อธิบายอะไรมากนัก เมื่อเห็นวาหันมูและเนี่ยเทียน เดินเข”ามาใกล”ก็สั่งความให”ทุกคนรีบเข”าไปในคายกลนำสง

เนี่ยเทียนและหันมูสองคนเองก็รีบเดินเข”าไปข”างในนั้นด”วย

หลังจากที่คลื่นห”วงมิติรุนแรงระลอกหนึ่งกระเพื่อมผาน เนี่ยเทียน และคนของตระกูลตงก็พลันหายวับไป

นาทีถัดมา เนี่ยเทียนก็พบวาเขาและพวกตงลี่ที่อยูข”างกายพลันมา ยืนอยูใต”ท”องฟLาแหงหนึ่งที่เป0นสีเทาขมุกขมัวแล”ว

“ตงลี่มาแล”ว!”

“ทุกครั้งเจ”ามัวแตอืดอาด ถวงเวลาให”คนอื่นลาช”าทุกที คราวนี้เจ”าก็ มาถึงเป0นคนสุดท”ายอีกแล”ว”

“ทุกคนตางก็กำลังรอเจ”าอยู”

“สวัสดีทานอาหมิงเซวียน”

“…”

เสียงโวยวายพลันดังออกมาจากปากของพวกคนที่รวมตัวกันอยูรอบ ด”าน พวกเขาบางคนก็สบถดา บางคนก็ยิ้ม บางคนแอบไมพอใจ ซึ่งยามนี้ทุกคน ตางก็เอยทักทายตงลี่และตงหมิง เซวียน

เนี่ยเทียนรวบรวมสมาธิรับสัมผัสก็พบทันทีวาพวกเขาอยูกลางผืนปำ ที่รกครึ้มเขียวขจีแหงหนึ่ง

ใต”ฝำเท”าของพวกเขาคือคายกลนำสงห”วงมิติที่สามารถข”ามผาน อาณาจักรได” รอจนเขาถูกหันมูดึงตัวให”เดินออกมาจากคายกลนำสงขนาดใหญ นั้น คายกลแปลกประหลาดนั่นจึงคอยๆ ลดตัวลงช”าๆ กอนจะหายตัวไปในจุด ลึกของใต”ดินอยางรวดเร็ว

ตอนที่คายกลนำสงหายไป กระดานหินใหญยักษ>แผนหนึ่งก็ถูกปูวาง แทนที่คายกลนำสงนั้นทันที

พื้นผิวของกระดานหินนั้นเต็มไปด”วยวัชพืชหนาแนน กลบทับ รองรอยการดำรงอยูของคายกลนำสงไปจนหมด

เนี่ยเทียนแอบตกตะลึง ขนาดเขาใช”กระแสจิตรับสัมผัสก็ยังไม สามารถรับรู”ได”ถึงรองรอยของคายกลนำสงที่อยูในจุดลึกใต”ดิน

เขาจึงเข”าใจทันทีวาคายกลนำสงข”ามดินแดนที่สวนใหญล”วนถูกอำ พรางเอาไว”หลังนี้นาจะถูกสร”างขึ้นจากการรวมมือกันของอิทธิพลใหญๆ ใน อาณาจักรปำยจั้น

และก็มีเพียงบุคคลสำคัญของตระกูลตง ตระกูลเฉา ตระกูลกู หอ โอสถ และองค>กรการค”าสุยเยวที่มาจากอาณาจักรปำยจั้นเทานั้นถึงจะใช”ได”

สำนักผู”ฝDกลมปราณที่แข็งแกรงอยางตำหนักเทพเพลิง และวัง วิญญาณที่ตั้งรกรากอยูในอาณาจักรอั้นหมิงแหงนี้นาจะไมระแคะระคายแม”แต น”อย

ขณะที่ตงลี่พูดคุยกับคนเหลานั้น เนี่ยเทียนที่พกพาเอาความตะลึง และแปลกใจเดินออกมาจากคายกลนำสงก็แอบลอบมองไปยังพวกเขาเชนกัน

ฉินแยนจากองค>กรการค”าสุยเยวนั้นเขารู”จัก ยามนี้ข”างกายของหญิง สาวคนนั้นก็มีผู”ฝDกลมปราณขององค>กรการค”าสุยเยวรวมตัวกันอยูกลุมหนึ่ง

คนเหลานั้นมีฝ=มือเทียบเคียงกับคนที่ตงลี่พามา ซึ่งทุกคนตางก็อยูใน เขตต”นสวรรค>กันแทบทั้งหมด

มีเพียงสตรีสูงวัยคนหนึ่งเทานั้นที่มีตบะเขตสามัญชวงกลางซึ่งตบะ เทาเทียมกับตงหมิงเซวียนที่หน”าตาซูบตอบผู”นั้น

หลังจากที่ตงหมิงเซวียนเดินออกมาก็หัวเราะเฮอๆ แล”วมาหยุดอยู ข”างกายนางทันที กอนที่พวกเขาจะเริ่มพูดจ”อกันไมหยุดปาก ดูทาแล”วนาจะ รู”จักกันมานาน อีกทั้งยังสนิทสนมกันไมน”อย

ทางฝำยของตระกูลกู มีกูฮาวเฟ@งที่มีตบะต”นสวรรค>ชวงต”นเป0น หัวหน”า บวกกับขุนนางตางถิ่นเขตสามัญชวงต”นคนหนึ่งของตระกูลกู

ผู”นำของฝำยหอโอสถนามวาเฉียนซิน ดูเหมือนวาจะเป0นบุตรชาย ของเจ”าหอโอสถ ตบะต”นสวรรค>ชวงกลาง เขาสวมอาภรณ>ของอาจารย>หลอม โอสถที่หรูหราสงาสงาม ลักษณะสุภาพออนโยน มีสงาราศีไมธรรมดา

ผู”ฝDกลมปราณหอโอสถที่อยูข”างกายเขามีน”อยที่สุด ทวาฝ=มือกลับ แข็งแกรงที่สุด

เพราะวาซ”ายขวาของเขาตางก็มีผู”แข็งแกรงเขตสามัญยืนอยูฝHNงละ คน คนหนึ่งเขตสามัญชวงกลาง อีกคนหนึ่งชวงต”น

สวนเฉาชิวสุยที่เป0นผู”ริเริ่มการเดินทางมาเยือนอาณาจักรอั้นหมิง ครั้งนี้กลับไมได”อยูที่นี่ด”วย ดูเหมือนวาเขาจะลวงหน”าไปรออยูกลางทางกอน แล”ว”

“ตระกูลตง ตระกูลกู หอโอสถ องค>กรการค”าสุยเยว และตระกูลเฉา ที่ลวงหน”าไปกอน กลุมอิทธิพลที่ยิ่งใหญทั้งห”าของอาณาจักรปำยจั้นตางก็ เคลื่อนพลกันหมด…”

เนี่ยเทียนมีสีหน”าเครงขรึม มองเห็นตงลี่และคนเหลานั้นที่กำลัง พูดคุยกันเรื่องความเป0นไปได”ที่อสูรกายจะเผยตัวด”วยสีหน”าเครงเครียด เขาก็ แอบพูดอยูกับตัวเองในใจ

“คนของตระกูลเฉาบอกตำแหนงคราวๆ ของพวกเขาไว”ให”กับข”า นานแล”ว” ในมือของฉินแยนถือภาพแผนที่ของอาณาจักรอั้นหมิงที่ถูกวาดอยาง ประณีตสวยงามเอาไว”แผนหนึ่ง นางพูดด”วยเสียงอันดังวา “ข”าจะพาทุกคนไป รวมตัวกับพวกเฉาชิวสุย ทุกคนพยายามอยาแยกตัวออกจากกัน หลีกเลี่ยง ไมให”ดึงดูดความสนใจจากตำหนักเทพเพลิงและวังวิญญาณ”

ทุกคนพยักหน”ารับ กอนจะหันมาสั่งความคนในตระกูลและลูกน”อง ตัวเองเบาๆ ห”ามไมให”พวกเขาเดินไปไหนมาไหนเพียงลำพัง

ไมนานฉินแยนก็รู”ตำแหนงที่แนนอน องค>กรการค”าสุยเยวจึงเป0น ผู”นำทางอยูเบื้องหน”า พาทุกคนเดินลอดเข”าไปในปำรกครึ้ม

เนี่ยเทียนปะปนอยูกับกลุมคนของตระกูลตง ไมได”สร”างทิพย>จักษุ เจ็ดข”างขึ้นมารับสัมผัสรองรอยสิ่งมีชีวิตที่อยูใกล”เคียง

เพราะวาในบรรดาพวกเขาก็มีผู”แข็งแกรงเขตสามัญชวงกลาง อยางตงหมิงเซวียนอยูแล”ว คนเหลานี้พลังจิตล”วนแปรสภาพมาเป0นพลังจิต วิญญาณแล”ว ความสามารถในการรับสัมผัสถึงพลังชีวิตและพลังจิตวิญญาณ ของพวกเขาไมด”อยไปกวาทิพย>จักษุทั้งเจ็ด จึงไมจำเป0นต”องให”เขาต”องเปลือง แรง

อีกอยางหากเขาปลดปลอยทิพย>จักษุออกมา ผู”ที่มีเขตสามัญ เหลานั้นก็จะรับสัมผัสได”ทันที กลับจะกลายมาเพงความสนใจที่เขาแทน

หลายวันหลังจากนั้นเนี่ยเทียนแคเรงเดินทางตามคนกลุมใหญไป เทานั้น ไมได”พูดอะไรกับใครมาเป0นวันสองวันแล”ว

เวลาวางสวนใหญเขามักจะฝDกบำเพ็ญตบะอยูเงียบๆ ใช”เนื้อสัตว> วิเศษที่ซื้อมาตอนอยูตระกูลตงมาถายโอนจิงชี่เลือดเนื้อให”กับปราณเลือดสี เขียวเส”นนั้น

จากการสังเกตการณ>และได”ยินคำพูดที่ตงลี่คุยกับคนเหลานั้น เขาจึง เริ่มเข”าใจความสัมพันธ> นิสัยและฝ=มือคราวๆ ของคนเหลานั้น

แปดวันให”หลัง ภายใต”การนำทางของฉินแยน ทุกคนที่มาจาก อาณาจักรปำยจั้นก็มารวมตัวกับคนของตระกูลเฉา

ตอนที่มาเจอกัน เขาเห็นวารอบกายคนตระกูลเฉามีซากศพนอน กลาดเกลื่อน ดูเหมือนวาพวกเขาเพิ่งผานการตอสู”มากอน

ดูจากอาภรณ>ที่ศพเหลานั้นสวมใส พวกเขานาจะเป0นคนของสำนัก ในอาณาจักรอั้นหมิง ผู”ฝDกลมปราณของตำหนักเทพเพลิง

“พวกเจ”าตามมาถึงเสียถึง” เฉาชิวสุยกลาวพร”อมยิ้มน”อยๆ

ทั้งๆ ที่เฉาชิวสุยมีรางเป0นชายกลับมีเรือนกายสะโอดสะอง ให” ความรู”สึกออนหวานราวกับเป0นผู”หญิง “พวกเจ”ามาแล”ว ถ”าอยางนั้นข”าก็วางใจ เสียที พวกเราเกือบโดนตำหนักเทพเพลิงเพงเล็งเข”าให”แล”ว ยังดีที่ปHญหานี้ พอจะคลี่คลายไปได”ชั่วคราว”

@@@@30@@@@

เลมที่ 13 บทที่ 411 เงามืด

“ตำหนักเทพเพลิงเจอพวกเจำแล วหรือ?”

ฉินแยนจากองค%กรการคำสุยเยวขมวดคิ้วน อยๆ กลาววา “จะ อยางไรซะที่นี่ก็คืออาณาจักรอั้นหมิง เป1นถิ่นของตำหนักเทพเพลิงและวัง วิญญาณ หากถูกตำหนักเทพเพลิงและวังวิญญาณหมายหัวตั้งแตแรก เกรงวา คงจะเป1นป5ญหาไมน อย”

คนอื่นๆ ที่มาจากอาณาจักรป6ายจั้นตางก็มีสีหนำเป1นกังวล

ตำหนักเทพเพลิงและวังวิญญาณถือเป1นสำนักผู ฝ9กลมปราณที่มี ชื่อเสียงเรื่องความแข็งแกรงในดินแดนดาวตกเชนกัน เมื่อขั้วอิทธิพลทั้งหำใน อาณาจักรป6ายจั้นของพวกเขารวมมือกัน แนนอนวายอมไมกลัวอีกฝ6าย

ทวาที่พวกเขามาคราวนี้ไมได เตรียมพร อมมาอยางเต็มที่ ศักยภาพก็ มีจำกัด

เป?าหมายหลักของพวกเขาก็คือมาตรวจสอบโบราณสถานของอสูร กายแหงนั้นที่เฉาชิวสุยไปเจอมา เพราะต องการรู ให แนชัดวาที่นั่นซุกซอน ความลับอะไรอยูกันแน ไมได คิดวาจะมาตอสู นองเลือดขำมอาณาจักรกับ ตำหนักเทพเพลิงและวังวิญญาณ

ที่พวกเขาคิดไว ก็คือทางที่ดีที่สุดไมควรไปดึงดูดความสนใจจาก ตำหนักเทพเพลิงและวังวิญญาณ แคทำเรื่องนี้ให เสร็จแล วจากไปอยางเงียบ เชียบก็พอ

“ตอนนี้ยังไมมีป5ญหา เจำพวกคนของตำหนักเทพเพลิงเหลานี้ก็ถูก จัดการไปหมดแล วไมใชหรือไง?” เฉาชิวสุยยิ้มน อยๆ ชี้นิ้วไปยังศพที่อยูบนพื้น บอกให ทุกคนวางใจ “แม วาพื้นที่ของอาณาจักรอั้นหมิงจะกวำงขวาง มีสถานที่

หลายแหงที่ไมมีใครเคยไปเยือน ทวาพวกคนของตำหนักเทพเพลิงและวัง วิญญาณมักจะออกมาขำงนอกกันเป1นประจำ การเจอกับพวกเขาจึงเป1นเรื่องที่ เลี่ยงไมได ”

“พวกเราก็แคระวังตัวสักหนอย หากไมซวยมากนัก ไมได เจอกับผู

แข็งแกรงเขตสามัญหรือเขตลี้ลับก็คงไมนาจะเป1นป5ญหาเทาไหร”

ฉินแยนพยักหนำรับเบาๆ “ทางที่ดีที่สุดก็ขอให เป1นเชนนี้”

ในอาณาจักรป6ายจั้นองค%กรการคำสุยเยวคอนขำงเป1นองค%กรที่ พิเศษ พวกเขาคือสำนักที่มีการไปมาหาสูและทำการคำรวมกับทุกสำนักผู ฝ9ก ลมปราณในดินแดนดาวตก

ซึ่งพวกเขาเองก็มีการไปมาหาสูอยางลับๆ กับตำหนักเทพเพลิงและ วังวิญญาณอยูเหมือนกัน และพวกเขาก็ไมอยากผิดใจกับตำหนักเทพเพลิงและ วังวิญญาณ

แนนอนวาหากสามารถสังหารคนของตำหนักเทพเพลิงและวังวิญญาณ ได อยางเงียบเชียบโดยไมไปดึงดูดความสนใจจากสองขั้วอิทธิพลนี้ พวกเขาเอง ก็ยินดีที่จะลงมือ

“ทุกคนเดินทางให เร็วหนอยแล วกัน” ระหวางที่พูดเฉาชิวสุย ก็กวาด สายตามามองพวกคนของตระกูลตง ตระกูลกู หอโอสถ และองค%กรการคำสุย เยวที่มารวมด วยในครั้งนี้ กอนจะพบวาทั้งสี่ฝ6ายตางก็พาผู แข็งแกรงเขตสามัญ มาด วย นั่นจึงทำให เขามั่นใจมากขึ้น “โบราณสถานของอสูรกายแหงนั้นอยูใน พื้นที่ที่คอนขำงหางไกล ไมนาจะยังมีใครไปเจอมัน”

“ตามความเห็นขำ ขำอาจจะเป1นคนแรกที่ค นพบมัน”

“เพียงแตไมรู วาทำไมชวงที่ผานมาพื้นที่ตรงนั้นถึงมีปราณแหงความมืด มิดแผออกมา เมื่อปราณแหงความมืดปรากฏก็อาจจะเป1นการเปDดเผยรองรอย ของโบราณสถานแหงนั้น”

“นอกจากนี้ยังมีพวกผีที่อยูๆ ก็โผลมาลองลอยไปรอบดำน”

“ผีเหลานั้นฝEมือไมออนด อย ด วยกำลังของพวกเราก็ใชวาจะได เปรียบ พวกมัน ดังนั้นถึงได เชิญพวกเจำให มารวมด วย”

ตงหมิงเซวียนตกใจ “ผี?”

เนี่ยเทียนที่ยืนอยูขำงกายหันมูและน อยครั้งที่จะเปDดปากพูดก็แอบตะลึง ไปเหมือนกัน

สำนักภูตผีของอาณาจักรหลีเทียนคือสำนักหนึ่งที่เชี่ยวชาญดำน การชุบหลอมและควบคุมภูตผี ตอนที่เขาอยูในสำนักภูตผีชวงหนึ่งก็เคยได ยิน หลีจิ้งกลาวถึงเรื่องผีมาบำง

คำวาผีในที่นี้ก็คือดวงวิญญาณที่ยังไมสลายไปจากฟ?าดิน ผีนี้อาจจะเป1น วิญญาณของคน ของสัตว%วิเศษที่ตายไปแล วหรือซากวิญญาณของเผาพันธ%อื่นๆ ก็ได

สิ่งมีชีวิตใดๆ ก็ตามที่มีจิตวิญญาณซึ่งตายไป หากเป1นพวกที่มีฝEมือออน ด อย ไมได ฝ9กเวทลับจิตวิญญาณ วิญญาณก็จะสลายไปจากฟ?าดินแหงนี้อยาง รวดเร็ว

มีเพียงพวกที่ฝ9กเวทลับจิตวิญญาณเทานั้นที่ตอให รางกายที่มีเลือดเนื้อ จะตายไปแล ว แตกลับยังคงรักษาจิตวิญญาณเอาไว ได

ทวาจิตวิญญาณประเภทนี้ไมถือวาเป1นผี

ผีที่แท จริงก็คือพวกสิ่งที่มีชีวิตที่ตายไปแล วซึ่งเนื่องจากสาเหตุบาง ประการหรือสภาพแวดล อมที่พิเศษบางอยางทำให ดวงวิญญาณไมสลายหายไป

ดวงวิญญาณที่เรียกวาผีนี้สวนใหญจะไมมีจิตสำนึกและสติป5ญญา ไม สามารถจำเรื่องราวตอนที่ตัวเองยังมีชีวิตอยูได

ผีที่ลองลอยอยูในฟ?าดินจะอาศัยสัญชาตญาณของตัวเองมาไลฆา สิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อ

สำหรับพวกคนที่ฝ9กเวทคาถาพิเศษอยางสำนักภูตผี ผีก็คือวัตถุ แปลกปลอมอยางหนึ่งที่สามารถควบคุมได

เวทลับหลายชนิดของสำนักภูตผีตางก็มีความเกี่ยวข องกับผี พวกเขา สามารถชุบหลอมผีให กลายมาเป1นสวนหนึ่งของพละกำลังตัวเอง ทั้งยังสามารถ ผนึกมันไว ในวัตถุบางอยางเพื่อเอาออกมาใช รับมือกับศัตรูในเวลาที่คับขัน

ในดินแดนดาวตก สำนักที่สามารถเอาผีมาใช งานได ไมนาจะมีเพียงแค สำนักภูตผีเทานั้น

“อืม ผีนั่นแหละ แถมยังฝEมือรำยกาจมากด วย” สีหนำของเฉาชิวสุย เครงเครียดเล็กน อย “ทุกคนเองก็รู วา อสูรกาย…คือตางเผาที่เชี่ยวชาญในดำน เวทลับจิตวิญญาณและสามารถควบคุมพวกผีได เดิมทีอาณาจักรอั้นหมิงก็คือที่ อยูของอสูรกาย โบราณสถานแหงนั้นก็เป1นของอสูรกายเหมือนกัน หากจะมี พวกผีโผลออกมาก็ถือเป1นเรื่องปกติ”

“ถูกต อง เผาอสูรกายเชี่ยวชาญในดำนการชุบหลอมและควบคุมผีอยาง แท จริง ในรางกายของพวกเขามีสายเลือดที่มหัศจรรย% ซึ่งพรสวรรค%สวนหนึ่งก็ เกี่ยวข องกับการชุบหลอมผี” ตงหมิงเซวียนขมวดคิ้วแนน “ชวงกอนหนำนี้มี อสูรกายเยื้องกรายมาเยือนอาณาจักรเลี่ยคง และบางทีอสูรกายพวกนั้นก็นาจะ เดินทางมาอาณาจักรอั้นหมิง”

“อสูรกายที่มาเยือนกะทันหัน โบราณสถานที่มีปราณมืดมิดแผ ออกมา ผีที่ลองลอยไปทั่วบริเวณ…”

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ “ขำรู สึกวาเรื่องพวกนี้อาจมีความเชื่อมโยง อะไรบางอยางตอกัน การมาสำรวจโบราณสถานของอสูรกายในคราวนี้ ขำมี ลางสังหรณ%วาจะต องเจอกับพวกอสูรกาย”

“ทานอาตง ไมต องกังวลไป” กูฮาวเฟDงแหงตระกูลกูกลาวด วยความ มาดมั่น “ดินแดนดาวตกเป1นใต หลำของเผามนุษย%เรามานานมากแล ว ลำพังกะ อีแคอสูรกายไมกี่ตัวจะสรำงป5ญหาได มากมายแคไหนกันเชียว? อีกอยาง ด วย ฝEมือของพวกเราตอให ปะหนำกับพวกอสูรกาย พวกมันตางหากที่ต องเป1นฝ6าย ดวงซวย!”

คนผู นี้เป1นคนโผงผาง ไมเคยเสียเปรียบใครมากอนจึงมีความมั่นใจอยาง ยิ่งยวดตอพละกำลังของทางฝ6ายอาณาจักรป6ายจั้น

กลับเป1นเฉียนซินของหอโอสถเสียอีกที่มีทาทางระวังตัวมากเป1นพิเศษ พอได ยินวามีผีปรากฏตัว เขาก็เอาแตเงียบคลำยรู สึกกระวนกระวายเล็กน อย

เนี่ยเทียนที่อยูในกลุมคนของตระกูลตงฟ5งพวกเขาพูดคุยกันอยูพักหนึ่ง พอได ยินพวกเขาพูดถึงความสัมพันธ%ระหวางผีและอสูรกาย เขาเองก็รู สึก ระมัดระวังตัวเพิ่มขึ้น

เกรงวาพวกเด็กรุนเล็กของอาณาจักรป6ายจั้นเหลานี้คงไมมีใคร เคยเห็นอสูรกายตัวเป1นๆ ที่หายสาบสูญไปนานแล วมากอน พวกเขาคงรู จักอสูร กายผานทางตำราในตระกูลของตัวเองเทานั้น

แท จริงแล วพวกเขาตางก็ขาดความรู ความเขำใจตออสูรกาย

ทวาเนี่ยเทียนกลับเคยเจออสูรกายตัวเป1นๆ มาแล วตอนอยูในพื้นที่ ต องหำมแหงชีวิตของอาณาจักรเลี่ยคง

อสูรกายตนนั้นซอนตัวอยูในหินอุกกาบาตที่รวงลงมาจากท องฟ?าอัน หางไกล ทำให หนิงหยางแหงวิมานสวรรค%ต องบาดเจ็บไปในชั่วพริบตา ความสามารถและวิธีการที่อสูรกายแสดงออกมาทำให ตอนนี้ที่เขานึกถึงก็ยังตก ตะลึงไมหาย

หากมีเพียงเขาคนเดียว ตอให ไมมีการคุกคามจากตำหนักเทพเพลิงที่ ซอนแฝงอยู เขาเองก็ไมมีทางกลำมาอาณาจักรอั้นหมิงเพื่อสำรวจโบราณสถาน ของอสูรกายอยางแนนอน

“กอนหนำที่โบราณสถานแหงนั้นยังไมถูกเปDดเผยรองรอยอยาง สมบูรณ%แบบ ทางที่ดีที่สุดพวกเราควรไปดูให รู วาเรื่องเป1นมายังไงกันแน หากมี สมบัติหรือวัตถุวิเศษ ทุกคนก็รีบไปชวงชิงเอามาแล วรีบถอยหางจากอาณาจักร อั้นหมิงให เร็วที่สุดจึงจะเป1นการดี” ทิ้งประโยคนี้ไว เฉาชิวสุยก็นำทุกคน เดินทางไปขำงหนำด วยความรวดเร็ว

เนี่ยเทียนเองก็ติดตามคนของตระกูลตงไปเงียบๆ

การเดินทางในชวงหลังมีพวกผู แข็งแกรงเขตสามัญใช พลังจิตวิญญาณไป รับสัมผัส เมื่อเจอกับคนของตำหนักเทพเพลิงและวังวิญญาณก็จะรีบเป1นฝ6าย เลี่ยงหางออกไปกอนทันที

พวกเขาเดินทางกันอยางราบรื่นไปตลอดทาง ไมเจอกับผู แข็งแกรงที่ ฝEมือรำยกาจของตำหนักเทพเพลิงและวังวิญญาณเทาใดนัก แล วก็ไมมีป5ญหา ยุงยากที่ไมจำเป1นปรากฏขึ้น

ดูเหมือนวาอาณาจักรอั้นหมิงจะตกอยูในความมืดมิดไร แสงอาทิตย% ตลอดทั้งปE บางครั้งถึงจะมีแสงดาวและแสงจันทร%เปลงวาบ ทวาแสงเหลานั้นก็ หายไปอยางรวดเร็ว

เนี่ยเทียนติดตามคนเหลานั้นลอดผานผืนป6าที่รกครึ้มไปอยางตอเนื่อง ไม เคยเป1นฝ6ายเปDดปากสนทนากับใครกอน

พวกลูกน องของตงลี่ที่นอกจากหันมูซึ่งรู ตัวตนของเขาจึงพูดคุยกับเขา บำงเป1นบางครั้งแล ว คนอื่นๆ ล วนไมมีใครสนใจเขา เอาแตพูดคุยกันเองเทานั้น

สวนคนของทางฝ6ายอื่นก็แคมีทาทีสนิทสนมกับพวกหันมูเทานั้น แนนอน วายอมไมมาสนใจผู ฝ9กลมปราณตัวเล็กๆ ที่มีตบะเพียงกลางสวรรค%อยางเขา

คืนนี้ราตรีกาลไร แสงเดือนและแสงดาว ท องฟ?าราตรีเป1นสีดำมืด สนิท

เนื่องจากเรงรุดเดินทางกันอยูหลายวัน คนของแตละฝ6ายที่มาจาก อาณาจักรป6ายจั้นตางก็รู สึกเหนื่อยลำจึงกระจายตัวกันพักผอนอยูตามต นไม ใน ป6ากวำง

พวกผู แข็งแกรงเขตสามัญที่ถึงแม วาจะอยูกันคนละฝ6าย ทวาแตละคนก็ คุ นเคยกันเป1นอยางดีจึงมักจะยกเรื่องการฝ9กบำเพ็ญตบะมาพูดคุยกัน

บางทีพวกเขาอาจจะคิดวาต องการฝ9กขัดเกลาฝEมือของเด็กรุนเล็ก การ เดินทางมาสำรวจโบราณสถานของอสูรกายคราวนี้พวกเขาจึงไมแสดงทาที อะไรมากมาย ปลอยให พวกตงลี่เป1นผู นำกันเอง

ตงลี่จับกลุมเล็กๆ รวมกับฉินแยน กูฮาวเฟDง เฉียนซินและเฉาชิวสุย หลังจากที่สนทนากันได พักหนึ่ง นางก็เดินตรงดิ่งเขำมาเนี่ยเทียน

หันมูที่อยูขำงกายเนี่ยเทียนเมื่อเห็นวาตงลี่เดินมาจึงเป1นฝ6ายเดินหาง ออกไปจากเนี่ยเทียน ทิ้งให ตงลี่และเนี่ยเทียนคุยกันเพียงลำพัง

ตงหมิงเซวียนที่หางออกไปไกลเห็นวาตงลี่เดินดิ่งเขำหาเนี่ยเทียน เขาที่กำลังพูดคุยจึงแอบเหลือบมองมาเงียบๆ คลำยจดจำคำสั่งของตงป6ายเจี๋ย ได จึงกลัววาตงลี่จะทำตัวเหลวไหล

รอจนเขาพบวาตงลี่นั่งลงกับพื้นตอหนำเนี่ยเทียน เขาก็รู วาตงลี่ไมได คิด จะไปหาเรื่องเนี่ยเทียนจึงถอนสายตากลับมาแล วพูดคุยกับคนขอบเขตเดียวกัน ตอไป

กลับเป1นกูฮาวเฟDงจากตระกูลกูเสียอีกที่พอเห็นวาตงลี่มาหาเนี่ยเทียนก็ ขมวดคิ้วน อยๆ สีหนำผิดแผกไปจากปกติ

“อูเทียน เจำรู สึกวาการมาของพวกเราครั้งนี้จะเจอกับอสูรกาย หรือไม?” หลังจากที่นั่งลง ตงลี่ก็กดเสียงถามเบาๆ ราวกลัววาคนอื่นจะได ยิน บทสนทนาระหวางนางและเนี่ยเทียน

“นาจะเจอ” เนี่ยเทียนตอบรับ

“อสูรกายรำยกาจขนาดนั้นจริงๆ รึ?” ตงลี่ถามอีกครั้ง

เนี่ยเทียนพยักหนำ “รำยกาจจริงๆ”

“เจำเจอกับพี่ชายของขำมากอนหรือเปลา?” ตงลี่ดวงตาเป1นประกาย

“เปลา” เนี่ยเทียนปฏิเสธทันที

“จริงรึ?”

“อืม”

@@@@30@@@@

เลมที่ 13 บทที่ 412 แยกยายดวยความไมพอใจ!

“พี่ชายขาใหความสำคัญกับเจามาก”

ตงลี่ขมวดคิ้วนอยๆ กลาวดวยทาทางเหมือนคนคิดไมตก “ขาละคิด ไมออกจริงๆ วาทำไมพอถูกเจาแยงตราประทับสะเก็ดดาวดวงที่เป2นของเขาไป เขากลับไมโกรธ แถมยังชื่นชมเจาไดขนาดนี้”

เนี่ยเทียนไมมีอารมณ6จะตอปากตอคำกับนาง เขาเอาแตเงียบงัน

“ขาทำตามคำสัญญาโดยการสงญาติของเจากลับไปยังสำนัก หลิงอวิ๋นแลว หวังวาเจาเองก็จะทำตามสัญญาโดยการชวยขาอยางเต็มกำลัง เหมือนกัน” ตงลี่กลาว

พอนึกถึงเรื่องที่หญิงสาวผูนี้วางอุบายรวมมือกับฉินแยนแหงองค6กร การคาสุยเยวมาหลอกลวงตน ทั้งๆ ที่โดนสำนักหยินและสำนักหยางกดดันให ตองสงพวกเนี่ยตงไหกลับไปยังอาณาจักรหลีเทียน แตนางกลับจงใจไมเอยถึง ทั้งยังสรางเรื่องหลอกลวงตน เนี่ยเทียนก็เต็มไปดวยความเจ็บแคน

เขาจึงยิ่งไมมีอารมณ6จะสนใจตงลี่

ตงลี่เองก็มองออกวาเขาไมสบอารมณ6อยางเห็นไดชัดจึงแคนเสียงเย็น กลาววา “เจามีสิทธิ์อะไรมาหงุดหงิดใสขา? ตอนที่อยูอาณาจักรเลี่ยคง เจาทำ แผนการของขาพังครั้งแลวครั้งเลา ทำใหแผนที่ขาตั้งใจจัดวางตองลมเหลว ทำ ใหขาขายหนาคนในตระกูล ที่ขาไมฆาเจาตั้งแตตอนอยูในตระกูลตงก็ถือวาใจ กวางกับเจามากพอแลว เจายังจะไมพอใจอะไรอีก?”

เนี่ยเทียนกดเสียงต่ำ “นี่นะหรือเหตุผลของเจา? ตอนอยูไปป?าลึก ไมใชเจาหรือที่ลงมือกับขากอน? หากไมเป2นเพราะขาระวังตัวไวกอน ขาก็คง

ตายดวยน้ำมือเจาเชนเสิ่นเหวยผูนั้นแลว? เจาวางแผนเลนงานคนอื่นได แตไม ยอมใหคนอื่นโจมตีกลับอยางนั้นรึ?”

ตงลี่ลุกพรวดขึ้นยืนทันใด หมดอารมณ6จะเสวนากับเขาตอ กอนจะ เดินจากไปอยางขุนเคือง

เนี่ยเทียนแคนเสียงในลำคอ รูสึกวาหญิงผูนี้ไรเหตุผล

“ลี่ลี่!” กูฮาวเฟBงแหงตระกูลกูกวักมือเรียกนางแลวพูดเสียดสี “นาสนใจจริงๆ ลูกนองของเจาบังอาจกลาสงสัยในตัวเจา แถมยังกลาทะเลาะ ขัดคอกับเจาอีกดวย นี่ไมเหมือนตงลี่ที่ขารูจักเลยนะ!”

เพราะวาอยูหางกันคอนขางไกล บวกกับที่ตงลี่จงใจพูดกับเนี่ยเทียน ดวยเสียงอันเบาซึ่งแมแตผูที่มีขอบเขตสามัญก็ใชวาจะไดยินบทสนทนาระหวาง เนี่ยเทียนและตงลี่

แตกูฮาวเฟBงกลับมองเห็นวาเมื่อตงลี่ไปหยุดอยูตรงหนาเนี่ยเทียน คน ทั้งสองแคพูดคุยกันไมกี่คำตงลี่ก็ผุดลุกขึ้นยืนดวยความโกรธเคืองเสียแลว

นี่จึงมากพอจะพิสูจน6ใหเห็นไดวาคนทั้งสองไมไดคุยกันดวยอารมณ6 เบิกบาน

กูฮาวเฟBงแปลกใจเป2นกำลัง เนี่ยเทียนเป2นลูกนองของตงลี่ ตามหลัก แลวก็ควรจะเชื่อฟDงคำสั่งทุกอยางของนาง แตนี่เขามีสิทธิ์อะไรมาทะเลาะกับ ตงลี่?

“เกี่ยวอะไรกับเจาดวย!” ตงลี่ถลึงตาใสเขาอยางหงุดหงิด

กูฮาวเฟBงโดนพาลใสก็อึดอัดคับของใจเหมือนกัน ทวาเขาเองก็ยอม ออนขอใหตงลี่มาจนชินแลวจึงไมไดถือโทษโกรธเคือง กลับหันไปมองเนี่ยเทียน

ดวยสายตาเย็นชาแลวเอยกับตงลี่วา “ลี่ลี่ หากเจาสั่งสอนลูกนองไมเป2น ขาทำ แทนใหก็ไดนะ”

“ไสหัวไป! อยามาวุนวายกับขา!” ตงลี่กลาวอยางไมเกรงใจ

กูฮาวเฟBงลูบคลำจมูก ไมสบอารมณ6มากเหมือนกัน แตกลับไมไดพูด อะไรมาก

พอตงลี่จากไป เนี่ยเทียนที่นั่งอยูหางออกไปไกลจึงหรี่ตาลงอีกครั้ง กอนจะหยิบเอาหินวิเศษกอนหนึ่งออกมาฝHกบำเพ็ญตบะ

แนนอนวาเขายอมครานจะสนใจกูฮาวเฟBงผูนั้น

เขาที่ติดตามทุกคนมาหลายวัน เมื่อไดสังเกตการณ6อยางเงียบๆ จึง มองออกนานแลววากูฮาวเฟBงผูนั้นมีใจใหกับตงลี่ ไมวาจะเรื่องเล็กเรื่องนอย อะไรก็พรอมยอมทำเพื่อนางเสมอ

แตเห็นไดชัดวาตงลี่ไมชอบเขา ทาทีที่นางมีตอเขามีแตความหงุดหงิด รำคาญใจ

กูฮาวเฟBงผูนั้นก็ทำราวกับมองไมเห็นความเฉยชาของตงลี่ ยังคง เชื่อมั่นในการกระทำของตัวเอง ไมเคยคิดจะยอมแพราวกับยึดมั่นในประโยค ที่วาตื้อเทานั้นที่ครองโลก

“รนหาที่ตายแทๆ” เนี่ยเทียนวิจารณ6อยูในใจตัวเองหนึ่งประโยค

ในสายตาของเขา พวกคนที่กลามาแหยมกับหญิงอสรพิษอยางตงลี่ ลวนเป2นพวกไมรักตัวกลัวตายทั้งนั้น

“อันที่จริงคุณหนูเห็นความสำคัญในตัวเจามาก” ทันใดนั้นหันมู ที่จากไปก็ยอนกลับมานั่งลงขางกายเขาดังเดิม “มิฉะนั้นนางก็คงไมเชิญเจาให เขารวมการสำรวจโบราณสถานของอสูรกายในครั้งนี้ดวยกันหรอก”

“เชิญ? นี่มันบังคับกันชัดๆ เหอะ!” เนี่ยเทียนลืมตากลาวดวยสี หนาไมเป2นมิตร

“นั่นก็อยูที่วาเจาจะมองอยางไร” หันมูหัวเราะหึหึ กอนจะพูดตอ วา “พี่นองตระกูลตงตางก็มีลักษณะพิเศษเหมือนกันอยูอยางหนึ่ง พวกเขา สนใจแตคนที่สามารถทำใหพวกเขาเสียเปรียบไดเทานั้น และเจาก็เป2นคนเดียว ที่พี่นองสองคนนี้ไมเคยฉกฉวยผลประโยชน6ใดๆ มาจากตัวเจาได”

“ขาควรรูสึกเป2นเกียรติงั้นสิ” เนี่ยเทียนกลาวเยยหยัน

“อันที่จริงเจากับคุณหนูก็ไมไดมีความแคนลึกล้ำอะไรที่แกไข ไมได” หันมูมีสีหนาจริงจัง เอยดวยความจริงใจ “หากเจายินดี บางทีการ สำรวจโบราณสถานของอสูรกายคราวนี้อาจเป2นโอกาสใหพวกเจาไดคลี่คลาย ความแคนสวนตัวที่เคยมีตอกันตอนอยูอาณาจักรเลี่ยคง ขาไดยินมาวา… คุณชายเองก็ชื่นชมในตัวเจาอยางมาก”

“ตอนอยูอาณาจักรเลี่ยคงคมเขี้ยวของพวกเจาลอมโจมตีขาครั้ง แลวครั้งเลา แคนนี้คงไมคลี่คลายไดงายๆ” เนี่ยเทียนพูดเสียดสีไมเลิก

“เจาก็ยังมีชีวิตอยูดีไมใชหรือ?” หันมูกลาวพรอมรอยยิ้ม

“ก็เกือบจะตายไปหลายครั้งเหมือนกัน” เนี่ยเทียนตอบรับเสียง เย็น

“เจาเห็นไหม เจายังมีชีวิตอยู แถมยังอยูดีมีสุขมากดวย” หันมูกด เสียงต่ำ “อันที่จริงแลวพวกสมาชิกของคมเขี้ยวที่ตายไปเพราะน้ำมือเจา คุณหนูไมไดเก็บเอามาใสใจเทาใดนัก ที่นางโกรธเคืองก็เพียงแคเพราะตองพาย แพใหกับเจาหลายตอหลายครั้ง ในความคิดขา วากันตามจริงแลวนี่ก็ไมถือวา เป2นเรื่องใหญอะไร”

“ขาแคหวังใหการมาอาณาจักรอั้นหมิงครั้งนี้สิ้นสุดลงเร็วๆ แลวจะ ไดหลีกลี้ใหหางไกลจากนางเสียที” เนี่ยเทียนแสดงทาทีอีกครั้ง

หันมูเห็นวาเขายืนกรานเด็ดเดี่ยว ทั้งยังไมมีความคิดที่จะคลี่คลาย ความขัดแยงระหวางกันจึงถอนหายใจเบาๆ หนึ่งครั้งแลวไมพูดเกลี้ยกลอมอีก

เขารูตัวตนของเนี่ยเทียนเป2นอยางดีจึงรูวาเพราะเนี่ยเทียนแกไข ปDญหาในอาณาจักรเชียนแจวJจึงทำใหผูฝHกลมปราณของอาณาจักรเชียนแจวJให ความสำคัญกับอีกฝ?ายอยางมาก

อีกทั้งเนี่ยเทียนยังไดรับตราประทับการสืบทอดจากพระราชวัง โบราณสะเก็ดดาวอีกตางหาก ขอแคเขาไมตาย อนาคตขางหนาตองยาวไกลไร ที่สิ้นสุดแนนอน

เขากังวลวาหากตงลี่ทำตัวเหลวไหลลงมือสังหารเนี่ยเทียนเขาจริงๆ จะนำมาซึ่งความเดือดดาลจากสำนักหยินและสำนักหยางของอาณาจักรเชียน แจวJ และสรางปDญหาใหญใหกับตระกูลตงรวมไปถึงตัวตงลี่เอง

กลางดึกในป?ารกครึ้ม คนหาฝ?ายที่มาจากอาณาจักรป?ายจั้นเริ่มหยุด การพูดคุย

ผูแข็งแกรงที่มีตบะตนสวรรค6เกือบทุกคนหากไมใชหินวิเศษมาฝHกตน ก็ทำความเขาใจกับเวทลับตางๆ ทุกคนลวนจมจอมอยูในโลกของตัวเอง

เนี่ยเทียนเองก็เชนกัน

กอนหนานี้เขากินเนื้อสัตว6วิเศษไปเป2นจำนวนมาก จากนั้นจึงอาศัย หินวิเศษมาชุบหลอมมหาสมุทรวิญญาณจุดตันเถียนไปทีละรอบ พยายามที่จะ กาวขามธรณีประตูที่นำไปสูเขตตนสวรรค6ใหได

ผานไปคอนคืน เขาขยายมหาสมุทรวิญญาณไปไดอีกนิด หลังจากฝHก บำเพ็ญตบะครั้งนี้เสร็จสิ้น เขาก็ลืมตามองไปรอบดาน

และเขาก็พลันคนพบวาผูฝHกลมปราณเขตสามัญสองคนของหอโอสถ จากไปตั้งแตเมื่อไหรก็ไมรูได

แมเขาจะสงสัย แตกลับไมไดเก็บมาใสใจมากนัก ยังคงจมจอมอยูกับ โลกแหงการฝHกตนตอไป

ผานไปอีกครูหนึ่ง เขาก็ตกใจตื่นเพราะเสียงของอาภรณ6ที่โบกสะบัด อยางรวดเร็ว แลวเขาก็เห็นวาผูแข็งแกรงของหอโอสถสองคนที่หายไปพักหนึ่ง กลับมาแลวหนึ่งคน

คนที่กลับมาคือโฉวเหลียงที่มีเขตสามัญชวงตน เมื่อโฉวเหลียงปรากฏ ตัวก็พูดเบาๆ วา “พวกเราเจอคนของ

วังวิญญาณในบริเวณใกลเคียงนี้ พวกเขาลวนตายกันหมดแลว สภาพการตาย คอนขางประหลาดไมนอย”

ทุกคนที่กำลังฝHกตนตางก็ทยอยกันตื่นขึ้นมาแลวหันมาขมวดคิ้วมอง เขา “พวกเราไปดูกัน แตไมตองไปกันทุกคน” เฉาชิวสุยลุกขึ้นยืน แลวหันไปพยักหนาเบาๆ ใหกับพวกตงลี่

“หันมู อูเทียน พวกเจาสองคนตามขามา” ตงลี่กวักมือ

ฉินแยนและกูฮาวเฟBงเองก็เลือกคนสองสามคนใหมารวมกับพวก เฉียนซินแหงหอโอสถแลวติดตามโฉวเหลียงจากไปอยางเงียบเชียบ

ตงหมิงเซวียน ผูแข็งแกรงเขตสามัญขององค6กรการคาสุยเยวและ ตระกูลกูที่ไดยินเสียงผิดปกติแคลืมตามาครั้งเดียวเทานั้น ยังคงมีทาทีนิ่งเฉย ดังเดิม

ดูเหมือนวาพวกเขาจะวางใจในตัวของเด็กรุนเล็กอยางเฉาชิวสุย และตงลี่อยางมาก

“อูเทียน? คุณหนูเลือกอูเทียนไปดวยกันรึ?”

“นางพาพี่ใหญหันมูไป ขาพอจะเขาใจได แตเจาอูเทียนนั่นเอาไป ดวยทำไม?”

“แปลกจริง”

เมื่อเห็นวาเนี่ยเทียนและหันมูลุกขึ้นยืนกอนจะเดินตามตงลี่ไป พวก ผูรับใชของตระกูลตงก็เริ่มวิพากษ6วิจารณ6กันเบาๆ ทุกคนตางก็ไมเขาใจ

กูฮาวเฟBงเองก็มีสีหนาฉงนสนเทห6 คอยหันกลับมามองตงลี่และเนี่ย เทียนที่อยูขางกายหันมูเป2นระยะราวกับไมเขาใจวาเหตุใดตงลี่ที่เพิ่งจะทะเลาะ กับเนี่ยเทียนถึงไดพาเนี่ยเทียนที่กลาโตเถียงนางมาดวยกัน

ไมนานหลังจากนั้นโฉวเหลียงก็พาทุกคนมาถึงมุมหนึ่งของผืนป?า

ศพที่สวมอาภรณ6ของวังวิญญาณเจ็ดศพนอนกระจายกลาดเกลื่อน ดวงตาทั้งคูของคนเหลานั้นเหลือกโปน มุมหัวตามีเลือดสดไหลซึมลงมา

บนรางของพวกเขานอกจากรอยเลือดตรงหัวตาแลวก็ไมมีบาดแผล ใดๆ ที่นำไปสูความตายอีก

เสิ่นฉงของหอโอสถที่มีตบะเขตสามัญชวงกลางยืนพิงตนไมใหญตน หนึ่งดวยสีหนาเฉยเมย เมื่อเห็นทุกคนเดินมาถึงเขาก็ไมคิดจะเปBดปากพูดอะไร

แมแตกับเฉียนซินที่เป2นบุตรชายของเจาหอโอสถ เขาก็ยังมีทาทีเชนนี้

เฉียนซินไมถือสา แถมพอมาถึงยังโคงคำนับเขาอีกตางหาก จากนั้น ถึงไดไปตรวจสอบศพพรอมกับพวกตงลี่

เนี่ยเทียนและหันมูตามตงลี่ไปหยุดอยูขางศพหนึ่ง กอนจะนั่งยองๆ ลงไปสังเกตอยางละเอียด

“บนรางของคนผูนี้ไมมีบาดแผล จิตวิญญาณแตกสลายไปกอน” หันมูมองปราดเดียวก็เอยวิเคราะห6 “นาจะถูกผูที่เชี่ยวชาญเวทลับทางพลังจิต โจมตีใหจิตวิญญาณแตกสลายไปในชั่ววินาที แปลกจริง คนของวังวิญญาณเอง ก็ใหความสำคัญกับการฝHกวิชาทางพลังจิตเหมือนกัน เหตุใดถึงไดพายแพ ยับเยินขนาดนี้”

“เจามีความเห็นวาไง?” ตงลี่เอยถามเนี่ยเทียน

เนี่ยเทียนไมไดพูดอะไร แตเหลือบมองไปที่ผูที่มีเขตสามัญสองคน ของหอโอสถหนึ่งครั้ง จากนั้นจึงชี้นิ้วไปยังหวางคิ้วของศพศพหนึ่ง หลับตารับ สัมผัสอยูชั่วครูถึงไดกลาววา “ไมไดถูกเวทลับทางพลังจิตโจมตีใหมหาสมุทร วิญญาณแตกสลาย แตเหมือนวาถูกคนดึงเอาวิญญาณออกไปมากกวา”

เมื่อคำพูดนี้ดังออกมา เสิ่นฉงแหงหอโอสถก็พลันหันมามองเขาดวย สายตาแปลกใจ

@@@@30@@@@

เลมที่ 13 บทที่ 413 เงาลับของอสูรกาย

นิ้วขางที่เนี่ยเทียนชี้ไปยังกลางหวางคิ้วของศพนั้นในกระแสจิตได ปะปนไปดวยพลังจิตวิญญาณเสี้ยวหนึ่งของสะเก็ดดาวเจ็ดดวง

เมื่อพลังจิตวิญญาณนั้นแทรกซึมเขาไป เขาจึงสามารถสัมผัสไดวาใน สมองของศพนั้นไมไดมีรองรอยของบาดแผลที่สาหัส

โดยทั่วไปแลวหากผูตายถูกเวทลับทางพลังจิตที่ทรงพลังโจมใหจิต วิญญาณแตกสลายในชั่วพริบตา สวนของสมองจะไดรับความเสียหาย ไมมีทาง อยูในสภาพสมบูรณ3แบบเชนนี้

ในความรูสึกของเนี่ยเทียน สมองของคนผูนั้นปกติดีทุกอยาง ทวาจิต วิญญาณกลับสลายหายไปแลว

ดังนั้นเขาจึงวิเคราะห3วาการตายของคนผูนั้นไมไดถูกเวทลับพลังจิต สังหารอยางที่หันมูพูดไว

ตงลี่หรี่ตาลงนอยๆ หลังจากบอกใหเนี่ยเทียนหลีกออกมา นางก็นั่ง ยองๆ ลงไป เลียนแบบทาทางของเนี่ยเทียนโดยการใชนิ้วที่เรียวยาวราวลำ เทียนของตนแตะไปยังกลางหวางคิ้วของคนผูนั้น

ที่นาเสียดายก็คือในมหาสมุทรวิญญาณของนางไมมีสะเก็ดดาวเจ็ด ดวงอยู

ที่นางใชจึงมีเพียงพลังจิตเทานั้น ไมสามารถหาพลังจิตวิญญาณมา ปะปนดวยได

พลังจิตวิญญาณคือพลังงานที่บริสุทธิ์และมหัศจรรย3ยิ่งกวาพลังจิต ตอใหตงลี่มีตบะตนสวรรค3แลว ทวาในสถานการณ3ที่ไมมีพลังจิตวิญญาณใหใช นางก็ไมสามารถตรวจสอบดูในสมองของคนผูนั้นไดอยางละเอียดเฉกเชนเนี่ย เทียน

นางก็เหมือนหันมูที่มองไมออกถึงความผิดปกติใดๆ

นางจึงดึงมือกลับคืนมาอยางรวดเร็ว ลุกขึ้นยืนอยูขางซากศพ กอน จะหันไปมองเนี่ยเทียนและหันมู

หันมูยิ้มบางๆ กลาววา “บางทีอูเทียนอาจพูดถูก”

“ทำไมเจาถึงเชื่อเขา? แตไมเชื่อการตัดสินใจของตัวเอง?” ตงลี่ฮึดฮัด เบาๆ

“คือวา ตอนที่อยูอาณาจักรเลี่ยคงเขาสามารถหนีพนการลอมโจมตี ของพวกเราไดหลายครั้งติดตอกัน ในดานการรับสัมผัสทางพลังจิตแนนอนวา ยอมมีความพิเศษกวาคนอื่น” หันมูกลาวอยางสมเหตุสมผล

อีกฝ@Aงหนึ่ง

“ทานอาโฉว ทานเห็นวาอยางไร?” หลังจากตรวจสอบศพหนึ่งเสร็จ เรียบรอย เฉียนซินแหงหอโอสถก็เอยถามผูที่มีขอบเขตสามัญชวงตนคนนั้น

โฉวเหลียงไมไดตอบรับทันที แตหันมามองเสิ่นฉง

เสิ่นฉงกลาวอยางไมอนาทรรอนใจ “การเดินทางมาอาณาจักรอั้น หมิงคราวนี้ แมวาพวกเราจะมาดวย แตทุกอยางก็ยังตองใหพวกเจาเปBนคน จัดการกันเอง เจาหอเองก็ตองการใหพวกเจาขัดเกลาประสบการณ3ใหมาก ไม วาเรื่องอะไรพวกเจาก็ตองแกไขกันเอาเอง คนเหลานี้ตายดวยสาเหตุอันใด ขา ยอมรูอยูแลว แตขาจะไมบอกเจาหรอกนะ”

“เขาใจแลว” เฉียนซินพยักหนารับ

ไมนานหลังจากนั้น ผูมากพรสวรรค3ของอาณาจักรปCายจั้นที่กระจาย กันออกไปก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง

พวกเขาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน ขอสรุปของเฉาชิวสุย กูฮาวเฟEง และเฉียนซินเหมือนกับของหันมู พวกเขาตางบอกวาคนเหลานั้นถูกเวทลับทาง พลังจิตที่แข็งแกรงสังหารไปในชั่วพริบตา ผูที่ฆาคนของวังวิญญาณตองมี ขอบเขตสูงมาก อีกทั้งยังไมสนใจทรัพย3สินใดๆ ที่อยูบนรางของคนเหลานั้นดวย

เนื่องจากแหวนเก็บของ อาวุธวิเศษบนรางของคนเหลานั้นไมหายไป แมแตชิ้นเดียว

มีเพียงผูที่มีขอบเขตสูงล้ำเทานั้นถึงจะไมเสียดายทรัพยากรบนราง ของพวกคนตาย แมแตความสนใจจะเก็บเอาไปก็ยังไมมี

ตงลี่ยืนอยูกับพวกเขาแลวพูดการวิเคราะห3ของเนี่ยเทียนออกมา— ตายเพราะถูกดึงวิญญาณออกไป

สุดทายแลวนางก็เลือกที่จะเชื่อเนี่ยเทียน

ฉินแยนมีสีหนาตะลึงงัน กลาววา “ลี่ลี่ เจามองออกไดอยางไร?”

ตงลี่ไมไดตอบรับ แตเหลือบตามองไกลๆ มายังเนี่ยเทียน

ฉินแยนเขาใจขึ้นมาโดยพลัน ดวงตาคูงามเปลงประกายแหงความ แปลกใจ จากนั้นถึงไดพูดวา “การวิเคราะห3ของขาเหมือนกับลี่ลี่ คงของวัง วิญญาณเหลานี้ตายเพราะถูกดึงดวงวิญญาณออกไป สวนสมองของพวกเขาไม มีรองรอยความเสียหาย ไมไดรับการโจมตีจากเวทลับทางพลังจิตใดๆ”

ระหวางที่พวกเขาพูดคุยกัน เนี่ยเทียนก็ยืนฝ@Aงอยูเงียบๆ

ตอนที่ฉินแยนเอยประโยคนั้นออกมา เนี่ยเทียนเองก็แสดงความ แปลกใจทางดวงตา อดเหลือบมองนางอยูหลายครั้งไมได

แมวาผูหญิงคนนี้จะเปBนผูที่มีขอบเขตสูงสุดในบรรดากลุมเด็กรุนเล็ก ตบะไตไปถึงตนสวรรค3ชวงทาย แตพลังจิตยังไมแปรสภาพมาเปBนพลังจิต วิญญาณ ยังไมเหยียบยางสูเขตสามัญ

เมื่อไมถึงเขตสามัญจึงไดแตใชพลังจิตมาตรวจสอบ ตามหลักแลวจึง ไมสามารถสังเกตเห็นสิ่งที่ละเอียดออนเทาใดนัก

แตนางกลับมีขอสรุปเหมือนตน นี่ทำใหเนี่ยเทียนอดมองนางสูงขึ้น ไมได ทั้งยังแอบตะลึงอยูกับตัวเอง

ดูเหมือนเฉาชิวสุยจะรูถึงความพิเศษของฉินแยนจึงเปBนฝCายแสดง ทาทีกอน “ขาเชื่อในการวิเคราะห3ของเจา”

“เฮอๆ” ฉินแยนหัวเราะเบาๆ แลวหันไปพูดกับเฉียนซินแหงหอโอสถ วา “ตอใหพวกเราไมใชคนลงมือก็ยังตองจัดการศพพวกนี้ใหเรียบรอยเพื่อ หลีกเลี่ยงไมใหผูแข็งแกรงของวังวิญญาณมาพบเขา หากพวกเขาเกิดสงสัยใน ตัวพวกเราแลวเริ่มลงมือตามหาในบริเวณใกลเคียง รองรอยของพวกเราจะถูก เปEดเผย”

เฉียนซินพยักหนาแลวหันไปสั่งความคนผูหนึ่งของหอโอสถ

คนผูนั้นหยิบยาขวดหนึ่งออกมา กอนจะราดน้ำยาสีเขียวเขมลงไปบน หนาอกของศพเหลานั้น

ควันสีเขียวเปBนกลุมระเหยขึ้นมาจากรางของศพเหลานั้น ไมนานนัก ซากศพก็ถูกน้ำยาหลอมละลายจนไมเหลือแมแตกระดูก

แหวนเก็บของและอาวุธวิเศษที่อยูบนรางของเขากลับถูกคนของหอ โอสถเก็บไปแลวสงมอบใหกับตงลี่ เฉาชิวสุย กูฮาวและฉินแยน

เมื่อเห็นวาซากศพเหลานั้นกลายมาเปBนน้ำเลือด เนี่ยเทียนก็รูสึก ขนลุกไปยันหนังศีรษะ

“ของสิ่งนั้นเรียกวาน้ำละลายศพ หอโอสถเปBนคนหลอมออกมา” หันมูชวยไขขอของใจใหกับเขา “เมื่อพลังวิญญาณในรางของคนตายสลาย หายไปก็เหลือเพียงแคเลือดเนื้อกอนหนึ่งเทานั้น เปBนเรื่องงายที่น้ำละลายศพ

จะทำใหมันสลายไป สำหรับคนเปBน ประสิทธิผลของน้ำละลายศพไมไดนากลัว ขนาดนั้น เจาไมตองตื่นเตนเกินไปนัก”

เนี่ยเทียนขมวดคิ้ว “มีเพียงคนตายเทานั้นหรือถึงจะสลายไปได เพราะน้ำละลายศพ?”

“ก็ไมใชอยางนั้นเสมอไป” หันมูสายหัวแลวพูดตอวา “คนบางคนที่มี เรือนกายแข็งแกรงซึ่งฝHกวิชาการชุบหลอมเรือนกายโดยเฉพาะ ตอใหตายไป แลว เลือดเนื้อและกระดูกของพวกเขาก็ยังมีพละกำลังไมธรรมดาหลงเหลืออยู คนประเภทนี้น้ำละลายศพจะใชไมไดผลนัก มันไมสามารถหลอมละลายเลือด เนื้อของคนผูนั้นไปได”

เนี่ยเทียนพยักหนาแสดงวาเขาใจ

“กลับไปกันเถอะ” เฉาชิวสุยโบกมือ

กลุมคนที่เกิดใจระแวดระวังเพราะการตายที่แปลกประหลาดของผู ฝHกลมปราณวังวิญญาณตางก็ยอนกลับไปทางเดิมอยางรวดเร็ว

พวกตงลี่นำการวิเคราะห3ของพวกเขามาบอกกับผูที่มีเขตสามัญใน ตระกูลที่ไมไดตามไปดวย

หลังจากที่ตงหมิงเซวียนฟ@งจบ สีหนาของเขาก็เปลี่ยนมาเปBน เครงเครียดนอยๆ กอนจะพูดวา “หวังวาคงไมใชฝIมือของพวกอสูรกาย”

“อสูรกาย?” ตงลี่ตะลึง

ตงหมิงเซวียนถอนหายใจหนึ่งครั้ง “ดึงเอาจิตวิญญาณออกมา นำจิต วิญญาณมาทำเปBนผี วากันวานี่คือวิธีการหนึ่งที่อสูรกายใชกันบอยที่สุด”

“วิธีการของอสูรกาย!” ตงลี่ยิ่งตะลึงพรึงเพริด

“ตามที่ขารูมา เหมือนวาคาถาวิเศษที่พวกคนของวังวิญญาณฝHกฝน จะเกี่ยวของกับอสูรกาย” ตงหมิงเซวียนขมวดคิ้วแนน “ชวงแรกเริ่มสุด ผูฝHก ลมปราณของวังวิญญาณเองก็คนพบโบราณสถานของอสูรกายในอาณาจักร อั้นหมิงหลายแหงเหมือนกัน พวกเขาไดรับความลับบางอยางที่เกี่ยวกับจิต วิญญาณมา หลังจากที่ใชความรูความเขาใจของตัวเองมาปรับปรุงใหดีขึ้นจึง กลายมาเปBนคาถาวิเศษอันเปBนเอกลักษณ3ของวังวิญญาณ”

“วังวิญญาณและอสูรกายคงไมนาจะมีความสัมพันธ3อะไรกัน กระมัง?” ตงลี่กลาว

“ไมมีความสัมพันธ3อะไรหรอก เพราะอยางไรซะตอนที่คนของวัง วิญญาณมายังอาณาจักรอั้นหมิง พวกอสูรกายก็ไดถูกพระราชวังโบราณสะเก็ด ดาวสังหารไปแลว สวนพวกที่มีชีวิตอยูก็หนีออกไปจากดินแดนดาวตก หมดแลว” ตงหมิงเซวียนอธิบาย “พวกเขาแคไดรับเวทลับสวนหนึ่งของอสูร กายมาเทานั้น ภายหลังจึงทำความเขาใจจนบรรลุวิชาสวนหนึ่งที่เหมาะสมกับ เผามนุษย3 และสุดทายกลายมาเปBนเวทคาถาของตัวเอง”

“แนนอนวายอมไมมีความเปBนไปไดเทาไหรที่พวกเขาจะไปมาหาสู กับอสูรกาย มิฉะนั้นคงถูกสำนักใหญในดินแดนดาวตกถอนรากถอนโคนไปนาน แลว”

“ทุกคนระวังหนอย เดินทางกันตอเลย!” เฉาชิวสุยตะโกนบอกทุกคน

การเดินทางในชวงหลัง เนี่ยเทียนยังคงรักษาความเงียบขรึมเอาไว ดังเดิม เมื่อทุกคนเดินหนาตอไปก็ไดพบศพของคนอีกหลายกลุม

ศพเหลานั้นลวนเปBนคนของตำหนักเทพเพลิง บางกลุมก็เปBนคนของ วังวิญญาณ ที่มากกวานั้นคือคนจากสำนักผูฝHกลมปราณที่ออนแอในอาณาจักร อั้นหมิง

ศพเหลานั้นมีลักษณะการตายเพราะถูกดูดวิญญาณเหมือนศพกลุม แรกที่พวกเขาไดเห็น

ศพกลุมแลวกลุมเลาทำใหในใจของทุกคนมีเงามืดปกคลุม และเริ่ม ตระหนักไดวาการมาสำรวจโบราณสถานของอสูรกายในครั้งนี้ เกรงวาคงยัง ตองมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น

หลายวันตอมา

ภายใตการนำของเฉาชิวสุย ทุกคนก็มาถึงหุบเขาขนาดใหญยักษ3แหง หนึ่ง เพิ่งจะมาถึงปากทางของหุบเขา เนี่ยเทียนก็มองเห็นผีที่พวกเฉาชิวสุย กลาวถึง

จุดลึกของหุบเขาที่เปBนสีเทาหมนมีปราณแหงความมืดมิดเบาบาง ลอยลอง ทามกลางปราณมืดมิดเหลานั้นมีผีหลายตัวลอยวนเวียนไปมาคลาย ทหารที่กำลังลาดตระเวน

ผีเหลานั้นไมมีเรือนกายที่แทจริง แตเปBนกอนเมฆสีเทากลุมหนึ่งที่มี รูปรางเหมือนคน ทวาใบหนากลับพราเลือนบิดเบี้ยว

คลื่นพลังงานแปลกประหลาดหลายระลอกแผออกมาจากในรางของ พวกมันทำใหบริเวณโดยรอบเต็มไปดวยความเย็นเฉียบนาสะพรึงกลัว เนี่ย เทียนลองใชกระแสจิตไปรับสัมผัสก็พลันรูสึกปวดหัวยากจะทนรับได

“จำนวนของผีมีมากกวาคราวกอนที่ขามาหลายเทาตัวเลย!” เฉาชิว สุยมองปราดเดียวก็รองอุทานเสียงหลง “ชวงเวลาที่ผานมาสถานที่แหงนี้เกิด เรื่องอะไรขึ้น ทำไมอยูๆ ถึงมีผีโผลมามากมายขนาดนี้?”

“ผีกลุมใหมก็คือพวกคนตายที่พวกเราเจอไปกอนหนานี้” เสิ่นฉงแหง หอโอสถกลาวดวยน้ำเสียงเรียบเฉย “หากเดาไมผิด พวกคนที่ตายอนาถไป ระหวางทางก็นาจะเปBนฝIมือของพวกอสูรกาย”

“อสูรกาย!”

เนี่ยเทียนและคนอื่นๆ ตางก็หนาเผือดสีเพราะคำพูดของเสิ่นฉง

“อKาก!”

เสียงรองโหยหวนดวยความเจ็บปวดดังออกมาจากจุดลึกของหุบเขา ฟ@งจากน้ำเสียงนาจะเปBนเสียงรองสุดทายที่คนเปลงออกมากอนจะตาย

“มีคนอยูขางในนั้นดวย!” เฉียนซินรองอุทาน

@@@@30@@@@

เลมที่ 13 บทที่ 414 คำเตือน!

ตงหมิงเซวียนมีสีหนำมืดทะมึน พลันเอยเตือนทุกคนวา “ทุกคนระวัง ตัวหนอย! หากไมผิดจากที่คาดการณ*ไว ละก็ คราวนี้พวกเราเจออสูรกาย แนนอน! แม แตขำเองก็แคเคยได ยินคำเลาลือเกี่ยวกับอสูรกายเทานั้น ไมเคยได

สัมผัสกับพวกมันตัวเป1นๆ มากอน ทวาความแข็งแกรงผิดปกติของอสูรกาย กลับเป1นที่เลื่องลือไปทั่วดินแดนดาวตก ทุกคนจงเตรียมรับมือด วยความ ระมัดระวัง!”

เสียงร องโหยหวนที่ดังมาจากจุดลึกของหุบเขานั้นพลันขาดหายไป กลางคัน

“ขำคิดวากอนที่พวกเราจะเจอกับอสูรกายนั้น พวกเราคงต องผาน ดานของพวกผีไปให ได เสียกอน” เมื่อเห็นวาสถานการณ*เริ่มตึงเครียด เสิ่นฉง แหงหอโอสถก็อดเอยปากเตือนทุกคนไมได “หลายคนไมมีประสบการณ*รับมือ กับพวกผีมากอน งั้นขำขอพูดอะไรสักสองสามประโยคก็แล วกัน ผีคือรางของ วิญญาณที่บริสุทธิ์ มีธาตุพิเศษอยูหลายประเภทที่สามารถกำราบมันได อยางดี เยี่ยมเป1นพิเศษ นั่นคือเปลวเพลิงที่ร อนแรง และสายฟ?าที่สามารถสังหารผีได มี ประสิทธิภาพมากที่สุด!”

“ตอนที่ฆาพวกผี หากมีคาถาวิเศษและอาวุธวิเศษประเภทนี้ก็จง พยายามโจมตีไปในจุดที่พวกผีรวมตัวกันเยอะๆ”

“สวนคาถาและพลังงานธาตุอื่นๆ นั้นไมคอยสรำงพลังทำลายลำง พวกผีได มากเทาใดนัก พวกเจำจงระวังตัวกันให มาก”

“พลังเปลวเพลิง!” เนี่ยเทียนมีสีหนำตื่นเต น

“รวมกลุม เคลื่อนหนำไปอยางระมัดระวัง!” เสิ่นฉงเอยขึ้นอีกครั้ง

“อีกอยาง ปราณแหงความมืดมิดที่มีอยูในหุบเขาต องใช พลังวิญญาณ มาปกคลุมไปทั่วราง เพื่อหลีกเลี่ยงไมให ปราณแหงความมืดรุกเขำกัดกินเรือน กาย” ตงหมิงเซวียนก็เอยเตือนเชนกัน

เดิมทีพวกผู แข็งแกรงที่ตบะบรรลุไปถึงเขตสามัญไมคอยอยากมีสวน รวมในการฝCกตนของเด็กรุนเล็กเทาใดนัก ทวาการปรากฏตัวของพวกผีจำนวน มาก รวมไปถึงเบาะแสของอสูรกายก็ทำให พวกเขารู สึกกระวนกระวายใจ จำต องเอยเตือนทุกคนเพื่อหลีกเลี่ยงไมให พวกเขาทะเลอทะลาเขำไปโดยไมรู

ความแล วกลับกลายมาเป1นฝEายที่เสียเปรียบอยางหนัก

คำเตือนของเสิ่นฉงและตงหมิงเซวียนทำให ทุกคนรู สึกเหมือนกำลัง เผชิญหนำกับศัตรูตัวฉกาจ คำพูดของพวกเขาสองคนเพิ่งจะเอยจบ เนี่ยเทียนก็ มองเห็นมานแสงพลังวิญญาณหลากสีลอยขึ้นมาจากรางของคนอาณาจักรปEาย จั้น

หันมองไปรอบกายเขาก็เห็นวาแทบทุกคนล วนรวบรวมพลังวิญญาณ ขึ้นมาปกป?องเรือนกายตัวเอง

เขาเองก็ไมลังเลให มากความ เมื่อความคิดขยับไหวก็ดึงเอาเปลว เพลิงร อนแรงสวนหนึ่งออกมาจากในน้ำวนเปลวเพลิงที่ปะปนไปด วยพลัง วิญญาณสวนหนึ่งแล วสรำงขึ้นเป1นมานแสงเปลวเพลิงสีแดงร อนแรงซึ่งปกคลุม รางกายไว อยางแนนหนา

“พวกเจำตามหลังขำมา”

ตงหมิงเซวียนเอยเบาๆ ให พวกตงลี่และคนของตระกูลตงไมต องรีบ ร อนเขำไปในจุดลึก และหำมเดินแซงหนำเขาไป

เขา เสิ่นฉง โฉวเหลียงแหงหอโอสถ หรูอวิ๋นสตรีวัยกลางคนของ องค*กรการคำสุยเยว และกูฮั่นแหงตระกูลกูตางก็นำหนำเขำไปในหุบเขากอน เป1นผู นำทางทุกคนอยูเบื้องหนำ

เนี่ยเทียนยืนอยูขำงหันมู มองสำรวจรอบดำนอยูครูหนึ่งก็สังเกตเห็น วาทั้งๆ ที่พวกผีที่อยูในหุบเขาเห็นพวกเขา แตกลับไมมีตัวใดกระโจนเขำหา พวกเขา

ผีเหลานั้นคลำยจะถูกจำกัดให อยูแคในสภาพแวดล อมที่พิเศษอยาง ในหุบเขาเทานั้นจึงได แตลอยเวียนวนอยูภายใน

ทวานาทีที่พวกเสิ่นฉงเหยียบเขำมาภายในหุบเขา พวกผีที่ลองลอย อยูทามกลางปราณแหงความมืดที่บางเบากลับกระโจนเขำมาใกล ในชั่วพริบตา คลำยสัตว*รำยที่ได กลิ่นคาวเลือด

โฉวเหลียงที่มาจากหอโอสถแคนเสียงเย็นหนึ่งครั้ง และพลันโยนยาสี แดงออกไปหนึ่งเม็ด

บนพื้นผิวของยาขนาดเทาหัวแมมือเม็ดนั้นมีลวดลายเป1นเปลวเพลิงที่ ประณีตงดงาม เมื่อมันบินออกไปก็พลันลุกไหม ไปด วยเปลวเพลิง

ยาเม็ดนั้นหดเล็กลงอยางตอเนื่อง ทวาเปลวเพลิงที่ปลดปลอยออกมา กลับยิ่งดุเดือด อาณาเขตที่เปลวเพลิงปกคลุมไปก็ขยายกวำงมากขึ้นเรื่อยๆ

ยาเม็ดนั้นประหนึ่งเชื้อเพลิงที่พิเศษอยางหนึ่งซึ่งลุกไหม ไปด วยไฟ กอนจะกลายมาเป1นกลุมเปลวเพลิงรูปเรียวรีที่บินเขำไปหาพวกผี

“ฟูEวๆ!”

ผีหลายตัวที่มีใบหนำบิดเบี้ยวพอปะทะเขำกับเปลวเพลิงกลุมนั้นบนรางก็ ติดไฟลุกไหม จนต องหนีกระเจิงกันไปรอบทิศด วยความหวาดกลัว

“ขำนำเองก็แล วกัน”

โฉวเหลียงที่เห็นได ชัดวาฝCกคาถาเปลวเพลิงเผยความภาคภูมิใจ ออกมาทางดวงตา เขาเดินนำไปขำงหนำแล วคอยโยนยาสีแดงฉานแบบเดิม ออกไปอยางตอเนื่อง

ยาเหลานั้นพอถูกปลดปลอยออกมาก็กลายมาเป1นกลุมเปลวเพลิง อยางรวดเร็ว

เปลวเพลิงแทบจะกลบทับพื้นที่เบื้องหนำของทุกคนไว จนมิด ทำให

หุบเขาที่เย็นยะเยือกอุณหภูมิไตสูงขึ้นเรื่อยๆ

ผีหลายสิบตัวที่กระโจนเขำมาตางก็ร องเสียงหวีดหวิวอยูในกลุมเปลว เพลิงคลำยทนรับไมไหว พวกผีที่ออนแอจะถูกไฟเผาจนรางที่เป1นสีเทาขมุกขมัว คอยๆ หดเล็กลง สุดทำยก็สลายหายไป

พวกผีที่แข็งแกรงหนอยพอโดนสะเก็ดไฟกลับบินหนีไปอยางรวดเร็ว

สวนพวกผีที่ทรงพลังกวาตัวอื่นก็ไมกลำบินเขำมาใกล กองไฟอีก ทำ เพียงกรีดร องเสียงแหลมแสบหูอยูดำนขำง

พอเห็นวาโฉวเหลียงที่เชี่ยวชาญเวทลับเปลวเพลิงหยิบเอา “ยาเผา ไฟ” ออกมาขับไลให พวกผีมากมายที่กระโจนเขำใสแตกกระเจิงกันออกไป พวกตงหมิงเซวียนจึงไมมีใครลงมือ

เมื่ออยูภายใต การควบคุมอยางประณีตของโฉวเหลียง เปลวเพลิงลุก ไหม หลายกลุมจึงบินวนห อมล อมทุกคนคลำยแหเปลวเพลิงขนาดใหญที่คลุม รางพวกเขาเอาไว

ยาเผาไฟหดเล็กลงอยางตอเนื่องเพราะพลังงานถูกเผาผลาญ ทวา กองไฟยังคงบินวนไมหยุด ตัดขาดการโจมตีของพวกผี

มีโฉวเหลียงเป1นคนนำทัพ พวกเด็กรุนเล็กที่อยูดำนหลังจึงแทบไม ต องลงมือ ขอแคเกาะกลุมอยูในกองเพลิงก็ไมได รับอันตรายใดๆ จากพวกผีอีก

เนี่ยเทียนก็เหมือนกับคนอื่นๆ ที่ตามคนในกลุมเขำไปยังหุบเขา

นาทีที่เหยียบเขำไปในหุบเขา เขาพลันสังเกตเห็นวาสะเก็ดดาวเจ็ด ดวงที่ลอยอยูในมหาสมุทรจิตวิญญาณของเขาทยอยกันสองประกายแสง

เขาไมได ยืมใช พลังของสะเก็ดดาวมาสรำงทิพย*จักษุ ทวาขณะที่ สะเก็ดดาวเจ็ดดวงทยอยกันเปลงแสง ความสามารถในการรับสัมผัสและการ สังเกตการณ*ของเขากลับเพิ่มขึ้นอยางเห็นได ชัด

เมื่อเขาหรี่ตาลงและยืมใช พลังของสะเก็ดดาวที่อยูในรางมารวบรวม ให พลังในการรับสัมผัสของกลำมเนื้อเฉียบคมมากขึ้น

เขาจึงสัมผัสได อยางเลือนรางวาในหุบเขาคลำยจะมีสนามแมเหล็ก แปลกประหลาดบางอยางอยู สนามแมเหล็กนี้เย็นเฉียบนาสะพรึงกลัว และราว กับวามันจะสงกระทบที่ลึกลับบางอยางตอจิตวิญญาณ

และก็เพราะการดำรงอยูของสนามแมเหล็ก สะเก็ดดาวเจ็ดดวงที่ เวลาสวนใหญมักจะอยูนิ่งเฉยถึงได ทยอยกันสองประกายแสงขึ้นมา

สะเก็ดดาวสองสวางเพราะถูกกระตุ นจากสนามแมเหล็ก คลำยวามัน สัมผัสได ถึงวิกฤตจึงเป1นฝEายปกป?องมหาสมุทรจิตวิญญาณของเขาไมให ถูก รุกราน

เมื่อตระหนักได ถึงจุดนี้ และขณะที่สนามแมเหล็กยังไมเกิดความ ผิดปกติไปมากกวานั้น เขาจึงขยับเขำไปใกล ตงลี่อยางเงียบเชียบแล วเอยเบาๆ “ให คนของเจำปกป?องมหาสมุทรจิตวิญญาณเอาไว กอน ขำสงสัยวาในหุบเขามี บางอยางผิดปกติที่สามารถโจมตีมหาสมุทรจิตวิญญาณของพวกเราได ”

“เจำแนใจรึ?” ดวงตาคูงามของตงลี่เปลงประกายวาบ

หลังจากที่เขำมาในหุบเขา นางเองก็เริ่มสงสัยในตัวพวกผีเหลานั้น เหมือนกัน เพียงแตวานางไมมีสะเก็ดดาวเจ็ดดวงอยางเนี่ยเทียนจึงไมเกิดความ ระวังเชนเขา

พวกผู แข็งแกรงที่มีตบะถึงเขตสามัญ เนื่องจากพลังจิตแปรสภาพเป1น พลังจิตวิญญาณแล วจึงเหมือนวาจะไมได รับผลกระทบจากสนามแมเหล็กแปลก ประหลาดในหุบเขา เลยไมรู สึกถึงความผิดปกตินี้

มีเพียงเนี่ยเทียนเทานั้นที่คอนขำงพิเศษ ทั้งๆ ที่มีตบะกลางสวรรค* ทวามหาสมุทรจิตวิญญาณกลับมีสะเก็ดดาวเจ็ดดวงลอยอยู

นาทีที่เขาเขำไปในหุบเขา สะเก็ดดาวเจ็ดดวงสองสวางเป1นการเตือน ภัยลวงหนำทำให เขาสัมผัสได ถึงความแตกตาง

วินาทีที่สะเก็ดดาวทั้งเจ็ดสองประกายแสง เขาจึงไมมีความรู สึกไม เป1นสุขอีกตอไป ราวกับวาสะเก็ดดาวทั้งเจ็ดดวงนั้นทำให เขาไมได รับผลกระทบ จากสนามแมเหล็กในหุบเขาอีก

“ไมแนใจ แตระวังตัวไว กอนก็ไมเสียหาย” เนี่ยเทียนเอยเบาๆ

เขาเองก็สังเกตเห็นวาพอผู แข็งแกรงเขตสามัญอยางเสิ่นฉงและตง หมิงเซวียนเขำมาในหุบเขาก็ยังมีสีหนำเป1นปกติดังเดิม

คนเหลานั้นไมค นพบความผิดปกติ ทำให ตัวเขาเริ่มสงสัยในการ ตัดสินใจของตัวเอง ดังนั้นจึงไมกลำยืนยันกับตงลี่

ยามนี้ตงหมิงเซวียนและพวกที่มีเขตสามัญตางก็นำอยูดำนหนำและ คอยสังเกตพวกผีที่อยูในบริเวณใกล เคียงอยางตั้งใจ จึงไมได ยินบทสนทนา ระหวางเขาและตงลี่

ตงลี่ครุนคิดอยูชั่วครูก็เลือกที่จะเชื่อเนี่ยเทียน ดังนั้นจึงเรียกหันมูมาสั่ง ความ

กอนที่หันมูจะขยับตัวเขำไปถายทอดคำสั่งของตงลี่ให กับบรรดาผู ฝCก ลมปราณตระกูลตงรับรู อยางรวดเร็ว

แม วาทุกคนของตระกูลตงจะไมเขำใจ ทวาพวกเขาก็ยังทำตามคำสั่ง ของตงลี่ โดยขณะที่เคลื่อนหนำไปอยางเชื่องชำก็ได รวบรวมพลังจิตของตัวเอง ขึ้นมาปกป?องมหาสมุทรจิตวิญญาณไว ลวงหนำ

เนื่องจากตัวเนี่ยเทียนเองยังไมกลำยืนยัน และตงลี่ก็กลัววาคนอื่นจะ คิดวานางกลัวผีจนขึ้นสมองและจะกลายมาเป1นตัวตลกของทุกคน ดังนั้นนางจึง บอกแคคนของตัวเองเทานั้น

นางไมได นำคำเตือนของเนี่ยเทียนไปบอกกับคนของอาณาจักร ปEายจั้นอยางพวกฉินแยน

และเหตุการณ*ไมคาดคิดก็เกิดขึ้นอยางไมมีลางบอกเหตุ!

จุดลึกของหุบเขาพลันมีเสียงร องกรีดแหลมที่รวดรำวถึงขีดสุดแผดดัง ออกมา!

ชั่วขณะที่เสียงร องหวีดแหลมนั้นดังขึ้น ผนังหินของภูเขาสองลูกที่ ขนาบขำงหุบเขาซึ่งโล นเตียนไมมีพืชขึ้นแม แตต นเดียวพลันถูกทาทับไว ด วย คลื่นพลังงานสีดำชั้นหนึ่ง!

การเกิดขึ้นของคลื่นพลังงานสีดำราวกับยิ่งไปเพิ่มอานุภาพให กับเสียง กรีดแหลมนั้น!

พริบตาเดียว ผู ฝCกลมปราณทุกคนของอาณาจักรปEายจั้นที่เหยียบเขำ ไปในหุบเขาก็รู สึกเหมือนถูกลูกธนูนับพันนับหมื่นยิงเขำมาโจมตีกลาง มหาสมุทรจิตวิญญาณ!

เมื่อได รับคำเตือนจากหันมู ผู ฝCกลมปราณตระกูลตงที่อยูขำงกายตงลี่ จึงได รวบรวมพลังจิตสรำงเป1นโลป?องกันมหาสมุทรจิตวิญญาณไว ลวงหนำกอน แล ว

การโจมตีทางพลังจิตที่เป1นราวกับลูกธนูนับพันนับหมื่นลูกได พุงเขำ มากระแทกใสบนโลที่พวกเขาสรำงขึ้นทำให พวกเราร องอึกอักอยูในลำคอ โซเซ ถอยหลัง รางโอนเอนจะล มมิล มแหล

ทวาถึงแม พวกเขาจะถูกโจมตีอยางหนัก แตกลับไมเป1นอะไรมากนัก

สะเก็ดดาวเจ็ดดวงกลางมหาสมุทรจิตวิญญาณของเนี่ยเทียนที่เปลง ประกายแสงลวงหนำตางก็กระจายตัวกันกำจัดการโจมตีที่ดุดันไปได อยางเงียบ เชียบ

รางของเขาไมแม แตจะสั่นไหว ยังคงยืนได มั่นคงประดุจเขาไทซาน

@@@@30@@@@

เลมที่ 13 บทที่ 415 มนตดำพลังจิต!

กลับกลายเป นพวกผู!ฝ#กลมปราณกลุมอื่นๆ ซึ่งมีตบะต!นสวรรคชวง กลางและชวงท!ายที่ตางก็มีเลือดไหลซึมออกมาทางหูและมุมหัวตา กอนจะล!ม ตึงลงไปกับพื้น

ที่อนาถยิ่งกวานั้นก็คือผู!ที่มีตบะต!นสวรรคชวงต!นหลายคนที่ไมได! สร!างมหาสมุทรจิตวิญญาณขึ้นมาอยางตั้งใจ ไมมีพลังจิตที่แข็งแกรงมากพอ พอไมทันได!ตั้งตัวเชนนี้ มหาสมุทรจิตวิญญาณของพวกเขาก็ราวกับถูกทะลุ ทะลวง เป นเหตุให!ตายไปในชั่วพริบตา!

“ระวัง! นี่คือมนตดำพลังจิตของอสูรกาย!”

ตงหมิงเซวียนเอยเตือนด!วยอาการหน!าถอดสี นาทีที่เสียงหวีดร!อง แผดดังขึ้น เขาก็รีบเอยปากเตือนทุกคนทันที

แตนาเสียดายที่คำเตือนนี้ของเขามาช!าเกินไป

หลังจากตะโกนจบและหันหน!ากลับมามองเขาก็พบวาเมื่ออยูภายใต! การโจมตีอยางรุนแรงจากมนตดำพลังจิตของอสูรกายเมื่อครูนี้ได!มีคนที่ตบะต!น สวรรคชวงต!นซึ่งไมเชี่ยวชาญในการรวบรวมพลังจิต มหาสมุทรจิตวิญญาณของ พวกเขาจึงถูกทะลวงให!กลายเป นพันเป นหมื่นรู กอนจะถูกโจมตีจนพังทลาย และตายไปในที่สุด

แม!แตผู!ที่มีขอบเขตสูงกวานั้นก็ยังรับมือได!อยางยากลำบาก พวกเขาล!ม ลงไปนั่งกองอยูกับพื้นด!วยสีหน!ามืดคล้ำ รีบหยิบเอายาออกมารักษาบาดแผล ในมหาสมุทรจิตวิญญาณของตัวเอง

ทุกคนตางก็สนใจแคใช!พลังวิญญาณมาสร!างโลป>องกันการรุกเข!ากัดกิน จากปราณแหงความมืดมิดอยางระมัดระวัง ไมได!สนใจจะป>องกันมหาสมุทรจิต วิญญาณเทาใดนัก

นาทีที่เสียงหวีดร!องดังขึ้น คนเหลานั้นจึงเหมือนได!รับการโจมตีอยาง หนัก คนที่ตายก็ตายไป คนที่บาดเจ็บก็บาดเจ็บหนัก เสียงร!องโหยหวนดังให!ได! ยินไมขาดระยะ

“เอ?ะ!”

ตงหมิงเซวียนอุทานเบาๆ หนึ่งครั้ง หันกลับมามองผู!ฝ#กลมปราณของ ตระกูลตงด!วยใบหน!าที่เต็มไปด!วยความไมเข!าใจ

เสิ่นฉงที่อยูเบื้องหน!าและยังมีโจวหรูอวิ๋นขององคกรการค!าสุยเยว กูฮั่นแหงตระกูลกู รวมไปถึงเฉาชิวสุย เฉียนซิน กูฮาวเฟDงและฉินแยนตางก็ พลันหันมามองสถานการณทางฝEายของตระกูลตง

ทางฝEายตระกูลตงไมมีทั้งคนที่บาดเจ็บและล!มตาย มุมหัวตาและใบหู ของพวกเขาก็ไมมีเลือดไหลออกมา

คนเหลานั้นล!วนปลอดภัยดีๆ ทั้งๆ ที่เพิ่งถูกโจมตีจากพลังจิตของอสูร กาย

บนใบหน!าของพวกเขาคละเคล!าระหวางความตกตะลึงและความนับ ถือ สายตาทุกคนล!วนหันมามองตงลี่ ตางก็ซาบซึ้งไปกับคำเตือนที่ฉลาดเฉลียว ของตงลี่

“คุณหนูชางร!ายกาจยิ่งนัก!”

“ไมเสียแรงที่เป นบุคคลที่พวกเราเลือกติดตาม!”

“หากคุณหนูไมบอกให!หันมูเอยเตือน พวกเราก็คงหนีไมพ!นจาก การโจมตีของอสูรกาย หากไมตาย มหาสมุทรจิตวิญญาณก็คงได!รับความ เสียหาย!”

พวกลูกน!องของตงลี่ตางก็เผยความดีใจที่ตัวเองรอดชีวิตมาได!ออกมา ทางสีหน!า สายตาที่มองมายังตงลี่เต็มเปFGยมไปด!วยความเคารพนับถือและ เลื่อมใส

ตงลี่ที่ได!รับความนับถืออยางถึงที่สุดจากพวกเขาในใจบังเกิดความ ละอาย สีหน!าจึงดูเหยเกเล็กน!อย

“ตงลี่!”

เฉาชิวสุยจากตระกูลเฉาอดไมไหวจนต!องตวาดใสนาง “เหตุใดคน ของเจ!าถึงปลอดภัย? ในเมื่อเจ!ารู!วาอาจจะเกิดอันตราย เหตุใดถึงไมเอยเตือน ทุกคน?”

พวกเฉียนซินและกูฮาวเฟDงเองก็มีสีหน!าไมเป นมิตร

แม!แตฉินแยนจากองคกรการค!าสุยเยวก็ยังมีสีหน!าไมคอยนามอง นางขยับเข!ามาใกล!แล!วจ!องตาตงลี่นิ่ง กอนจะกลาววา “ลี่ลี่ เจ!าทำเชนนี้ ทำไม?”

ตงลี่คาดไมถึงวาเหตุการณจะเปลี่ยนแปลงรวดเร็วขนาดนี้จึงไมทันตั้ง ตัวรับมือ

รอจนนางตระหนักได!ถึงความไมเหมาะไมควร ทุกอยางก็ไมทันกาล แล!ว นอกจากคนของนางที่ปลอดภัยดี คนอื่นๆ ของอีกสี่ฝEายตางก็มีทั้งคนที่ล!ม ตายและบาดเจ็บไปในระดับที่ตางกัน

ความพิเศษของทางฝJGงนางได!ดึงดูดความสนใจจากทุกคน จึงกลับ กลายเป นวาทุกคนหันมาสงสัยในตัวนาง

“คือวา ข!าเองก็ไมแนใจวาอสูรกายจะใช!พลังจิตมาโจมตี กะทันหัน” ตงลี่กระอักกระอวนอยางยิ่ง “หลังจากที่ข!าเตือนคนของข!าแล!วก็ กำลังจะให!หันมูไปแจ!งพวกเจ!า ใครจะไปรู!วามันจะเกิดขึ้นรวดเร็วขนาดนี้”

“อยาเพิ่งกลาวโทษกัน ทุกคนรีบจำไว!เป นบทเรียน เฝ>าพิทักษ มหาสมุทรจิตวิญญาณของตัวเองให!ดี!” เสิ่นฉงแหงหอโอสถตะโกนเสียงดัง “สถานที่แหงนี้ผิดปกติ วินาทีที่เสียงกรีดร!องดังขึ้นมา ผนังหินของภูเขาสอง ด!านคล!ายจะไปเพิ่มอานุภาพให!กับเสียงนั้น! เรื่องนี้พวกเราเองก็มีสวนผิดที่ไม สังเกตเห็นความผิดปกติ ไมนึกวาอสูรกายจะพิลึกพิลั่นได!ขนาดนี้!”

ภายใต!คำเตือนจากเขาทุกคนจึงรีบหุบปากฉับ กอนจะรวบรวมพลังจิต สร!างเส!นป>องกันขึ้นมาในมหาสมุทรจิตวิญญาณอยางเรงร!อนเพื่อหลีกเลี่ยง ไมให!ถูกพลังจิตโจมตีในภายหลังอีก

และก็เป นอยางที่คาดการณไว! พวกเขาเพิ่งจะสร!างเส!นป>องกันพลังจิตได! สำเร็จก็มีเสียงกรีดร!องดังแหลมขึ้นมาอีกครั้ง

นาทีที่เสียงหวีดแหลมดังขึ้น ทุกคนที่ระวังตัวไว!แล!วก็ตั้งทาป>องกันตัวเอง พลางมองไปยังผนังหินสองฝJGงด!วย

ผนังหินโลงเตียนมีคลื่นพลังงานสีดำทาทับขึ้นมาอีกหนึ่งชั้น เสียงกรีด ร!องที่เดิมทีแหลมบาดหูมากอยูแล!วก็ถูกเพิ่มอานุภาพขึ้นจนกลายมาเป นเหมือน ลูกธนูหมื่นดอกที่ยิงเข!ามายังมหาสมุทรจิตวิญญาณของทุกคนอยางพร!อม เพรียงกันอีกครั้ง

คราวนี้ทุกคนที่ตั้งทาเตรียมรับมือรออยูแล!วจึงต!านทานได!อยางสุดกำลัง และมากสุดก็แคร!องอู!อี้อยูในลำคอเทานั้น ไมมีใครบาดเจ็บและล!มตาย

“ตงลี่!” เฉียนซินแคนเสียงเย็นตวาดกร!าว “คราวหน!าหากมีเหตุการณ ผิดปกติอีก เจ!าชวยบอกทุกคนในทันทีด!วย!”

“แนนอน ข!าจะทำเชนนั้นแน” ตงลี่รู!สึกเหมือนได!รับความไมเป นธรรม กลาวตอวา “เมื่อครูนี้ข!าก็เตรียมจะเตือนพวกเจ!าแล!ว เพียงแตวาช!าไปก!าว หนึ่งเทานั้น”

“เป นอยางนี้นั่นแหละดีที่สุด!” เฉียนซินไมพอใจอยางมาก “พวกเรา ตางก็มาจากอาณาจักรปEายจั้น เคยรวมมือกันมาแล!วหลายครั้งซึ่งก็ถือวาเชื่อใจ กันได! ข!าไมต!องการให!ในกลุมของเรามีใครเกิดความคลางแคลงใจตอกัน! ตงลี่ ชวยเก็บเอาแผนการเหลานั้นของเจ!ากลับไปด!วย!”

“จะไมมีคราวหน!าอีกแล!ว” ตงลี่กลาวประจบ

ครั้งนี้หลังจากที่อุบัติเหตุเล็กๆ น!อยๆ เกิดขึ้น ทุกคนตางก็เตรียมพร!อม รับมือกันอยางเต็มที่ ไมได!รีบร!อนเดินลึกเข!าไป

ทุกคนตางก็ป>องกันมหาสมุทรจิตวิญญาณของตัวเองเป นอยางดี กลัววา จะมีการโจมตีกะทันหันเกิดขึ้นในภายหลังอีก

ทวาอสูรกายที่กรีดร!องอยูในจุดลึกของหุบเขาคล!ายมองเห็นวาการโจมตี ของมันไมได!ผลใดๆ มันจึงไมใช!เสียงกรีดแหลมมาโจมตีทุกคนอีก

“อูเทียน เจ!าตามข!ามา อยาให!หางแม!แตก!าวเดียว!” ตงลี่กัดฟJนเบาๆ ถลึงตาดุดันใสเนี่ยเทียน กอนจะดึงให!เขามาอยูข!างกาย

นางเดินเคียงบากับเนี่ยเทียนอยูด!านหลังตงหมิงเซวียน ด!านหลังพวก นางคือหันมู และพวกลูกน!องคนอื่นๆ

“เจ!าเลนงานจนข!าเกือบตายแล!วไหมละ!” ตงลี่แคนเสียงเบาๆ

เนี่ยเทียนมีสีหน!าไร!เดียงสา “ข!าไปเลนงานเจ!าตอนไหน? หากไมได!คำ เตือนจากข!า ลูกน!องของเจ!าที่อยูด!านหลังอยางน!อยก็ต!องมีคนตายสองคน คน

อื่นๆ เองก็ต!องถูกโจมตีมหาสมุทรจิตวิญญาณ มีหรือที่จะผอนคลายได!อยาง ในตอนนี้?”

“ข!าไมได!พูดถึงเรื่องนี้” ตงลี่งุนงานเล็กน!อย “ในเมื่อเจ!าสัมผัสได!วาทา ไมดีก็ควรจะมั่นใจสักหนอย อยาลังเลไมแนใจ แล!วมาทำร!ายข!า ทำให!ข!าถูกคน อื่นสงสัย!”

“เพราะวาข!าเองก็ไมแนใจเหมือนกัน” เนี่ยเทียนกลาวอยาง ตรงไปตรงมา

“ชางเถอะ เรื่องนี้ข!าเองก็มีสวนผิด ข!าควรเชื่อใจเจ!าให!มากกวานี้” ตง ลี่แอบขุนเคืองใจ ทั้งโกรธที่เนี่ยเทียนลังเลไมแนใจ ทั้งโกรธที่ตัวเองตัดสินใจไม เด็ดขาดเป นเหตุให!นางเตือนแคลูกน!องของตัวเอง ทำให!อีกสี่ฝEายที่เหลือสงสัย วานางมีเจตนาไมดีและแอบไมพอใจในตัวนาง

“หลังจากนี้ไมวาจะเป นความผิดปกติเล็กๆ น!อยๆ อะไรที่เจ!าสัมผัสได! ต!องบอกข!าทันที!” นางเอยกำชับเบาๆ

“อ!อ” เนี่ยเทียนตอบรับอยางเฉยเมย

และเวลานี้เอง เสิ่นฉงที่เดินนำอยูด!านหน!าก็หันมาบอกกับเฉียนซินที่อยู ด!านหลังเขา “จับตามองเจ!าเด็กคนที่อยูข!างกายตงลี่นั้นให!ดี คนผู!นี้ผิดปกติ”

“เจ!าอูเทียนนั่นนะหรือ?” เฉียนซินงงงัน

เสิ่นฉงพยักหน!ารับเบาๆ “กอนหน!านี้ที่ตงลี่วิเคราะหวาคนตายของวัง วิญญาณถูกดึงวิญญาณออกไปก็เพราะเจ!าเด็กนั่นเป นคนค!นพบ”

“อีกอยาง เจ!าสังเกตเห็นหรือไมวาตอนที่อสูรกายใช!มนตดำพลังจิตมา โจมตี เขากลับไมเป นอะไรเลยแม!แตน!อย”

“พวกลูกน!องที่อยูด!านหลังตงลี่ตางก็ได!รับคำเตือนลวงหน!า ขอบเขต ของพวกเขาทุกคนล!วนเหนือกวาคนผู!นั้น ทวาก็ยังล!มไปกองกันระเนระนาด รับมือได!อยางยากลำบาก”

“มีเพียงเจ!าเด็กที่ชื่ออูเทียนผู!นั้นที่ไมได!รับผลกระทบใดๆ แม!แตน!อย ขอบเขตของเขาต่ำสุด ทวากลับไมเป นอะไรเลย นี่มันไมสมเหตุสมผล”

พอได!ยินเสิ่นฉงเตือนเชนนี้ เฉียนซินแหงหอโอสถก็เริ่มเกิดความกังขาใน ใจ ตระหนักได!ถึงความผิดปกติ

คนที่สังเกตเห็นเหมือนกันยังมีฉินแยนจากองคกรการค!าสุยเยว เดิมที ฉินแยนอยูหางจากตงลี่มาก ทวายามนี้นางเป นฝEายขยับเข!ามาใกล!ตงลี่และคอย หันมามองตงเลี่ยและเนี่ยเทียนที่พูดคุยกันเบาๆ เป นระยะ

นางรู!ตัวตนที่แท!จริงของเนี่ยเทียน

และนางเองก็รู!จักตงลี่เป นอยางดี นางนำรายละเอียดตางๆ มา เชื่อมโยงกันจนวิเคราะหได!วาคนที่สัมผัสได!ถึงวิกฤตต!องไมใชตงลี่ แตเป นเนี่ย เทียนที่กำลังถูกตงลี่ตำหนิด!วยความขุนเคือง

“ต!องเป นเจ!าหมอนี่แนนอน!” ฉินแยนกลาวกับตัวเอง

“อู!”

และเวลานี้เอง พวกคนที่ตายไปเพราะมนตดำพลังจิตของอสูรกายก็มี วิญญาณขมุกขมัวสีเทาบินออกมาจากกลางกระหมอม

วิญญาณเหลานั้นพอบินออกมาก็ไมเพียงแตไมหายไปจากฟ>าดิน ทั้งยัง ดูดซับเอาปราณแหงความมืดมิดรอบด!านที่บางเบาไปอยางรวดเร็ว และกลาย มาเป นผีในชั่วระยะเวลาสั้นๆ กอนจะเริ่มโจมตีคนที่เคยเป นสหายของพวกเขา

มีสองคนที่เป นเพื่อนรักกับคนตาย และตอนที่ยังคงนั่งเสียใจอยูข!างศพ พวกเขาจึงถูกลอบโจมตีกะทันหัน

วิญญาณสีเทากลายมาเป นกลุมควันสีดำออนจางที่บินพรวดเข!าไปใน สมองของพวกเขา กอนจะฉีกทึ้งมหาสมุทรจิตวิญญาณของพวกเขา

คนทั้งสองคนร!องโหยหวนเสียงแปรงหู ใช!การป>องกันพลังจิตที่ตัวเอง รวบรวมขึ้นกอนหน!านี้มาเปDดฉากตอสู!อยางดุเดือดอยูในมหาสมุทรจิตวิญญาณ ของตัวเองกับสหายเกาของพวกเขาที่เริ่มกลายมาเป นผี

“สถานที่นี้ผิดปกติ! วิญญาณคนตายไมสลายหายไปต!องเป นเพราะ ได!รับผลกระทบจากเวทลับของอสูรกายแนนอน!”

ตงหมิงเซวียนพลันมีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา เขาร!องอุทานด!วยความ ตกใจ “ทุกคนจงระวังตัวให!ดี ไมวาสหายคนใดก็ตามที่ตายไป จงพยายามโจมตี วิญญาณที่เหลืออยูของพวกเขาให!สลายไปโดยเร็วที่สุดเพื่อไมให!วิญญาณพวก เขาได!รับอิทธิพลแปลกประหลาดจากที่แหงนี้จนกลายมาเป นผี!”

คำพูดนี้ดังออกมา พวกคนที่ยืนอยูข!างกายตนตายก็ขมกลั้นความ เจ็บปวดในใจแล!วเริ่มลงมือกับวิญญาณของผู!ตาย

วิญญาณสีเทาขมุกขมัวเป นกลุมก!อนยังไมทันกลายเป นผีเพราะปราณ แหงความมืดมิดที่อยูรอบด!านก็ถูกพวกเขาโจมตีจนวิญญาณที่เหลืออยูแหลก สลายไปอยางรวดเร็ว

หลังจากความวุนวายผานพ!นไป คนทั้งสองที่ถูกวิญญาณของสหายเกา เข!าไปโจมตีในมหาสมุทรจิตวิญญาณตางก็มีสีหน!าซีดขาว สุดท!ายก็ต!านทานจน รอดชีวิตมาได!อยางหวุดหวิด

วิญญาณที่เหลืออยูตางก็ทยอยกันจางหายไป ทวาอารมณของทุกคน กลับยิ่งเปลี่ยนมาเป นหนักอึ้ง

ยังไมทันข!ามผานหุบเขา ขนาดมีการปกป>องคุ!มครองจากกลุมไฟของโฉว เหลียง พวกเขากลับมีคนตายไปแล!วหลายคน ทั้งยังถูกโจมตีอยางหนัก ติดตอกัน

ตามคำบอกของเฉาชิวสุย หุบเขานี้เป นเพียงแคปราการดานหนึ่งเทานั้น ด!านหลังหุบเขามีทะเลสาบอยูแหงหนึ่ง และที่นั่นตางหากถึงจะเป น โบราณสถานของอสูรกาย

แม!แตหุบเขาก็ยังไมสามารถข!ามผานไปได! เพิ่งจะเดินมาได!ชวงสั้นๆ สหายของพวกเขาก็ตายกันไปหลายคนแล!ว นี่ทำให!พวกเขาสัมผัสได!ถึงความนา หวาดกลัวของอสูรกายจนเงามืดปกคลุมไปทั่วทั้งใจ

@@@@30@@@@

เลมที่ 14 บทที่ 416 อานุภาพนาหวาดกลัวของสายฟำ!

คนที่มาจากอาณาจักรป$ายจั้นรู’สึกเหมือนเดินอยูบนชั้นน้ำแข็งที่ เปราะบาง สีหน’าทุกคนเครงเครียดอยางถึงขีดสุด

ความแปลกประหลาดของหุบเขา ผีที่มีจำนวนมาก อสูรกายที่ กรีดร’องโหยหวน ทุกอยางนี้ล’วนทำให’พวกเขาไมกล’าประมาท

เนี่ยเทียนยืนอยูข’างกายตงลี่ด’วยสีหน’าเฉยเมย และก’าวเดินตาม ทุกคนไปช’าๆ

ตงลี่เองที่ได’รับบทเรียนกอนหน’านี้เมื่อเดินไปได’ชวงระยะเวลา หนึ่งก็จะหยุดชะงักกอนจะเอยถามความเห็นจากเขาเบาๆ

เนี่ยเทียนที่ไมค’นพบความผิดปกติใดๆ สายหน’าถี่ๆ บอกให’รู’วา ทุกอยางยังคงเป8นปกติดี

เมื่อเห็นวาเนี่ยเทียนสายหน’า ตงลี่ถึงจะรู’สึกสบายใจราวกับรู’วา อันดับตอมาจะไมมีเหตุการณ9ไมคาดคิดเกิดขึ้นอีก

นางเองก็คอยๆ สังเกตเห็นวาเฉียนซินและฉินแยนตางก็คอยหัน มามองนางและเนี่ยเทียนเป8นระยะ

นี่ทำให’นางระมัดระวังมากยิ่งขึ้นขณะที่พูดคุยกับเนี่ยเทียน เปลี่ยน เพราะกลัววาจะไปทำให’พวกเฉียนซินไมสบอารมณ9 พาลให’พวกเขา รู’สึกวานางมีแผนการอื่นจนสงผลกระทบตอความปรองดองของหมูคณะ

ดูเหมือนวาโฉวเหลียงแหงหอโอสถจะมียาเผาไฟอยูเยอะมาก เขาคอยโยนยาเหลานั้นอยูหน’าสุดอยางตอเนื่องทำให’พวกมันกลายมาเป8นกอง ไฟจำนวนมากที่ล’อมวนไปรอบด’าน

พวกผีที่ลองลอยอยูทามกลางปราณแหงความมืดหวาดกลัวเปลว เพลิงร’อนแผดเผาโดยสัญชาตญาณ พวกมันแคโอบล’อมกลุมคนอยูด’านนอก ไม กล’าพุงเข’ามาโจมตีในกลุมเปลวเพลง

หลายนาทีตอมา

ศพของผู’ฝ>กลมปราณวังวิญญาณสามศพก็พลันมาปรากฏกายใน สายตาของทุกคน ศพทั้งสามนั้นเย็นเยียบ ดวงตาเหลือกโปน หัวตามีเลือดไหล ออกมา

สภาพการตายเหมือนกับคนที่พวกเขาพบเจอมากอนหน’านั้น อยางไมมีผิดเพี้ยน

“สุดท’ายแล’วที่นี่ก็ยังคงถูกคนของวังวิญญาณตรวจสอบเจออยู ดี” เฉาชิวสุยถอนหายใจเบาๆ หนึ่งครั้ง กลาววา “พวกผีที่ลองลอยอยูรอบด’าน ทำให’โบราณสถานของอสูรกายที่ถูกอำพรางเอาไว’โดนเปBดเผยลวงหน’า ข’าหวัง แควาผู’แข็งแกรงที่แท’จริงของวังวิญญาณจะยังไมได’ขาวแล’วตามมาถึงที่นี่”

“อืม หากพวกผู’แข็งแกรงของวังวิญญาณมารวมตัวกันอยูที่นี่จริง เกรงวาคงมีปCญหายิ่งกวานี้” ตงหมิงเซวียนมองเข’าไปยังจุดลึกของหุบเขา “คาถาวิเศษของพวกเขาเกี่ยวข’องกับคาถาจิตวิญญาณของพวกอสูรกาย หลาย ปEมานี้คนของวังวิญญาณตางก็ไมเคยล’มเลิกการสำรวจโบราณสถานของอสูร กาย”

“พวกเขาหวังมาตลอดเวลาวาจะค’นพบความลึกลับเกี่ยวกับจิต วิญญาณมากกวาเดิมจากในโบราณสถานที่อสูรกายทิ้งเอาไว’”

“หากวังวิญญาณรู’วามีโบราณสถานของอสูรกายแหงใหมปรากฏ ขึ้นในอาณาจักรอั้นหมิง พวกเขาคงยอมทุมหมดหน’าตักเพื่อไขความลับที่ซุก ซอนเอาไว’ให’ได’”

“สำหรับพวกเราแล’วนั่นไมใชขาวดีเลยแม’แตน’อย”

ทุกคนพูดคุยกัน กอนจะคอยๆ เดินผานศพของผู’ฝ>กลมปราณวัง วิญญาณสามศพ ขยับเข’าไปยังจุดลึกของหุบเขา

ยิ่งเข’ามาด’านใน จำนวนของพวกผีที่ลองลอยอยูทามกลางปราณ แหงความมืดก็ยิ่งมีมาก

ผีบางสวนที่มีเรือนกายใหญโตมโหฬาร ใบหน’าที่ชัดเจนบูดเบี้ยว ก็คอยๆ ปรากฏตัวให’เห็น

พวกผีที่อยูในจุดลึกของหุบเขาไมได’เกิดจากการแปรสภาพของ วิญญาณเผามนุษย9เทานั้นอีกแล’ว ยังมีผีบางสวนที่แคมองปราดเดียวก็รู’วาเป8น วิญญาณของสัตว9วิเศษ

การปรากฏตัวของผีที่เกิดจากวิญญาณของสัตว9วิเศษแสดงให’เห็น วาที่ถูกอสูรกายตัวนั้นฆาตาย หรือที่มาตายอยูในหุบเขาไมได’มีเพียงแคคนอยาง เดียวเทานั้น

ยังมีสัตว9วิเศษที่แข็งแกรงของอาณาจักรอั้นหมิงด’วย

“โฮก!”

ผีร’ายสีเทาหมนตัวหนึ่งที่บนรางมีปราณแหงความมืดสีดำเข’มข’น ล’อมวนพลันบินพรวดออกมาจากในหุบเขาลึก

ผีร’ายตัวนี้นาจะเกิดมาจากการแปรสภาพของสัตว9วิเศษที่ทรง พลังตัวหนึ่ง ใบหน’าของมันเป8นสีดำทะมึนแสยะปากแยกเขี้ยว มีปEกที่กว’างใหญ ใบหน’าเห็นเดนชัด

“ค’างคาวเลือดหน’าผี!” ตงหมิงเซวียนหน’าเปลี่ยนสี

ค’างคาวเลือดหน’าผีคือสัตว9วิเศษชนิดหนึ่งที่มีเฉพาะในอาณาจักร อั้นหมิง สายเลือดระดับห’า ศักยภาพตอนที่ยังมีชีวิตอยูเทียบเคียงได’กับผู’ที่มี เขตสามัญ

วากันวาชวงแรกเริ่มสุดค’างคาวเลือดหน’าผีก็ใช’ชีวิตอยู ในอาณาจักรอั้นหมิง และเหมือนวาจะมีความสัมพันธ9ที่แนบแนนกับอสูรกายที่ กอนหน’านี้เคยพิชิตสถานที่แหงนี้

กอนหน’านี้เมื่อนานมาแล’ว อสูรกายแหงอาณาจักรอั้นหมิงตางก็ ชอบเลี้ยงค’างคาวเลือดหน’าผี ใช’ค’างคาวเลือดหน’าผีมาเป8นพาหนะขับขี่

ค’างคาวเลือดหน’าผีที่โผลมากะทันหันตัวนี้แม’จะเป8นผี ทวา ปราณเลือดเนื้อกลับแปลกประหลาดคล’ายวายังมีเลือดเนื้อหลงเหลืออยู

“อู’!”

ผีที่เปลี่ยนแปลงมาจากค’างคาวเลือดหน’าผีพลันลอดผานกลุม เปลวเพลิงที่โฉวเหลียงจัดวางเอาไว’

มันคำรามเสียงแหบโหยคล’ายวามีสติปCญญาอยูบ’างเล็กน’อย กอนจะพุงผานผู’แข็งแกรงเขตสามัญที่สามารถทำให’มันบาดเจ็บหนักได’อยาง เสิ่นฉง ตงหมิงเซวียนเข’ามาหากลุมคนของตระกูลกู

ใบหน’าผีร’ายดุดันของค’างคาวเลือดหน’าผีนั้นเดนชัดมากเป8น พิเศษ อีกทั้งมันยังเผยสีหน’ากระหายเลือดที่เหี้ยมโหดออกมาด’วย

ผู’ที่มีตบะต’นสวรรค9ชวงกลางคนหนึ่งซึ่งอยูด’านหลังกูฮาวเฟBงโบก กระบี่วิเศษสีทองที่อยูในมือสร’างมานแสงสีทองพรางพราวหมายจะสกัดกั้นมัน เอาไว’

ทวาค’างคาวเลือดหน’าผีตัวนั้นกลับไมรู’จักหวาดกลัวแม’แต น’อย มันสามารถลอดผานมานแสงสีทองมาได’อยางงายดายโดยไร’รอยบาดเจ็บ ใดๆ

“สวบ!”

ค’างคาวเลือดหน’าผีที่เดิมทีควรจะเป8นเพียงเศษซากวิญญาณ กลับใช’กรงเล็บที่แหลมคมกรีดผานลำคอของคนผู’นั้นจนเลือดเนื้อของเขาสาด กระจาย

กูฮาวเฟBงร’องเอะอะบอกให’ลูกน’องของเขาระมัดระวัง กอน จะหยิบเอาลูกสายฟำที่เขียวหลายลูกขว’างเข’าใสผีที่แปรสภาพมาจากค’างคาว เลือดหน’าผีตัวนั้น

“ตูม!”

ลูกสายฟำระเบิดกระจาย สายฟำที่ปะปนไปด’วยเสียงฟำร’อง คำรณกระแทกเข’าใสค’างคาวเลือดหน’าผีตัวนั้นจังๆ

ค’างคาวเลือดหน’าผีที่ตอนมีชีวิตอยูมีสายเลือดระดับห’า เมื่อ อยูภายใต’พลานุภาพของลูกสายฟำนั้น เรือนกายที่เป8นผีของมันพลันแตก กระจายออกเป8นเสี่ยงๆ กลายมาเป8นกลุมควันสีเทา กอนจะคอยๆ สลาย หายไป

“อานุภาพของสายฟำนั่นคือตัวทำลายพวกผีโดยธรรมชาติ!”

กูฮาวเฟBงหัวเราะเสียงเย็น โบกกระบี่วิเศษสายฟำในมือ สวน อีกมือหนึ่งหยิบเอาลูกสายฟำออกมาอีกหนึ่งลูก

เขากระโจนเข’าหาลูกน’องที่ตายเพราะถูกกรงเล็บผีจิก กระชากลำคอขาด แล’วใช’กระบี่วิเศษในมือแทงลงไปกลางกระหมอมของคนผู’ นั้น

เนี่ยเทียนมองเห็นวาเมื่อกระบี่วิเศษแทงเข’าไปยังกะโหลก ศีรษะของคนผู’นั้นก็มีควันสีดำเป8นกลุมๆ ลอยขึ้นมาแล’วดับสลายหายไปราวกับ เปลวเทียนที่มอดดับ

ซากวิญญาณของลูกน’องเขาคนนั้นยังไมทันดูดซับปราณแหง ความมืดรอบด’านจนกลายมาเป8นผีก็ถูกเขาทำลายวิญญาณเพื่อตัดหนทางการ กลายเป8นผีไปเสียกอนแล’ว

กูฮาวเฟBงสูดลมหายใจเข’าลึกหนึ่งครั้งแล’วหันไปพูดกับลูกน’อง คนอื่นด’วยสีหน’าเอาจริงเอาจัง “สถานที่แหงนี้อันตราย นับตั้งแตบัดนี้เป8นต’น ไปไมวาคนตายเป8นใครก็ไมจำเป8นต’องเห็นแกความสัมพันธ9ครั้งเกากอนอีก! นาทีที่พวกเขาตายต’องตัดสินใจอยางเด็ดขาด กำจัดภัยร’ายที่อาจจะตามมาที หลังอยางทันทวงที หลีกเลี่ยงไมให’พวกเขากลายมาเป8นผีแล’วกลับมาโจมตีพวก เจ’า!”

ลูกน’องของเขาเหลานั้นมีสีหน’าหวาดหวั่น ตางก็พยักหน’ารับ เบาๆ

พวกเขาตางก็รู’จักกูฮาวเฟBงเป8นอยางดี รู’วาคุณชายของ ตระกูลกูคนนี้เหี้ยมโหดผิดมนุษย9มนา ในชวงเวลาคับขันยอมไมมีทางคิดถึง ความสัมพันธ9ฉันท9นายบาวอะไรอยางแนนอน

“ควรจะทำเชนนี้” กูฮั่นผู’แข็งแกรงเขตสามัญของตระกูลกู พยักหน’ารับเบาๆ คล’ายชื่นชมกับวิธีการของกูฮาวเฟBงอยางมาก

“กูฮาวเฟBงทำถูกแล’ว” ตงหมิงเซวียนหันกลับมามองทุกคน ของตระกูลตงแล’วกลาววา “พวกผีที่จะได’เห็นในภายหลังอาจจะมีมากยิ่งกวานี้ และแข็งแกรงยิ่งกวานี้ ห’ามใจออนเด็ดขาด! สหายที่ตายไปไมใชสหายของพวก เจ’าอีกแล’ว แตจะกลายมาเป8นศัตรูที่อยูในรางผี! เมื่อเผชิญหน’ากับศัตรูก็ไมควร มีเมตตา ต’องตัดภัยร’ายที่จะตามมาภายหลังในทันที!”

“ข’าเข’าใจ” ตงลี่พูดเบาๆ

“โฉวเหลียงระวังตัวหนอย ผีที่ปรากฏตัวในตอนหลังอาจจะ แข็งแกรงยิ่งกวาค’างคาวเลือดหน’าผีเสียอีก” เสิ่นฉงเอยเตือน “ผีที่แข็งแกรง เชนนี้ล’วนสามารถลอดผานกองเพลิงที่เจ’าปลดปลอยออกมาได’”

“ทราบแล’ว” โฉวเหลียงเองก็เริ่มตระหนักได’วาตอนที่ผีซึ่ง แปรสภาพมาจากค’างคาวเลือดหน’าผีปรากฏตัว เขามั่นใจในตัวเองเกินไปจน ไมได’ควบคุมกองไฟให’ไปโจมตีมัน เป8นเหตุใดผีตัวนั้นสามารถข’ามผานเส’น ป องกันเข’ามาได’อยางงายดาย จนลูกน’องคนหนึ่งของกูฮาวเฟBงถูกโจมตีตายใน ชั่วพริบตา

เส’นทางด’านหลังเป8นอยางที่เสิ่นฉงกลาวไว’นั่นก็คือมีผีที่ แข็งแกรงปรากฏตัวมากขึ้นเรื่อยๆ

ผีเหลานั้นบางสวนคือสัตว9วิเศษที่มีระดับสายเลือดคอนข’างสูง และมีบางสวนที่คือผู’แข็งแกรงของเผามนุษย9 ยิ่งเป8นวิญญาณของสิ่งมีชีวิตที่ แข็งแกรง หลังจากตายไปแล’ววิญญาณที่แปรสภาพมาเป8นผีก็ยอมแข็งแกรง ตามไปด’วย

ผีกลุมแล’วกลุมเลาไหลบามาจากจุดลึกในหุบเขา และก็เริ่มทำ ให’โฉวเหลียงรู’สึกเหน็ดเหนื่อยกับการรับมือ

ผีที่แข็งแกรงหลายตัวล’วนข’ามผานเส’นป องกันเปลวเพลิงที่ โฉวเหลียงสร’างไว’เข’ามาในกลุมคน

ทุกคนรวมถึงเนี่ยเทียนตางก็กลายมาเป8นเปำหมายที่ถูกพวกผี โจมตี เขารวบรวมพลังเปลวเพลิงมาสร’างโลไฟปกป องเรือนกายพลางใช’ลำแสง เปลวเพลิงจากคาถาเปลวเพลิงมาโจมตีพวกผีที่กระโจนเข’าใส

เนื่องจากมีผู’แข็งแกรงเขตสามัญอยางเสิ่นฉงและตงหมิง เซวียนอยูด’วย ตอให’พวกผีร’ายจะพุงเข’ามาก็ยังถูกสังหารไปได’อยางรวดเร็ว

กูฮาวเฟBงแหงตระกูลกูที่ฝ>กวิชาสายฟำกลายมาเป8นบุคคลที่ นาจับตามองที่สุดในบรรดาคนรุนเล็ก

กระบี่วิเศษแฝงเร’นพลังสายฟำและลูกสายฟำที่เขาถือไว’ใน มือตางก็กลายมาเป8นทาไม’ตายที่พิชิตพวกผีได’อยางราบคาบ

ตอให’ขอบเขตของตัวเขาเองจะไมได’โดดเดนเทาใดนัก แต ลำพังเพียงแคคาถาวิเศษที่เขาฝ>กฝนก็สามารถสร’างพลังทำลายล’างให’กับพวกผี ได’ราวกับมีขอบเขตสามัญ

เขาที่มีสายฟำสีดำรัดพันกายถือกระบี่เดินไปข’างหน’าด’วยสี หน’าลำพองใจ

ไมวาจะเป8นผีที่เหี้ยมโหดขนาดไหน เมื่อเผชิญหน’ากับเขาตาง ก็บังเกิดความหวาดกลัว เป8นฝ$ายหลีกหางออกไปกอน ไมกล’าเข’าใกล’เขาแม’แต น’อย

ไมนานกูฮาวเฟBงก็เดินมาอยูหน’าสุดเทียมไหลกับพวกผู’ แข็งแกรงเขตสามัญอยางตงหมิงเซวียนและเสิ่นฉง

เพราะการดำรงอยูของเขา พวกลูกน’องตระกูลกูตางก็ไมถูก พวกผีรุกราน

พวกเสิ่นฉงเองก็คอนข’างให’ความสำคัญกับเขามากเหมือนกัน ไมได’โกรธเคืองเพราะเขาบุกมาข’างหน’า ทั้งยังเอยชมอยูหลายประโยค บอกวา เพราะการดำรงอยูของกูฮาวเฟBงทำให’แรงกดดันของพวกเขาลดลงไปไมน’อย

ในแหวนเก็บของของกูฮาวเฟBงเหมือนจะมีลูกสายฟำเก็บไว’ มากมาย เหลาลูกสายฟำที่เขาปลดปลอยออกมาคอยๆ กลายมาเป8นกุญแจ สำคัญในการสังหารพวกผีที่แข็งแกรง

แม’แตโฉวเหลียงเองที่พอเจอกับพวกผีร’ายกาจซึ่งปรากฏตัว ในภายหลังก็ยังเป8นฝ$ายเลี่ยงให’เขาเป8นคนรับมือ

อานุภาพของสายฟำคือพลังงานที่กำราบพวกผีได’ดีที่สุดใน โลก กูฮาวเฟBงอาศัยลูกสายฟำจำนวนมากที่มีอยูในมือ สุดท’ายจึงกลายมาเป8น คนที่เป8นที่จับตามองมากที่สุดในหุบเขา

กูฮาวเฟBงเองก็ดื่มด่ำไปกับความรู’สึกเชนนี้มากเหมือนกัน เขา หัวเราะรวน ใช’กระบี่ที่แฝงเร’นไว’ด’วยพลังสายฟำและลูกสายฟำจำนวนมากมา บุกเบิกเปBดทางโลงกว’างให’กับทุกคน

@@@@30@@@@

เลมที่ 14 บทที่ 417 หวนกลับไมไดแลว!

“ดูทาทางลำพองใจนั่นสิ”

ตงลี่เบปากพูดเหยียดหยาม “ก็เพราะอาศัยเวทคาถาและธาตุในการ ฝ/กของตัวเองที่บังเอิญกำราบพวกผีไดไมใชหรือไง ดวยขอบเขตและ ความสามารถของเขา หากไปอยูที่อื่น เปลี่ยนไปเจอกับคูตอสูที่ไมกลัวสายฟ6า เกรงวาคงซวยไปนานแลว”

เนี่ยเทียนสีหนาเฉยชา ไมไดเอยคำใด

“หากการสำรวจโบราณสถานของอสูรกายสิ้นสุดลง เกรงวาไอหมอนี่ คงไดสวนแบงเยอะนาดู” ตงลี่ยังคงพูดกับตัวเองราวกับไมสนใจวาเนี่ยเทียนจะ คิดเชนไร “การรวมมือกันของเราทุกครั้งในอดีต การแบงผลรางวัลจากการ ตอสูตอนทายสุดมักจะดูที่การลงแรงของแตละคนเทานั้น ไมไดแบงกันโดย เฉลี่ย”

“ใครออกแรงมากสุด ตอนที่แบงผลรางวัลในการสูรบก็มักจะเป<น ฝ=ายไดเลือกกอนเสมอ”

“เจากูฮาวเฟ?งผูนี้อาศัยวาตัวเองฝ/กวิชาสายฟ6าจึงสังหารพวกผีได อยางตอเนื่อง ตอนนี้เขานำหนาทุกคนไปแลว พอเสร็จเรื่อง หลังจากการสำรวจ โบราณสถานของอสูรกายสิ้นสุดลง หากไมเกิดอุบัติเหตุขึ้น ของที่เขาจะไดรับก็ นาจะมากที่สุดและสมบูรณAแบบที่สุด”

กลาวมาถึงตรงนี้ตงลี่ก็ถลึงตาใสเนี่ยเทียนดวยความขุนเคืองอีกครั้ง “หากรูแตแรกวาเจาพูดเรื่องจริง ถาขาเอยเตือนทุกคนลวงหนาก็เทากับไดทำ ความดีความชอบครั้งใหญ หลังจบเรื่องพวกผูอาวุโสเองก็ตองเห็นแกความชอบ ครั้งนี้แลวมอบของใหขามากหนอย ตองโทษเจานั่นแหละที่ไมแนใจ!”

เนี่ยเทียนกลอกตาใสนางหนึ่งครั้งกอนจะพูดเสียงเย็น “ประสาท!”

“เจา!” ตงลี่มองเขาดวยสายตาเดือดดาล ขณะที่กำลังจะออกฤทธิ์ ออกเดชพลันเหลือบไปเห็นวาฉินแยนมองมาจึงรีบขมกลั้นเอาไว “อูเทียน! หลังจากนี้เจาจงทำตัวใหมันดีๆ หนอย หากเจาตั้งใจมากพอ หลังจบเรื่องขาจะ ใหของเชลยศึกกับเจาเพิ่มเติมไมมีขาดแนนอน!”

“จะพยายามก็แลวกัน” เนี่ยเทียนกลาวอยางไมรอนไมหนาว

ตงลี่ขมวดคิ้วนอยๆ

ทาทีดื้อดึงของเนี่ยเทียนทำใหนางแอบโมโห ขณะเดียวกันก็ไมรูจะ รับมืออยางไรดวย

หันมูพูดถูกแลว นางก็เหมือนตงป=ายเจี๋ยพี่ชายของนางที่เห็นคา ความสำคัญแคคนที่สามารถทำใหนางเสียเปรียบไดเทานั้น

ตอนอยูในอาณาจักรเลี่ยคง แผนการที่นางจัดวางอยางตั้งใจถูกเนี่ย เทียนทำลายจนสิ้น นางระดมกลุมนักลามากมายเพื่อลอมสังหารเนี่ยเทียน สุดทายก็ไดแตลมเลิกไปดวยความพายแพที่นาอนาถ

แมแตกอนหนานี้ นางที่ชุบหลอมหงสAดำนึกวาจะสามารถเอาชนะเขา ไดอยางมั่นคง ทวาก็ยังคงไมสามารถขมเนี่ยเทียนที่ขอบเขตต่ำกวานางหนึ่ง ระดับได

การพายแพติดตอกันหลายครั้งทำใหนางเคียดแคนเนี่ยเทียน ขณะเดียวกันก็เกิดความเลื่อมใสในตัวเขาอยูหลายสวน

นางมักจะรูสึกวาการมาสำรวจโบราณสถานของอสูรกายคราวนี้เนี่ย เทียนสามารถชวยนางได สามารถทำใหนางไดผลพวงครั้งใหญ และก็เพราะมี ความรูสึกเชนนี้ นางถึงไดคิดหาวิธีหลอกลอใหเนี่ยเทียนเดินทางมาดวยกัน

ทวาหากเนี่ยเทียนไมคิดจะชวย นางก็ทำอะไรไมได เพราะนางแอบรู มาวาตงป=ายเจี๋ยไดไปพบเนี่ยเทียนมากอน

นางเดาออกวาพี่ชายของนางตองพูดเรื่องบางอยางใหเนี่ยเทียนฟGง และหากคิดจะนำพวกคนของสำนักหลิงอวิ๋นมาบีบเนี่ยเทียน เกรงวาคงไมไดผล เทาใดนัก

ตอนที่อยูอาณาจักรเลี่ยคง เนี่ยเทียนสังหารผูฝ/กลมปราณของเดือน ดับและพวกนักลาไปมากมาย ผลพวงที่ไดก็มากมหาศาล

ตอนอยูอาณาจักรเชียนแจวH สำนักหยินและสำนักหยางตางก็ให ความสำคัญกับเนี่ยเทียน ดวยตบะและขอบเขตของเนี่ยเทียนในตอนนี้ก็ราวกับ วาไมจำเป<นตองใชวัตถุดิบวิเศษมาชวยในการฝ/กบำเพ็ญตบะมากเทาใดนัก

ไมสามารถขมขูได ไมสามารถใชวัตถุดิบวิเศษมาลอลวง นางจึงไดแต เลือกใชวิธีการอื่น

ครุนคิดเล็กนอยนางก็พลันเมมปากยิ้มออน กอนจะขยับเขาไปใกล เนี่ยเทียนอีกนิด หรี่ตาลง ใชน้ำเสียงหงุงหงิงราวกับแมลงวันพูดกับเขาเบาๆ “นี่ เผยฉีฉีผูนั้นเย็นชาราวกับกอนน้ำแข็ง นาเบื่อจะตายไป หากเจาตั้งใจชวยเหลือ ขาอยางเต็มที่ รอจบเรื่องแลว ขาจะเป?ดโอกาสใหเจาไดแนบชิดสนิทสนมกับขา ดีไหมละ?”

เนี่ยเทียนมีสีหนาอึ้งตะลึง หันกลับมามองนาง

ตงลี่ยิ้มหวาน เมื่ออยูตอหนาพวกคนคุนเคยที่มาจากอาณาจักร ป=ายจั้นนางจึงไมจำเป<นตองแปลงโฉม ความงามประดุจบุปผาผลิบาน เรือน กายอรชรเลิศล้ำ นางจึงถือเป<นหญิงงามหายากที่ชวนใหใจคนเรารอนไดอยาง แทจริง

หากไมเป<นเพราะรูดีถึงความโหดเหี้ยมไรคุณธรรมของนาง หากไมรู วานางมีวิธีการที่อำมหิตทารุณ ไมแนวาเนี่ยเทียนอาจจะหวั่นไหวไปกับนางแลว จริงๆ

ทวาตอนนี้เนี่ยเทียนกลับมองรอยยิ้มที่นางที่สงมาใหเป<นรอยยิ้ม เคลือบยาพิษ นั่นทำใหเขายิ่งระแวดระวัง รักษาระยะหางจากตงลี่โดยอัตโนมัติ ทั้งยังกลาววา “เทาที่ขารูมา พวกคนที่ตองการใกลชิดกับเจาลวนเป<นเพียงซาก กระดูกไปหมดแลว ขายังอยากมีชีวิตอยูตออีกหลายปJ ไมคิดจะยุงกับเจาหรอก เจาเองก็อยาคิดจะมาใชไมนี้กับขา!”

“ไอคนเฮงซวยไมรูจักความหวังดีของคนอื่น!” ตงลี่อารมณAเดือดดาล ขึ้นมาอีกครั้ง

การกระทำที่พยายามลอลวงเนี่ยเทียนของนางไมไดทำใหเนี่ยเทียน หวั่นไหว แตกลับกลายมาดึงดูดความสนใจจากกูฮาวเฟ?งที่เดินอยูหนาสุดเสีย อีก

เมื่อเห็นนางเลนหูเลนตาพูดเสียงออดออนใสเนี่ยเทียน ไฟโทสะของกู ฮาวเฟ?งก็พลันลุกโชนอยางไรสาเหตุ ลูกสายฟ6าหลายลูกถูกเขาขวางใสพวกผีที่ ลอยวนเวียนอยูดานหนาจนพวกมันรอง “วี๊ดๆ” เสียงแปรงหู กอนจะกลายเป<น ควันที่สลายหายไป

เพราะการโจมตีของเขาครั้งนี้ พวกผีที่ออกันอยูในหุบเขาแคบยาวก็ พลันแตกฮือกระเจิงไปรอบดาน

กูฮาวเฟ?งเดินผานหุบเขาไปเป<นคนแรก เมื่อมายืนอยูดานนอกก็เห็น เพียงวาเบื้องหนาคือพื้นที่ที่กวางขวาง เขาสูดเอาลมเย็นๆ เขาปอดหนึ่งครั้ง กอนจะตองตะโกนกอง “สวรรคA!”

เสียงรองอุทานจากกูฮาวเฟ?งทำใหพวกที่มีเขตสามัญรีบพุงออกมา ขางนอก

ตงลี่เองก็รูสึกไดวาทาไมดีจึงไมมัวอารมณAเสียอยูกับเนี่ยเทียน แตรีบ รอนตามติดไปเบื้องหนา

เนี่ยเทียนเองก็ไลตามไปอยางรวดเร็ว

นอกหุบเขา พื้นดินที่กวางขวาง บนทะเลสาบสีดำที่หางออกไปไมไกล มีปราณแหงความมืดสีดำลอยอวลขึ้นมา

ทามกลางปราณแหงความมืดที่เห็นไดชัดวาเขมขนมากกวามีผีหลาย รอยหลายพันตัวรองคำรามอยูภายใน อีกทั้งตรงพื้นที่ที่เป<นทางหินขรุขระยังมี เสียงการตอสูดังมาดวย

ดูเหมือนวากอนหนาที่พวกเขาจะมาถึงไดมีผูฝ/กลมปราณสวนหนึ่ง มาถึงกอนแลว คนเหลานั้นถูกหินกอนใหญบังเอาไวทำใหมองไมเห็นวาพวกเขา กำลังตอสูอยูกับอะไร

ศพจำนวนมากกองกลาดเกลื่อนอยูใกลกับทะเลสาบ ดวงตาของพวก เขาเหลือกโปน ตายเพราะถูกดึงวิญญาณออกไปเชนกัน

เหนือทะเลสาบมีผีจำนวนมากกรีดรองโหยหวนอยูทามกลางปราณ แหงความมืดสีดำหมน เสียงของพวกมันบาดหูจนเยื่อหูของเนี่ยเทียนเจ็บราว แมแตมหาสมุทรจิตวิญญาณก็ยังถูกสั่นสะเทือนไปดวย

ตรงกลางกลุมผีมีเงารางที่พราเลือนอยูหลายเงาซึ่งเงาเหลานั้นคลาย กำลังควบคุมพวกผี

เงารางที่พราเลือนดูเหมือนจะเป<นพวกอสูรกาย พวกมันปะปนอยู ทามกลางกลุมผี ผลุบๆ โผลๆ ทวาสวนใหญแลวจะอำพรางรองรอยตัวเอง มากกวา

“นี่…ที่นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

เฉาชิวสุยที่เชิญทุกคนมาพอมองเห็นภาพเหตุการณAประหลาดเหนือ ทะเลสาบก็มีสีหนาตื่นตะลึง

“โบราณสถานของอสูรกายถูกซอนอยูใตทะเลสาบ ทวาบนทะเลสาบ มีพวกผีลองลอยอยางกำเริบเสิบสาน อีกทั้งยังมีอสูรกายอยูดวย แบบนี้เราควร ทำเชนไรดี?”

“ตูม!”

และเวลานี้เอง หุบเขาดานหลังของพวกเขาก็มีเสียงกัมปนาทดัง สะเทือนออกมา

เนี่ยเทียนหันขวับกลับไปมอง

เขามองเห็นวาตรงปากทางเขาของหุบเขาที่พวกเขาเพิ่งผานมามีแสง แหงความมืดสีดำบางเบาชั้นหนึ่งปรากฏขึ้น แยกพวกเขาออกหางจากทางที่ ผานมา

ลูกนองสามคนของตงลี่ยังคงอยูในหุบเขา ขณะที่พวกเขาพยายาม ผานแสงแหงความมืดกลับถูกสกัดกั้นเอาไว ไมสามารถตามทุกคนมาไดทัน

เพราะการจากไปของกูฮาวเฟ?ง เพราะผูแข็งแกรงเขตสามัญเดิน ออกไป พวกผีที่รวมตัวกันอยูในหุบเขาจึงกระโจนเขามาสังหารคนของ อาณาจักรป=ายจั้นที่เหลืออยู

คนเหลานั้นถูกผีมากมายโอบลอมแลวก็ตองตายอนาถติดตอกัน

พวกตงหมิงเซวียนและเสิ่นฉงมองออกถึงสถานการณAที่เลวราย ขณะที่หมายจะหมุนตัวกลับไปชวยเหลือกลับถูกมานแสงสีดำกั้นขวางเอาไว มิ อาจลอดทะลุไปได

แมแตกูฮาวเฟ?งที่เชี่ยวชาญพลังสายฟ6าซึ่งใชลูกสายฟ6าระเบิดโจมตีก็ ยังไมสามารถทำใหแสงสีดำแตกกระจายได

พวกคนที่มาจากอาณาจักรป=ายจั้นไดแตมองสหายสิบกวาคนของ ตัวเองถูกพวกผีกลบทับโดยที่ชวยเหลืออะไรไมไดแมแตนอย

ทุกคนตางหนาซีดขาว พยายามหาทางทำลายมานแสงสีดำเพื่อไปให ความชวยเหลือคนเหลานั้น

นาเสียดายที่แมแตเสิ่นฉงและตงหมิงเซวียนซึ่งลงมือเต็มกำลังแลวก็ ยังไมสามารถกำจัดฉากกำบังแปลกประหลาดที่เห็นไดชัดวาผูแข็งแกรงของอสูร กายเป<นคนสรางทิ้งไวแลวยอนกลับไปในหุบเขาได

ไมนานทุกคนที่ทดลองมาแลวทุกวิธีก็เริ่มหยุดมือ

เพราะภายใตการโจมตีจากผีมากมาย พวกคนที่มาจากอาณาจักร ป=ายจั้นซึ่งไมสามารถลอดผานหุบเขามาไดตางก็ตายกันไปหมดแลว

“กลับไปไมไดแลว พวกเรา…ยอนกลับไปไมไดแลว”

เฉาชิวสุยมองซากศพที่เย็นเฉียบของคนตระกูลเฉาที่อยูดานหลัง มอง ซากวิญญาณของคนที่เคยเป<นสหายตัวเองดูดซับเอาปราณแหงความมืด กอนที่ จะทยอยกันแปรสภาพมาเป<นผีดวยสีหนาสังเวชใจ

อารมณAของเนี่ยเทียนเองก็หนักอึ้งอยางถึงที่สุดเหมือนกัน

@@@@30@@@@

เลมที่ 14 บทที่ 418 โบราณสถานใตทะเลสาบ

จนถึงตอนนี้ คนของหาฝ!ายที่มาจากอาณาจักรป!ายจั้นไดมีคนตายไป แลวถึงหนึ่งในสามสวน

ทุกคนที่ผานหุบเขามาไดตางก็หันกลับไปมองแสงแหงความมืดสีดำที่ ตัดขาดพวกเขาเอาไว มองคนที่เคยเป0นสหายซึ่งกลายมาเป0นผีดวยอาการเงียบ งัน

หากคิดจะยอนกลับเขาไปในหุบเขาอีกครั้งก็คงเป0นไปไมไดแลว หนทางใหหวนกลับของพวกเขาถูกตัดขาดไปแลว

พวกเขาทำไดเพียงระงับความเศราโศก คอยๆ หมุนตัวกลับ ตั้งใจไม หันไปมองการเปลี่ยนแปลงดานหลังอีก แตหันมาเผชิญกับป8ญหาที่อยูตรงหนา

“ไปดูสิวาใครกันแนที่กำลังตอสูอยู!”

เสิ่นฉงตวาดเบาๆ แลวก็เป0นคนแรกที่พุงตัวเขาไปยังจุดที่เสียงตอสูดัง ลอยมา

พอเห็นวาเสิ่นฉงขยับตัว คนอื่นๆ ก็รีบตามไปทันทีเพราะกลัววาหาก ยังมัวรีรอจะมีเรื่องไมคาดคิดเกิดขึ้นอีก

เนี่ยเทียนที่แอบดีใจกับตัวเองวาเพิ่งพนภัยมาไดก็ไมกลาเดินทาง เพียงลำพังอีกจึงรีบติดตามตงลี่ไลตามรอยเทาของตงหมิงเซวียนไปอยาง รวดเร็ว

สถานที่แหงนี้แปลกประหลาด การอยูกับผูแข็งแกรงเขตสามัญจึงจะ เป0นวิธีการที่มั่นคงที่สุด

ไมนาน ภายใตการนำของเสิ่นฉง ทุกคนก็มาหยุดอยูดานหลังหินกอน ใหญและมองไปยังกลุมคนที่กำลังประมือกัน

พวกผูแข็งแกรงเขตสามัญอยางเสิ่นฉง ตงหมิงเซวียนที่มาถึงกอน กำลังยืนอยูขางหินใหญยักษ@กอนหนึ่ง มองการตอสูของคนสองกลุมดวยสีหนา เครงเครียด

“นี่มันเรื่องอะไรกัน?” ตงลี่ขยับเขาไปใกลทานอาของนางแลวมอง ประเมินพวกคนที่ตอสูกันดวยสีหนาฉงนสนเทห@

เนี่ยเทียนเองก็เผยความแปลกใจออกมาทางดวงตา งุนงงกับภาพ เบื้องหนาไมนอย

หากดูจากอาภรณ@ที่สวมใส พวกคนที่ตอสูกันคือผูฝBกลมปราณตาง ฝ!ายกัน

พวกเขาแยกออกแคคนของวังวิญญาณและตำหนักเทพเพลิง คน อื่นๆ ก็นาจะเป0นคนของสำนักผูฝBกลมปราณขนาดเล็กในอาณาจักรอั้นหมิง

คนหลายสิบคนนั้นมาจากขั้วอิทธิพลที่ตางกัน ทวากลับ ประหัตประหารกันอยางบาคลั่ง

ที่ทำใหเนี่ยเทียนรูสึกแปลกใจก็คือการตอสูของคนเหลานี้ไมไดมี เปCาหมายที่ชัดเจน

คนของตำหนักเทพเพลิงก็ฆากันเองเหมือนกัน คนของวังวิญญาณก็ ไมแตกตาง และยังมีบางคนที่แตงกายเหมือนกัน เห็นไดชัดวาเป0นพวกเดียวกัน แตกลับกำลังเขนฆากันเองอยางลืมเลือนความสัมพันธ@ระหวางกันไปแลว

เปCาหมายในการตอสูของพวกเขาบางก็เป0นคนนอก บางก็เป0นคน กันเอง ไมมีคูตอสูที่แนชัด

เนี่ยเทียนรวบรวมสมาธิสังเกตการณ@อยูครูหนึ่งก็พบวาในดวงตาของ ทุกคนที่กำลังเขนฆากันนั้นเดิมทีควรเป0นสีดำ ทวาเวลากลับเปลงประกายสี เขียวรุบรู

ใบหนาของคนเหลานั้นดุราย มองดูเหมือนเผามนุษย@ ทวาใน ความรูสึกกลับเหมือนไมมีสติป8ญญาและจิตสำนึกเทาใดนัก มีเพียง สัญชาตญาณที่กระหายเลือดเทานั้น

ทั้งๆ ที่เป0นคน ทวาเมื่อมองดวงตาของพวกเขากลับเหมือนมองเห็นผี มากกวา

ทามกลางกองหินในบริเวณใกลเคียงมีศพนอนเกลื่อนกลาด บนราง ของศพเหลานั้นเป0นรูเพราะถูกแทงทะลุจนพรุน สภาพการตายอเนจอนาถ อยางยิ่ง

“กรEอบ!”

ผูฝBกลมปราณวังวิญญาณคนหนึ่งถูกผูแข็งแกรงของตำหนักเทพเพลิง ใชมีดแหลมคมสะบั้นคอขาด

ผูฝBกลมปราณวังวิญญาณที่เพิ่งตายไปมีวิญญาณสีเทาลอยออกมา จากกลางกระหมอม กอนที่วิญญาณนั้นจะดูดซับเอาปราณแหงความมืดที่ เขมขนซึ่งลอยอวลอยูรอบดานเขาไปแลวเกิดการแปรสภาพอยางรวดเร็ว

ทวาวิญญาณสีเทานั้นยังไมทันกลายมาเป0นผีไดอยางสมบูรณ@แบบก็ คลายถูกดึงดูดดวยพลังงานบางอยางจึงลอยพรวดไปอยูเหนือทะเลสาบ

พอดวงวิญญาณสีเทามาอยูเหนือทะเลสาบก็ผสานรวมเขาไปอยูใน กลุมของผีจำนวนมาก

บนพื้นผิวทะเลสาบที่เป0นสีดำมีปราณแหงความมืดมิดลอยกรุนขึ้นมา รวมกันอยูบนผิวน้ำไมขาดสาย

ผีที่อยูเหนือทะเลสาบลองลอยยั้วเยี้ย แตละตัวกรีดรองเสียงแหลม แสบแกวหู ทำใหคนที่ไดยินรูสึกชาไปทั้งหนังศีรษะ

“คนเหลานี้ตางก็ไดรับอิทธิพลจากมนต@ดำ รูแคเพียงวาตองตอสูกัน ไมแบงแยกวาใครเป0นมิตรใครเป0นศัตรู” เสิ่นฉงเองก็เกิดความหนาวเหน็บขึ้น กลางใจ จองมองไปบนทะเลสาบดวยสายตาเย็นชา ทำใหเห็นวาบางครั้งใน บรรดากลุมผีที่ลอยอยูเหนือทะเลสาบก็จะมีเงารางบางเงาผลุบๆ โผลๆ ออกมา “นาจะเป0นฝFมือของอสูรกายเหลานั้น”

และนาทีที่คำพูดของเสิ่นฉงเพิ่งจะจบลง เสียงหวีดรองเสียดแหลม เสียงหนึ่งก็ดังกระหึ่มออกมาจากกลุมผี

เสียงรองคำรามนั้นคลายจะแฝงเรนไวดวยพลังแหงมารที่สงผลตอ พลังจิต สามารถปลุกระดมพวกผูฝBกลมปราณเผามนุษย@ที่กำลังเขนฆากันเอง

ทันใดนั้น พวกผูฝBกลมปราณเผามนุษย@ของอาณาจักรอั้นหมิงที่เดิมที โรมรันตอสูกันเองกลับเปลี่ยนทิศทาง และเปลี่ยนเปCาหมาย

“พุงมาหาพวกเราแลว!”

ตงหมิงเซวียนแอบหนาเปลี่ยนสี ตะโกนเสียงดังลั่น “ทุกคนที่อยูที่นี่ ลวนถูกทำลายสติป8ญญา เหลือเพียงสัญชาตญาณในการเขนฆาเทานั้น พวกเขา ถูกอสูรกายลอลวงจนสูญเสียความเป0นตัวเองไปแลว ทุกคนไมตองออมมือ ฆา พวกเขาทุกคนใหหมด!”

คนที่มาจากอาณาจักรป!ายจั้นอาจจะลังเลตอผีที่แปลงสภาพมาจาก คนของตัวเองอยูบาง

ทวาเมื่อเผชิญหนากับผูฝBกลมปราณของอาณาจักรอั้นหมิงที่ไร สติป8ญญา พวกเขาไมคิดจะออมมือแนนอน

เมื่อคำสั่งนั้นของตงหมิงเซวียนดังขึ้นก็คลายกับเสียงเป!าแตรสัญญาณ ในการทำสงคราม ทุกคนที่มาจากอาณาจักรป!ายจั้นตางก็บุกขึ้นไปขางหนา อยางไรซึ่งความลังเล

พวกผูฝBกลมปราณที่สูญสิ้นสติป8ญญามิอาจใชเวทคาถาที่ตัวเอง เชี่ยวชาญไดอีก แมแตคายกลลึกลับที่อยูในอาวุธวิเศษก็ไมสามารถกระตุนใชได เชนกัน

ขอบเขตของคนเหลานั้นสวนใหญลวนอยูกลางสวรรค@และตนสวรรค@ ไมมีใครเหยียบเขาสูเขตสามัญ

ศักยภาพเชนนี้ตอใหพวกเขาไมเสียสติ เมื่อเจอเขากับคนของ อาณาจักรป!ายจั้นที่มีผูแข็งแกรงเขตสามัญหลายคนบัญชาการณ@ก็ยังไมใชคู ตอสูของพวกเขาอยูดี

แลวนับประสาอะไรกับตอนนี้?

มีผูแข็งแกรงเขตสามัญอยางตงหมิงเซวียน เสิ่นฉงเป0นผูนำ เนี่ย เทียนเองก็ติดตามตงลี่ถือดาราเพลิงกาฬเขาไปสังหารเหลาผูคนที่ถูกอสูรกาย ควบคุมเชนกัน

มีเพียงเฉาชิวสุยแหงตระกูลเฉาเทานั้นที่ไมไดลงมือ

เขายืนอยูขางทะเลสาบ ขางกายมีผูแข็งแกรงของตระกูลเฉา จำนวนมากใหการคุมกัน กำลังมองประเมินไปยังทะเลสาบแหงนั้นดวยอาการ เหมอลอย

เขายอตัวลงนั่งเบาๆ มองน้ำทะเลสาบที่เป0นสีดำรุบรู มองลอด ทะลุผิวน้ำเขาไปก็พอจะเห็นไดวาโบราณสถานที่จมลึกอยูใตผิวน้ำคลายกำลัง ลอยขึ้นมาจากกนทะเลสาบอยางเงียบเชียบ

เฉาชิวสุยมีสีหนาหนักใจ

สถานที่แหงนี้เขาไมไดเพิ่งมาสำรวจเป0นครั้งแรก

เมื่อหาปFกอนเขาเคยมาที่นี่แลวครั้งหนึ่ง ทั้งยังอาศัยอาวุธวิเศษชิ้นหนึ่ง ดำดิ่งลงไปยังจุดลึกของทะเลสาบโดยเฉพาะดวย

ทะเลสาบสีดำรุบรูมองดูเหมือนไมใหญมาก ทวากลับลึกอยางถึง ที่สุด

เมื่อหาปFกอนตอนที่เขามาที่นี่เป0นครั้งแรก ตอใหอาศัยอาวุธวิเศษ ชิ้นนั้นก็ยังไมสามารถดำไปถึงกนทะเลสาบได

ตอนนั้นเขาไดแตควาน้ำเหลว กลับมามือเปลา

เมื่อหลายเดือนกอนเขาหาที่นี่เจอเป0นครั้งที่สองผานแผนที่ผุพัง แผนหนึ่งที่ไดมาโดยบังเอิญ

ดวยแผนที่เกาแกผืนนั้นเขาจึงแนใจวาในทะเลสาบแหงนี้ตองมีสิ่ง อัศจรรย@อยูอยางแนนอน

ดังนั้นเขาจึงอาศัยอาวุธชิ้นนั้นดำดิ่งลงไปใตทะเลสาบอีกครั้ง

คราวนี้เขาดำไปไดแคหนึ่งรอยเมตรกวาก็มองเห็นโบราณสถานที่ ลอยอยูในจุดลึกของทะเลสาบแหงนั้น

ดูเหมือนวาโบราณสถานแหงนั้นจะลอยขึ้นมาจากกนทะเลสาบ ดังนั้นจึงถูกเขาคนพบ

วันนี้เขามาเยือนที่นี่อีกครั้ง

ยามนี้เขาแคยืนอยูขางริมทะเลสาบ ยังไมทันโดดลงไปดานในก็ มองเห็นเงาของโบราณสถานแหงนั้นที่ลอยขึ้นมาชาๆ ไดในปราดเดียว

เขาจึงมีขอสรุปทันทีวาโบราณสถานของอสูรกายที่จมลึกอยูใตกน ทะเลสาบไดเริ่มลอยขึ้นมาเหนือผิวน้ำตั้งแตเมื่อหลายเดือนกอนแลว

ที่เขาคนพบโบราณสถานแหงนี้ไมใชเพราะวาเขารายกาจอะไร แตเป0นเพราะโบราณสถานนี้เป0นฝ!ายลอยขึ้นมาเอง นั่นจึงทำใหเขาพบเห็นเขา โดยบังเอิญ

เมื่อหลายเดือนกอนตอนที่เขามาสำรวจโบราณสถานแหงนี้ ทุก อยางลวนเป0นปกติดี

หุบเขาที่เขาเดินผานมาก็ไมมีพวกผีปรากฏตัวมากเทาใดนัก แมแตพื้นผิวของทะเลสาบก็ไมมีปราณแหงความมืดเขมขนลอยขึ้นมา

ดูเหมือนวาการเปลี่ยนแปลงเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อไมนานมานี้

เมื่อครึ่งเดือนกอน เขาไดเห็นวาบนผิวทะเลสาบมีปราณแหงความ มืดรั่วไหลออกมา มีผีปรากฏตัวขึ้นเป0นครั้งแรก พอสังหรณ@ไดวาสถานการณ@ เริ่มย่ำแยเขาก็ถอนกำลังออกไปทันที กอนจะไปเชิญใหสหายจากอาณาจักร ป!ายจั้นที่สนิทสนมกันดีมาชวยกันสำรวจ

ทวาตอนนั้นจำนวนของพวกผียังมีนอยมาก ตรงหุบเขาเองก็ไมมีผี ลอยเวียนวน

ผานไปเพียงแคครึ่งเดือน พอกลับมาเยือนอีกครั้ง โบราณสถาน แหงนั้นกลับลอยสูงขึ้นจากเดิมมาเกินครึ่งทาง พื้นผิวทะเลสาบก็มีพวกผี ลองลอยอยางกำเริบเสิบสาน แมแตในหุบเขาเองก็ยังมีผีปรากฏตัวมากมาย

และที่ยิ่งทำใหเขาตกตะลึงก็คืออสูรกายที่หายสาบสูญไปแลวไมรู กี่ปFกลับมาโผลอยูที่นี่ดวย

“โบราณสถานของอสูรกายที่อยูในทะเลสาบซุกซอนความลับ อะไรไวกันแน? อสูรกายที่ซอนตัวอยูในหินอุกกาบาตเดินทางจากดินแดนไกล โพนมาเยือนที่นี่ก็เพื่อโบราณสถานแหงนี้โดยเฉพาะอยางนั้นหรือ?” เฉาชิวสุย ยิ่งคิดก็ยิ่งรูสึกไมเป0นสุข “ทั้งๆ ที่อสูรกายก็รูดีวาดินแดนดาวตกในตอนนี้คือฟCา ดินของเผามนุษย@ เหตุใดถึงยังกลาขามดินแดนมาเยือน? เป0นเพราะ โบราณสถานใตทะเลสาบแหงนี้นะหรือ?”

@@@@30@@@@

เลมที่ 14 บทที่ 419 ทดสอบ

ขณะที่คนจากอาณาจักรปายจั้นตอสู กับผู ฝ#กลมปราณของอาณาจักร อั้นหมิงก็ไมได เจอกับป)ญหาใหญเทาใดนัก

แม แตเนี่ยเทียนเองที่แคโบกสะบัดดาราเพลิงกาฬไมกี่ทีก็ยังสังหาร คนของตำหนักเทพเพลิงไปได หลายคน

ทวาผู ฝ#กลมปราณทุกคนของอาณาจักรอั้นหมิงที่ตายไป หากไมถูกผู แข็งแกรงอยางกูฮาวเฟ6งที่สามารถโจมตีให ดวงวิญญาณของพวกเขาแหลก สลายได ในชั่วพริบตาเดียว วิญญาณที่ยังคงดำรงอยูก็จะลอยออกจากสมองของ ศพแล วไปรวมตัวกับพวกผีที่อยูเหนือทะเลสาบทันที

ที่นาแปลกก็คือ พวกผีที่ลอยตัวอยูเหนือทะเลสาบซึ่งรวมไปถึงอสูร กายที่ผลุบๆ โผลๆ เหลานั้นตางก็ปลอยให พวกเขาฆาผู ฝ#กลมปราณของ อาณาจักรอั้นหมิงได ตามใจชอบโดยไมคิดจะหันมาใสใจ

ไมมีผีตัวใดลอยจากทะเลสาบมาโจมตีพวกเขา แล วก็ไมมีอสูรกายตัว ใดโผลเขำมาสกัดขวางพวกเขา

การตอสู สิ้นสุดลงเมื่อเวลาผานไปหนึ่งเคอ

ผู ฝ#กลมปราณจากอาณาจักรอั้นหมิงทุกคนที่สูญเสียสติสัมปชัญญะ ตางก็ถูกปลิดชีพไปทีละคน ซึ่งในบรรดาศพเหลานั้นมีวิญญาณจำนวนมากที่ สามารถหนีไปรวมอยูกับกองทัพใหญของเหลาผีได

มองเห็นศพที่นอนกลาดเกลื่อนอยูบนพื้น ใบหนำของตงหมิงเซวียน ไร ซึ่งความยินดี กลับพูดขึ้นวา “ขำมีความรู สึกบางอยางวาอสูรกายพวกนั้น… ยืมมือของพวกเรามาสังหารคนของอาณาจักรอั้นหมิง”

“ขำก็มีความรู สึกเชนเดียวกัน” เสิ่นฉงเอยเสียงหนัก

“โบราณสถานของอสูรกายที่อยูในทะเลสาบกำลังเกิดการ เปลี่ยนแปลง มันคอยๆ ลอยขึ้นมาบนผิวน้ำทีละนิด นี่แตกตางไปจากตอนแรก ที่ขำเคยเห็น” เฉาชิวสุยไมป6ดบังอะไรอีก เขาเลาเหตุการณBทุกอยางที่เกิดขึ้น ในชวงที่ผานมาให ทุกคนฟ)งอยางละเอียด

“วาไงนะ? เมื่อหำปDกอนโบราณสถานแหงนั้นจมอยูใต ก นทะเลสาบ เจำไมได ค นพบ?” ฉินแยนตะลึงอยางหนัก “เหตุการณBผิดปกติทุกอยางล วนเพิ่ง เกิดขึ้นเมื่อไมกี่เดือนมานี้? ที่เจำหาโบราณสถานแหงนี้เจอก็เพราะวามันคอยๆ ลอยขึ้นมาเหนือน้ำ เจำถึงพบเขำ?”

เฉาชิวสุยพยักหนำพร อมยิ้มจืดเจื่อน “เปEนอยางนี้แหละ”

“โฮก!”

และเวลานี้เอง ปารกครึ้มอีกฝ)Gงหนึ่งของทะเลสาบก็มีเสียงร องคำราม ของสัตวBวิเศษดังลอยมาเปEนระลอก

ทุกคนพากันตกใจ ตางก็หันไปมองพื้นที่แหงนั้นโดยอัตโนมัติ นา เสียดายที่เพราะอยูหางกันมากเกินไปจึงไมเห็นอะไรสักอยาง

มีเพียงตงหมิงเซวียนและพวกผู แข็งแกรงเขตสามัญอยางเสิ่นฉง เทานั้นที่พอปลดปลอยพลังจิตวิญญาณออกไปรับสัมผัสจึงมองเห็นเหตุการณBที่ เกิดขึ้น

“ทิศทางอีกฝ)Gงหนึ่งที่มุงหนำมายังที่แหงนี้ก็มีสัตวBวิเศษจำนวนมาก… กำลังเขนฆากันเอง” เสิ่นฉงหรี่ตาลงด วยสีหนำมืดทะมึน “ดูเหมือนวาสัตวB วิเศษก็ได รับอิทธิพลจากมนตBดำของอสูรกายเชนกัน พวกมันจึงตอสู กัดกิน กันเอง สัตวBวิเศษที่ตายไปก็มีวิญญาณบินออกมา กอนจะกลายรางเปEนผีที่ลอย มาอยูเหนือทะเลสาบเชนกัน”

มีพวกเขาอยูด วย เนี่ยเทียนจึงไมจำเปEนต องสรำงทิพยBจักษุเจ็ดขำง ขึ้นมาให เปลืองแรง

จากคำอธิบายของพวกเขาเนี่ยเทียนก็รู แล ววาอีกฝ)Gงหนึ่งเกิดเรื่อง อะไรขึ้น การที่สัตวBวิเศษจำนวนมากเขนฆากันเองแล วตายไปจึงทำให มีผีผุด ออกมามากขึ้นไปอีก

แล วทันใดนั้นในสมองของเขาก็คลำยมีสายฟJาเส นหนึ่งวาบผาน

“อสูรกาย! อสูรกายกำลังรวบรวมพวกผี พวกเขานาจะต องการผีเปEน จำนวนมาก!” นี่คือคำพูดเบาๆ ที่ดังออกมาจากปากของเนี่ยเทียน

แทบจะเวลาเดียวกัน ตงลี่เองก็ตะโกนขึ้นมา “อสูรกายนาจะกำลัง สะสมพวกผี!”

ฉินแยนเองก็พูดขึ้นด วยความเฉลียวฉลาด “ที่ตำหนักเทพเพลิงและ วังวิญญาณ รวมไปถึงผู ฝ#กลมปราณฝายอื่นสามารถค นพบที่แหงนี้ก็อาจเปEน เพราะความจงใจของอสูรกาย! แม แตสัตวBวิเศษเองก็นาจะถูกอสูรกายควบคุม อยางลับๆ ถึงได ตามมาถึงที่นี่!”

เนี่ยเทียน ตงลี่และฉินแยนพูดขึ้นแทบจะพร อมกัน

เสียงของเนี่ยเทียนเบาสุด ตงลี่และฉินแยนตางก็ตะโกนพูดเสียงดัง เปEนเหตุใดเสียงของเนี่ยเทียนแทบจะไมมีใครได ยิน

พวกตงหมิงเซวียนและเสิ่นฉงเองก็เหมือนจะคิดได ถึงความเปEนไปได ข อนี้อยูนานแล ว เพียงแตขมกลั้นไว ไมพูดออกมา และกำลังรอให คนรุนเล็ก มองเห็นความลี้ลับที่ซุกซอนอยู

การที่ตงลี่และฉินแยนเป6ดปากพูดความเคาเดาในใจออกมากะทันหัน ทำให พวกเสิ่นฉงและตงหมิงเซวียนตางก็พยักหนำรับเบาๆ มองมาด วยสายตา ชื่นชม

“ถูกต อง ถือวาพวกเจำสองคนมองป)ญหาออกแล ว” ตงหมิงเซวียน ยิ้มน อยๆ

เสียงของเนี่ยเทียนเบามาก เพราะเขาอยูใกล กับตงลี่มากที่สุด พอ เสียงโวยวายของตงลี่ดังขึ้นจึงกลบทับเสียงเขาไปจนมิด

คนมากมายตางก็มองขำมเขา ทวาขณะที่ตงหมิงเซวียนและเสิ่นฉง เอยชมตงลี่และฉินแยนกลับใช สายตาแหงความตกตะลึงน อยๆ กวาดผาน ใบหนำของเขา

เนี่ยเทียนจึงรู ทันทีวาสองคนนี้ตางก็ได ยินเสียงเบาๆ ของเขาที่ถูก เสียงตงลี่กลบทับ

แม เสิ่นฉงและตงหมิงเซวียนจะรู วานอกจากตงลี่และฉินแยนแล ว เนี่ย เทียนเองก็มองออกถึงความผิดปกติ ทวาสองคนนี้กลับไมได พูดออกมา

อาจเปEนเพราะวาในสายตาของพวกเขา ตงลี่และฉินแยนตางหากถึง จะสำคัญที่สุด

“ยังมีอะไรอีก?” ตงหมิงเซวียนถามอีกครั้ง

มาจนถึงเวลานี้ กูฮาวเฟ6ง เฉียนซินและเฉาชิวสุยสามคนล วนเขำใจ แล ววาพวกผู อาวุโสตางก็กำลังทดสอบพวกเขา

พวกผู อาวุโสที่มีตบะเขตสามัญ อายุมากกวาพวกเขา ทั้งยังมี ประสบการณBโชกโชนเหลานี้ตางเปEนพวกที่ทองยุทธจักรมาอยางจัดเจน ทุกคน จึงตระหนักได ถึงแผนการของอสูรกายเปEนอยางดี แตกลับอมพะนำไว ไมพูด ออกมา เห็นได ชัดวาต องการให พวกเขาสามารถเติบโตได อยางรวดเร็ว ใช การ สำรวจโบราณสถานของอสูรกายครั้งนี้มาเพิ่มประสบการณBของพวกเขา

สามคนนั้นตางก็ขมวดคิ้วคิดหนัก

ไมนานหลังจากนั้น เฉียนซินแหงหอโอสถก็เป6ดปากพูดกอนวา “ผู ฝ#ก ลมปราณของอาณาจักรอั้นหมิงที่พวกเราพบเจอมาตางก็มีตบะกลางสวรรคB และต นสวรรคB เหมือนวาไมมีใครที่เหยียบยางเขำสูเขตสามัญแม แตคนเดียว ดู

จากการวิเคราะหBของตงลี่และฉินแยน อสูรกายเปEนฝายเรียกให พวกผีมา รวมตัวกันก็เพื่อดึงดูดคนที่มาเยือน”

“คนที่พวกเขาดึงดูดมาต องสามารถควบคุมความเสี่ยงได เมื่อไมมีผู ที่ มีเขตสามัญก็หมายความวาพวกเขารู สึกวาผู แข็งแกรงเขตสามัญจะสรำงภัย คุกคามให กับพวกเขา”

เสิ่นฉงพยักหนำรับเบาๆ “พูดได ไมเลว ตามความเห็นขำ อสูรกาย หลายตัวที่ซอนตัวอยูในกลุมผีเหลานั้น นาจะมีสายเลือดเพียงประมาณระดับ หำเทานั้น ศักยภาพเทียบเคียงได กับพวกมนุษยBที่ตัวใหญๆ หลายคน การ ปรากฏตัวของพวกขำก็นาจะเปEนป)ญหาสำหรับพวกมันเหมือนกัน”

พวกเสิ่นฉงที่มีตบะสูงสง เมื่อผานอุบัติเหตุกอนหนำนี้มาแล วจึงใช พลังจิตวิญญาณรับสัมผัสความผิดปกติมาตลอดทาง

ตอนนี้พวกเขายังคอนขำงมีความมั่นใจเพราะรู สึกวาอสูรกายที่เผย กายอยูเบื้องหนำไมได นากลัวมากนัก ซึ่งพวกเขาก็นาจะพอรับมือได

“ดูเหมือนวาพวกผู ฝ#กลมปราณของอาณาจักรอั้นหมิง รวมไปถึงพวก สัตวBวิเศษที่เฮโลกันมาที่นี่จะเสียสติกันหมดจนลงมือเขนฆากันเอง” กูฮาวเฟ6ง ยกคิ้ว กอนจะพูดขึ้นด วยความแปลกใจ “ทวาทำไมพวกเราถึงไมได รับ ผลกระทบ ทำไมทุกคนถึงยังรักษาสติสัมปชัญญะเอาไว ได ทำไมถึงไมถูกทำ รำย?”

นี่ก็เปEนข อที่เนี่ยเทียนสงสัยเหมือนกัน

เขาเองก็มองไปยังเสิ่นฉงและตงหมิงเซวียนด วยสีหนำสนเทหB หวังวา คนทั้งสองจะชวยชี้แจง

“พวกเราเองก็มองเรื่องนี้ไมออกเหมือนกัน” ตงหมิงเซวียนยิ้มเจื่อน “ทำไมพวกเจำถึงไมเสียสติ อาจเปEนเพราะวายังไมถึงเวลา และก็อาจจะเปEน เพราะวาอสูรกายยังไมได ใช เวทลับกับพวกเจำ”

เสิ่นฉงขมวดคิ้วมุน แล วอยูๆ ก็หันไปพูดกับตงหมิงเซวียนและโจว หรูอวิ๋นแหงองคBกรการคำสุยเยว “การที่อสูรกายดึงดูดคนที่มาเยือน รวบรวม พวกผีอยางตอเนื่องต องมีเจตนาอยางอื่นอีกแนนอน เรื่องมาถึงตอนนี้พวกเรา เองก็คงหวังให เด็กๆ เปEนผู สังหารอสูรกายที่มีสายเลือดระดับหำกันเองไมได แล ว”

พวกผู แข็งแกรงตบะเขตสามัญที่มาจากอาณาจักรปายจั้นตางก็พยัก หนำรับเบาๆ

“กูฮาวเฟ6ง!” เสิ่นฉงตวาดเบาๆ กอนจะพูดด วยน้ำเสียงเครงเครียด “เจำยังมีลูกสายฟJาเหลือให ใช อีกเทาไหร?”

“สองร อยกวาลูก” กูฮาวเฟ6งรีบตอบ

เสิ่นฉงพยักหนำรับเบาๆ “ครั้งนี้มีเจำอยูด วย พวกเราจึงสบายกัน เยอะมาก อีกเดี๋ยวตอนที่พวกเราบุกเขำไปในกลุมผีเพื่อทดลองสังหารอสูรกาย เหลานั้น หวังวาเจำจะใช สายฟJามาโจมตีพวกผีให ได มากที่สุดเพื่อกำจัดสิ่งกีด ขวางให กับพวกเรา!”

“ขำยินดีพร อมจะทำให อยูแล ว!” กูฮาวเฟ6งกลาวด วยความ กระตือรือร น

ตงหมิงเซวียนเองก็กลาววา “เมื่อเรื่องนี้สิ้นสุดลง เจำจะได คุณ ความชอบมากเปEนอันดับหนึ่ง!”

คำพูดนี้ดังออกมา กูฮาวเฟ6งและคนของตระกูลกูตางก็เกิดความ ฮึกเหิม ดวงตาเปลงประกายระยับ

“ลงมือกันเลยเถอะ!”

เสิ่นฉงตวาดเบาๆ กอนจะกระทืบเทำลงบนพื้น ทันใดนั้นสนามแรง โน มถวงนาหวาดกลัวระลอกหนึ่งก็พลันบังเกิดขึ้น

กระบี่เลมยักษBที่หนากวำงเปEนสีเหลืองเข มถูกเขาดึงออกมา

เสิ่นฉงถือกระบี่หนากวำงเลมนั้นไว ในมือ กอนจะกระโดดผลุงขึ้น กลางอากาศ บุกเขำไปยังพื้นที่เหนือทะเลสาบที่มีปราณแหงความมืดสีดำปก คลุมกอนเปEนคนแรก

ตงหมิงเซวียน โฉวเหลียง โจวหรูอวิ๋น และยังมีกูฮั่นแหงตระกูลกูตาง ก็ตามไปติดๆ พวกเขาพากันเรียกอาวุธวิเศษออกมา กอนจะบินแผล็วไปอยาง รวดเร็วราวสายฟJาแลบ

พวกเขาหำคนตางก็มีตบะเขตสามัญ ตามหลักแล วไมสามารถโบยบิน กลางอากาศได

ทวาตอนที่พวกเขากระโจนขึ้นไปเหนือทะเลสาบกลับยืนตระหงาน อยูทามกลางกลุมผีได อยางสงางาม

“เหนือทะเลสาบมีพลังในการลอยตัวดำรงอยู และก็เพราะพลังใน การลอยตัวนั้น โบราณสถานของอสูรกายที่อยูใต ทะเลสาบถึงได คอยๆ ลอย ขึ้นมา” เฉาชิวสุยเห็นวาทุกคนตะลึงงันจึงเป6ดปากอธิบาย “ถึงแม ผู อาวุโสทั้งหำ ทานจะมีขอบเขตสูงสง ทวากลับยังไมถึงเขตลี้ลับ ไมสามารถยืนอยูกลาง อากาศได ”

“ที่พวกเขากลำบุกออกไปเพราะพวกเขารู สึกได ถึงพลังในการลอยตัว ที่อยูเหนือทะเลสาบ ซึ่งทำให พวกเขาหยุดลอยตัวอยูตรงนั้นได ”

“ที่แท ก็เปEนอยางนี้นี่เอง” ตงลี่กลาวเบาๆ

@@@@30@@@@

เลมที่ 14 บทที่ 420 สถานการณวิกฤต

เมื่อเฉาชิวสุยอธิบาย เนี่ยเทียนถึงได%เผยสีหน%าเข%าใจ

มองเห็นผู%ที่มีเขตสามัญห%าคนบุกเข%าไปทามกลางกลุมผีซึ่งลอยตัวอยู เหนือทะเลสาบ เขาเองก็ตะลึงไปเหมือนกัน

หากไมเป3นเพราะเฉาชิวสุยเอยปากอธิบาย เขาก็ยังนึกไปวาอยูๆ พวกตงหมิงเซวียนห%าคนล%วนกลายมาเป3นผู%แข็งแกรงเขตลี้ลับกันไปหมดแล%ว

“อู%ๆๆ!”

ผีมากมายตางก็กรีดร%องคำรามพลางกระโจนเข%าใสผู%แข็งแกรงเขต สามัญทั้งห%า

ทามกลางผีเหลานี้มีเงารางของอสูรกายผลุบๆ โผลๆ มองไมเห็นตัว จริง แตก็ดูเหมือนวาพวกเขากำลังลงมือเหมือนกัน

“กูฮาวเฟ?ง! ใช%ลูกสายฟ@ามาโจมตีพวกผี!”

เสียงของเสิ่นฉงดังมาจากกลุมผีที่มีจำนวนมากมหาศาล

สนามโน%มถวงรอบกายเขาเพิ่มพูนขึ้น ผีร%ายหลายตัวที่ห%อทะยานเข%า มาใกล%ตางก็มีสภาพบิดเบือนคล%ายได%รับอิทธิพลนาหวาดกลัวจากสนามโน%มถวง จนพากันรวงระนาวลงไปบนผิวทะเลสาบ

ผีจำนวนมากที่รวงดิ่งลงทำให%อสูรกายที่ซอนตัวอยูในกลุมผีเผยกาย ให%เห็นในท%ายที่สุด

อสูรกายตนนั้นถูกไอความมืดมิดสีดำหอหุ%มเอาไว% เขาสวมชุดคลุม ยาวสีดำ บนชุดยาวสลักลวดลายดอกไม%ที่ไมรู%จักชื่อเอาไว%มากมาย

เขามีดวงตาที่เป3นดั่งหยกสีเขียวเข%ม ในจุดลึกของดวงตาเหมือน ทะเลสาบด%านลางซึ่งซุกซอนความลับไร%ที่สิ้นสุดเอาไว%

คนผู%นี้มีผมยาวประบา ใบหน%าหลอเหลา มุมปากยกยิ้มบางๆ แฝงไว% ด%วยความนาสะพรึงกลัว กลางหวางคิ้วยังฝDงผลึกรูปปริซึมเอาไว% ประหนึ่งเป3น ดวงตาที่สาม

เดิมทีเขาถูกกลบทับไว%ด%วยปราณแหงความมืดมิดสีเขียวดำ แตกลับ จงใจสลายปราณแหงความมืดออก เผยให%เห็นโฉมหน%าที่แท%จริง

“ผู%ฝEกลมปราณเผามนุษยเขตสามัญ” เขาหัวเราะเบาๆ ใช%ภาษาเผา มนุษยที่ชัดเจนพูดกับเสิ่นฉง “เจ%าร%ายกาจกวาเจ%าสองคนในอาณาจักรเลี่ยคงที่ มีขอบเขตเทากันอยูบ%างเล็กน%อย เผามนุษยเขตสามัญเทียบเทากับพวกเราที่มี สายเลือดระดับห%า หวังวาฝGมือของพวกเจ%าจะชวยขับให%ขอบเขตของพวกเจ%า โดดเดนขึ้นมาบ%าง”

ระหวางที่พูดผลึกที่อยูกลางหวางคิ้วของเขาก็ปลดปลอยแสงสี เขียวดำออกมา

นาทีที่ผลึกรูปแทงปริซึมเปลงแสงสีเขียวก็คล%ายกับวาดวงตาข%างหนึ่ง ที่ป?ดอยูพลันเบิกโพลง

ขณะที่ผลึกปริซึมกลางหวางคิ้วของเขาเปลงแสง เสิ่นฉงที่สร%างแรง โน%มถวงนาหวาดกลัวขึ้นมาเพื่อขับไลผีมากมายที่อยูรอบด%านพลันหน%าเปลี่ยนสี ร%องอู%อี้อยูในลำคอคล%ายถูกโจมตีอยางหนัก

คลื่นพลังวิญญาณระลอกหนึ่งที่เดนชัดถึงขีดสุดแผกระจายขึ้นมา เหนือผิวน้ำ ปราณแหงความมืดเข%มข%นที่อยูข%างกายอสูรกายซัดตลบราวกับ กระแสน้ำขึ้นน้ำลง

“เป3นเขา…”

นาทีที่ได%ยินอสูรกายตนนั้นพูด เนี่ยเทียนก็พลันตัวสั่นเยือก แนใจใน ตัวตนของเขาทันที

—อสูรกายตัวแรกที่อาศัยหินอุกกาบาตนอกโลกก%อนหนึ่งมาเยือน อาณาจักรเลี่ยคง!

ตอนที่อยูอาณาจักรเลี่ยคง รอบกายของเขาถูกหอหุ%มไว%ด%วยปราณ แหงความมืดหนาหนัก รางกายจึงพราเลือน มองไมเห็นโฉมหน%าที่แท%จริงอยาง ชัดเจน ได%ยินเป3นแคเสียงพูดของเขาเทานั้น

ทวาตอนนี้เขายืนอยูเหนือทะเลสาบที่มีโบราณสถานของอสูรกายอยู ด%านใต% รอบด%านมีผีร%ายดุดัน เมื่อเผชิญหน%ากับเสิ่นฉงจึงยอมเป?ดเผยโฉมหน%าที่ แท%จริงในที่สุด

ตอนที่คนผู%นั้นเผยหน%าตา ตงลี่พลันหันขวับมามองเนี่ยเทียน กดเสียง ต่ำพูดวา “ใชอสูรกายตัวที่ปรากฏตัวในอาณาจักรเลี่ยคงหรือไม?”

อสูรกายตนนั้นก็พูดแล%ววาเสิ่นฉงแข็งแกรงยิ่งกวาผู%ที่มีเขตสามัญสอง คนซึ่งเขาเผชิญมาในอาณาจักรเลี่ยคงเล็กน%อย

ไมต%องบอกก็รู%ได%ถึงตัวตนของคนผู%นี้

“ถูกต%อง เจ%าหมอนี่คืออสูรกายตนแรกที่ปรากฏกายในอาณาจักรเลี่ย คง” เนี่ยเทียนกดเสียงต่ำแล%วพูดเสริมอีกหนึ่งประโยค “ผู%ที่มีเขตสามัญสองคน ของเปลวอัคคี บวกกับหลี่หลางเฟ?งอีกคนหนึ่งตางก็เลนงานเขาไมได%เทาใดนัก”

“คนของเปลวอัคคียอมเทียบผู%อาวุโสเสิ่นไมติดอยูแล%ว แม%วาหลี่ หลางเฟ?งจะร%ายกาจ แตอยางไรซะเขาก็เพิ่งเหยียบยางเข%าสูเขตสามัญ” ตงลี่ แคนเสียงเบาๆ “เขามีสายเลือดระดับห%า ตามคำบันทึกในตำราโบราณ ศักยภาพของเขาก็เทาเทียมกับเขตสามัญของพวกเรา ไมได%นากลัวเทาไหรนัก ข%าเชื่อวาผู%อาวุโสเสิ่นต%องรับมือได%อยางแนนอน”

“หวังวาจะเป3นเชนนี้” เนี่ยเทียนกลาว

และเวลานี้เอง กูฮาวเฟ?งที่ถูกเสิ่นฉงตวาดเรงเร%าก็โยนลูกสายฟ@าลูก แล%วลูกเลาเข%าไปยังทะเลสาบ

พริบตาเดียวกูฮาวเฟ?งก็โยนลูกสายฟ@าออกไปแล%วหลายสิบลูก

ทวาลูกสายฟ@าเหลานั้นยังไมทันลอยไปถึงเหนือทะเลสาบ เพิ่งจะหลุด ออกจากมือกูฮาวเฟ?งมาได%ก็พลันแตกกระจายเสียกอน

กลางอากาศนั้นมันเสียงฟ@าร%องตัดสลับกับฟ@าแลบ

แตที่นาเสียดายก็คือพื้นที่ที่มีฟ@าร%องคำรณกลับยังอยูหางจากจุดที่ พวกผีจำนวนมากรวมตัวกันอีกชวงระยะหนึ่ง

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” ตงหมิงเซวียนตวาดเสียงดังมาจากกลุมผีที่ กระโจนเข%าใสอยางเนืองแนน

คนอื่นๆ เองก็พากันหันมามองกูฮาวเฟ?ง

“มีพลังงานอยางอื่นสงผลกระทบตอข%า” กูฮาวเฟ?งหน%าซีดขาว

ชั่วขณะที่เขาใช%พลังวิญญาณในรางซึ่งปะปนไปด%วยพลังจิตหลายกลุม กรอกเทเข%าไปในลูกสายฟ@า เขาก็สัมผัสได%วาความเชื่อมโยงระหวางเขาและลูก สายฟ@าถูกตัดขาดออกไปในชั่วพริบตา

ลูกสายฟ@าจึงพลันสูญเสียการควบคุมแล%วระเบิดกอนเวลา

“อสูรกายคือหนึ่งในตางเผาที่เชี่ยวชาญในเวทลับทางพลังจิตมาก ที่สุด” ฉินแยนสีหน%าเครงขรึม รีบเอยเตือนกูฮาวเฟ?ง “พยายามเข%าไปใกล% ทะเลสาบให%ได%มากที่สุด ทุกคนล%อมให%เขาอยูตรงกลาง ปกป@องเขาเอาไว%!”

“ตกลง!”

ทุกคนตางก็รู%ถึงความสำคัญของสถานการณในตอนนี้ ไมวาแตละ คนจะชอบกูฮาวเฟ?งหรือไม ทวาลูกสายฟ@าจำนวนมากที่อยูในมือเขาคืออาวุธ ชั้นดีในการพิชิตพวกผี พวกเขาจึงจำเป3นต%องรับประกันให%แนใจวาลูกสายฟ@า ของเขาจะกระแทกไปโจมตียังจุดที่มีพวกผีรวมตัวกันอยู เพื่อกำจัดอุปสรรค ให%กับพวกผู%แข็งแกรงเขตสามัญที่กำลังตอกรกับอสูรกาย ให%พวกเขารับมือกับ พวกอสูรกายได%อยางมีสมาธิมากขึ้น

เนี่ยเทียนเองก็ทำเหมือนคนอื่นๆ โดยการเดินเข%าไปล%อมวงให% กูฮาวเฟ?งอยูตรงกลาง ตั้งทาเตรียมรับมืออยางเครงเครียด

“ฮาวเฟ?ง!” เฉาชิวสุยพลันตวาดก%อง “จะอยางไรซะลูกสายฟ@า ของเจ%าก็มีจำกัด หลังจากนี้ไมต%องรีบร%อน อยาโยนลูกสายฟ@าออกไปมากเกิน! เจ%าทดลองใช%ลูกสายฟ@าลูกเดียวดูกอน ดูสิวาจะโจมตีพวกผีได%หรือไม!”

“ตกลง!”

กูฮาวเฟ?งพยักหน%ารับ กอนจะควบคุมลูกสายฟ@าอีกลูกหนึ่งให%โยน ไปเหนือทะเลสาบที่มีพวกผีไหลบาอยางประณีต

คราวนี้เห็นได%ชัดวาเขาระมัดระวังมากกวาเดิม ทั้งยังใช%พลัง วิญญาณที่แฝงเร%นไว%ด%วยพลังสายฟ@ารวมไปถึงพลังจิตกรอกเทเข%าไปในลูก สายฟ@าด%วย

ลูกสายฟ@าลูกนั้นเหมือนสายฟ@าเส%นหนึ่งที่พุงฉิวเข%าหาพวกผีที่อยู เหนือทะเลสาบ

ทวาเหตุการณไมคาดคิดกลับเกิดขึ้นอีกครั้ง!

นาทีที่ลูกสายฟ@าซึ่งมีกระแสจิตของกูฮาวเฟ?งเจือปนกำลังจะไปถึง ทะเลสาบกลับขาดการติดตอกับเขาอยางกะทันหัน

“ตูม!”

ลูกสายฟ@าลูกนั้นระเบิดลวงหน%าอีกครั้ง ทำให%มีเสียงฟ@าร%องตัด สลับกับสายฟ@าที่สาดกระเซ็นไปรอบด%าน

ไมเพียงเทานี้ ยังมีจิตสำนึกที่หนาวเหน็บนาสะพรึงกลัวระลอก หนึ่งคล%ายใบมีดที่เย็นเฉียบซึ่งเสียบแทงเข%ามาในมหาสมุทรจิตวิญญาณของเขา ด%วย

กูฮาวเฟ?งร%องอู%อี้อยูในลำคอ นั่งแปะลงไปกับพื้นด%วยใบหน%าซีด ขาว กอนจะกลาววา “มีพลังจิตวิญญาณของอสูรกายปกคลุมอยูเหนือ ทะเลสาบ! ลูกสายฟ@าของข%าไมสามารถข%ามผานการกำราบจากพลังจิต วิญญาณของอสูรกายไปได% จึงมิอาจลอยไปถึงจุดที่พวกผีรวมตัวกัน”

คำพูดนี้ดังออกมา ทุกคนตางก็มีสีหน%าร%อนรน ตางคนตางครุนคิด หาวิธีการ

เนี่ยเทียนมีสีหน%าหนักใจ ขมวดคิ้วมองไปยังผีมากมายที่รวมตัว กันอยูกลางทะเลสาบ กอนจะมองประเมินผู%แข็งแกรงเขตสามัญที่กำลังตอสู%อยู กับอสูรกาย

ตอให%ไมปลดปลอยทิพยจักษุออกไป เขาก็ยังมองเห็นวาอสูรกาย ที่อำพรางตัวอยูทามกลางกลุมผีมีกันทั้งหมดสี่ตัว

ในบรรดานั้นตางก็ตอสู%ตัวตอตัวกับเสิ่นฉง ตงหมิงเซวียน และโจวหรูอวิ๋นที่มีตบะเขตสามัญชวงกลาง

โฉวเหลียงแหงหอโอสถและกูฮั่นแหงตระกูลกูมีตบะแคเขตสามัญ ชวงต%น คนทั้งสองจึงต%องรวมมือกันถึงจะพอต%านทานอสูรกายตนหนึ่งได%

อสูรกายสี่ตัวตางก็มีสายเลือดระดับห%า นอกจากตนที่ตอสู%กับเสิ่น ฉงซึ่งเป?ดเผยโฉมหน%าที่แท%จริงแล%ว อสูรกายอีกสามตนตางก็ถูกหอหุ%มอยูใน ปราณแหงความมืด มองเห็นใบหน%าได%ไมชัดเจน

ทวากลางหวางคิ้วของอสูรกายทั้งสามก็คล%ายจะมีผลึกปริซึมเป3น ดั่งดวงตาที่สามอยูเชนเดียวกัน

อสูรกายสี่ตัวตอสู%กับผู%แข็งแกรงเขตสามัญห%าคนจากอาณาจักร ปMายจั้นด%วยทาทางผอนคลายอยางเห็นได%ชัด

ที่เป3นเชนนี้ก็เพราะวาอสูรกายทั้งสี่สามารถเรียกใช%ผีจำนวนมาก ให%มาสังหารผู%แข็งแกรงขอบเขตสามัญได%ตลอดเวลา

พวกผีที่อยูเหนือทะเลสาบไมเพียงแตมีจำนวนมาก อีกทั้งบางสวน ยังแข็งแกรงอยางถึงขีดสุด แม%แตโฉวเหลียงที่เชี่ยวชาญคาถาเปลวเพลิงก็ยังไม สามารถใช%ยาเผาไฟมาทำให%ผีเหลานั้นบาดเจ็บสาหัสได%

การมีตัวตนอยูของพวกผีทำให%ผู%แข็งแกรงเขตสามัญทั้งห%าคนตาง เหนื่อยล%าที่จะรับมือ

อสูรกายไมร%อนใจแม%แตนิด ราวกับวาพวกเขายังไมได%ทุมเทเต็ม กำลัง ทำเพียงแคใช%ผีจำนวนมากมาเผาผลาญพละกำลังของคนทั้งห%าอยาง ตอเนื่อง รอจนพวกเขาแสดงความเหนื่อยล%าและออนแอเมื่อไหรก็จะลงมือ สังหารทันที

ผี อสูรกาย และยังมีผู%แข็งแกรงเขตสามัญตางก็ลอยตัวอยูกลาง อากาศเหนือทะเลสาบ

พวกตงลี่ที่มีตบะต%นสวรรค ตอให%รู%วากลางอากาศเหนือทะเลสาบ มีพลังแหงการลอยตัว ทำให%พวกเขาสามารถลอยตัวอยูกลางอากาศได% ทวา พวกเขาก็ยังคงไมมีกำลังให%บินทะยานขึ้นไปอยูตรงกลางอากาศเหนือทะเลสาบ ได%โดยตรง

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 421 อูเทียน?

น้ำทะเลสาบที่เปนสีเขียวเข มจนดำปกคลุมไปด วยปราณแหงความ มืด คนเหลานั้นไมกลำบุกเขำไปในทะเลสาบเพราะกลัววาจะเกิดอุบัติเหตุอยาง อื่นขึ้น

นี่จึงเปนเหตุใดพวกพวกรุนเล็กๆ ที่มีตบะต นสวรรค1ซึ่งอยูขำง ทะเลสาบร อนใจราวกับไฟลน แล วก็ไมสามารถหาวิธีลอยตัวอยูกลางอากาศ เพื่อชวยเหลือพวกผู อาวุโสในตระกูลได

ขณะที่พวกเขากำลังทดลองใช อาวุธวิเศษเพื่อบุกเขำไปยังทะเลสาบ ทุกคนตางก็ถูกพลังจิตวิญญาณตรงเขำกำราบอยางกะทันหันไมตางจากกูฮาว เฟ=ง

อาวุธวิเศษหลายชิ้นที่สองแสงแวววาวสายไหวอยูกลางอากาศ ภายใต ความตกตะลึงจนหนำเผือดสี พวกเขาก็ได แตรีบดึงเอาอาวุธวิเศษ เหลานั้นกลับคืนมา

“ผู อาวุโสทั้งหลายตางก็ถูกพวกผีเหลานั้นถวงเวลาเสียแล ว” หนำผากใสสะอาดของฉินแยนมีเหงื่อใสๆ ผุดพราย

กอนหนำนี้ตอนที่นางพยายามใช อาวุธวิเศษไปชวยโจวหรูอวิ๋น นางก็ ถูกพลังจิตวิญญาณที่เย็นเฉียบระลอกหนึ่งโจมตีจนต องรีบเรียกคืนอาวุธวิเศษ กลับมาอยางร อนรน

“พวกเราจะเอาแตมองดูโดยไมทำอะไรไมได ” ในใจนางบังเกิดลาง รำย “ลูกสายฟCาของกูฮาวเฟ=งสามารถสังหารผีพวกนั้นได ในขอบเขตที่ กวำงขวาง ขอแคนำลูกสายฟCาโจมตีเขำไปกลางกลุมผีได ก็สามารถชวยผอน ความกดดันของเหลาผู อาวุโสได ทวา…”

“ขำลองเอง!”

ตงลี่ที่เงียบงันอยูนานกัดฟFนกรอด พลังวิญญาณสีดำสนิทระลอกหนึ่ง พลันบังเกิดขึ้นมาในรางของนาง

วิญญาณสัตว1หงส1ดำที่ถูกนางชุบหลอมตัวนั้นลอยพรวดออกมาจาก กลางกระหมอมของนาง กอนจะมาแปลงกายเปนหงส1ดำดำนหลังนางอยาง รวดเร็ว

“เอาลูกสายฟCามาให ขำ!” นางยื่นมือมาขอ

หงส1ดำขนาดใหญยักษ1สยายปGกหมายจะบิน ทำให ตงลี่ที่อยูเบื้องลาง ทั้งมีเสนห1เยำยวนทั้งดูอันตราย

กูฮาวเฟ=งมองนางที่เรียกหงส1ดำออกมา นัยน1ตาเขาเผยความลุมหลง ในชั่วระยะเวลาสั้นๆ ทวาก็คืนสติกลับมาอยางรวดเร็ว กอนจะรีบหยิบลูก สายฟCาใสเขำไปในถุงหนังพิเศษใบหนึ่งแล วสงไปให กับนาง

“เจำ เจำระวังตัวสักหนอย บนทะเลสาบมีการกำราบจากพลังจิต วิญญาณอยู ตอให เจำสามารถอาศัยหงส1ดำบินไปได ในชั่วเวลาสั้นๆ ก็อยา ประมาทเด็ดขาด!” เขากลาวด วยความจริงใจ

“รู แล ว” ตงลี่หงุดหงิดอยูนานแล วจึงเอื้อมมือมาควำถุงหนังที่บรรจุ ลูกสายฟCาเอาไว กอนจะเรียกหาหงส1ดำ

ปGกยาวเหยียดสีดำของวิญญาณสัตว1หงส1ดำตัวนั้นพลันรวงลง

ดวงตาคูงามของตงลี่เผยประกายแปลกประหลาด ขณะที่กระตุ นใช

พลังวิญญาณสีดำทะมึน แขนของนางก็ขยับเบาๆ

ปGกสีดำมืดของหงส1ดำยื่นมายังใต รักแร ของตงลี่ ทำให นางที่มีตบะต น สวรรค1ชวงต นมีความสามารถในการบินชั่วระยะเวลาสั้นๆ

ตงลี่กางมือออก กอนจะถูกหงส1ดำพาตัวไป เรือนกายอรชรอ อนแอ น คลำยเริงระบำไปตามเส นผมสีดำสนิท ปลดปลอยความมีเสนห1นาตะลึงออกมา

กูฮาวเฟ=งที่อยูขำงทะเลสาบ รวมไปถึงผู ฝIกลมปราณหนุมๆ หลายคน ตางก็มองตงลี่ที่บินอยูบนฟCาด วยสีหนำหลงใหลคลั่งไคล

ไมนาน หงส1ดำที่ถูกตงลี่ชุบหลอมก็พานางลอยขึ้นไปบนฟCา บินตรง ไปยังจุดศูนย1กลางของทะเลสาบ

“คุณหนูระวัง!”

หันมูที่อยูดำนลางตะโกนเตือนเสียงดัง กลัววานางจะถูกพลังจิต วิญญาณแปลกประหลาดโจมตี

บัดนี้ผู แข็งแกรงเขตสามัญหำคนของเผามนุษย1ตางก็กำลังตอสู อยาง ดุเดือดกับอสูรกายและผีมากมาย ไมสามารถหันมาสังเกตการณ1รายละเอียด เล็กๆ น อยได อีก

และเวลานี้เนี่ยเทียนเองก็ได สรำงทิพย1จักษุขึ้นมาเจ็ดขำง

เมื่อทิพย1จักษุเจ็ดขำงปรากฏขึ้น ความสามารถในการรับสัมผัสและ ความสามารถในการสังเกตการณ1ของเนี่ยเทียนตางก็เพิ่มสูงขึ้น

การเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น อยๆ หลายอยางของท องฟCารอบกาย ปราณ พลังงานแปลกประหลาดที่ยุงเหยิงตางก็ถูกเขารับสัมผัสผานทิพย1จักษุทั้งเจ็ด ขำงได ทั้งหมด

เขาพลันสังเกตเห็นวาตอนที่ตงลี่ลอยตัวขึ้นไปอยูเหนือทะเลสาบได ใน ที่สุด คลื่นพลังจิตวิญญาณระลอกหนึ่งก็พลันบังเกิดขึ้น

คลื่นพลังจิตวิญญาณนั้นก็คือการกำราบทางพลังจิตวิญญาณที่ทำให

ลูกสายฟCาของกูฮาวเฟ=งไมสามารถโจมตีกลุมผีได ตามใจชอบ

การที่อาวุธวิเศษมากมายที่พวกฉินแยนเรียกใช แล วได รับผลกระทบ ในทันทีที่ไปปรากฏอยูบนทะเลสาบก็เหมือนวาจะมีสาเหตุมาจากพลังจิต วิญญาณระลอกนั้นเชนกัน

คลื่นพลังจิตวิญญาณที่พิเศษไมได ถูกกระตุ นออกมาจากอสูรกายทั้งสี่ ตน แตมาจากทะเลสาบสีดำเบื้องลาง!

ทิพย1จักษุขำงหนึ่งของเขารับสัมผัสอยางละเอียดอีกครั้งก็พลันค น พบวาที่ปลดปลอยคลื่นพลังจิตวิญญาณออกมาอยางแท จริงนั้นคือสิ่งของ บางอยางที่อยูใต ทะเลสาบ

“โบราณสถานของอสูรกาย!”

เนี่ยเทียนอึ้งตะลึง เขำใจทันใดวาแท จริงแล วความผิดปกติก็ไมได มา จากทะเลสาบสีเขียวดำนั่นเชนกัน

แตมาจากโบราณสถานใต ทะเลสาบที่กำลังลอยขึ้นมาชำๆ ตางหาก!

วินาทีที่คลื่นพลังจิตวิญญาณกอตัวได สำเร็จ การกำราบทางพลังจิต วิญญาณก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง และพริบตาเดียวก็ปกคลุมไปทั่วท องฟCาเหนือ ทะเลสาบ

เมื่ออยูภายใต พลังจิตวิญญาณ พวกเสิ่นฉงที่พลังจิตแปรสภาพเปนพลัง จิตวิญญาณแล วจึงไมได รับผลกระทบเลยแม แตน อย

ทวาตงลี่ที่อาศัยหงส1ดำและเพิ่งจะบินไปถึงเหนือทะเลสาบกลับ ตัวสั่นสะทำน

คลื่นพลังจิตวิญญาณที่เย็นเฉียบระลอกหนึ่งตรงดิ่งเขำมายัง มหาสมุทรจิตวิญญาณของนางอยางจัง

นางที่ยังไมเหยียบเขำสูเขตสามัญ เส นปCองกันของมหาสมุทรจิต วิญญาณจึงมีเพียงแคพลังจิตอยางเดียวเทานั้น เมื่อต องเผชิญกับการยับยั้งจาก พลังจิตวิญญาณ นางก็พลันครั่นเนื้อครั่นตัวไปหมด

ในสมองของนางเกิดจินตนาการนับไมถ วน คลำยมีศพที่กองกัน เปนภูเขา เลือดที่นองเปนมหาสมุทร ความดุรำยและคาวเลือดกลบทับรางนาง ไว จนมิด

“ฆา! ฆาๆ!”

ความคิดชั่วรำยกระหายเลือดและบำคลั่งระลอกหนึ่งเกิดขึ้นใน สมองของนางอยางมิอาจสกัดกั้นได ดวงตาใสกระจางของนางพลันถูกทาทับ ด วยสีเลือด

วิญญาณสัตว1หงส1ดำกรีดร องเสียงแหลม กอนที่หงส1ดำจะเปนฝLาย ลากตัวนางให กลับไปที่เดิมอยางรวดเร็ว

ทวาตงลี่ในเวลานี้กลับเหมือนถูกลอลวงด วยจินตนาการเหลือ คณานับ สติปFญญาเริ่มจางหาย และคลำยจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอยางขึ้น อยางเงียบเชียบ

“อู !”

หงส1ดำพานางลดตัวลงจากอากาศสูงมาอยูขำงกายหันมู

ตงลี่ที่รวงลงพื้น ดวงตามีแสงสีแดงและแสงสีเขียวเกิดขึ้นในเวลา เดียวกัน ความปรารถนาในการระบายความกระหายเลือดอยางบำคลั่งกอตัว ขึ้นมาอยางรวดเร็ว

“ดูเหมือนนาง นางจะ…กลายมาเปนเหมือนพวกคนที่เสีย สติปFญญากอนหนำนี้!” เฉาชิวสุยตะลึงพรึงเพริด ถอยหางออกไปครึ่งกำวโดย ไมรู ตัว กอนจะแอบยกอาวุธวิเศษขึ้นสูงเตรียมรับมือกับตงลี่

คำพูดนี้ดังออกมา ทุกคนล วนหนำเปลี่ยนสี และก็มองออกถึง ความผิดปกติเชนกัน

ในสายตาของพวกเขา ตงลี่ในเวลานี้คลำยคลึงกับคนของวัง วิญญาณ คนของอาณาจักรอั้นหมิงที่พวกเขาได พบเห็นกอนหนำนี้อยางมาก

คนเหลานั้นตางก็เหมือนโดนมนต1ดำจากอสูรกาย จำคนสนิทไมได

คิดแตจะเขนฆากันเอง

“ใครกลำทำอะไรคุณหนู! อยามาโทษวาขำไมเกรงใจ!” หันมูหนำถอดสี รีบเรียกรวมพวกลูกน องให ล อมตงลี่ไว ตรงกลาง ใช สายตาที่ เต็มไปด วยความไมเปนมิตรมองไปยังพวกเฉาชิวสุย

เฉาชิวสุยและเฉียนซินพลันเงียบงัน ทำได เพียงเปนฝLายถอยหาง ออกจากตงลี่

กูฮาวเฟ=งมีสีหนำเจ็บปวด เอาแตร องโหวกเหวกไมหยุด “ตงลี่! เจำรีบฟMNนคืนสติเร็วเขำ!”

ฉินแยนหนำเปลี่ยนสีมิอาจคาดเดา ในใจตอสู กันเอง คิดไมตกวา ควรทำเชนไร

ผานไปครูใหญนางก็พลันถอยกรูดออกหาง มองมายังหันมูแล ว กลาววา “เกรงวาตงลี่เองก็คงโดนมนต1ดำของอสูรกายเขำให แล ว ขำกังวลวาอีก ไมนานนางจะต องเสียสติสัมปชัญญะ หันมู ในเมื่อเจำต องการปกปCองนาง ถำ เชนนั้นก็…ตามใจเจำ แตเจำเองก็ต องระวังสักหนอย ขำกลัววาอีกไมนานนาง จะต องลงมือกับพวกเจำ”

เมื่อประโยคนี้ดังออกมา พวกลูกน องของตงลี่หลายคนตางก็ ตระหนักได ถึงอะไรบางอยาง

สายตาของพวกเขาวาบไหวอยูไมนิ่ง ทั้งอยากจะปกปCองตงลี่ ทั้ง กลัววาจะถูกตงลี่หันมาเลนงานคนกันเอง

ตงลี่ที่ชุบหลอมวิญญาณสัตว1มีศักยภาพที่นาหวาดกลัวอยางถึงขีด สุด หากถูกมนต1ดำของอสูรกายลอลวงจนลงมือสังหารพวกเขา พวกเขาเองก็ไม มั่นใจวาจะมีชีวิตรอดอยูได

มีเพียงหันมูเทานั้นที่ยืนอยูขำงกายตงลี่ด วยใจภักดี ร องเอะอะอยู ตลอดเวลาหมายจะปลุกให ตงลี่คืนสติ

วิญญาณสัตว1หงส1ดำที่ทิ้งตงลี่เอาไว กลับคืนเขำมาในรางของนาง อีกครั้ง

ไมนานนักพลังวิญญาณสีดำเปนระลอกก็กอตัวขึ้นในรางของตงลี่ คลำยพยายามจะตำนทานกับมนต1ดำของอสูรกายที่ลอลวงสติสัมปชัญญะของ นาง

ดวงตาของตงลี่ฉายความดุดันออกมาเปนระยะ บนใบหนำที่งาม ล้ำของนางเต็มไปด วยความกระหายเลือด

บางครั้งนางก็กุมหัวด วยความเจ็บปวด กรีดร องคำรามราวกับสัตว1 ที่ติดกับคลำยกำลังพยายามจะสลัดให หลุดพ นจากอะไรบางอยาง

“เนี่ย…อูเทียน! เร็ว รีบคิดหาวิธีเขำสิ!” หันมูร อนใจทำอะไรไม ถูกจนหันมาถลึงตาใสเนี่ยเทียน

ขำงกายตงลี่นอกจากหันมูแล วก็เหลือเพียงเนี่ยเทียนเทานั้น

แม แตพวกลูกน องของตงลี่เองก็ยังหวาดหวั่น จำต องรักษา ระยะหางจากตงลี่อยางน อยสิบเมตร

ด วยความจนใจ หันมูได แตฝากความหวังไว ที่ตัวเนี่ยเทียน หวังวา เขาจะหาวิธีมาชวยให ตงลี่พ นเคราะห1ครั้งนี้ไปได

“อูเทียน?”

เฉียนซินและเฉาชิวสุยมีสีหนำงุนงง ไมเขำใจวาในเวลาอยางนี้เหตุ ใดหันมูถึงได ขอความชวยเหลือจากคนที่มีตบะเพียงกลางสวรรค1

“เขาจะทำอะไรได ?” กูฮาวเฟ=งตวาดเดือดดาล

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 422 ภูเขาศพทะเลเลือด

ลูกนองหลายคนที่จงรักภักดีตอตระกูลกูดึงตัวเขาเอาไวแนน ไมยอม ใหเขาทำตัวบุมบาม ไมใหเขาเขาไปใกลตงลี่

กูฮาวเฟ-งใชลูกสายฟ0าโจมตีพวกผีลมเหลวติดตอกันหลายครั้ง อีกทั้ง มหาสมุทรจิตวิญญาณยังถูกโจมตีอยางหนัก ตอนนี้ศักยภาพของเขาจึงลดลง ฮวบฮาบ เมื่อถูกพวกลูกนองกดตัวไวจึงไดแตรองคำรามอยางเกรี้ยวกราด มิ อาจสลัดหลุด

“อูเทียน…”

นอกเหนือจากหันมูแลว ฉินแยนแหงองค<กรการคาสุยเยวก็คือคนที่ สองที่รูตัวตนของเนี่ยเทียน

ตอนที่หันมูตะโกนออกมานางก็ยกคิ้วขึ้น พลันหันไปพูดกับเนี่ยเทียน วา “หากมีวิธีก็ขอเจาชวยลี่ลี่ดวยเถิด”

ตอนที่นางใชน้ำเสียงออนวอนพูดกับเนี่ยเทียน ทุกคนที่อยูที่นี่ตางก็ ตะลึงงัน

พวกเขาไมเขาใจวาทำไมฉินแยนถึงตองขอความชวยเหลือจากเนี่ย เทียนไมตางไปจากหันมู

ไมวาจะมองอยางไร เนี่ยเทียนที่ขอบเขตต่ำสุด ทั้งยังไมชางพูด ไม เคยแสดงความสามารถของตัวเองออกมาก็ไมนาจะเป?นคนที่สามารถชวยเหลือ ตงลี่ไดในเวลานี้

ทวาหลังจากที่หันมูและฉินแยนทยอยกันออกปากรองขอ คนผูนี้กลับ พูดขึ้นวา “ขาจะลองดูแลวกัน แตไมกลารับรองนะวาจะสำเร็จ”

ดวงตาหันมูพลันเปลงประกาย

ฉินแยนเองก็เผยความรอคอยออกมาทางดวงตา

คนอื่นๆ ตางก็มองมาอึ้งๆ อยางไมเขาใจ

ภายใตการจับตามองของทุกคน เนี่ยเทียนชี้นิ้วไปยังกลางหวางคิ้ว ของตงลี่ ทิพย<จักษุเจ็ดขางที่เขาปลดปลอยไวขางนอกพลันลอยตามนิ้วขางนั้น ของเขาเขาไปยังมหาสมุทรจิตวิญญาณของตงลี่โดยตรง

เนี่ยเทียนพลันตัวสั่นสะทานอยางรุนแรง!

เป?นครั้งแรกที่ทิพย<จักษุเจ็ดขางเขาไปยังมหาสมุทรจิตวิญญาณ ของคนอื่น ภาพทิวทัศน<ในมหาสมุทรจิตวิญญาณของตงลี่ทำใหเขาตะลึงพรึง เพริด

ในมหาสมุทรจิตวิญญาณที่กวางใหญของตงลี่มีทะเลสีเลือดที่คลื่น ซัดตลบ กลางทะเลสีเลือดนั้นมีภูเขาหลายลูกที่กองทับถมจากซากศพ พวกมัน กำลังปลดปลอยปราณในเชิงลบไรที่สิ้นสุดออกมา

วากันวามีเพียงผูฝEกลมปราณที่เหยียบเขาสูเขตสามัญจนพลังจิต เปลี่ยนมาเป?นพลังจิตวิญญาณแลวเทานั้นถึงจะมีวิญญาณแทจริงที่สมบูรณ<แบบ กอตัวขึ้น

เขตสามัญ ก็คือการแปรสภาพทางจิตวิญญาณ วิญญาณที่แทจริง ปรากฏ!

ตงลี่ยังอยูเขตตนสวรรค< พลังจิตยังไมแปรสภาพ วิญญาณที่ แทจริงจึงยังไมปรากฏ

ดวยเหตุนี้ ความทรงจำ พลังจิต ประสบการณ<ในการใชชีวิต ทั้งหมดของนางจึงยังปะปนอยูในมหาสมุทรจิตวิญญาณ รวมตัวกันเป?นเพียงเงา วิญญาณที่พราเลือน

เวลานี้เงาวิญญาณที่พราเลือนของตงลี่ไดลอยอยูทามกลางภูเขา ศพทะเลเลือดนั้น

หงส<ดำตัวที่ถูกตงลี่ชุบหลอมตอนนี้ก็ปรากฏตัวอยูในมหาสมุทรจิต วิญญาณของนางเชนกัน มันกำลังกรีดรองไรเสียงอยูทามกลางภูเขาศพทะเล เลือด พยายามที่จะพาเงาวิญญาณพราเลือนของตงลี่ออกมา

ทวาภูเขาศพทะเลเลือดที่เลื้อยขยุกขยิกนั้นกลับเกิดเป?นภาพลวง ตาซ้ำซอนอยางตอเนื่อง ภาพลวงตานั้นเป?นเหมือนกำแพงหลายชั้นที่กางกั้น ไมใหหงส<ดำเขามาใกล

ชั่วขณะที่ทิพย<จักษุเจ็ดขางของเนี่ยเทียนรวงเขาไปในมหาสมุทร จิตวิญญาณของตงลี่ก็ราวกับมีสะเก็ดดาวเจ็ดดวงที่เดิมทีควรอยูในสมองของ เขามาเปลงแสงพริบพราวอยูในทะเลจิตสำนึกของตงลี่

เขารูแนชัดวาสะเก็ดดาวเจ็ดดวงที่เกิดจากทิพย<จักษุทั้งเจ็ดนี้ไมใช สะเก็ดดาวแทจริงที่อยูในสมองของเขา พลังจิตวิญญาณที่รวมตัวกันขึ้นมาจึงมี ขีดจำกัด

ทวานาทีที่สะเก็ดดาวซึ่งแปลงมาจากทิพย<จักษุเจ็ดขางมาปรากฏ อยูในมหาสมุทรจิตวิญญาณของตงลี่ก็ราวกับมีกระแสธารใสสะอาดไหลรินเขา ไปในมหาสมุทรจิตวิญญาณของนาง!

ภายใตการควบคุมของเนี่ยเทียน ทิพย<จักษุจึงลอยมาอยูเหนือ ภูเขาศพทะเลเลือด ชั่วขณะที่สัมผัสเขากับทะเลเลือด ภาพแหงคาวเลือดไรที่ สิ้นสุด อารมณ<เชิงลบอันหาขอบเขตไมไดก็พุงทะยานเขามาคลายตองการกลืน กินทิพย<จักษุทั้งเจ็ดขางของเนี่ยเทียน

สะเก็ดดาวเจ็ดดวงที่อยูในสมองของเนี่ยเทียนพลันปลดปลอย ประกายแสงเจิดจา

พลังจิตวิญญาณหลายระลอกที่บริสุทธิ์อยางถึงที่สุดพลันไหลบา จากมหาสมุทรจิตวิญญาณของเนี่ยเทียนเขาไปยังสมองของตงลี่อยางบาคลั่ง

สะเก็ดดาวเจ็ดดวงที่อยูในสมองของเนี่ยเทียนถูกเผาผลาญพลัง จิตวิญญาณไปอยางตอเนื่อง

ทวาทิพย<จักษุเจ็ดขางที่ปรากฏอยูในมหาสมุทรจิตวิญญาณของ ตงลี่กลับฉายประกายแสงดาวที่สวางไสว!

แสงดาวสวางไสวคลายดวงอาทิตย<ที่รอนแรงอยางถึงที่สุดซึ่งสาด สองลงบนหิมะ

ภูเขาศพทะเลเลือดที่เคลื่อนไหวขยุกขยิกอยูในมหาสมุทรจิต วิญญาณของตงลี่จึงสลายหายไปอยางรวดเร็วเพราะแสงดาวจากทิพย<จักษุเจ็ด ขางนั้น!

หงส<ดำพลันเผยความดีใจออกมาทางดวงตา มันกรีดรองดวยเสียง ที่เต็มไปดวยความป-ติยินดีและตื่นเตน

เมื่อถูกสาดสองดวยแสงดาวพรางพราว เงาวิญญาณพราเลือน ของตงลี่ที่ถูกภูเขาศพทะเลเลือดหอหุมจนขยับไมไดและเริ่มจะสูญเสีย สติปHญญาจึงคลายอาบไลอยูทามกลางแสงอาทิตย<ที่อบอุนที่สุด!

เมื่อภูเขาศพทะเลเลือดสลายหายไป เงาวิญญาณที่พราเลือนซึ่ง เป?นของตงลี่จึงคอยๆ มีกำลังใหกลับมาเคลื่อนไหวไดเป?นปกติ

“อู!”

เงาวิญญาณที่พราเลือนของตงลี่พลันหลุดพนจากพันธนาการของ ภูเขาศพทะเลเลือดแลวขยับเขามาใกลหงส<ดำทันใด

ทิพย<จักษุเจ็ดขางที่เหมือนสะเก็ดดาวยังคงสองประกายแสงดาว ชำระลางทุกสิ่งสกปรกใหจางหาย และในที่สุดภูเขาศพทะเลเลือด ภาพลวงตา

ซ้ำซอนมากมายที่ไมรูวามาปรากฏอยูที่นี่ไดอยางไรก็พลันกลายมาเป?นเหมือน ฟองอากาศที่แตกกระจายเหลือเพียงความวางเปลา

ขณะที่ภูเขาศพทะเลเลือดคอยๆ สลายหายไปก็กลายมาเป?นควัน สีเขียวหลายกลุมที่กระจายตัวหายไปจากจุดนั้น

ทุกคนที่อยูขางนอกมองอึ้งมายังเนี่ยเทียนและตงลี่ มองเนี่ยเทียน ที่ชี้นิ้วไปยังกลางหวางคิ้วของตงลี่โดยไมรูวาเกิดเรื่องอะไรขึ้น

แตพวกเขาก็ตองคนพบดวยความตกตะลึงวาเมื่อนิ้วของเนี่ยเทียนชี้ไป แตะไปยังกลางหวางคิ้วของตงลี่ ในดวงตาที่เบิกกวางของตงลี่ก็มีแสงสีเลือด และสีเขียวเปลงวาบเป?นระยะ กอนที่แสงเหลานั้นจะคอยๆ หายไป

ตงลี่ที่พลุงพลานจนเกือบจะบาคลั่งก็คอยสงบสติ แลวหลับตาลง เบาๆ

ไมนานหลังจากนั้นก็มีควันสีเขียวหลายกลุมลอยชาๆ ออกมาจาก เปลือกตาที่ป-ดลงของตงลี่ และไมนานก็หายไประหวางฟ0าดิน

นาทีที่ภูเขาศพทะเลเลือดสลายไป ทิพย<จักษุเจ็ดขางที่เป?นของ เนี่ยเทียน เมื่อโดนจิตของเขาเรียกขานจึงกลับคืนมาสูรางของเขาอีกครั้ง พลัง จิตวิญญาณที่หลงเหลืออยูทยอยกันกลับเขามาในสะเก็ดดาวทั้งเจ็ดกลาง มหาสมุทรจิตวิญญาณของเขา

สะเก็ดดาวที่หดเล็กลงไปครึ่งหนึ่งขยายใหญกลับคืนมาอีกครั้ง ทวาก็ยังคงไมเทากอนหนานี้อยูดี

เนี่ยเทียนถอนหายใจยาวเหยียดหนึ่งครั้ง ดึงเอานิ้วมือที่ชี้ไปยัง หวางคิ้วของตงลี่กลับคืนมา กอนจะนั่งลงไปกับพื้นโดยไมเอยคำใด เขาปรับลม หายใจครูหนึ่งกอนจะหันไปพูดกับหันมูที่ยืนอึ้งเป?นไกไมวา “นางนาจะไมเป?น อะไรแลว”

หันมูอึ้งงันอยางสมบูรณ<แบบ ลืมไปแลววาควรจะตอบกลับเขา

หลังจากที่ตงลี่เกิดเรื่อง เขาก็ไดแตหันไปขอความชวยเหลือจาก เนี่ยเทียนที่อยูใกลเขาที่สุดดวยความสิ้นหวัง

แมแตตัวเขาเองก็ยังรูสึกวาตงลี่คงมิอาจหวนกลับคืนมาเป?นปกติ ไดอีก และเขาเองก็ไมคิดวาเนี่ยเทียนจะสามารถชวยแกไขความผิดปกติที่เกิด กับตงลี่ได

ทวาเวลานี้เอง ลมหายใจของตงลี่ก็กลับคืนสูสมดุล คลื่นพลัง วิญญาณที่อยูบนรางนางกลับมาเป?นเหมือนยามปกติ ไมมีปราณใดๆ ที่สามารถ ทำใหเขารูสึกไดถึงภัยคุกคามอีก

สภาพการณ<ตางๆ ที่แสดงออกมาใหเห็นทำใหเขารูวาตงลี่ ในตอนนี้ก็คือคุณหนูที่เขาคุนเคยเป?นอยางดี และนางก็พนจากเคราะห<ภัยได อยางแทจริงแลว

“ขาไมเป?นอะไรแลว”

ขณะที่เขายังเควงควาง ตงลี่พลันพูดขึ้นมาเบาๆ ทั้งยังลืมตาขึ้น ชาๆ

ตงลี่ที่พอลืมตาขึ้นมาก็ไมไดหันไปมองใคร แตใชสายตาที่ซับซอน อยางถึงที่สุดมองไปยังเนี่ยเทียนที่นั่งอยูเงียบๆ ดวยอาการเหมอ

“ลี่ลี่? เจา เจาไมเป?นไรแลวใชไหม?” ฉินแยนทดลองหยั่งเชิงถาม

ตงลี่ถอนสายตากลับคืนมาจากบนใบหนาของเนี่ยเทียน สายหัว แลวกลาววา “ไมเป?นไรแลว”

“จริงรึ?”

“ไมเป?นอะไรแลวจริงๆ!” ตงลี่พลันเดือดดาล หันไปมองเฉียนซิน และเฉาชิวสุยดวยสายตาเย็นชาแลวกลาววา “เมื่อครูนี้พวกเจาคิดจะฆาขาใช ไหม?”

เฉียนซินและเฉาชิวสุยมีสีหนาขลาดกลัว กระอักกระอวนจนไม กลาตอบกลับ

“แลวก็พวกเจาอีก!” ตงลี่หันหลับมามองยังลูกนองคนอื่นๆ ยกเวนหันมู “พวกเจาเองก็มีความคิดเหมือนกันใชไหม?”

“คุณหนู! พวกเราไมกลา!”

“พวกเราก็แค ก็แคกลัวทาน พวกเราไมกลาลงมือกับทาน เด็ดขาด!”

“ขอคุณหนูโปรดยกโทษใหเราดวย!”

ลูกนองพวกนั้นของตงลี่คุกเขาลงกับพื้นดวยความหวาดกลัว ทุก คนกมหนาลงต่ำ ไมกลามองประสานสายตากับนาง

ตงลี่มีสีหนาเย็นชาราวกับน้ำคางแข็ง มองพวกเขาดวยสายตาเย็น เยียบ กอนจะโบกมือดวยทาทีเหนื่อยลา กลาววา “ชางเถอะ คราวหนาอยาทำ อีกก็แลวกัน”

“ขอบคุณคุณหนูที่มีใจเอื้ออารี!” คนพวกนั้นเอยขึ้นอยางพรอม เพรียงกัน

ตงลี่แคนเสียงเย็นหนึ่งครั้ง สีหนาคลายลง กอนจะหันไปพูดกับ หันมู “หลังจากเรื่องนี้สิ้นสุดลง คนในตระกูลหันของเจาทุกคนลวนยายเขามา อยูในตระกูลตงของขาได!”

“ขานอยขอบพระคุณในบุญคุณอันยิ่งใหญของคุณหนู!” หันมูป-ติ ยินดีอยางยิ่งยวด ลงไปนั่งคุกเขากลาวขอบคุณ แลวพูดตอวา “คุณหนู คนที่ ชวยเหลือทานอยางแทจริงนั้นไมใชขา”

“ขายอมรูอยูแลว” ตงลี่หันไปมองเนี่ยเทียนอีกครั้ง

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 423 กลุมแสงความทรงจำ

นาทีที่ทิพย จักษุเจ็ดข$างที่เนี่ยเทียนรวบรวมขึ้นบินเข$ามาใน มหาสมุทรจิตวิญญาณของนาง นางก็รู$แล$ววานั่นคือเนี่ยเทียน

ตอนนั้นเนื่องจากถูกพันธนาการด$วยเวทลับของอสูรกายให$อยู ทามกลางภูเขาศพทะเลเลือด ถูกจินตนาการไร$ที่สิ้นสุดโอบล$อมจนตกอยูใน ชวงเวลาที่สิ้นหวังมากที่สุด

ขนาดหงส ดำที่ถูกนางชุบหลอมซึ่งถึงแม$จะถูกนางเรียกหาครั้งแล$ว ครั้งเลา แตก็ยังไมสามารถฝ9าทะลุกำแพงจินตนาการจากมนต ดำมาได$ ไม สามารถพาเงาวิญญาณพราเลือนของนางออกไปจากที่นั่นได$อยางปลอดภัย

นางที่ถูกมนต ชั่วร$ายและความรู$สึกเชิงลบที่บ$าคลั่งกลบทับ ทำให$เงา วิญญาณกลุมนั้นสัมผัสได$ถึงความเย็นอึมครึมนาสะพรึงกลัว

เดิมทีนางคิดวาสุดท$ายแล$วนางจะถูกกลืนกินสติป<ญญาไปทีละนิดจน กลายมาเป=นเหมือนผู$ฝ>กลมปราณอาณาจักรอั้นหมิงที่หลงเหลือเพียง สัญชาตญาณในการเขนฆา และกลายมาผีในท$ายที่สุด

อันที่จริงนางไร$เรี่ยวแรงให$ต$านทานการรุกเข$ากัดกินจากมนต ดำไป แล$ว

ทวานางพยายามฝ@นรวบรวมสติจึงทำให$บางครั้งนางคืนสติได$ในชั่ว ระยะเวลาหนึ่ง แตสิ่งที่สติเสี้ยวสุดท$ายของนางซึ่งหลงเหลืออยูได$เห็น…กลับ เป=นภาพที่พวกเฉาชิวสุยและเฉียนซินยกดาบขึ้นหานาง

สายตาที่พวกเฉาชิวสุยและเฉียนซินมองนางเหมือนมองเห็นผีตัวหนึ่ง ทำให$ใจของนางเย็นเยียบ

พวกลูกน$องของนางที่ถึงแม$จะรวมตัวกันอยูข$างกาย แตนอกจาก หันมูแล$ว ทุกคนที่หันมามองนางกลับทำทาเหมือนมองศัตรูตัวฉกาจ ตางก็มีใจ ระแวงภัยในตัวนาง

นาทีถัดมาไฟแหงความกล$าหาญในสมองของนางที่กำลังตอต$านกับ มนต ดำก็ราวกับถูกราดด$วยน้ำเย็นจนมอดดับไปในชั่วพริบตา

ทวาขณะที่ตัวนางเองกำลังจะยอมแพ$ เงาวิญญาณที่พราเลือนกลุม นั้นของนางพลันมองเห็นสะเก็ดดาวเจ็ดดวงที่เปลงวาบขึ้นมาในมหาสมุทรจิต วิญญาณของตัวเอง

ปราณจิตวิญญาณที่เป=นของเนี่ยเทียนประหนึ่งแสงศักดิ์สิทธิ์ที่สาด สองลงมายังจิตวิญญาณที่เย็นเฉียบไปด$วยความหวาดกลัวของนาง!

การปรากฏตัวของเนี่ยเทียนทำให$ไฟแหงความหวังของนางถูกจุดขึ้น อีกครั้ง และนางก็พยายามอยางสุดกำลังที่จะต$านทานภูเขาศพทะเลเลือดซึ่ง กลืนกินสติป<ญญาของตัวเอง

สุดท$ายสะเก็ดดาวทั้งเจ็ดดวงปลอยแสงพรางพราวดุจแสงดาวที่ชำระ ล$างความโสมมทุกอยางบนโลก ทำให$ภูเขาศพทะเลเลือดคอยๆ สลายหายไป ดับสิ้นซึ่งจินตนาการไร$ที่สิ้นสุด

และนางก็ได$รับการชวยเหลือเพราะเหตุนี้

ทุกอยางที่เนี่ยเทียนทำเพื่อนาง นางรู$แนชัดดียิ่งกวาใคร สัมผัสได$ อยางลึกซึ้งยิ่งกวาผู$ใด

นางที่ฟ@Hนคืนสติ เมื่อมองไปยังเนี่ยเทียนอีกครั้ง ความรู$สึกในใจจึงตาง ไปจากเดิมอยางสิ้นเชิง

“ในชวงเวลาที่ข$าสิ้นหวังพร$อมยอมตาย ไมนึกเลยวาคนที่ยื่นมือ ชวยเหลือข$า พาข$าเดินออกมาจากมนต ดำของอสูรกายอยางแท$จริง จะเป=น… เขา”

ตงลี่พึมพำเบาๆ อยูในใจตัวเอง สีหน$าของนางซับซ$อนถึงขีดสุดคล$าย ลืมสภาพการณ ป<จจุบันไปแล$ว

สวนเนี่ยเทียนก็นั่งเงียบๆ หลับตาปรับลมหายใจคล$ายกำลังปรับพลัง จิตวิญญาณที่เผาผลาญไปเยอะเกินไป ไมสนใจสายตานางที่มองมาอยางเหมอ ลอย

หลังจากที่ตงลี่ฟ@Hนสติกลับมาดังเดิม เฉาชิวสุยและเฉียนซินตางก็รู$สึก กระอักกระอวน ได$แตสงยิ้มประจบอยูอยางเงียบๆ

สายตาของพวกเขาก็ตามสายตาของตงลี่มารวมอยูที่ตัวของเนี่ยเทียน โดยอัตโนมัติ

“คนผู$นี้…สามารถชวยตงลี่ที่กำลังจะเสียสติให$กลับคืนมาเป=นปกติได$ ทวาเขามีตบะแคกลางสวรรค เทานั้น เขาอาศัยอะไรกันแน?”

“เหตุใดเมื่อถึงชวงเวลาคับขัน หันมูและฉินแยนถึงได$นึกถึงเขา?”

“เขาเป=นใครกันแน?”

ฃเฉาชิวสุยและเฉียนซินทั้งตกตะลึงและทั้งครุนคิดอยางลึกซึ้งไปด$วย

และในที่สุดกูฮาวเฟNงก็ดิ้นรนจนหลุดจากการจับกุมของพวกลูกน$อง เขาพูดซ้ำไปซ้ำมา “เจ$าไมเป=นไรก็ดีแล$ว ไมเป=นไรก็ดีแล$ว”

“ลี่ลี่” ฉินแยนเป=นคนเดินเข$ามาหยุดอยูข$างตงลี่กอนใคร “เจ$าเองก็ อยาโกรธเกลียดทุกคนเลย ใครก็คาดไมถึงวาหากเจ$าเสียสติไปจริงๆ แล$วจะทำ อะไรได$บ$าง ตอนนี้เจ$าไมเป=นอะไรก็ดีแล$ว เรื่องกอนหน$านี้ก็อยาเก็บไปใสใจ

ทุกคนยังต$องรวมใจให$เป=นหนึ่งเดียวกันเพื่อคิดหาวิธีมาพลิกเปลี่ยน สถานการณ ”

ตอนที่หันมูขอร$องเนี่ยเทียน นางก็ได$ใช$น้ำเสียงอ$อนวอนรอคอยการ ชวยเหลือจากเนี่ยเทียนด$วยเชนกัน

ดังนั้นเมื่อเผชิญหน$ากับนาง ทาทางของตงลี่จึงถือวายังเป=นมิตร นาง พยักหน$ารับและกลาววา “ข$าก็แครับไมได$ชวงเวลาหนึ่งเทานั้น ไมมีอะไรแล$ว เจ$าไมต$องเป=นกังวล ข$าไมใชคนที่ไมรู$อะไรควรไมควร”

“อืม ข$ารู$อยูแล$ววาเจ$าจะต$องปรับตัวได$เร็ว” ฉินแยนถอนหายใจ เบาๆ หนึ่งครั้ง แล$วจึงหันไปมองการตอสู$เหนือทะเลสาบอีกครั้ง “สถานการณ

ยิ่งย่ำแยขึ้นเรื่อยๆ แล$ว อสูรกายสี่ตนนั้นกำลังใช$พวกผีมาเผาผลาญพละกำลัง ของผู$อาวุโสในตระกูลอยางตอเนื่อง อสูรกายสี่ตัว ยังไมได$สู$สุดพลังเลยด$วยซ้ำ”

“ตอนที่เจ$ารวงลงมา ทานอาตงก็สังเกตเห็นเหมือนกัน ทวากลับไมได$ รีบย$อนกลับมาในทันที นี่หมายความวาเขาถูกกักตัวไว$จนไมสามารถปลีกตัวมา ชวยได$”

“หากเป=นเชนนี้ตอไป สุดท$ายพวกเขาจะต$องถูกผีเผาผลาญพลัง วิญญาณในรางจนหมด จากนั้นก็ถูกอสูรกายสังหารอยางงายดาย”

“พวกเขาคือผู$แข็งแกรงเขตสามัญเชียวนะ หากตายไป จิตวิญญาณก็ ต$องแปรสภาพมาเป=นผี นั่นเทากับ…”

ฉินแยนไมกล$าพูดตอ

ทวาผลลัพธ ที่นางกลาวออกมากลับทำให$ทุกคนที่ได$ยินคำพูดนี้ตางก็ รู$สึกหวาดกลัวและลนลาน

ทุกคนหันมามองยังกลางอากาศเหนือทะเลสาบ สีหน$าของผู$อาวุโส ทั้งห$าทานที่อยูในวงล$อมของพวกผีตางก็เปลี่ยนมาเป=นเครงเครียดไมเป=นสุข

คล$ายหวาดกลัววานาทีถัดมาพวกเขาจะต$านทานไมอยูแล$วถูกพวกอสูรกาย สังหาร กอนที่จะถูกปราณแหงความมืดทำให$กลายมาเป=นผีแล$วย$อนกลับมา โจมตีพวกเดียวกันเอง

และเวลานี้เอง เนี่ยเทียนที่ทยอยดึงเอาพลังจิตวิญญาณที่สะเก็ดดาว เจ็ดดวงปลดปลอยไปกลับคืนมาก็พลันรู$สึกได$ถึงความร$อนลวกที่สงมาจากตรา ประทับสะเก็ดดาวดวงที่สองตรงหน$าอก

ตราประทับสะเก็ดดาวดวงที่สองยังไมถูกเขาชุบหลอม จึงยังไมผสาน เข$ากับเลือดเนื้อ เพียงแคนาบประทับอยูบนหน$าอกเหมือนรอยสักรอยหนึ่ง เทานั้น

ตอนที่เขาพาทิพย จักษุทั้งเจ็ดเข$าไปในมหาสมุทรจิตวิญญาณของตงลี่ ใช$แสงดาวพรางพราวมาละลายภูเขาศพทะเลเลือดก็คล$ายวาจะไปกระตุ$น ความลับอะไรบางอยางของตราประทับสะเก็ดดาวดวงนี้

เนี่ยเทียนเกิดความรู$สึกแปลกใจจึงรวบรวมพลังจิตวิญญาณของ สะเก็ดดาวดวงหนึ่งให$ปะปนกับพลังจิตแล$วบินเข$าไปในตราประทับสะเก็ดดาว ดวงนั้น

ชั่วขณะที่กระแสจิตกลุมนั้นของเขาบินเข$าไปในตราประทับสะเก็ด ดาวก็มีกลุมแสงเล็กๆ จำนวนมากผสานเข$ามาอยูในกระแสจิตกลุมเขา

คำบรรยายทอนหนึ่งที่เกี่ยวกับเวทลับของอสูรกายซึ่งเหมือนวาจะมี ความเกี่ยวข$องกับสถานการณ เบื้องหน$าพลันนาบประทับลงไปบนจิตวิญญาณ ของเขาแล$วกลายมาเป=นสวนหนึ่งของความทรงจำเขา

“ซาๆๆ!”

เมื่อเวลาผานไป ในที่สุดโบราณสถานของอสูรกายที่จมอยูใต$ก$น ทะเลสาบก็โผลพ$นผิวน้ำขึ้นมาสวนหนึ่ง

โบราณสถานของอสูรกายที่ถูกเฉาชิวสุยค$นพบเผยยอดออกมาให$เห็น

เนี่ยเทียนแคมองปราดเดียวก็เทียบโบราณสถานของอสูรกายนี้เข$า กับความลับของอสูรกายที่เขาเพิ่งได$รับรู$มาเมื่อครูนี้ทันที

“นี่คือ!” รางของเขาสั่นสะท$านน$อยๆ

โบราณสถานของอสูรกายที่โผลพ$นจากทะเลสาบออกมามีขนาดหนึ่ง ร$อยกวาเมตร ลักษณะเป=นรูปกรวยแหลม คล$ายถูกสร$างขึ้นมาจากเหล็กกล$าสี เขียว ปลดปลอยประกายแสงเย็นเยียบของโลหะ

ด$านบนของโบราณสถานแหงนั้นมีเสาแหลมสีเขียวอยูหลายเสา ยอด แหลมหันไปสี่ด$านแปดทิศ

เสาแหลมสีเขียวเหลานั้นสลักลวดลายดอกไม$งดงามเอาไว$เป=นหนึ่ง เดียวกันกับตัวโบราณสถาน ยอดที่แหลมคมก็คล$ายจะมีแสงแหงความเย็นเยียบ เปลงแวววาว

โบราณสถานของอสูรกายที่คอยๆ ลอยขึ้นมาจากกลางทะเลสาบก็ ดึงดูดความสนใจจากพวกตงลี่เชนกัน พวกเขาล$วนร$องอุทานด$วยความตกใจ รีบหันไปถามเฉาชิวสุย

เฉาชิวสุยสีหน$าเครงเครียด กลาววา “ถูกต$อง นี่ก็คือโบราณสถาน ของอสูรกายที่ข$าค$นพบใต$ทะเลสาบ!”

“เรือรบทางช$างเผือก! นี่คือเรือรบทางช$างเผือกของเผาอสูรกาย!” เนี่ยเทียนเบิกตาโพลง หันไปพูดกับตงลี่ฉินแยนที่อยูข$างกาย “เรือรบทาง ช$างเผือกของเผาอสูรกายจำเป=นต$องใช$ไขมุกวิญญาณมืดในการขับเคลื่อน! หาก คิดจะใช$ไขมุกวิญญาณมืดก็จำเป=นต$องรวบรวมผีเป=นจำนวนมาก!”

“อสูรกายดึงดูดผู$ฝ>กลมปราณของอาณาจักรอั้นหมิงมาที่นี่ ปลุกป<oน ให$สัตว=”” วิเศษเขนฆากันเองก็เพื่อให$พวกเขาตายกลายมาเป=”นผี!”</p”></oน>

“เมื่อผีจำนวนมากถูกไขมุกวิญญาณมืดดูดซับเข$าไป ไขมุกวิญญาณ มืดนั่นถึงจะสามารถกระตุ$นการทำงานของเรือรบทางช$างเผือก ทำให$มัน เดินทางออกจากอาณาจักรอั้นหมิงไปยังทางช$างเผือกที่หางไกล!”

เมื่อนำความทรงจำที่เป=นความลับของอสูรกายซึ่งเพิ่งได$รับมา เทียบเคียงกับโบราณสถานของอสูรกายที่อยูตรงหน$า เนี่ยเทียนก็เข$าใจแล$ววา เกิดอะไรขึ้น เขาจึงรีบเอยปากเตือนทันที

“เรือรบทางช$างเผือกของอสูรกาย!”

ตงลี่และฉินแยนสองคนพอได$ยินเขาพูดความจริงเกี่ยวกับ โบราณสถานเบื้องหน$าออกมาก็พากันร$องอุทานหน$าถอดสี

เรือรบทางช$างเผือกก็คือวัตถุชิ้นใหญมหึมาที่สามารถเดินทางไป ในทางช$างเผือกได$!

นี่คือวัตถุวิเศษที่จะมีเฉพาะเผาที่มีสติป<ญญาสูงสงอยางแท$จริงและ พลังชีวิตกับสติป<ญญาได$พัฒนาไปถึงระดับที่แนนอนเทานั้น!

และเดิมทีอสูรกายก็คือเผาหนึ่งที่แข็งแกรงที่สุดของจุดลึกในทาง ช$างเผือกอันกว$างใหญไพศาลอยูแล$ว!

ทุกชนเผาที่ทรงพลังและเกาแก เมื่อต$องสำรวจความลี้ลับของทาง ช$างเผือกก็ล$วนจำเป=นต$องใช$เรือรบทางช$างเผือกที่สามารถโดยสารสิ่งมีชีวิตได$ มากมายและลองลอยไปตามทางช$างเผือกที่ลึกยาวได$

วากันวาการสร$างเรือรบทางช$างเผือกขึ้นมาจำเป=นต$องสิ้นเปลือง ทรัพยากรอยางหาขีดจำกัดไมได$!

คำเลาลือบอกไว$วาชวงแรกเริ่มสุด ผู$แข็งแกรงของพระราชวังโบราณ สะเก็ดดาวเองก็โดยสารเรือรบทางช$างเผือกประเภทนี้เดินทางจากทาง ช$างเผือกอันไกลโพ$นเยื้องกรายมาถึงที่แหงนี้เชนกัน

ทวาในเก$าอาณาจักรใหญของดินแดนดาวตกที่มีสำนักผู$ฝ>กลมปราณ ยิ่งใหญนับไมถ$วนกลับไมมีแม$แตสำนักเดียวที่มีทรัพย สิน ทรัพยากร และ สติป<ญญาที่มากพอให$สร$างเรือรบทางช$างเผือกเชนนี้ออกมาได$

การสำรวจโลกภายนอกของผู$ฝ>กลมปราณดินแดนดาวตกได$เพียงแต อาศัยรอยแยกห$วงมิติที่จะปรากฏขึ้นในบางอาณาจักรเป=นบางครั้ง และจะใช$ ชองทางเหลานั้นผานเข$าไปสำรวจอาณาจักรอื่นๆ เทานั้น

นี่ถือเป=นวิธีการที่ตกเป=นฝ9ายถูกกระทำ ได$ประสิทธิผลต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ทั้งยังนาหนายใจอยางแท$จริง!

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 424 ไมตางจากปนั้น!

จุดลึกของทางชำงเผือกมีความเสี่ยงและความนากลัวอยางหาที่ สิ้นสุดไมได

หากเผามนุษย,คิดจะใช เรือนกายที่มีเลือดเนื้อไปเคลื่อนไหวอยูในทาง ชำงเผือก ขอบเขตที่ต่ำที่สุดก็ต องเป2นแดนวางเปลา!

ตอให เป2นแดนวางเปลา หากคิดจะลอดทะลุทางชำงเผือกที่กวำงใหญ ไพศาล ตอให ไมเจอกับภัยคุกคามที่เลวรำยในท องฟ8าที่เต็มไปด วยหมูดาวก็ยัง ไมสามารถดำรงชีวิตอยูได นานนัก

หากไมระวังตัว โชคไมดีก็อาจจะเจอกับความเสี่ยงภัยที่นาหวาดกลัว กลางท องฟ8ากวำงใหญ และอาจจะตายตกไปได ในชั่วพริบตา

และในเวลานี้ดินแดนดาวตกก็ยังไมมีผู แข็งแกรงแดนวางเปลาแม แต คนเดียว

ชั่วขณะที่เรือรบทางชำงเผือกของเผาอสูรกายเผยตัวและเนี่ยเทียน อธิบายให ฟ=ง ทำให ตงลี่และฉินแยนรู สึกประหลาดใจ ขณะเดียวกันก็สัมผัสได ถึงความหวาดกลัวและไมสบายใจ

พวกเขารู อยางลึกซึ้งดีวาเรือรบทางชำงเผือกที่สามารถเคลื่อนที่อยู ในทางชำงเผือกได นั้นมีความหมายเชนไรตอผู ฝAกลมปราณของดินแดนดาวตก

พวกเขาไมกลำจินตนาการวาเรือรบทางชำงเผือกของอสูรกายลำนี้จะ บินไปที่ไหน

เรือรบทางชำงเผือกจะไปยังนอกดินแดนที่หางไกลเพื่อรับตัวอสูรกาย ที่แข็งแกรงกวานี้ให ย อนกลับมายังดินแดนดาวตกแล วลงมือสังหารเผามนุษย, อยางยิ่งใหญเกรียงไกรหรือไม?

“เจำ เจำแนใจรึวานี่คือเรือรบทางชำงเผือกของเผาอสูรกาย?” ริม ฝปากของฉินแยนสั่นระริก

อารมณ,ของนางกระเพื่อมไหวไมหยุด ในสมองคลำยมีคลื่นลูกใหญ โถมตัวขึ้นมา

“มั่นใจเต็มร อย!” เนี่ยเทียนกลาวเสียงหนักแนน

ฉินแยนสูดลมหายใจเขำลึกหนึ่งครั้ง พลันหันไปพูดกับพวกเฉาชิวสุย และเฉียนซินที่ยังไมเขำใจสถานการณ, “นั่นไมใชโบราณสถานของอสูรกาย อะไรทั้งนั้น แตนั่นคือเรือรบทางชำงเผือกของเผาอสูรกาย! เรือรบทางชำงเผือก ลำนี้กำลังรวบรวมวิญญาณและพวกผีเพื่อเตรียมที่จะดูดซับเขำไปอยูในไขมุก วิญญาณมืดแล วกระตุ นให เรือรบทางชำงเผือกเคลื่อนที่!”

นางอธิบายการคาดเดาของเนี่ยเทียนออกมาอีกครั้งด วยเสียงดังฟ=ง ชัด

“วาไงนะ? เรือรบทางชำงเผือกของอสูรกาย?!”

“คุณพระชวย!”

“ทำไมในดินแดนดาวตกถึงมีเรือรบทางชำงเผือกของเผาอสูรกาย ได ?”

“นี่มันเรื่องอะไรกันแน?”

ทุกคนที่ได ยินประโยคนี้ตางก็เกิดเสียงดังอื้ออึงขึ้นในสมอง มีทั้งคนที่ ตื่นเต นราวกับจะเป2นบำ มีทั้งคนที่หวาดกลัวอยูไมเป2นสุข

“ถำหาก ถำหากสามารถเอาเรือรบทางชำงเผือกนี้ไปที่อาณาจักร ปEายจั้นของพวกเราได …” เฉียนซินเบิกตากวำง ดวงตาฉายประกายแสงแหง ความละโมบและกระหายใคร!

คำพูดนี้ดังออกมา สายตาที่เฉาชิวสุยและกูฮาวเฟHงมองไปยังเรือรบ ทางชำงเผือกก็คอยๆ เต็มไปด วยความโลภมากที่เปHดเปลือยออกมาให เห็นอยาง เดนชัด!

เกำอาณาจักรในดินแดนดาวตก ไมวาสำนักผู ฝAกลมปราณใดก็ตามที่ หากได เรือรบทางชำงเผือกประเภทนี้ไปครองก็จะมีความสามารถในการไป สำรวจทางชำงเผือกที่หางไกล

ซึ่งในจุดลึกของทางชำงเผือกที่กวำงใหญไพศาลมีความมหัศจรรย,ไร ที่ สิ้นสุดดำรงอยู!

หากสามารถหาวัตถุดิบในการสรำงดินแดนที่จำเป2นสำหรับการเขำสู แดนวางเปลา สามารถตามหาโลกใบใหมได เจอ ได สัมผัสกับสำนักผู ฝAก ลมปราณเผามนุษย,ที่เกาแก…

พอนึกมาถึงตรงนี้ อารมณ,ของพวกเฉาชิวสุยก็เดือดพลานราวกับ มองเห็นอนาคตกวำงใหญไพศาลที่คนในตระกูลจะได โลดแลนไป

“พวกเจำมัวตื่นเต นเรื่องอะไร?” ฉินแยนอดสาดน้ำเย็นใสทุกคนไมได “หากแก ป=ญหาเรื่องอสูรกายสี่ตนนั้นไมได ทุกอยางก็เป2นเพียงแคจินตนาการ เพ อเจ อ! หากพวกผู อาวุโสเหลานั้นตายไป พวกเจำคิดวาพวกเราจะสามารถนำ เรือรบทางชำงเผือกของเผาอสูรกายกลับไปยังอาณาจักรปEายจั้นได อยางราบรื่น อยางนั้นหรือ?”

“อยามัวฝ=นอยูอีกเลย! อยูกับความจริงหนอยเถอะ คิดกันกอนวาควร จะทำอยางไรถึงจะสามารถชวยพวกผู อาวุโส ไมให พวกเขาถูกผีเผาผลาญพลัง ไปเรื่อยๆ อยางนี้!”

คำพูดประโยคนี้ของนางทำให ทุกคนฟJKนคืนสติในชั่วพริบตา

ทุกคนที่กำลังอารมณ,ฮึกเหิมสงบอารมณ,ได อยางรวดเร็ว พวกเขา กลับคืนสูความเงียบงันอีกครั้ง มองไปยังความผิดปกติเหนือทะเลสาบด วย อาการคิดหนัก

กูฮาวเฟHงล มเหลว ตงลี่ที่มีความสามารถในการบินระยะสั้นๆ ก็เกือบ ถูกมนต,ดำทำให เสียสติสัมปชัญญะ ไมสามารถบินไปถึงกลางทะเลสาบได แล ว พวกเขาจะต องใช วิธีการเชนไรถึงจะสามารถนำลูกสายฟ8าที่กูฮาวเฟHงมีอยูเป2น จำนวนมากไปโจมตีพวกผีเพื่อชวยเหลือพวกเสิ่นฉง?

และเวลานี้เอง เนี่ยเทียนที่นั่งอยูนิ่งๆ ก็พลันผุดลุกขึ้นยืน

เมื่อเขาขยับตัว เส นสายตาของตงลี่และฉินแยนก็จ องนิ่งมาอยูบนราง ของเขา

“เจำ เจำจะทำอะไร?” ตงลี่งงงัน

“เจำเรียกหงส,ดำออกมาอีกครั้งได หรือไม ให มันพาขำไปกับเจำ ขยับ เขำไปใกล จุดศูนย,กลางของทะเลสาบ?” เนี่ยเทียนกลาวด วยสีหนำจริงจัง

ตงลี่ไมได ตอบรับในทันที แตหรี่ตาลงน อยๆ คลำยกำลังสื่อสารอยูกับ วิญญาณสัตว,

หลังจากผานไปหลายวินาที ตงลี่ก็พยักหนำรับ “นาจะได ”

“เจำพาขำไปลองดูอีกครั้ง” เนี่ยเทียนแนะนำ

“ทวาทะเลสาบนั่นแปลกประหลาด จะทำให …”

“ขำรู ” เนี่ยเทียนตัดบทคำพูดของนาง “คลื่นพลังจิตวิญญาณนั้นมา จากเรือรบทางชำงเผือกของเผาอสูรกาย ไมได มาจากอสูรกายตัวใดตัวหนึ่ง ขำ จะหาวิธีจัดการคลื่นพลังจิตวิญญาณที่แปลกประหลาดนั้นเอง เจำไมจำเป2นต อง กังวล เจำก็แคตั้งใจใช ลูกสายฟ8าไปโจมตีพวกผีก็พอ”

“เจำแนใจหรือวาจะตำนทานมนต,ดำที่เลนงานมหาสมุทรจิตวิญญาณ ได ?” ตงลี่กลาวเสียงหนัก

“ขำไมมั่นใจนัก แตขำอยากลองดู เจำละ…ครั้งนี้เจำจะยอมเชื่อใจขำ หรือไม?” เนี่ยเทียนถาม

“ขำยอมเชื่อใจเจำอยูแล ว!” ตงลี่กลาวอยางหนักแนน

บทสนทนาระหวางนางและเนี่ยเทียนดึงดูดความสนใจจากทุกคนได สำเร็จ พวกเฉาชิวสุย เฉียนซินตางก็พากันหันมามอง

ดวงตาฉินแยนฉายประกายนาตะลึง นางรีบร อนกลาววา “พวกเจำ ต องระวังตัวกันให มาก!”

“คุณชายตระกูลกู เอาลูกสายฟ8าทั้งหมดที่เหลืออยูมาให พวกเรา เถอะ” เนี่ยเทียนพลันหันมามองกูฮาวเฟHง “ในเมื่อพวกเจำไมรู จะใช วิธีการใดก็ ให พวกเราลองทำดู ขำเองก็ไมมั่นใจเหมือนกันวาจะย อนกลับไปกลับมาได หลายครั้ง แตจะลองเดิมพันกับครั้งนี้ดู! หากสำเร็จก็สามารถสรำงความ บาดเจ็บให กับพวกผีได แตหากไมสำเร็จ ทุกคนก็คงต องรอตายกันอยางเดียว”

“ทำไมขำจะต องเชื่อเจำด วย?” สีหนำกูฮาวเฟHงไมเป2นมิตร

“กูฮาวเฟHง! เอามา!” ตงลี่อารมณ,เสีย ถลันมายืนตอหนำเขาแล วยื่น มืออกมา “เอาลูกสายฟ8าทั้งหมดมาให ขำ!”

“ขำ…” กูฮาวเฟHงเองก็หงุดหงิดเหมือนกัน

“ให นาง!”

“ให นางไปเถอะ!”

“ฮาวเฟHง! ให นางได ลองเป2นครั้งสุดทำย!”

“อยามัวลังเลอยูอีกเลย”

แทบจะทุกคนตางก็เอยเรงให กูฮาวเฟHงหยิบลูกสายฟ8าออกมา

แม วากูฮาวเฟHงจะไมเต็มใจอยางยิ่ง แตเมื่อเจอการร องขอจากทุกคน สุดทำยจึงได แตพยักหนำแล วสงลูกสายฟ8าทั้งหมดที่เก็บไว ให กับตงลี่ จากนั้นถึง ได กดเสียงต่ำพูดวา “ลี่ลี่ ขำ…ไมใชวาขำเสียดายลูกสายฟ8า ขำแคเป2นหวงเจำ ขำไมเชื่อใจเจำเด็กนั่น ขำกลัววาเขา…”

ตงลี่กระชากถุงหนังใสลูกสายฟ8าไปได ก็หมุนกายกลับโดยไมคิด เหลียวหลัง

“ความหวังดีของเจำขำรับไว แล ว ทวาตอนที่ขำถูกมนตร,ดำรุกราน นอกจากเจำจะเอะอะโวยวายแล วก็ไมได ชวยเหลืออะไรขำแม แตน อย กลับเป2น คนที่เจำไมเชื่อถือเสียอีกที่พาขำเดินออกมาจากความสิ้นหวัง ขำไมเชื่อเขาแล ว จะเชื่อใครได อีก?”

มองแผนหลังงามเยำยวนของตงลี่ที่จากไปอยางเด็ดเดี่ยว ได ยิน คำพูดไร เยื่อใยของนาง กูฮาวเฟHงก็ทั้งอับอายทั้งเดือดดาล

ตงลี่กลับมายืนอยูขำงกายเนี่ยเทียนอีกครั้งอยางรวดเร็ว กอนจะพูด กับเขาเบาๆ ด วยน้ำเสียงออนโยนอยางที่ไมเคยมีมากอน “ขำจะเรียกหงส,ดำ ออกมาเดี๋ยวนี้ เจำเตรียมตัวให พร อมละ”

“อ อ ขำทราบแล ว” เนี่ยเทียนมีสีหนำเหยเก

ทาทีออนโยนแบบนี้ของตงลี่เขาไมเคยเจอมากอน จึงรู สึกปรับตัวไม ทันอยางมาก

แม แตตัวตงลี่เองก็ยังตกใจไปกับน้ำเสียงออนโยนของตัวเอง นางหนำ แดงปลั่ง ทั้งเขินอายทั้งโกรธกรุน กอนจะเริ่มพาลใสเขาอยางไร เหตุผลดังเดิม “อีกเดี๋ยวเจำก็ทำตัวให มันดีๆ หนอย!”

เนี่ยเทียนงงงัน

“อู !”

และเวลานี้เอง พลังวิญญาณสีดำก็พลันปลดปลอยออกมาจากในราง ของตงลี่

วิญญาณสัตว,หงส,ดำตัวนั้นบินออกมาจากกลางกระหมอมของนางอีก ครั้ง แล วจึงกลายรางเป2นหงส,ดำตัวใหญยักษ,อยางรวดเร็ว

“พร อมหรือยัง?” ตงลี่ตวาดเบาๆ

“พร อมแล ว!” เนี่ยเทียนตอบรับ

นาทีถัดมาเขาก็พบวาตงลี่ยำยมาอยูดำนหลังเขา มือทั้งคูที่อวบอิ่ม ของนางสอดลอดไต รักแร เขำมาโอบกอดตัวเขาเอาไว

เนี่ยเทียนรางแข็งทื่อในบัดดล

ที่แท ทวงทาที่ตงลี่จะพาเขาบินขึ้นไปบนฟ8าก็คือการโอบกอดเขาจาก ดำนหลัง

ทานี้คอนขำงจะลอแหลมเล็กน อย ทำให เขาอดย อนนึกถึงภาพ เหตุการณ,ตอนที่อยูในปEารกปนั้นที่เขาจงใจลวงเกินสาวงามที่ยั่วยวนคนนี้ไมได

แตทันใดนั้นเขาก็มองเห็นวากูฮาวเฟHงที่อยูตรงหนำกำลังถลึงตาใสเขา ด วยดวงตาที่ราวกับจะพนไฟได

พวกเฉาชิวสุยและเฉียนซิน รวมไปถึงลูกน องของพวกเขาตางก็มองสี หนำของคนทั้งสองด วยใบหนำป=Kนยาก

“คิกคิก” ฉินแยนเองก็หัวเราะออกมาเบาๆ

“ไป!”

เสียงตวาดเบาๆ ของตงลี่ดังขึ้นที่ขำงหูของเขา จากนั้นเขาก็สัมผัสได วาตงลี่คอยๆ พาเขาบินขึ้นไปบนท องฟ8า

เขาสังเกตเห็นวาพวกคนที่อยูเบื้องลางตางก็พากันเงยหนำขึ้นมาจับ จ องเขาและตงลี่ที่ลอยตัวขึ้นสูง

ตงลี่สอดแขนทั้งสองขำงมาทางใต รักแร ของเขา หนำอกอวบอิ่มของ นางแนบไปกับแผนหลังเขาเบาๆ ได กลิ่นหอมสะอาดที่ลอยกรุนมาจากรางของ นาง เขาก็พลันคิดจินตนาการเหลวไหลไปไกลอยางมิอาจหำมใจได

“หากเจำกลำนึกถึงเรื่องตอนอยูในปEา ขำจะทิ้งให เจำรวงลงไป เดี๋ยวนี้!” เสียงเขนเขี้ยวเคี้ยวฟ=นของตงลี่ดังเย็นเยียบมาจากดำนหลังของเขา

เนี่ยเทียนกระแอมเบาๆ หนึ่งครั้ง รีบกลาววา “ขำเปลา!”

“ถำไมได คิดแล วเจำจะกระแอมทำไม?” ตงลี่แอบขุนเคือง “ขำรู อยู แล ววาเจำต องคิดเหลวไหล!”

ดังนั้นเนี่ยเทียนจึงเงียบเสียงลง

เขาไมสามารถหันกลับไปได จึงมองไมเห็นวาตงลี่ในยามนี้หนำแดงก่ำ ลามไปถึงใบหู เผยความเขินอายอยางที่เห็นได น อยครั้ง

เพราะวาทวงทาระหวางนางและเนี่ยเทียนในตอนนี้ไมตางไปจากป นั้นเทาใดนัก นี่จึงทำให นางอดนึกถึงเรื่องในอดีตเมื่อครั้งที่อยูในผืนปEาไมได

นั่นเป2นชวงเวลาที่นางอึดอัดคับข องใจที่สุดในชีวิต

ทวาตอนนี้นางกลับเป2นคนเสนอตัวเขำแนบชิดกับเจำคนที่ทำให นาง อยากถลกหนังดึงกระดูกเขาทุกครั้งที่นึกถึง ทั้งยังใช ทวงทาที่คลำยคลึงกับในป นั้นพาเขาขึ้นบนฟ8าตอหนำตอตาทุกคนของอาณาจักรปEายจั้น

นางไมกลำมองลงไปดำนลาง ไมกลำมองดูสีหนำของพวกฉินแยน เฉาชิวสุย กูฮาวเฟHง และเฉียนซิน แล วก็ไมกลำนึกวาคนพวกนั้นจะคิดวานาง กับเนี่ยเทียนมีความสัมพันธ,เชนไรตอกัน

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 425 ไดผล!

นาทีที่ขยับเขามาใกลทะเลสาบ เนี่ยเทียนก็พลันสงบสติอารมณ$ ตัด ขาดความคิดวุนวายทั้งหมดที่อยูในหัว

ทิพย$จักษุเจ็ดขางที่กอนหนานี้ถูกเขาเก็บเขาไปไวในมหาสมุทรจิต วิญญาณถูกรวบรวมออกมาอีกครั้ง มันเป0นเหมือนกลุมแสงพลังจิตที่มองไมเห็น ซึ่งวนลอมอยูรอบกายเขาและตงลี่

เขาตั้งใจมองไปยังทะเลสาบแหงนั้น มองดูเรือรบทางชางเผือกของ เผาอสูรกายและรอใหคลื่นพลังจิตวิญญาณโจมตีเขามาอยางเงียบเชียบ

ตงลี่พลันรูสึกตื่นตระหนก ไมคิดถึงเรื่องในอดีตและเรื่องในตอนนี้ ระหวางตนกับเนี่ยเทียนอีก แตขยับริมฝ8ปากเขาไปใกลหูของเขาแลวกลาววา “ขาจะไปตรงกลางทะเลสาบแลวนะ”

“ทราบแลว” เนี่ยเทียนตอบรับเบาๆ

เบื้องลาง

ทุกคนที่มาจากอาณาจักรป<ายจั้นตางก็เงยหนาขึ้นสูง จับตามองคน ทั้งสองดวยดวงตาเป0นประกาย

พวกเขาตางก็เคยทดลองใชอาวุธวิเศษใหลอยขามทะเลสาบเพื่อไป สังหารพวกผี

ผลกลับตองเผชิญความลมเหลว

ทุกคนตางก็รูดีถึงความผิดปกติในทะเลสาบ ไมวาจะเป0นคนหรือ อาวุธวิเศษ ขอแคกลาเหยียบเขาไปในทะเลสาบแมเพียงครึ่งกาวก็จะตองถูก พลังจิตวิญญาณที่มาจากอสูรกายกำราบทันที

ดวยขอบเขตและศักยภาพของพวกเขา ไมมีใครที่สามารถตานทาน การกำราบจากพลังจิตวิญญาณที่แปลกประหลาดนั้นได ทำไดเพียงถูกบีบให ตองเรียกคืนอาวุธวิเศษเหลานั้นกลับมา

ทั้งๆ ที่ตงลี่ถูกมนต$ดำนั่นรุกรานจนแทบจะเสียสติและกลายมาเป0นผี ทวาเนี่ยเทียนกลับสามารถดึงนางกลับคืนมาได นี่ทำใหพวกเขามีความหวังใน ตัวเนี่ยเทียน

พวกเขายังคงไมรูตัวตนที่แทจริงของเนี่ยเทียน ทวาเนี่ยเทียนที่มีที่มา ไมแนชัด ทั้งยังมีขอบเขตต่ำสุดกลับกลายมาเป0นความหวังเดียวของพวกเขาใน เวลานี้!

ทุกคนที่อยูดานลางมองหงส$ดำตัวนั้นพาตงลี่และเนี่ยเทียนขยับเขาไป ใกลทะเลสาบทีละนิดดวยความรูสึกที่ตึงเครียดไมตางกัน

สามเมตร สองเมตร หนึ่งเมตร!

“ฟBCว!”

วิญญาณสัตว$หงส$ดำที่สยายป8กบินสูงพลันเพิ่มความเร็วพุงสูงขึ้นไป เหนือทะเลสาบอีกครั้ง

และเวลานี้เอง ทุกคนที่มาจากอาณาจักรป<ายจั้นพลันสังเกตเห็นวา เรือรบทางชางเผือกที่ลอยอยูเหนือผิวไดปลดปลอยคลื่นแสงสีเขียวออกมา

คลื่นแสงสีเขียวนั้นไมแตกตางจากไปแสงที่เปลงวาบบนผนังหินของ ภูเขาทั้งสองขางในหุบเขาหลังจากอสูรกายกรีดรอง

พวกเขาจึงเชื่อในการวิเคราะห$ของเนี่ยเทียนทันที

—คลื่นพลังจิตวิญญาณที่ผิดปกติไมไดมาจากอสูรกาย แตมาจากเรือ รบทางชางเผือกของเผาอสูรกายลำนั้น!

บนพื้นผิวของเรือรบทางชางเผือกเป0นสีเขียวเขมจนดำเหมือน เหล็กกลาชั้นดี นาทีที่มันปลดปลอยคลื่นแสงสีเขียวออกมา คลื่นพลังจิต วิญญาณที่เนี่ยเทียนสัมผัสไดอยางเฉียบคมก็พลันปกคลุมไปทั่วอากาศเหนือ ทะเลสาบทันที!

มนต$ดำพลังจิตวิญญาณเย็นอึมครึมที่พวยพุงออกมาจากเรือรบทาง ชางเผือกทำใหผิวน้ำของทะเลสาบเกิดเป0นลูกคลื่นที่โถมตัวขึ้นสูงเขาหาเนี่ย เทียนและตงลี่

มนต$ดำพลังจิตวิญญาณที่แปลกประหลาดนั้นทำใหตงลี่หนาซีดขาว อดนึกถึงฝFนรายที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตัวเองไมได

ภูเขาศพทะเลเลือดคลายปะปนอยูในมนต$ดำทางพลังจิตวิญญาณที่ รุกรานเขามาหมายกลืนกินนาง ราวกับตองการจะกลบทับมหาสมุทรจิต วิญญาณของนางเพื่อพานางเขาไปยังดินแดนแหงความตายที่สิ้นหวังและนา หวาดกลัวอยางถึงที่สุดอีกครั้ง

“เนี่ย เนี่ยเทียน…”

ตงลี่รองอุทานเบาๆ ในที่สุดก็เรียกชื่อจริงของเนี่ยเทียนออกมา ราว กับวามีเพียงวิธีนี้เทานั้นถึงจะทำใหนางคลายความหวาดกลัวในใจตัวเองได

ทวาเนี่ยเทียนกลับไมไดตอบรับนาง

ดวยความกระวนกระวายใจ นางที่อยูดานหลังเนี่ยเทียนจึงมองมายัง เขาดวยสายตาลึกล้ำ

“ซาๆ!”

ตงลี่พลันคนพบวารอบกายนางและเนี่ยเทียนมีเสียงประหลาดดัง ลอยมา

กอนที่สะเก็ดแสงดาวจะสาดสองลงมาแลวปะทะเขากับมนต$ดำทาง พลังจิตวิญญาณที่ตรงเขามาโจมตีพวกเขา

อยูใกลกันมากขนาดนี้ บวกกับมีการโจมตีจากแสงดาวและมนต$ดำทาง พลังจิตวิญญาณ ในที่สุดนางก็สัมผัสไดอยางชัดเจนวามีกลุมพลังงานทางจิตเจ็ด กลุมที่มองไมเห็นลอมวนอยูรอบกายนางและเนี่ยเทียน ปกปHองพวกเขาทั้งสอง คนเอาไวอยางแนนหนา ไมใหพวกเขาถูกมนต$ดำทางพลังจิตวิญญาณรุกราน

เมื่อตระหนักไดถึงจุดนี้ตงลี่จึงเก็บความหวาดกลัวคืนไป ใชพลัง จิตเอยสั่งความกับหงส$ดำ ใหหงส$ดำเพิ่มความเร็วขึ้นอีก

หงส$ดำสงเสียงรองตอบรับกลับมาในสมองของนาง นางจึงสัมผัส ไดทันทีวาระยะหางระหวางนางและจุดศูนย$กลางของทะเลสาบเริ่มขยับเขามา ใกลกันอยางรวดเร็ว

นางรูดีวาหงส$ดำที่ถูกนางชุบหลอมยังคงมีสติปFญญาหลงเหลืออยู

เนื่องจากครั้งแรกลมเหลว ตอนที่ใกลจะเขาไปถึงทะเลสาบคราว กอนหนานี้ หงส$ดำไดรักษาพละกำลังของตัวเองเอาไว

หงส$ดำกังวลวาเนี่ยเทียนจะไมสามารถรับมือกับมนต$ดำพลังจิต วิญญาณที่สงมาจากเรือรบทางชางเผือกได กลัววาเนี่ยเทียนจะมิอาจคุมครอง ตงลี่ไดอยางเต็มที่ ดังนั้นจึงเตรียมพรอมที่จะหันหัวกลับตลอดเวลา

จนกระทั่งมันบินมาอยูเหนือทะเลสาบจริงๆ และตงลี่ยังคง ปลอดภัยดี มันถึงวางใจลงได

เมื่อไดรับขอความที่ตงลี่สงมาให ในที่สุดมันก็ไมหวาดกลัว ไมกัก กั้นพละกำลังเอาไวอีกตอไป แตรีบเพิ่มความเร็วขยับเขาไปใกลตรงกลางของ ทะเลสาบ เขาไปในกลุมผีที่มีจำนวนมากมหาศาล

จุดลึกในดวงตาของเนี่ยเทียนที่ถูกตงลี่โอบตัวเอาไวมีสะเก็ดแสง ดาวเปลงประกาย

สะเก็ดดาวเจ็ดดวงที่มาจากมหาสมุทรจิตวิญญาณของเขาสอง แสงพรางพราว กำลังถายโอนพลังจิตวิญญาณที่บริสุทธิ์ไปใหกับทิพย$จักษุเจ็ด ขางที่อยูขางนอก

เมื่อทิพย$จักษุไดรับการชดเชยจากพลังจิตวิญญาณเหลานั้น พวก มันก็เคลื่อนที่อยางรวดเร็วไปตามความคิดของเขา

บัดนี้ทิพย$จักษุทั้งเจ็ดขางใชวิธีการที่ลึกลับเกินคาดเดาอยางหนึ่ง สรางคายกลดวงดาวโอบลอมรอบกายของเขากับตงลี่เอาไว

มนต$ดำพลังจิตวิญญาณหลายระลอกที่ไหลบาออกมาจากในเรือ รบทางชางเผือกกำลังโจมตีคายกลดวงดาวที่ผูมีตบะต่ำกวาเขตสามัญมองไม เห็น

สิ่งที่พวกฉินแยนซึ่งรออยูริมทะเลสาบมองเห็นมีเพียงสะเก็ดแสงที่ กระเด็นอยูรอบกายของเขาและตงลี่ รวมไปถึงกลุมควันสีเขียวเขมเทานั้น

สะเก็ดแสงมาจากแสงดาว ควันเขียวคือควันจากมนต$ดำพลังจิต วิญญาณของอสูรกาย

เนี่ยเทียนรวบรวมพลังจิตวิญญาณบริสุทธิ์ในสะเก็ดดาวทั้งเจ็ดให กรอกเทเขาไปในทิพย$จักษุอยางตอเนื่องเพื่อตานทานกับมนต$ดำพลังจิต วิญญาณระลอกแลวระลอกเลาที่สงผลเชิงลบตออารมณ$อยางหาที่สิ้นสุดไมได

สีหนาของเขาบูดเบี้ยวนอยๆ ลักษณะทาทางก็เริ่มดุราย การ รับมือครั้งนี้คอนขางจะกินแรงสำหรับเขา

เวลานี้กลุมแสงความทรงจำทอนหนึ่งที่เขาไดรับมากอนหนานี้ซึ่ง นาบประทับลงไปในความทรงจำของเขาก็พลันเปลี่ยนมาเป0นชัดเจน

เขาจึงเขาใจทันทีวาคลื่นพลังจิตวิญญาณที่อยูๆ ก็กระเพื่อม ออกมาจากในเรือรบทางชางเผือกนั้นมีตนกำเนิดมาจากที่ใดกันแน

—มาจากไขมุกวิญญาณมืดในเรือรบทางชางเผือก!

ไขมุกวิญญาณมืดคือจิตวิญญาณของเรือรบทางชางเผือกที่อยู ดานลาง และก็เป0นวัตถุมหัศจรรย$ที่สุดของเผาอสูรกายดวย

เรือรบทางชางเผือกจะบินขึ้นไปบนฟHาและเหยียบยางเขาสูจุดลึก ของทางชางเผือกที่กวางใหญไพศาลไดหรือไมนั้นขึ้นอยูกับจำนวนของวิญญาณ และผีที่ไขมุกวิญญาณมืดรวบรวมมาได

มีเพียงไขมุกวิญญาณมืดดูดซับเอาวิญญาณและผีไดมากพอ เทานั้นถึงจะสามารถกระตุนใชเรือรบทางชางเผือก

ตอนนี้ดานในของไขมุกวิญญาณมืดนาจะรวบรวมวิญญาณและผี ไดไมนอยแลว และมนต$ดำพลังจิตวิญญาณที่เกิดขึ้นจากมันก็มาจากความ อาฆาตและอารมณ$ในเชิงลบอยางหาที่สิ้นสุดไมไดกอนตายของพวกผี

ไขมุกวิญญาณมืดรวบรวมพลังงานทางจิตในเชิงลบอยางเชน ความหวาดกลัว ความลนลาน ความสิ้นหวัง ความบาคลั่งและความกระหาย เลือดกอนตายของพวกวิญญาณและผีใหกอตัวกันขึ้นมาเป0นมนต$ดำพลังจิต วิญญาณเพื่อทำลายสติปFญญาของคนที่ยังไมตาย

พลังงานในเชิงลบนับพันนับหมื่นที่มาจากวิญญาณและผีจำนวน นับไมถวนรวมตัวกันขึ้นมาเป0นการโจมตีที่มากพอจะกลบทับคนธรรมดาคน หนึ่งใหสูญเสียการควบคุมและกลายเป0นบา!

“ตงลี่! เร็วเขา! ขายืนหยัดไดไมนานนัก!”

เมื่อเห็นวาสะเก็ดดาวเจ็ดดวงในมหาสมุทรจิตวิญญาณหดเล็กลง อยางตอเนื่อง เนี่ยเทียนก็รูสึกไดวาทาไมดีจึงรีบตะโกนกอง

เวลานี้ตงลี่ที่ถูกหงส$ดำพาตัวมาก็ขยับเขามาใกลจุดศูนย$กลางของ ทะเลสาบมากแลว

ผีมากมายนับไมถวนรองคำราม พวกมันโอบลอมพวกเสิ่นฉง ตงหมิง เซวียนไวอยางแนนหนา ซึ่งพวกผีที่อยูใกลที่สุดอยูหางจากตงลี่แคสิบกวาเมตร เทานั้น

และในที่สุดตงลี่ก็ควาโอกาสได

นางหยิบเอาลูกสายฟHากำมือหนึ่งออกมาจากในถุงหนัง กอนจะขวาง ไปยังจุดที่มีพวกผีรวมตัวกันมากที่สุด

เวลานี้เอง อสูรกายตนที่เผยโฉมหนาแทจริงก็พลันสละเสิ่นฉงทิ้งแลว ลอยตัวขึ้นมาจากกลุมผี

“เป0นเจา?”

เขาไมไดมองตงลี่แมแตครั้งเดียว เอาแตจองเขม็งไปยังเนี่ยเทียน ใน ดวงตาสูเขียวรุบรูเต็มไปดวยความเย็นชาอำมหิต

พอเขาจากมา แรงกดดันของเสิ่นฉงจึงลดลงฮวบฮาบ และก็พลันหันขวับ กลับมามองเนี่ยเทียนและตงลี่

“คือตงลี่และเจาเด็กคนนั้น…”

เสิ่นฉงรายเวทลับ สนามแรงโนมถวงรอบดานจึงเพิ่มขึ้นพรวด พราด ทำใหผีหลายตัวรวงระนาวลงมาอยูบนพื้นผิวทะเลสาบ

“เร็วเขา!” เนี่ยเทียนเอยเรงเสียงดัง

ตงลี่ไมลังเลอีก ขวางลูกสายฟHามากมายที่อยูในมือเขาใสพวกผี หลายตัวทันที

“ตูมๆๆ!”

คราวนี้ในที่สุดลูกสายฟHาก็ไมไดระเบิดกลางทาง แตมาระเบิดอยู ทามกลางกลุมผีจำนวนมาก

อานุภาพของลูกสายฟHายิ่งใหญนาเกรงขาม สายฟHาและเสียง ฟHาผาคละเคลากันอยูตรงกลางวงกลุมผี

นั่นคือหายนะครั้งใหญของพวกผี!

นาทีที่พวกผีซึ่งรวมตัวอยูเป0นกลุมโดนสายฟHากระแทกเขาใส ราง ของพวกมันตางก็กลายมาเป0นควันสีเขียวเขมกอนจะสลายหายไปอยางรวดเร็ว

เพียงแคครูเดียวก็มีผีเกือบรอยตัวถูกสังหารไปจนสิ้น!

ตงลี่ฮึกเหิมเป0นกำลัง รีบหยิบเอาลูกสายฟHาจำนวนมากกวาเดิมออก มาแลวขวางเขาใสกลุมผีที่ลองลอยเชี่ยวกรากนั่นอีกครั้ง

“โจมตีติดๆ กันอีก! อยาใหอสูรกายตนนั้นมีโอกาสเลนงานตงลี่!”

เสิ่นฉงมองเห็นสถานการณ$ที่เกิดขึ้นก็พลันตะโกนเสียงดัง ตั้งทา พรอมสูตายกระโจนเขาใสอสูรกายตัวที่เปBดเผยโฉมหนา ทำใหเขาไมสามารถ กอกวนการกระทำของตงลี่ได

“ตูมๆๆ! ตูมๆๆ!”

ลูกสายฟHาทยอยกันระเบิดอยูกลางกลุมผี ผีจำนวนมากเผาไหม กลายเป0นควันสีเขียวเขมลอยกรุนแลวตายไปอยางรวดเร็ว

พวกเสิ่นฉงใชวิธีการที่แกรงกราวที่สุดมาตอสูกับอสูรกายสี่ตนอยาง ดุเดือดราวกับไมกลัวตาย

ขณะที่อสูรกายพวกนั้นพยายามจะขยับเขามาใกลตงลี่และเนี่ยเทียน ตางก็ถูกพวกเขาสกัดกั้นไวดวยวิธีการที่บาคลั่งที่สุด

“ไดผลแลว!”

“พวกเขาทำสำเร็จแลวจริงๆ!”

“พวกผีกำลังตายไปอยางรวดเร็ว!”

พวกฉินแยนที่รออยูขางทะเลสาบตางก็กรีดรองเสียงแหลมดวยความ ตื่นเตนราวกับทำสงครามชนะ

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 426 ไขมุกวิญญาณมืด!

“ซาๆๆ!”

ตัวเรือรบสวนใหญที่จมอยูในทะเลสาบพลันพ,นผิวน้ำออกมาอยาง เต็มที่!

ในที่สุดเรือรบทางช,างเผือกของเผาอสูรกายลำนั้นก็บินออกมาอยู เหนือผิวภายใต,การจับตามองของทุกคน

ระหวางเสาแหลมสีเขียวหลายต,นมีลูกแสงสีเขียวลูกหนึ่งบินพรวด ออกมา

พอลูกแสงสีเขียวนั้นปรากฏตัว พวกผีที่ยังไมตายเพราะลูกสายฟ:า ระเบิดก็ราวกับถูกแรงดึงดูดที่มิอาจต,านทานได,ระลอกหนึ่งพาให,พวกมันบินเข,า ไปหาลูกแสงสีเขียวราวกับแมลงเมาที่บินเข,ากองไฟ

ผีทั้งหมดที่ยังลองลอยอยูหายวับเข,าไปในลูกแสงสีเขียวในชั่วพริบตา!

“ไขมุกวิญญาณมืด!”

เพียงแคมองปราดเดียวเนี่ยเทียนก็รู,วาลูกแสงสีเขียวนั้นก็คือแกนกลาง และจิตวิญญาณของเรือรบทางช,างเผือก และก็เป<นวัตถุอันเป<นกุญแจสำคัญใน การกระตุ,นเรือรบทางช,างเผือกด,วย

ที่กอนหน,านี้พวกผีมากมายไมได,ถูกดูดเข,าไปในไขมุกวิญญาณมืด ก็นาจะเป<นเพราะมันต,องการรวบรวมผีให,ได,มากกวาเดิม

จิตวิญญาณของพวกผู,แข็งแกรงเขตสามัญอยางเสิ่นฉงและตงหมิง เซวียนมีประโยชน?ตอไขมุกวิญญาณมืดอยางมาก ที่มันและอสูรกายทิ้งพวกผี จำนวนมากไว,ข,างนอกก็เพราะต,องการจะให,พวกผีชวยเก็บเกี่ยวผลพวงที่มาก กวาเดิม

ทวาเมื่อเนี่ยเทียนและตงลี่เข,ามาใกล, เมื่อลูกสายฟ:าแตกกระจาย พวกผีที่อยูข,างนอกซึ่งไมมีเลือดเนื้อที่แท,จริงจึงถูกโจมตีให,บาดเจ็บสาหัสในชั่ว พริบตา

ไขมุกวิญญาณมืดและอสูรกายคล,ายจะรู,วาหากปลอยผีทิ้งไว,ข,าง นอก พวกผีก็จะต,องถูกลูกสายฟ:าสังหารไปเป<นจำนวนมาก

ด,วยความจนใจ ไขมุกวิญญาณมืดทำได,เพียงบินออกมาจากเรือ รบทางช,างเผือกและเก็บเอาพวกผีที่ยังไมถูกดับทำลายไปทีละตัว

ในชั่วระยะเวลาสั้นแสนสั้น ผีที่ลอยอยูเหนือทะเลสาบและเรือรบ ทางช,างเผือกก็พลันหายวับไป

เมื่อไมมีพวกผีมาขัดขวาง พวกเสิ่นฉงจึงสามารถรวบรวมสมาธิไป รับมือกับคูตอสู,อยางอสูรกายได,อยางเต็มที่

พอพวกอสูรกายสี่ตนที่อยูทามกลางปราณแหงความมืดสีดำ เข,มข,นและกลุมผีสูญเสียการอำพรางจากพวกผีไป แม,วาจะยังคงเคลื่อนที่อยูใน ปราณแหงความมืด ทวาพวกเขาแตละตนกลับปรากฏกายให,เห็นอยางชัดเจน

“พี่หมิงเซวียน เจ,าอูเทียนผู,นั้น…เป<นใครกันแน?”

เสิ่นฉงที่ปลดภาระหนักอึ้งลงไปได,พลันสร,างสนามแรงโน,มถวง ขึ้นมาอยางตอเนื่อง มือคอยโบกสะบัดกระบี่เลมกว,างโจมตีเข,าใสอสูรกายตน นั้นอยางรุนแรง

ขณะที่กระบี่เลมกว,างนั้นโบกสะบัดก็เหมือนวาท,องฟ:าได,ลดตัวลง มา แสงวิเศษสีเทาเหลืองคล,ายกลายมาเป<นภูเขาลูกใหญหนักอึ้งที่กดทับไป แปดทิศ

ดวงตาของอสูรกายตนที่ถูกเขาโจมตีเปลงประกายแสงแปลก ประหลาด มันคอยหันมามองยังเนี่ยเทียนและไขมุกวิญญาณมืดเป<นระยะราว กับกำลังครุนคิดอะไรบางอยางจึงไมได,โต,ตอบกลับมาเต็มกำลัง

นี่ทำให,เสิ่นฉงมีพละกำลังเหลือให,หันไปพูดกับตงหมิงเซวียนที่อยู ข,างกันเพื่อสอบถามถึงตัวตนที่แท,จริงของเนี่ยเทียน

“ข,าก็ไมรู,เหมือนกัน” ตงหมิงเซวียนหันมาตอบรับหนึ่งประโยค “อยาเพิ่งสนใจเขา ทำธุระของพวกเราให,ดีกอน อยายอมให,อสูรกายพวกนี้มา ทำตัวกำเริบเสิบสานในดินแดนดาวตกเด็ดขาด!”

“ก็จริง!” เสิ่นฉงตอบกลับ

เขาไมสนใจตงลี่และเนี่ยเทียนอีก ทุมเทพลังกายและพลังใจ ทั้งหมดไปที่ตัวของคูตอสู,

เมื่อผีหายไป แรงกดดันของคนอื่นๆ ที่เหลือตางก็ลดลงไปฮวบ ฮาบ และพวกเขาก็รู,สึกผอนคลายขึ้นจากเดิมเยอะมาก เส,นประสาทที่ตึง เครียดจึงคอยๆ คลายตัวออก

การหายไปของผีจำนวนมากทำให,ตงลี่สูญเสียเป:าหมาย ได,แตยืน ถือลูกสายฟ:าอึ้งค,างอยูกลางอากาศ

บัดนี้ผู,แข็งแกรงเขตสามัญที่มีเสิ่นฉงและตงหมิงเซวียนเป<นหัว หน,าตางก็ผอนคลายมากกวาเดิมจากการที่ผีหายไป

ทวาเนี่ยเทียนกลับต,องแบกรับแรงกดดันที่นาหวาดกลัวยิ่งกวา เกา!

ชั่วขณะที่ไขมุกวิญญาณมืดดูดตัวพวกผีไปจนเกลี้ยง เนี่ยเทียนก็ สัมผัสได,อยางชัดเจนถึงความกระหายเลือด ความหวาดกลัว ความสิ้นหวัง ความอาฆาตแค,นและความบ,าคลั่งที่ปะปนมากับพลังจิตวิญญาณซึ่งถูก

ปลดปลอยออกมาจากในไขมุกวิญญาณมืด อารมณ?เชิงลบเหลานี้เป<นเหมือน คลื่นที่ซัดสาดเข,ามาโจมตีเขาไมหยุดยั้ง!

เขาพลันตระหนักได,ในชั่วพริบตาวาหลังจากที่ไขมุกวิญญาณมืด ดูดซับเอาผีจำนวนมากไป อานุภาพของมันก็เพิ่มขึ้นเป<นทวีคูณ!

พอผีมากมายที่กอนหน,านี้ลอยตัวอยูเหนือทะเลสาบและล,อม โจมตีพวกเสิ่นฉงเข,าไปอยูในไขมุกวิญญาณมืดก็ทำให,พลังงานที่ไขมุกวิญญาณ มืดสามารถดึงมาใช,ได,เพิ่มขึ้นอีกหลายเทาตัว!

“ฟูGวๆ!”

คายกลดวงดาวที่เกิดจากการรวมตัวกันของทิพย?จักษุเจ็ดข,างซึ่ง อยูข,างกายเขาและตงลี่ต,องแบกรับการโจมตีจากมนต?ดำพลังจิตวิญญาณอยาง ไมขาดระยะ

แสงดาวและควันสีเขียวถูกสาดกระเซ็นออกมาพร,อมกัน ในสมอง ของเขามีเสียงตูมตามดังตอเนื่อง สะเก็ดดาวทั้งเจ็ดดวงนั้นหดเล็กลงเรื่อยๆ คล,ายเปลวเทียนต,องลมที่สามารถมอดดับได,ทุกเมื่อ

เขาจึงตระหนักได,ทันทีวาพลังจิตวิญญาณที่สะสมอยูในสะเก็ด ดาวเจ็ดดวงซึ่งเขาได,มาจากพระราชวังโบราณสะเก็ดดาวในประตูสวรรค?กำลัง จะหมดลง!

“พาข,ากลับไป!” เขาร,องอุทานด,วยความตกใจ

ตงลี่ที่อยูด,านหลังมองเห็นอยางชัดเจนวามีเลือดเป<นลิ่มๆ ไหล ออกมาจากหูของเขา นางจึงตกตะลึงไปทันที

ตงลี่ไมรู,วาใบหน,าของเนี่ยเทียนตอนนี้มีเลือดไหลออกมาทั้งทาง มุมปาก หัวตาและจมูก

นี่คือลางบอกให,รู,วามหาสมุทรจิตวิญญาณของเนี่ยเทียนกำลังจะ รับการโจมตีติดตอกันแบบนี้ตอไปไมไหว!

ไมรู,วาทำไมเมื่อเห็นเนี่ยเทียนที่ยามนี้มีเลือดไหลออกมาทางใบหู นางก็พลันรู,สึกลนลานจนทำอะไรไมถูก

“ไป!” นางตะโกนก,องราวกับคนบ,า

หงส?ดำตัวนั้นเข,าใจความคิดของนาง ปHกกว,างใหญสีดำของมันพัด กระพือทันที กอนจะพานางและเนี่ยเทียนบินไปยังตำแหนงที่พวกฉินแยนยืน อยู

“อยาตายนะ ห,ามตายเด็ดขาด! เจ,าต,องอดทนไว,! ต,องยืนหยัดให, ได,!”

นางโวยวายอยูข,างหูของเนี่ยเทียน คล,ายวาต,องการใช,วิธีการไร, ประโยชน?เชนนี้มาชวยให,กำลังใจเนี่ยเทียน

นางไมรู,วาทำไมยามนี้ตนเองถึงได,รู,สึกปวดใจและหวาดหวั่น นาง รู,แควานางกลัววาเนี่ยเทียนจะตาย

นางเองก็ไมเข,าใจเหมือนกัน ทั้งๆ ที่นางควรจะรังเกียจเนี่ยเทียน ควรจะคาดหวังให,เนี่ยเทียนบาดเจ็บสาหัส แตไมรู,ทำไมในเวลาอยางนี้นางถึงได, เป<นหวงเนี่ยเทียนนัก

หัวใจของนางชาปลาบ ในใจหลงเหลือเพียงความคิดเดียว—เนี่ย เทียนต,องรอด!

ตอให,เนี่ยเทียนจะตายก็ตายได,ด,วยน้ำมือนางคนเดียวเทานั้น ไมใชตายเพราะอสูรกายอะไร หรือตายเพราะฝHมือใคร!

“อู,!”

ขณะที่นางกำลังพาเนี่ยเทียนบินออกไปข,างนอก ไขมุกวิญญาณ มืดที่ลอยอยูเหนือเรือรบทางช,างเผือกอยูตลอดเวลาพลันบินขยับเข,ามาใกล,นาง และเนี่ยเทียน

ราวกับวามีเพียงอยูใกล,เนี่ยเทียนได,มากพอเทานั้น เรือรบทาง ช,างเผือกถึงจะสามารถสำแดงศักยภาพที่ร,ายกาจที่สุดออกมาได,!

การขยับเข,ามาใกล,ของลูกแสงสีเขียวทำให,ตงลี่ทั้งร,อนใจทั้ง เกลียดแค,น ทวานางกลับไมมีความสามารถใดๆ ให,ต,านทานไขมุกวิญญาณมืด ลูกนั้นได,เลย

เมื่อเห็นวาไขมุกวิญญาณมืดขยับเข,ามาใกล,ทีละนิด ด,วยความ เดือดดาล ตงลี่จึงโยนลูกสายฟ:าที่อยูในมือออกไปลูกแล,วลูกเลา

ลูกสายฟ:าระเบิดอยางตอเนื่อง

ดูเหมือนวาไขมุกวิญญาณมืดก็กริ่งเกรงการระเบิดจากลูกสายฟ:า เหมือนกัน มันจึงลองลอยหลบเลี่ยงการระเบิดของลูกสายฟ:าราวกับมี สติปKญญา ทั้งยังตามติดนางและเนี่ยเทียนมาอยางไมลดละ

เวลาเดียวกันนั้น แรงดึงดูดที่ชวนพิศวงระลอกหนึ่งก็บังเกิดขึ้น

แรงดึงดูดนั้นมาจากไขมุกวิญญาณมืด!

“ฟLMวๆ!”

เห็นเพียงวาผีมากมายที่ลองลอยอยูภายในในหุบเขาซึ่งถูกปLดผนึก ไว,ด,วยแสงแหงความมืดสีเขียวดำ รวมไปถึงซากวิญญาณของสัตว?วิเศษที่ตายไป ซึ่งอยูหางออกไปไกลพลันพากันพุงทะยานออกมา

ผีและซากวิญญาณสีเทาหมนมารวมตัวกัน กอนจะผสานรวมเข,า ไปในไขมุกวิญญาณมืด

เมื่อผีและวิญญาณพวกนั้นไหลบามาถึง แสงสีเขียวมืดสลัวที่ไขมุก วิญญาณมืดปลดปลอยออกมาก็ยิ่งสวางจ,ามากขึ้นเรื่อยๆ!

และเลือดที่ไหลออกมาจากรูจมูก หัวตาและใบหูของเนี่ยเทียนก็ ยิ่งมากขึ้นกวาเดิม

ตอให,ตงลี่จะโงแคไหนก็ยังมองออกวาหลังจากที่ผีถูกไขมุก วิญญาณมืดดึงดูดมา แรงกดดันของพวกเสิ่นฉง ตงหมิงเซวียนได,ลดลงไปฮวบ ฮาบ ทวาแรงกดดันของพวกเขาที่หายไปล,วนมาอยูบนตัวของเนี่ยเทียนทั้งหมด!

ปราณของเนี่ยเทียนเริ่มเปลี่ยนมาเป<นออนจาง หนังตาของเขา หนักอึ้งราวกับมีน้ำหนักนับแสนชั่ง

และไมนาน แม,แตการลืมตาขึ้นก็ยังเป<นเรื่องยากลำบากสำหรับ เขา

เขาพยายามฝNนลืมตาอยางตอเนื่อง มองไขมุกวิญญาณมืดที่ขยับ เข,ามาใกล,มากขึ้นทุกขณะ ใช,ปณิธานที่หลงเหลืออยูไมมากพูดกับตงลี่ที่อยู ด,านหลังไมหยุด “พา…พาข,ากลับไป ไปไกลเทาไหรก็ยิ่งดี อยาอยูที่นี่ตอ เด็ดขาด”

เขารู,วาพวกฉินแยนมิอาจชวยเขาได,

เขาเองก็เข,าใจดีวาไมวาเขาจะต,านทานการโจมตีจากไขมุก วิญญาณมืดได,หรือไม เขาก็ไมควรอยูที่นี่อีกตอไปแล,ว

บางทีอาจมีเพียงไปให,ไกลจากเรือรบทางช,างเผือกเทานั้น ไขมุก วิญญาณมืดถึงจะยอมปลอยเขาไปแล,วพาเรือรบทางช,างเผือกออกไปจาก อาณาจักรอั้นหมิง พุงไปสูบางจุดในทางช,างเผือกที่กว,างใหญไพศาลเพื่อไปรับ ตัวผู,แข็งแกรงคนอื่นๆ ของอสูรกายที่รออยูนานแล,ว

เขาเดิมพันให,ไขมุกวิญญาณมืดยอมสละเขาทิ้งแล,วจากไปพร,อม เรือรบทางช,างเผือกเพื่อบรรลุตามเป:าหมายบางอยางของอสูรกาย

“ได,! ข,าจะทำตามที่เจ,าบอก!”

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 427 แผนดินไหวภูเขาถลม!

บัดนี้ตงลี่ไมเหลือความลังเลใดๆ อีกแล’ว

นางรีบเรียกหาหงส+ดำทันทีโดยไมสนใจ ไมแยแสอีกแล’ววาพวกฉิน แยนจะคิดเชนไร

เสียงหวีดร’องของหงส+ดำดังขึ้นมาในสมองของนาง กอนที่มันจะกาง ป5กบินขึ้นสูง ใช’ความเร็วที่มากที่สุดพานางและเนี่ยเทียนบินไปยังท’องฟ9าที่มี พวกสัตว+วิเศษกำลังเขนฆากัน

นั่นเป=นเพราะวาหงส+ดำและตงลี่ตางก็รู’ดีวาหุบเขาด’านหลังมีแสงแหง ความมืดสีเขียวดำชั้นหนึ่งที่แม’แตเสิ่นฉงก็ยังไมสามารถโจมตีให’แตกทลายได’

หากจะต’องเลือกทิศทางหนึ่งเพื่อจากไป หุบเขาที่เดินผานมายอม ไมใชทางเลือกที่ดีที่สุดแนนอน!

พวกฉินแยนที่อยูตรงทะเลสาบเบื้องลางเหมอมองมายังท’องฟ9า เมื่อ เห็นวาทั้งๆ ที่พวกตงลี่บินมาทางพวกเขา แตอยูๆ กลับเปลี่ยนทิศทางพาเนี่ย เทียนไปยังพื้นที่ที่สัตว+วิเศษตอสู’กัดกินกันเอง พวกเขาก็บังเกิดความฉงน สนเทห+

พวกเขาไมรู’วาเกิดเรื่องอะไรขึ้น

พวกตงหมิงเซวียนเองก็สังเกตเห็นการกระทำที่ผิดปกติของเนี่ยเทียน และตงลี่ แตก็ทำอะไรไมได’เชนกัน

เพราะทุกคนที่อยูในเหตุการณ+ตางก็ไมมีความสามารถให’บินขึ้นไป กลางอากาศ

—มีเพียงตงลี่เทานั้นที่ทำได’

เมื่ออยูภายใต’การนำของหงส+ดำ ตงลี่และเนี่ยเทียนจึงเปลี่ยนทิศ ทางตรงดิ่งไปยังกลางอากาศที่มีพวกสัตว+วิเศษกำลังเขนฆากันเองอยางบ’าคลั่ง

พอเห็นวาตงลี่และเนี่ยเทียนคอยๆ หางไปไกลจนทิ้งระยะหาง ชวงหนึ่งกับเรือรบทางช’างเผือก ไขมุกวิญญาณมืดเม็ดนั้นที่ตามติดไมปลอยก็ พลันหยุดชะงักอยูกลางอากาศ

ไขมุกวิญญาณมืดเองก็คล’ายกำลังครุนคิด ครุนคิดวาควรจะไลตามไป สังหารเนี่ยเทียนตอดีหรือไม หรือวาควรเป=นผู’ชักนำเรือรบทางช’างเผือกตอไป เพื่อพาเรือรบทางช’างเผือกไปยังจุดหมายที่กำหนดไว’ลวงหน’า

การหยุดชะงักของมันไมได’ดำเนินอยูนานนัก

เพราะไมนานมันก็เหมือนจะตัดสินใจเด็ดขาดได’!

พลังงานแปลกประหลาดระลอกหนึ่งถูกปลดปลอยออกมาจากใน ไขมุกวิญญาณมืดสีเขียวรุบรู แล’วก็เห็นเพียงวาในหุบเขาที่หางออกไปไมไกล ผนังหินทั้งสองข’างมีคลื่นแสงสีเขียวกระเพื่อมขึ้นมาอีกครั้ง

คลื่นแสงสีเขียวเหลานั้นและแสงแหงความมืดสีเขียวดำที่ตัดขาด หนทางย’อนกลับของทุกคน รวมไปถึงผิวน้ำของทะเลสาบที่เป=นสีเขียวเข’มตางก็ คล’ายถูกรวบรวมพลังงานบริสุทธิ์ให’กรอกเทเข’าไปยังเรือรบทางช’างเผือกที่ ลอยตัวอยูกลางอากาศ

เสียงกัมปนาทระเบิดดังก’องออกมาจากด’านในเรือรบทางช’างเผือก!

เรือรบทางช’างเผือกที่คอยๆ ลอยขึ้นพลันเพิ่มความเร็วมากขึ้น เรื่อยๆ กอนจะพุงทะยานขึ้นไปยังท’องฟ9าเบื้องบน!

อสูรกายสี่ตนพอเห็นวาเรือรบทางช’างเผือกลอยขึ้นมาและทำทา จะพุงตัวออกไปจากอาณาจักรอั้นหมิง พวกเขาก็สละคูตอสู’ของตัวเองทิ้งทันที โดยไมคิดให’มากความ แล’วทุกตนก็ลดตัวดิ่งลงอยูเหนือเรือรบทางช’างเผือก

ขณะที่พวกเสิ่นฉงพยายามจะลดตัวลงไปในเรือรบทางช’างเผือก ด’วยกลับถูกแรงผลักระลอกหนึ่งเหวี่ยงตัวออกมาจนรวงกราวลงบนทะเลสาบ

ทะเลสาบที่เดิมทีเป=นสีเขียวเข’ม เนื่องจากพลังงานบางอยาง หายไปก็พลันเปลี่ยนมาเป=นใสสะอาดอยางถึงที่สุด ไมมีความผิดปกติใดๆ หลงเหลืออีก

ทวาถึงแม’เรือรบทางช’างเผือกจะบินขึ้นฟ9าไปด’วยพลังงาน มหาศาล ไขมุกวิญญาณมืดเม็ดนั้นกลับไมได’กลับคืนไปที่เรือ

มันแยกแยะทิศทางอยูชั่วครูกอนจะบินไลตามเนี่ยเทียนไปอีกครั้ง!

“ทำไมตงลี่ถึงพาเนี่ยเทียนหนีไปแล’วละ?”

เฉาชิวสุยที่อยูข’างทะเลสาบคืนสติกลับมาในที่สุด เขาตะโกนเสียง ดัง

ฉินแยนมีสีหน’าหดหู “บางที บางทีนางอาจรู’สึกวาพวกเราไมมี กำลังมากพอจะชวยเหลืออูเทียนได’กระมัง?”

“ลูกแสงสีเขียวนั่นก็ยังตามไปเหมือนเดิม!” เฉียนซินมีสีหน’ามืด ทะมึน “เกรงวาลูกแสงนั่นคงบันทึกความลับของเผาอสูรกายเอาไว’! ของสิ่งนั้น สำคัญอยางยิ่งยวด!”

“ไขมุกวิญญาณมืดนะหรือ?” ฉินแยนอึ้งงัน พอตีความ ความหมายในคำพูดของเฉียนซินออก นางก็พูดด’วยน้ำเสียงไมเป=นมิตร “หาก เจ’าต’องการครอบครองไขมุกวิญญาณมืดก็ตามตงลี่ไปสิ บางทีหากเจ’ามี ความสามารถมากหนอยก็คงจะชวงชิงวัตถุมหัศจรรย+ของเผาอสูรกายชิ้นนั้นมา จากมือพวกผีมากมายได’”

“ข’า ข’าก็ไมได’หมาความวาอยางนี้สักหนอย” เฉียนซินที่ถูกพูด แทงใจดำกลาวด’วยความกระอักกระอวน

ฉินแยนแคนเสียงเย็นหนึ่งครั้งแล’วก็ไมสนใจเขาอีก

และเวลานี้เอง ในหุบเขาที่พวกเขาเพิ่งจากมาก็มีเสียงดังสนั่น หวั่นไหวลอยมา

เห็นเพียงวาภูเขาสองลูกที่ขนาบข’างหุบเขาพังถลมครืนครั่น เศษ หินปลิววอนกระจายไปทั่วทิศ

แม’แตพื้นดินที่พวกเขายืนอยูก็ยังสั่นไหว แผนดินไหวภูเขาโยก คลอน!

ผิวน้ำของทะเลสาบที่เคยมีเรือรบทางช’างเผือกจมลึกอยูพลันสาด กระเซ็น พวกเสิ่นฉงและตงหมิงเซวียนที่รวงลงไปบนทะเลสาบได’แตแหงนหน’า มองเรือรบทางช’างเผือกที่บินขึ้นฟ9าด’วยความเร็วที่นาเหลือเชื่อโดยที่ทำอะไร ไมได’แม’แตน’อย

พวกเขาเหยียบอยูบนขอนไม’ที่ลอยน้ำ ขับเคลื่อนพลังวิญญาณให’ พาพวกเขาพุงตัวไปยังริมฝHIงอยางรวดเร็ว

ทวาทิศทางที่พวกเขาจากไปกลับไมใชจุดที่พวกฉินแยนยืนอยู แต เป=นจุดที่ตงลี่และเนี่ยเทียนหนีไป

บางทีพวกเขาคงเป=นหวงตงลี่และเนี่ยเทียน หมายจะยื่นมือเข’า ชวยเหลือ และบางทีก็อาจเป=นเพราะหลังจากที่เรือรบทางช’างเผือกพุงตัวออก จากอาณาจักรอั้นหมิงไปแล’วจึงฝากความหวังสุดท’ายไว’ที่ไขมุกวิญญาณมืด พยายามที่จะเอาวัตถุมหัศจรรย+ชิ้นนั้นของอสูรกายมาครอบครองให’ได’

สรุปแล’วก็คือฉินแยนมองออกวาพวกเขาตางก็ห’อดิ่งไปหาตงลี่

ที่นาเสียดายก็คือตอให’พวกเขามีตบะถึงเขตสามัญก็ยังไมสามารถ โบยบินกลางอากาศเฉกเชนตงลี่ที่อาศัยวิญญาณสัตว+หงส+ดำได’

นี่หมายความวาตอให’พวกเขาออกไปจากทะเลสาบได’แล’ว หาก คิดจะตามตงลี่และเนี่ยเทียนไปก็ยังไมใชเรื่องงายนัก

เวลาเดียวกันนั้น

บนเรือรบทางช’างเผือกที่บินขึ้นฟ9า อสูรกายทั้งสี่ตนก’มหน’าลง มองทะเลสาบที่คอยๆ กลายเป=นจุดเล็กๆ ด’วยสีหน’าหนักใจไมตางกัน

“ไต’เท’าตี๋หยาลั่ว ไขมุกวิญญาณมืด…ไมได’กลับคืนสูตำแหนง พวก เราควรจะทำเชนไรดี?”

อสูรกายตนหนึ่งมองไปยังอสูรกายตนที่เปLดเผยโฉมหน’าแล’วกลาว ด’วยความหวาดกลัว “ไขมุกวิญญาณมืดไมกลับเข’ามาอยูในเรือรบทางช’างเผือก พวกเราจะยังไปถึงจุดหมายปลายทางที่กำหนดไว’ได’หรือไม?”

ตี๋หยาลั่วอสูรกายตนแรกที่ปรากฏตัวในอาณาจักรอั้นหมิงครุนคิด อยูชั่วครูจึงกลาววา “ไขมุกวิญญาณมืดมีความเชื่อมโยงกับเรือรบทางช’างเผือก มันกำลังไลตามผู’สืบทอดของพระราชวังโบราณสะเก็ดดาวไป หลังจากฆาคนผู’ นั้นได’แล’วก็นาจะตามกลับมา ไมต’องเป=นกังวลมากนัก ตอนสุดท’ายที่มันเปLดใช’ เรือรบทางช’างเผือกกได’รวบรวมพลังงานที่หลงเหลืออยูในอาณาจักรอั้นหมิง ทั้งยังบอกทิศทางการเดินเรือให’กับเรือรบทางช’างเผือกแล’ว”

“พวกเราแครอเฉยๆ รอให’มันกลับคืนมาก็พอ”

“แตวาหากมันไมสามารถกลับคืนมาได’ละ เราควรจะทำอยางไร ดี?” อสูรกายตนที่เอยถามกอนหน’านี้พูดขึ้นมาอีกครั้ง

“มันต’องกลับมาแน!” ตี๋หยาหลัวตะคอกเสียงดังอยางไมยอมให’ ปฏิเสธ

อสูรกายตนนั้นไมกล’าถามอีก

หลังจากนั้นไมนานเรือรบทางช’างเผือกก็พุงออกไปจากอาณาจักร อั้นหมิง เหยียบยางเข’าสูทางช’างเผือกที่กว’างใหญอยางแท’จริง

พวกอสูรกายสี่ตนเองก็ถูกบีบให’ต’องหดตัวเข’าไปอยูด’านในของ เรือรบทางช’างเผือก

……

อาณาจักรอั้นหมิง

ข’างภูเขาใหญยักษ+ลูกหนึ่งคือที่ตั้งของตำหนักเทพเพลิงอันเป=น หนึ่งในสองสำนักผู’ฝNกลมปราณที่แข็งแกรงที่สุดของอาณาจักรแหงนี้ ผนังหินที่ แดงฉานถูกนำมากอเรียงกันขึ้นเป=นตำหนักหินที่โออามโหฬาร

ถังหยางที่พายแพ’จากการประลองในประตูสวรรค+ถึงแม’จะชวงชิง เอาตราประทับสะเก็ดดาวมาจากมือของหนิงหยางไมได’ ทวาเขาก็ยังกลับคืน มายังตำหนักเทพเพลิงได’สำเร็จ

สองป5ที่ผานมา เขาได’เลื่อนจากต’นสวรรค+ชวงท’ายมาสูเขตสามัญ ชวงต’นได’อยางราบรื่น

ชวงเวลาที่ผานมาผู’ฝNกลมปราณขอบเขตกลางสวรรค+และต’น สวรรค+จำนวนมากของตำหนักเทพเพลิงล’วนหายตัวไปอยางไร’รองรอย คน เหลานั้นตางก็ไมได’กลับสำนักมาตามเวลาที่กำหนด ทำให’ถังหยางแอบรู’สึกไม สบายใจ

เขาติดตอไปหาวังวิญญาณ เดิมทีนึกวาพวกวังวิญญาณแอบ สังหารคนของพวกเขาอยางกำเริบเสิบสาน

แตดูจากข’อมูลที่ได’รับมาจากทางวังวิญญาณก็ดูเหมือนวา สถานการณ+ของฝPายนั้นเหมือนกับตำหนักเทพเพลิงไมมีผิดเพี้ยน คนมากมาย

ของวังวิญญาณเองก็ไมได’กลับสำนักกันมานานมากแล’ว แม’แตศพของพวกเขา ก็ยังหาไมเจอ

จากนั้นถังหยางก็ได’รับขาวมาติดๆ กันวาสำนักผู’ฝNกลมปราณ เล็กๆ บางสวนในอาณาจักรอั้นหมิงก็มีผู’แข็งแกรงจำนวนมากหายตัวไปเชนกัน

เจ’าตำหนักของตำหนักเทพเพลิงสั่งความให’เขาตรวจสอบเรื่องนี้ ทวาเขากลับไมมีเบาะแสอะไรเลยสักอยาง

ขณะที่เขากำลังปวดหัวอยางถึงที่สุดนั้น เขาพลันมองเห็นวามีคน ผู’หนึ่งที่เปลวเพลิงลุกทวมรางบินออกมาจากปากปลองภูเขาไฟขนาดยักษ+

นาทีถัดมาความคิดกลุมหนึ่งก็ตรงเข’ามาในจุดลึกของสมองเขา

“หุบเขาทางทิศใต’ของอาณาจักรอั้นหมิงเกิดแผนดินไหวอยาง หนัก เกรงวาคงมีเรื่องใหญเกิดขึ้น เจ’าจงรีบไปตรวจสอบดูเถิด”

ถังหยางตัวสั่นเยือก คุกเขาข’างหนึ่งลงไปกับพื้นแล’วพยักหน’า ตอบรับทันที “นายทานโปรดวางใจ ข’าจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้!”

“คนผู’นั้นของวังวิญญาณก็นาจะสัมผัสได’เหมือนกัน คนของพวก เขายอมตามไปที่นั่นด’วย เจ’าไปตรวจสอบดูให’แนชัดวาเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน แตไมจำเป=นต’องมีเรื่องกับวังวิญญาณ”

“ข’าติดตอกับพวกเขามากอนแล’ว”

ถังหยางพยักหน’ารับอีกครั้ง “รับทราบ!”

เขาที่ได’รับขาวจึงรีบระดมผู’ฝNกลมปราณหลายคนของตำหนักเทพ เพลิงให’ขับเคลื่อนอาวุธวิเศษประเภทบิน ตรงดิ่งไปยังหุบเขาทางทิศใต’ของ อาณาจักรอั้นหมิงทันที

แทบจะเวลาเดียวกันนั้นก็มีอาวุธวิเศษประเภทบินลำหนึ่งบรรทุก ผู’แข็งแกรงของวังวิญญาณให’ตรงไปยังทิศทางเดียวกัน

ทิศทางนั้นก็คือตำแหนงที่พวกคนของอาณาจักรปPายจั้นยืนอยู

……

จุดลึกของปPารกครึ้มทางทิศใต’อาณาจักรอั้นหมิง

หงส+ดำตัวใหญที่มีลักษณะเหมือนภาพลวงตาพาตงลี่และเนี่ย เทียนบินผานต’นไม’ดึกดำบรรพ+ที่สูงเสียดฟ9า

หางออกไปหลายพันเมตร ไขมุกวิญญาณมืดลอยลองอยางไร’ น้ำหนักตามมาติดๆ และคอยๆ ขยับเข’ามาใกล’มากขึ้นเรื่อยๆ

พื้นที่ที่ไขมุกวิญญาณมืดบินผาน สัตว+วิเศษมากมายที่เขนฆากัน อยูเบื้องลางก็เกิดเป=นวิญญาณใหมอยางตอเนื่อง

วิญญาณของสัตว+วิเศษถูกไขมุกวิญญาณมืดดูดดึงจึงกลายมาเป=น กลุมควันสีเทาแล’วหายเข’าไปในไขมุก

ราวกับวาที่ไขมุกวิญญาณมืดไมได’ใช’ความเร็วที่มากที่สุดไล ตามมาก็เพราะวามันต’องการดูดซับวิญญาณของสัตว+วิเศษเพื่อสะสมพลังงาน มากกวาเดิมไปด’วย

“เนี่ยเทียน! เนี่ยเทียนเจ’ายังสบายดีอยูไหม?” ตงลี่ร’องเรียกเบาๆ

มาถึงเวลานี้ เนื่องจากหลุดพ’นจากเส’นสายตาของพวกฉินแยนมา นานแล’ว นางที่กอนหน’านี้ใช’มือทั้งคูรัดไต’รักแร’ของกอดเนี่ยเทียนจึงเปลี่ยนมา เป=นโอบกอดเขาแนนโดยไมสนใจอีกวาทวงทาจะลอแหลม

นางที่กอดรัดเนี่ยเทียนไว’แนบแนนมองเห็นวาเลือดที่ไหลออกมา จากหูของเนี่ยเทียนได’ซึมมาโดนอาภรณ+ตรงไหลของนาง อาบย’อมพื้นที่นั้นให’ กลายเป=นสีแดงสด

นางร’องเรียกหาเนี่ยเทียนครั้งแล’วครั้งเลา ทวาเนี่ยเทียนกลับไม ตอบรับ

หัวใจของนางคอยๆ หนักอึ้งและจมดิ่ง

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 428 ชวยนาย

จุดที่พวกสัตว วิเศษเขนฆากันเอง

ตอนที่ผู&แข็งแกรงเขตสามัญอยางเสิ่นฉง ตงหมิงเซวียนไลตามทิศทาง ที่ตงลี่และเนี่ยเทียนจากมา พวกเขาก็บุกทะเลอทะลาเข&าไปในพื้นที่แหงนั้น

เดิมทีสัตว วิเศษที่สูญเสียสติป4ญญาเพราะอสูรกายก็กำลังเขนฆา กันเองอยูแล&ว พอเห็นเผามนุษย แปลกหน&าโผลเข&ามาในพื้นที่แหงนี้ก็ดู เหมือนวาสัตว วิเศษจะเจอกับเป7าหมายใหม

สัตว วิเศษระดับสี่จำนวนมากซึ่งปะปนไปด&วยสัตว วิเศษระดับห&าตัว หนึ่งเริ่มพุงเข&ามาโจมตีพวกเสิ่นฉง

พวกเขาไมต&องการตอสู& ทวาหนทางเบื้องหน&ายังคงถูกสัตว วิเศษกั้น ขวางเอาไว& ต&องเสียเวลาไปมากถึงจะฝ<าออกมาจากฝูงสัตว วิเศษได&

ตงหมิงเซวียนที่เพิ่งจะสลัดตัวหลุดออกมาอยางยากลำบากพลัน หยุดชะงัก อารมณ กลับคืนสูความมีสติอีกครั้ง เขากลาววา “ไมต&องไลตามกัน ไปทุกคน เพราะเรือรบทางช&างเผือกเผาอสูรกายของทางฝ4?งนั้นพุงตัวออกไปจึง ทำให&เกิดความเคลื่อนไหวอยางรุนแรง สองทานนั้นของวังวิญญาณและตำหนัก เทพเพลิงต&องสัมผัสได&อยางแนนอน”

“ไมต&องคิดมากข&าก็รู&วาวังวิญญาณและตำหนักเทพเพลิงต&องสงคน มาตรวจสอบแนๆ พวกเด็กรุนเล็กเหลานั้น…อาจจะรับมือไมได& จำเปCนต&องแบง คนพาพวกเขากลับไปยังอาณาจักรป<ายจั้นโดยเร็วที่สุด”

เสิ่นฉงครุนคิดเล็กน&อยก็รู&วาการคาดเดาของเขานาจะเปCนจริงได&ถึง แปดเก&าสวน

“เอาอยางนี้ก็แล&วกัน” เขาชี้ไปที่โฉวเหลียงและกูฮั่นแหงตระกูลกู “พวกเจ&าสองคนพาเด็กรุนเล็กพวกนั้นเดินทางกลับไปยังอาณาจักรป<ายจั้น โดยเร็วที่สุด”

โจวเหลียงพยักหน&ารับทันที

กูฮั่นมีทาทีลังเลอยางเห็นได&ชัด “ลูกแสงสีเขียวนั้นสำคัญมาก อาจจะ เกี่ยวข&องกับเรือรบทางช&างเผือกของเผาอสูรกาย ข&ากังวลวา…”

“ไมเชื่อใจพวกเรารึ?” เสิ่นฉงหรี่ตาลงแล&วกลาวด&วยสีหน&าไมเปCนมิตร “หากขนาดพวกเราสามคนก็ยังไมสามารถหาลูกแสงสีเขียวนั่นเจอและไม สามารถพามันกลับไปยังอาณาจักรป<ายจั้นได& เพิ่มพวกเจ&าเข&ามาอีกสองคนแล&ว จะมีประโยชน อะไร? นอกจากนี้หากทุกคนพากันไปค&นหาหมด ถ&าพวกเด็กรุน เล็กถูกคนของตำหนักเทพเพลิงและวังวิญญาณจับตัวไป ใครจะเปCนคน รับผิดชอบ?”

“ไมใชไมเชื่อใจ เพียงแตวา…” กูฮั่นยิ้มเจื่อน ในที่สุดก็พยักหน&า รับ “ถ&าอยางนั้นก็ตกลง ข&ากับโฉวเหลียงจะ พาพวกเขากลับไปอาณาจักร ป<ายจั้นกอน ทางนี้คงต&องไหว&วานพวกเจ&าสามคนแล&ว”

เสิ่นฉงไมคิดจะตอบกลับ

ตงหมิงเซวียนจึงเปCนฝ<ายพูดวา “ตระกูลกูของพวกเจ&าวางใจได& หากสามารถนำลูกแสงสีเขียวของอสูรกายกลับไปยังอาณาจักรป<ายจั้นได&จริงๆ ข&ารับรองวาจะต&องเชิญคนตระกูลกูของพวกเจ&าให&มารวมสำรวจความลี้ลับของ มันรวมกัน จะไมมีทางยึดครองเปCนของตนเพียงผู&เดียวเด็ดขาด”

“ดี!” กูฮั่นเองก็กลัววาสถานการณ จะเลวร&ายจึงไมพูด มากอีก แตรีบย&อนกลับไปทางเกาทันที

“ฝากด&วยละ” โฉวเหลียงทิ้งประโยคนั้นไว&ก็จากไปพร&อมกับเขา

“ไอ&พวกใจคอคับแคบ” หลังจากที่กูฮั่นหายตัวไป เสิ่นฉงถึงได& วิจารณ เสียงเย็น

ตงหมิงเซวียนไมได&รับคำ แตรวบรวมสมาธิเพงมองไปเบื้องหน&า แล&วใช&พลังจิตวิญญาณรับสัมผัส

ผานไปครูหนึ่งเขาก็พูดแนะนำวา “ตงลี่มีวิญญาณสัตว หงส ดำอยู ด&วยจึงสามารถบินไปกลางอากาศได& ทวาขอบเขตของนางมีจำกัด ไมสามารถ ควบคุมให&หงส ดำปลดปลอยพลังทั้งหมดออกมาได&อยางแท&จริง ไมสามารถโบย บินได&นานนัก”

“ทวาผานไปเพียงแคครูเดียวนี้นางกลับออกไปนอกขอบเขตการ รับสัมผัสของข&าแล&ว และพวกเจ&าก็นาจะเปCนเหมือนกัน”

“พวกเราสามคนแยกกันตามหา ตามความเห็นข&า อยางน&อยอีก ครึ่งชั่วยาม นางก็คงถูกบีบให&ต&องลดตัวลงมาอยูบนพื้น”

เดิมทีเสิ่นฉงและโจวหรูอวิ๋นแหงองค กรการค&าสุยเยวก็มีความเห็น แบบเดียวกันอยูแล&ว พอได&ยินอยางนั้นจึงพยักหน&าแสดงวาเห็นด&วย

ตงหมิงเซวียนใครครวญอยูชั่วครูจึงพูดอีกครั้งวา “หากคนที่ เจอตงลี่คือพวกเจ&าสองคน ข&าหวังวาพวกเจ&าจะพยายามสุดความสามารถเพื่อ ชวยตงลี่และอูเทียน”

“นั่นมันแนอยูแล&ว” โจวหรูอวิ๋นรีบพูด

นางสนิทกับตงหมิงเซวียนมากที่สุด อีกทั้งองค กรการค&าสุยเยวกับ ตระกูลตงก็ไปมาหาสูกันบอยครั้งมากที่สุด นางรู&ดีวาตงหมิงเซวียนกังวลเรื่อง อะไรจึงรับปากเขาทันที

ตงหมิงเซวียนจึงรีบหันมามองเสิ่นฉงแหงหอโอสถ

เขากังวลวาหลังจากเสิ่นฉงเจอกับตงลี่จะคิดแตเอาลูกแสงสีเขียว ของเผาอสูรกายมาให&ได&โดยที่ไมสนใจวาตงลี่จะเปCนหรือตาย

ในสายตาของเสิ่นฉง ลูกแสงสีเขียวนั่นยอมสำคัญกวาตงลี่มากนัก

“ข&ารับปากวาจะพยายามปกป7องตงลี่ปลอดภัยให&มากที่สุดเทาที่ จะทำได&!” เสิ่นฉงกลาวหนักแนน

“เจ&าเด็กอูเทียนคนนั้น เรื่องเปCนไงมาไงกันแน?” โจวหรูอวิ๋นเอย ถาม

ดวงตาเสิ่นฉงเปลงประกายวิบวับ แล&วจึงพูดวา “อูเทียนผู&นั้นไม ธรรมดา มีตบะเพียงแคกลางสวรรค กลับสามารถข&ามทะเลสาบไปได& ข&าวา ความเปCนมาของเขาต&องนาสงสัยมากแนนอน”

ตงหมิงเซวียนรู&ตัวตนของเนี่ยเทียนดีอยูแล&ว แตเขาคิดอยูชั่วครูก็ ยังตัดสินใจที่จะไมพูดออกมา

เนี่ยเทียนคือผู&สืบทอดของพระราชวังโบราณสะเก็ดดาว หาก ปลอยให&เสิ่นฉงรู&ตัวตนที่แท&จริงของเขา หรือหากพวกเขาเจอเข&ากับเสิ่นฉงโดย บังเอิญ เขากังวลวาเสิ่นฉงจะเกิดจะละโมบแล&วพยายามทดลองทรมานจิต วิญญาณของเนี่ยเทียนเพื่อบีบให&เขาคายความลับเกี่ยวกับตราประทับสะเก็ด ดาวออกมา

“ตงลี่เปCนคนพาเขามา รายละเอียดมากกวานี้ข&าเองก็ไมรู&” ตง หมิงเซวียนกลาวเรียบๆ

“งั้นก็เอาตามนี้แล&วกัน ทุกคนแยกกันไปตามหา หวังวาจะหาพวก เขาเจอ” โจวหรูอวิ๋นพูดจบก็จากไปกอนเปCนคนแรก

ตงหมิงเซวียนและเสิ่นฉงมองสบตากันกอนจะแยกย&ายกันไปคน ละทาง

……

ระหวางผืนป<าที่ต&นไม&ดึกดำบรรพ ขึ้นรกครึ้ม

ตงลี่โอบกอดเนี่ยเทียนบินอยูกลางอากาศตามการนำทางของหงส

ดำตัวนั้น

และก็เปCนอยางที่ทานอาตงหมิงเซวียนของนางพูดไว& นางมีตบะ เพียงต&นสวรรค ชวงต&น อีกทั้งชวงเวลาในการชุบหลอมวิญญาณสัตว ก็สั้นมากจึง ไมสามารถอาศัยพละกำลังของวิญญาณสัตว หงส ดำให&โบยบินกลางอากาศได& นานนัก

พลังวิญญาณที่มาจากในรางของนางกำลังไหลหายไปอยาง รวดเร็ว ความเร็วของหงส ดำก็คอยๆ ช&าลงไปด&วย

นางจำต&องหันกลับไปมองด&านหลังถี่ๆ

ตอนแรกเริ่มสุด เปCนเพราะไขมุกวิญญาณมืดที่มีแสงสีเขียวแปลก ประหลาดเปลงวาบจำเปCนต&องดูดซับวิญญาณของสัตว วิเศษ ความเร็วที่ไล ตามมาจึงคอนข&างช&า

ทวาไมนานพื้นดินที่ไขมุกวิญญาณมืดลองลอยผานก็ไมมีสัตว วิเศษ จำนวนมากเขนฆากันอีกแล&ว และก็ไมมีวิญญาณดวงใหมเกิดขึ้นด&วย

ดังนั้นไขมุกวิญญาณมืดจึงไมคิดจะเสียเวลาอีกตอไป ความเร็วใน การไลตามมาจึงเพิ่มขึ้นอีกเล็กน&อย

กลับเปCนตงลี่เสียอีกที่เนื่องจากพลังวิญญาณเผาผลาญมากเกินไป พลังจิตก็ไหลหายไปอยางรวดเร็ว หงส ดำที่ปรากฏตัวอยูนานแล&วจึงเริ่มทนไม ไหว ความเร็วในการบินจึงเปลี่ยนมาเปCนเชื่องช&าลงเรื่อยๆ

ทั้งสองฝ<ายที่ทิ้งหางกันในตอนแรก เวลานี้กลับยนระยะทางเข&า ไปใกล&กันอยางรวดเร็ว

ตงลี่ใช&เสียงเบาๆ เอยเรียกครั้งแล&วครั้งเลาก็ยังไมได&รับการตอบ รับจากเนี่ยเทียน นางจึงไมพยายามทำสิ่งที่เปลาประโยชน อีกตอไป แตตั้งใจพา เนี่ยเทียนห&อตะบึงออกไปไกล หวังวาจะหนีพ&นการไลลาของไขมุกวิญญาณมืด

นางคิดวาสุดท&ายแล&วไขมุกวิญญาณมืดนั่นก็ต&องกลับคืนไปยังเรือ รบทางช&างเผือกของเผาอสูรกาย ไมมีทางอยูในอาณาจักรอั้นหมิงนานนัก

นางหวังเพียงวาเมื่อไขมุกวิญญาณมืดไลตามมานานแตก็ยังไมได& ผลลัพธ ใด มันจะเปCนฝ<ายปลอยเนี่ยเทียนไปเอง

ทวาทุกครั้งที่นางหันกลับไปมอง ไขมุกวิญญาณมืดนั้นกลับขยับ เข&ามาใกล&มากขึ้นเรื่อยๆ ไมมีวี่แวววาจะจากไปแม&แตน&อย นี่ทำให&นางต&องร&อง ทุกข อยูกับตัวเอง

“ซวยจริงๆ เลย”

จนถึงกระทั่งตอนนี้ การเดินทางมายังอาณาจักรอั้นหมิงถือเปCน การกระทำที่ล&มเหลวครั้งหนึ่ง

พวกเขาไมได&วัตถุดิบและเวทลับสำหรับการบำเพ็ญตบะใดๆ มา จากโบราณสถานของอสูรกาย แถมยังเสียหายอยางหนักด&วย

ตอนนี้เรือรบทางช&างเผือกก็ออกไปจากอาณาจักรอั้นหมิงแล&ว และนางก็ได&แตพยายามพาเนี่ยเทียนหนีอยางเดียวโดยที่ไมสามารถทำอะไรได& อีก

ไขมุกวิญญาณมืดดูดซับเอาวิญญาณของผีไปเปCนจำนวนมาก สะสมพลังงานไว&มากมาย ขณะที่ไลตามมาเนื่องจากสาเหตุเรื่องระยะทางจึงไม สามารถปลดปลอยคลื่นจิตวิญญาณระลอกใหมออกมาได& ทวาเมื่อระยะหาง ของทั้งสองฝ<ายขยับเข&ามาใกล&กันมากขึ้น ไขมุกวิญญาณมืดนั้นต&องกระตุ&นใช& การโจมตีทางมนต ดำที่นาหวาดกลัวอีกครั้งแนนอน

และดูเหมือนวาตอนนี้เนี่ยเทียนจะหมดสติไปแล&ว

หากไขมุกวิญญาณมืดสำแดงอิทธิฤทธิ์อีกครั้ง ด&วยขอบเขตและ ตบะของนางยอมไมสามารถต&านทานได&แน

“จะทำอยางไรดี? ข&าควรจะทำอยางไรดี?” นางร&อนใจราวกับมี ไฟลน อดที่จะครุนคิดไมได& “การที่พาเนี่ยเทียนหนีออกมาจากทะเลสาบตาม คำบอกของเขาเมื่อครูนี้ ถือวาข&าทำถูกแล&วหรือไม? หากได&รับการปกป7องจาก พวกทานอาหมิงเซวียนที่มีเขตสามัญจะดีกวานี้หรือเปลา? หากกลับไปตอนนี้คง ไมทันแล&วกระมัง?”

และเวลานี้เอง ในสมองของนางก็มีเสียงร&องของหงส ดำดังลอยมา

นางที่มีความเชื่อมโยงอันมหัศจรรย กับหงส ดำเข&าใจได&ทันทีวา วิญญาณสัตว ของมันฝNนประคองตัวเองไมไหวอีกแล&ว และต&องการกลับคืนเข&า มาอยูในกายของนาง

นางพลันบังเกิดความสิ้นหวัง

“ฟ4?บๆๆ!”

หงส ดำที่โบยบินอยูกลางอากาศบินโฉบลงมายังผืนป<ารกครึ้ม เบื้องลางด&วยอาการสายสะบัด เห็นได&ชัดวาถูกดึงพลังนำมาใช&ลวงหน&ามาก เกินไป

“ตูม!”

นาทีที่นางซึ่งโอบกอดเนี่ยเทียนกระแทกลงมาบนพื้นนั้น หงส ดำก็ กลายรางมาเปCนมานแสงสีดำมืดมิดที่หดหายเข&าไปในรางของนาง

หงส ดำไมเหลือกำลังให&พานางบินตอไปได&อีกแล&ว

หางออกไปไกล ไขมุกวิญญาณมืดปลอยปลอยแสงสีเขียวหมนราว กับเปCนปราณแหงความมืดที่บริสุทธิ์ที่สุดออกมา

“จบกัน” ตงลี่เย็นวาบไปทั้งราง

“อู&!”

ไขมุกวิญญาณมืดพุงตัวมาถึงราวกับสายฟ7าสีเขียวเส&นหนึ่ง

ไขมุกวิญญาณมืดที่มีแสงสีเขียววาววับลอยอยูหางจากเบื้อง หน&าตงลี่ไปห&าเมตร แตกลับไมได&ปลดปลอยมนต ดำพลังจิตออกมาเลนงานนาง

ราวกับวาสำหรับไขมุกวิญญาณมืดแล&ว ตงลี่ไมมีคาพอให&พูดถึง มันถึงขั้นไมคิดจะเสียพลังจิตวิญญาณไปกับตัวตงลี่แม&แตเสี้ยวเดียวในขณะที่ยัง ไมได&จัดการกับเนี่ยเทียนแบบนี้

ไขมุกวิญญาณมืดเหมือนดวงตามืดสลัวข&างหนึ่งที่จ&องนิ่งมายังเนี่ย เทียน กอนที่มันจะเริ่มปลอยคลื่นจิตวิญญาณที่แข็งแกรงออกมา

สะเก็ดดาวเจ็ดดวงในมหาสมุทรจิตวิญญาณของเนี่ยเทียนดับแสง ไปนานแล&ว เพราะถูกเผาผลาญพลังจิตวิญญาณมากเกินไป ตอนนี้จึงเปCน เหมือนโคมไฟที่มอดดับ

พอคลื่นพลังจิตวิญญาณของไขมุกวิญญาณมืดกระเพื่อมออกมา เนี่ยเทียนที่หมดสติไปจึงถูกปลุกให&ตื่นในชั่วพริบตา

ในที่สุดเขาก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง กอนที่เขาจะหันมามองยังวัตถุ มหัศจรรย ที่สร&างขึ้นโดยเผาอสูรกาย แล&วเขาก็สัมผัสได&ทันทีถึงกระแสคลื่น ความรู&สึกเชิงลบไร&ที่สิ้นสุดซึ่งกำลังไหลบาเข&ามาหาเขา

“ฟู<วๆ!”

เกราะมังกรเพลิงที่ซอนตัวอยูในกำไลเก็บของของเขาคล&ายมีลาง สังหรณ ถึงอะไรบางอยางจึงบินพรวดออกมา

ตรงหน&าอกของเสื้อเกราะ แกนเลือดอัศจรรย ที่อยูตรงตำแหนง หัวใจพลันปลดปลอยคลื่นห&วงมิติชวนพิศวง

เพียงแคครูเดียวก็มีน้ำวนห&วงมิติลูกหนึ่งเกิดขึ้นข&างกายของเนี่ย เทียน

เนี่ยเทียนตัวสั่นเยือก

น้ำวนห&วงมิติที่มหัศจรรย นั้นกอตัวขึ้นอยางรวดเร็ว รางครึ่งหนึ่ง ของเนี่ยเทียนถูกน้ำวนดึงกระชากหายเข&าไปด&านใน

ไขมุกวิญญาณมืดพลันปลดปลอยแสงเจิดจ&า กอนที่เนี่ยเทียนจะ หายเข&าไปในน้ำวนทั้งตัว มันกลับบินพรวดเข&าไปด&านในด&วย

ตงลี่ที่อยูด&านข&างมองอึ้งไปยังน้ำวนห&วงมิติที่อยูๆ ก็โผลขึ้นมา นางมองไขมุกวิญญาณมืดที่ไลลาพวกเขาไมปลอยซึ่งบัดนี้ได&หายเข&าไปในน้ำวน พร&อมกับเนี่ยเทียน

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 429 ชุบหลอม!

เนี่ยเทียนและไขมุกวิญญาณมืดแทบจะหายไปจากการจับตามอง ของตงลี่ในเวลาเดียวกัน

น้ำวนห+วงมิติที่เกิดขึ้นกะทันหันก็หายไปอยางไร+รองรอยราวกับไม เคยเกิดขึ้นมากอน

ตงลี่มองตาค+าง

“คือวัตถุที่สามารถสร+างชองทางห+วงมิติได+ตลอดเวลาอยางนั้นหรือ?”

ผานไปครูใหญนางถึงเพิ่งตระหนักได+ถึงอะไรบางอยาง ใบหน+าจึงเต็ม ไปด+วยความตะลึงและตกใจ

หากคิดจะข+ามอาณาจักรไปยังอาณาจักรใหญทั้งเก+าในดินแดนดาว ตกก็ล+วนจำเป7นต+องอาศัยคายกลนำสงขนาดใหญยักษ:

วัตถุที่สามารถแหวกผานความวางเปลาและนำสงอยางกะทันหัน เชนนี้ นางแคเคยได+ยินวามันมีอยูจริง ทวากลับไมเคยเจอมากอน

วันนี้เป7นครั้งแรกที่นางได+เห็นกับตาของตัวเอง

นางนึกไมถึงวาเนี่ยเทียนจะมีวัตถุวิเศษห+วงมิติที่มีเพียงพวกคนที่ เชี่ยวชาญห+วงลับห+วงมิติเทานั้นถึงจะมีในครอบครองอยูในมือด+วย

นางที่เดิมทีสิ้นหวังไปแล+วพอเห็นเกราะมังกรเพลิงของเนี่ยเทียนบิน ออกมาแล+วกลายรางเป7นน้ำวนห+วงมิติ กอนจะกระชากเนี่ยเทียนเข+าไปข+างใน นางก็งุนงงไปอยางสิ้นเชิง

“เจ+าหมอนั่นไปที่ไหนกันนะ? ไขมุกวิญญาณมืดของอสูรกายก็บินเข+า ไปด+านในนั้นเหมือนกัน เขาจะรับมือจากการไลฆาของไขมุกวิญญาณมืดได+ หรือไม?”

“เขาจะกลับมาหรือไม?”

ความคิดมากมายลองลอยขึ้นในใจของตงลี่ นางนั่งหอเหี่ยวอยูที่เดิม กอนจะหยิบเอายาออกมาหลายเม็ด กลืนมันลงไปพลางครุนคิดไปด+วย

หลังจากผานไปเนิ่นนาน นางก็ยังคิดอะไรไมออก แตกลับได+ยินเสียง ผิดปกติดังออกมาจากในผืนป<า

นางจึงหันขวับไปมองยังทิศทางที่เสียงนั้นดังลอยมา

เงารางหนึ่งพลันมาปรากฏอยูเบื้องหน+านางในชั่วพริบตา “ตงลี่ เจ+า เด็กที่ชื่ออูเทียนนั่นละ? ลูกแสงสีเขียวที่ไลตามพวกเจ+ามาไปที่ไหนแล+ว?”

ผู+ที่มาก็คือเสิ่นฉงแหงหอโอสถ

เป7นอยางที่ตงหมิงเซวียนคาดเดาเอาไว+ หลังจากที่เขาไลตามมาได+ ครึ่งชั่วยาม ในที่สุดเขาก็สัมผัสเจอปราณชีวิตของตงลี่

เขาจึงตามปราณนั้นมา แตกลับพบตงลี่เพียงคนเดียว ไขมุกวิญญาณ มืดที่เป7นเปAาหมายแท+จริงของเขากลับหายไปอยางไร+รองรอยแล+ว

เขาไมได+สนใจวาตงลี่จะเป7นหรือตาย ในสายตาของเขามีเพียงไขมุก วิญญาณมืดอยางเดียวเทานั้น

เขามองออกนานแล+ววาไขมุกวิญญาณมืดมีความเกี่ยวข+องกับเรือรบ ทางช+างเผือก ซึ่งด+านในนั้นจะต+องมีความลับของเผาอสูรกายดำรงอยูแนนอน

หากได+ไขมุกวิญญาณมืดมาครองแล+วไขความลี้ลับของมันได+ นั่นก็ เทากับวาการเดินทางมาครั้งนี้ไมเสียเปลา

ตงลี่ก+มหน+าดวงตามืดมนคล+ายกำลังครุนคิดหาคำมาอธิบาย

และนางก็จัดระเบียบความคิดของตัวเองได+อยางรวดเร็วจึงเงยหน+า ขึ้นมองเสิ่นฉงแหงหอโอสถ กอนจะกัดฟDนเบาๆ พูดด+วยน้ำเสียงที่เหี้ยมโหดไร+ ปราณี “เปAาหมายของไขมุกวิญญาณมืดไมใชข+า แตเป7นอูเทียน!”

“ที่แท+ของสิ่งนั้นก็เรียกวาไขมุกวิญญาณมืดเองหรือ” ดวงตาเสิ่นฉง เป7นประกาย กอนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “ข+าเองก็มองออกแล+ววาไขมุกวิญญาณมืด ที่เจ+าเรียกพุงตรงมาหาอูเทียน แตเขาอยูไหนละ?”

ตงลี่หัวเราะคิก “ภายหลังเขาฟGHนขึ้นมาแล+ว แตข+ากลับประคองตัวไม ไหวอีกตอไป ถูกบีบให+จำต+องลดตัวลงมาที่นี่ ข+าไมมีความสามารถให+ปกปAอง เขา ไมสามารถทนรับการรุกรานจากไขมุกวิญญาณมืดได+ ดังนั้น…ข+าจึงไลเขา ไปแล+ว ให+เขาเป7นคนลอไขมุกวิญญาณมืดให+ข+า ปลอยเขาไปตามมีตามเกิดเพื่อ รับประกันวาข+าจะต+องรอด”

“เจ+าจะบอกวาหลังจากที่เขาฟGHนขึ้นมา เจ+าก็สั่งให+เขาหนีไปคนเดียว เพื่อให+เขาพาไขมุกวิญญาณมืดไปด+วย?” เสิ่นฉงตะลึงลาน

“ข+ายอมไมอยากตายไปพร+อมกับเขาอยูแล+ว” ตงลี่มีสีหน+าดั่งคนที่คิด วาตัวเองทำถูกแล+ว

เสิ่นฉงขมวดคิ้วเข+าหากันน+อยๆ ในใจรู+สึกเดียดฉันท:

ตงลี่มาจากอาณาจักรป<ายจั้น ชื่อเสียงฉาวโฉของนาง เขาเองก็เคยได+ ยินมาไมน+อย

ทั้งๆ ที่รู+วาไขมุกวิญญาณมืดต+องการโจมตีเนี่ยเทียน ทวาเพื่อปกปAอง ชีวิตตัวเอง ตงลี่กลับสละชีวิตของ “ลูกน+อง” เรื่องแบบนี้นางทำได+แนๆ

เสิ่นฉงจึงเชื่อคำพูดของตงลี่อยางงายดาย

เพราะในขอบเขตการรับสัมผัสจากพลังจิตวิญญาณของเขา เขาไม เจอปราณของเนี่ยเทียนและไขมุกวิญญาณมืดจริงๆ

จะอยางไรแล+วตงลี่ก็คงไมมีทางซอนตัวเนี่ยเทียนเอาไว+ทั้งๆ ที่มีการ สำรวจจากพลังจิตวิญญาณของเขาแบบนี้ได+หรอกกระมัง?

“ที่แท+ก็เป7นแบบนี้นี่เอง” เสิ่นฉงพยักหน+ารับแล+วถามอีกครั้ง “เขาไป ทางไหน?”

ตงลี่ชี้นิ้วไปทางหนึ่งมั่วๆ แล+วจึงพูดด+วยทาทีกระดากเล็กน+อย “เรื่อง นี้…พูดออกไปแล+วไมนาฟDงนัก ขอผู+อาวุโสเสิ่นชวยเก็บเป7นความลับให+ข+าด+วย”

“อืม อูเทียนคือลูกน+องของเจ+า เจ+าจะปฏิบัติกับเขาเชนไร ไมเกี่ยวกับ ข+า” เสิ่นฉงยิ่งรู+สึกรังเกียจหญิงสาวผู+นี้ หลังจากทิ้งประโยคนี้ไว+ด+วยความเย็น ชา เขาก็ไมคิดจะอยูตอ แตรีบไลตามไปยังทิศทางที่ตงลี่ชี้บอก

หลังจากที่เขาหายตัวไปนานแล+ว ตงลี่จึงหันมามองตำแหนงที่เนี่ย เทียนอยูกอนหน+านี้แล+วพูดพึมพำกับตัวเอง “หากเป7นเมื่อกอนข+าอาจจะทำ แบบนี้จริงๆ เพราะอยางไรซะเจ+าหมอนี่ก็เลนงานข+าอยางสาหัส ทำให+ข+าเสีย หน+าตอคนในตระกูล ทวาตอนนี้ข+าหวังให+เจ+ามีชีวิตอยู หวังวาเจ+าจะได+ กลับมา”

นางไมคิดจะจากไป

นางแอบรู+สึกวาอาวุธวิเศษห+วงมิติที่เนี่ยเทียนครอบครองชิ้นนั้น อาจจะปรากฏตัวในจุดเดิมอีกครั้ง

นางจึงตัดสินใจวาจะรออยูตรงนี้สักพัก

……

โลกลึกลับที่มีปราณวิญญาณเข+มข+น

ตรงกลางแทนบูชาผุพังที่มีคราบเลือดเปรอะเปGHอนซึ่งด+านบนมี กระดูกมังกรยักษ:แปดตัวหันหน+าเข+าหาพลันมีจุดแสงหนึ่งที่ขยายขนาดขึ้น อยางรวดเร็ว

“อู+!”

เนี่ยเทียนและเกราะมังกรเพลิงทยอยกันบินออกมาจากในจุดแสงนั้น

ไขมุกวิญญาณมืดที่ตามมาติดๆ ก็บินเข+ามาในดินแดนลึกลับตามจุด แสงที่ขยายใหญนั้นด+วย

ฟAาดินที่เป7นสีเทาขมุกขมัวมีลักษณะคล+ายคลึงกับอาณาจักรอั้นหมิง ไมมีเดือนและดาว ไมสามารถบอกเวลาได+

เมื่อไขมุกวิญญาณมืดมาปรากฏตัวก็ปลดปลอยประกายแสงสีเขียว ออกมาทันที กอนที่จะมีวิญญาณและผีจำนวนนับไมถ+วนบินพรวดออกมาจาก ในไขมุกและตรงดิ่งเข+ามาเขนฆาเนี่ยเทียน

ไขมุกวิญญาณมืดลอยตัวอยูกลางอากาศคล+ายไมได+รับผลกระทบจาก สนามแรงโน+มถวงที่หนักอึ้งของฟAาดินแหงนี้แม+แตน+อย

เนี่ยเทียนที่ถูกเกราะมังกรเพลิงพาตัวมาที่นี่รวงกระแทกลงบนแทน บูชา หัวและตาจึงพราลายมึนงง เพิ่งจะมองทุกอยางได+ชัดเจนก็เห็นผีและ วิญญาณที่ลอยเต็มฟAาราวตั๊กแตนนับหมื่นตัวที่พุงเข+ามาโจมตีแล+ว

เขาคิดจะรวบรวมพลังจิตวิญญาณของสะเก็ดดาวในมหาสมุทรจิต วิญญาณโดยอัตโนมัติ แตกลับพบวาเขาไมเหลือเรี่ยวแรงใดๆ ให+ใช+แล+ว

“อู+ๆๆ!”

และเวลานี้เอง เกราะมังกรเพลิงเป7นฝ<ายดึงเอาพลังเปลวเพลิงและจิง ชี่เลือดเนื้อในรางของเขาไปด+วยตัวเอง

ในแกนเลือดของเกราะมังกรเพลิงก็มีคลื่นพลังงานร+อนลวกระลอก หนึ่งบังเกิดขึ้นมาทำให+เกราะมังกรเพลิงที่ลอยตัวอยูกลายมาเป7นทะเลไฟ

ในสมองของเนี่ยเทียนราวกับมีเสียงร+องคำรามของมังกรดังขึ้น

“ฟู<วๆ!”

เห็นเพียงวามีธารเปลวเพลิงแปดเส+นบินพรวดออกมาจากในเกราะ มังกรเพลิงที่ลุกไหม+ กอนที่ธารเปลวไฟทั้งแปดจะไหลรินเข+าไปยังกระดูกมังกร แปดตัวที่หันหน+ามาทางแทนบูชาผุพัง

กระดูกมังกรแปดตัวนั้นล+วนมีลำตัวยาวนับพันเมตร หัวกะโหลกก็ ใหญโตราวกับภูเขา

ธารเปลวเพลิงแปดเส+นบินเข+าไปยังหัวของกระดูกมังกรทั้งแปด แล+ว ทันใดนั้นกระดูกมังกรทั้งแปดก็ราวกับถูกจุดไฟแหงพลังชีวิต!

มังกรยักษ:แปดตัวที่ทิ้งไว+เพียงโครงกระดูก บัดนี้ได+รับพลังชีวิตและ จิตวิญญาณในชั่วระยะเวลาสั้นๆ!

ดวงตาที่กลวงโบLของกระดูกมังกรเดิมทีไมมีลูกตา แตตอนนี้กลับมีไฟ ลุกโชติชวงขึ้นมา เป7นเหมือนไขมุกที่มีชีวิต

ธารเปลวเพลิงแปดเส+นที่ไหลเข+าไปยังกระดูกมังกรทั้งแปดไหลวนไป ทั่วโครงกระดูกที่ใหญมหึมาอยูพักหนึ่งก็วนย+อนกลับมาพุงทะลักออกทางปาก ของมังกรที่อ+าออก

พอธารเปลวเพลิงทั้งแปดไหลไปทั่วรางมังกรครบหนึ่งรอบ อานุภาพ ของมันก็พลันเพิ่มพูน!

ตอนที่ธารเปลวเพลิงทั้งแปดบินมายังแทนบูชาที่ผุพัง เนี่ยเทียนถูก เกราะมังกรเพลิงพุงเข+ามาสัมผัสทำให+อยูๆ รางของเขาก็กระเด็นออกมาจาก แทนบูชา

สวนเกราะมังกรเพลิงกลับเข+าไปอยูกลางแทนบูชาแทนที่เขาแล+วถูก กลบทับไปด+วยเปลวเพลิงโชติชวงพร+อมกับแทนบูชา ไขมุกวิญญาณมืด วิญญาณและผีที่ลอยลองทั่วท+องฟAา

“เปรี๊ยะๆๆ!”

นาทีถัดมาเนี่ยเทียนก็มองเห็นวาแทนบูชาเกาแกนั้นลุกทวมไปด+วย เปลวไฟ

กอนที่เขาจะได+ยินเสียงผีและวิญญาณร+องโหยหวนดังมาแววๆ

ไขมุกวิญญาณมืดที่ลอยอยูในแทนบูชาเหมือนจะสัมผัสได+วาทาไมดี จึงพยายามพุงตัวออกมาจากแทนบูชาอยางตอเนื่อง หมายจะหนีให+พ+นไปจาก เปลวเพลิงที่นาหวาดกลัว

ทวาไขมุกวิญญาณมืดที่ดุร+ายอยางถึงที่สุดตอนอยูในอาณาจักรอั้นหมิ งกลับมิอาจทำอะไรได+เมื่อมาอยูในแทนบูชาของดินแดนลึกลับแหงนี้

ไมวามันจะพยายามเชนไรก็ไมสามารถฝ<าออกมาจากขอบเขตของ แทนบูชาที่ไมกว+างขวางนั้นได+

เปลวเพลิงที่พนออกมาจากปากของโครงกระดูกมังกรทั้งแปดซึ่งได+ กรอกเทเข+าหาแทนบูชาราวกับต+องการเผาไหม+ทุกชีวิตและสรรพสิ่งที่อยูบน โลกใบนี้ให+วอดวาย

เนี่ยเทียนมองเห็นวาอากาศรอบแทนบูชาที่ถูกเปลวเพลิงเขมือบกลืน ถึงกับบิดเบือนผิดปกติคล+ายทนรับไมไหว

ผีและวิญญาณถูกไฟแผดเผาเสียงดัง “เปรี๊ยะๆ” ไมหยุด คลื่นทางจิต วิญญาณเชิงลบที่อยูในตัววิญญาณพวกนั้นก็ถูกชำระล+างด+วยเพลิงร+อนระอุ

ไมนานก็มีเสี้ยววิญญาณสีเขียวเทาที่บริสุทธิ์ซึ่งสามารถดูดซับเอามา ชุบหลอมปรากฏออกมา

และเวลานี้เอง เนี่ยเทียนพลันสัมผัสได+วาสะเก็ดดาวเจ็ดดวงไร+แสงที่ อยูกลางมหาสมุทรวิญญาณของเขามีปฏิกิริยาตอบสนอง

ทันใดนั้นเขาก็พบวาตราประทับสะเก็ดดาวดวงที่สองซึ่งยังไมถูกชุบ หลอมได+ลอยพรวดออกมาจากหน+าอกของเขา

กอนที่ตราประทับสะเก็ดดาวดวงนั้นจะเคลื่อนย+ายมาอยูหางจาก หวางคิ้วของเขาประมาณสามชุนโดยที่เขามิอาจควบคุมได+

ตราประทับสะเก็ดดาวดวงที่สองซึ่งบันทึกเวทลับทางพลังจิต วิญญาณเอาไว+พลันปลอยแสงดาวพรางพราว!

“ซี่ๆๆ!”

เสี้ยววิญญาณที่บริสุทธิ์กลางแทนบูชาซึ่งถูกเปลวเพลิงนาหวาดกลัว ชุบหลอมพลันถูกดึงดูดให+เข+าไปหาตราประทับสะเก็ดดาวที่ลอยหางจากหวาง คิ้วของเขา

เสี้ยววิญญาณสีเขียวดำหลายกลุมนั้นได+ถูกเปลวเพลิงที่มังกรยักษ: แปดตัวพนออกมาชุบหลอมจนอารมณ:เชิงลบทั้งหมดหายเกลี้ยง หลงเหลือเป7น เพียงพลังจิตวิญญาณเทานั้น

เมื่อพลังจิตวิญญาณเข+าไปในตราประทับสะเก็ดดาวดวงที่สองก็คล+าย ถูกชุบหลอมให+บริสุทธิ์อีกรอบโดยการกำจัดเศษซากสิ่งสกปรกทิ้งไป!

หลังจากนั้นเสี้ยววิญญาณที่ถูกชุบหลอมอีกครั้งก็ไหลเข+าไปในหวาง คิ้วของเนี่ยเทียนทีละกลุม กอนจะบินเข+าหามหาสมุทรจิตวิญญาณของเขา

สะเก็ดดาวเจ็ดดวงที่ดับแสงพอเห็นวาเสี้ยววิญญาณมาปรากฏอยูใน มหาสมุทรจิตวิญญาณ พวกมันก็เป7นฝ<ายขยับเข+ามารวมตัวกันเสียเอง

พอรับเอาเสี้ยววิญญาณเข+าไป สะเก็ดดาวที่เล็กเทาเมล็ดข+าว ไมมี แสงใดสาดสองออกมาก็กลับมาสองประกายแสงพราวระยับอีกครั้ง

“นี่…นี่คือ!”

ความผิดปกติที่เกิดขึ้นตรงหน+าทำให+เนี่ยเทียนตัวสั่นเทิ้มอยางรุนแรง สีหน+าเขาเหลือเชื่อ

เห็นได+ชัดวาเกราะมังกรเพลิงที่พาเขาเข+ามาที่นี่ได+อาศัยแทนบูชา และกระดูกมังกรทั้งแปดให+ชวยชุบหลอมวิญญาณและผีที่อยูในไขมุกวิญญาณ มืดด+วยวิธีการบางอยางที่เขาไมเข+าใจ!

เวทลับทางพลังจิตวิญญาณที่บันทึกไว+ในตราประทับสะเก็ดดาวดวงที่ สอง ตราประทับสะเก็ดดาวที่เขายังไมสามารถทำความเข+าใจกับความลึกลับ ของมันได+กลับรวมกับมือเกราะมังกรเพลิงโดยชวยชุบหลอมพลังจิตวิญญาณ เหลานั้นเป7นครั้งที่สองแล+วดูดซับมันเข+าไปด+วยตัวเอง!

ทั้งหมดนี้พลิกตลบความเข+าใจที่เข+ามีตอตราประทับสะเก็ดดาวและ เกราะมังกรเพลิงไปอยางสิ้นเชิง!

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 430 เลื่อนขั้นสูตนสวรรค !

เกราะมังกรเพลิงและตราประทับสะเก็ดดาวรวมแรงรวมใจกันสราง โชควาสนาใหกับเขา!

ในชวงเวลาที่เขาไมมีวิธีใดใหรับมือ ไดแตเป/นฝ1ายรอความตาย เกราะมังกรเพลิงกลับบินออกมาสรางน้ำวนหวงมิติและพาตัวเขามาที่นี่

เวลานี้บนแทนบูชาที่ผุพัง มังกรยักษ แปดตัวที่เหลือทิ้งไวเพียงโครง กระดูกตางก็กลายมาเป/นตัวชวยของเกราะมังกรเพลิงซึ่งถูกเปลวเพลิงรอนแรง ของมันเผาไหมใหรวมตัวกันขึ้นมาเป/นคายกลที่ลึกลับแหงหนึ่ง

ไขมุกวิญญาณมืดที่ทะเลอทะลาเขามาหมายจะสังหารเขาพลันติดกับ ในชั่วพริบตา!

เปลวเพลิงรอนแผดเผาทำใหผีและวิญญาณมากมายหลอมละลายไป ทีละตัวจนกลายมาเป/นเสี้ยววิญญาณสีเขียวเหลือบเทาหลายกลุม

เสี้ยววิญญาณที่ลอยออกมาจะถูกตราประทับสะเก็ดดาวดึงดูดแลว นำไปชุบหลอมอีกครั้ง กอนจะกลายมาเป/นพลังจิตวิญญาณบริสุทธิ์ที่สะเก็ด ดาวเจ็ดดวงในมหาสมุทรจิตวิญญาณของเขาดูดซับไปได

การไหลรินเขามาของพลังจิตวิญญาณหลายกลุมทำใหสะเก็ดดาวเจ็ด ดวงที่เปลี่ยนมามีขนาดเทาเมล็ดขาวและดับแสงไปนานแลวกลับคืนมาสวาง ไสวอีกครั้ง!

ขณะที่สะเก็ดดาวทั้งเจ็ดดูดซับพลังจิตวิญญาณเขามา เนี่ยเทียน สามารถสัมผัสไดอยางชัดเจนวาความรูสึกไมสบายตัวที่ทำใหเขารูสึกปวดหัว เหมือนหัวจะแตกไดลดนอยลงไปอยางรวดเร็ว

เขาจึงเขาใจทันทีวากอนหนานี้เป/นเพราะเขาเผาผลาญพลังงานของ สะเก็ดดาวเจ็ดดวงเพื่อไปใชตานทานการโจมตีจากมนต ดำของไขมุกวิญญาณ มืดมากเกินไปจึงทำใหจิตวิญญาณไดรับบาดเจ็บอยางหนัก

ตอนที่สะเก็ดดาวเจ็ดดวงชุบหลอมพลังจิตวิญญาณเหลานั้น มหาสมุทรจิตวิญญาณของเขาที่ถูกทำรายใหบาดเจ็บจึงคอยๆ ประสานตัว กลับคืนมาเป/นปกติ

ตรงกลางแทนบูชายังคงมีเปลวเพลิงรอนแรงเผาไหมไมหยุด ไขมุก วิญญาณมืดพยายามฝ1าออกไปซายทีขวาทีแตกลับไมสามารถออกมาจากแทน บูชาได

พลังงานที่มาจากไขมุกวิญญาณมืด ผีและวิญญาณที่บินวอนเต็ม ทองฟ?าลวนถูกเปลวเพลิงที่นากลัวแผดเผาใหกลายมาเป/นเสนวิญญาณ เมื่อ ผานการชุบหลอมครั้งที่สองจากตราประทับสะเก็ดดาว พวกมันตางก็หายวับไป ในมหาสมุทรจิตวิญญาณของเขา

เมื่อสะเก็ดดาวทั้งเจ็ดไดรับการชดเชยจากพลังจิตวิญญาณบริสุทธิ์จึง ไมเพียงแตกลับมามีแสงดาวพรางพราวเชนเดิม ยังคอยๆ ขยายใหญขึ้นดวย

ไมนานเนี่ยเทียนก็พลันสัมผัสไดวาเนื่องจากสะเก็ดดาวเจ็ดดวงใน มหาสมุทรจิตวิญญาณดูดซับเอาพลังจิตวิญญาณที่บริสุทธิ์มาอยางกำเริบเสิบ สาน ปราณวิญญาณฟ?าดินที่เขมขนผิดปกติของที่แหงนี้ก็ไดไหลมารวมตัวกันที่ เขาอยางเงียบเชียบ

เขาพลันบังเกิดความรูสึกมหัศจรรย อยางหนึ่ง

เขารูสึกวาในเวลานี้ เนื่องจากการดำรงอยูของเกราะมังกรเพลิงและ ตราประทับสะเก็ดดาว เนื่องจากสภาพแวดลอมที่พิเศษก็ดูเหมือนวาพลังงาน ที่มารวมตัวกันอยูรอบกายเขาไดเพิ่มขึ้นถึงระดับที่นาหวาดกลัว

ความคิดของเขาบังเกิดจึงหยิบเอาหินวิเศษกอนหนึ่งออกมาทดลอง ดูดซับพลังวิญญาณจากดานใน

พลังวิญญาณที่ซอนเรนอยูในหินวิเศษกอนนั้นพลันไหลบาเขามายัง มหาสมุทรวิญญาณจุดตันเถียนของเขาอยางบาคลั่ง

หินวิเศษแตกกระจายในชั่วระยะเวลาที่สั้นแสนสั้น

เขาทั้งตะลึงและทั้งแปลกใจ

หลังจากนั้นเขาก็หยิบเอาวัตถุดิบธาตุไฟ หินดวงดาว รวมไปถึง วัตถุดิบวิเศษที่มีปราณธาตุไมออกมา

วัตถุดิบวิเศษตางธาตุวางกองกันอยูเบื้องหนาของเขา ตอนที่เขาใชมือ ทั้งสองสัมผัสไปโดนและใชวิธีการดูดซับที่งายที่สุดก็เห็นทันทีวาพลังงานใน วัตถุดิบวิเศษเหลานั้นลวนถูกดึงออกมาอยางรวดเร็ว

วัตถุดิบวิเศษตางธาตุหลายชิ้นแตกกระจายกลายมาเป/นเพียงหิน ธรรมดากอนหนึ่ง ปราณแหงความพิเศษหายวับไปไมมีเหลือ

พลังเปลวเพลิง จิงชี่พืชหญา พลังดวงดาวเป/นกลุมกอนตางก็ถูก รับเขามาในน้ำวนพลังวิญญาณที่ตางกันของเขา กอนจะถูกชำระลางชุบหลอม อยางรวดเร็ว

เขาแอบลองรับสัมผัสดูก็ตระหนักไดอยางรวดเร็ววาเขาในเวลานี้ เหมือนจะอยูในสภาวะที่ลี้ลับมหัศจรรย บางอยาง รางกายกลายมาเป/นเหมือน หลุมดำที่ไมมีวันเติมเต็ม สามารถดูดซับเอาพลังงานตางธาตุมาไดอยางรวดเร็ว

ความผิดปกติเชนนี้ไมเคยเกิดขึ้นกับเขามากอน

เขารูดีวา การเกิดขึ้นของสภาพการณ ผิดปกติตองเป/นเพราะสาเหตุ หลายประการ อาจเป/นเพราะคายกลเปลวเพลิงที่กระดูกมังกรแปดตัวสราง ขึ้นมา อาจเป/นเพราะคลื่นมหัศจรรย ที่กระเพื่อมออกมาจากแทนบูชา หรืออาจ

เป/นเพราะการเคลื่อนไหวของตราประทับสะเก็ดดาวดวงที่สอง และก็มีความ เป/นไปไดวาอาจเกิดจากสภาพแวดลอมที่พิเศษของดินแดนลึกลับแหงนี้

เขาไมสามารถไขความลี้ลับขอนี้ของมันได แตกลับรูวาควรจะฉวย โอกาสนี้เอาไว รูวาควรจะทำเชนไรตัวเองถึงจะไดรับผลประโยชน สูงสุด!

ดังนั้นเขาจึงสูดลมหายใจเขาลึก ไมใหความสนใจแทนบูชา เกราะ มังกรเพลิง ไขมุกวิญญาณมืดและกระดูกมังกรอีก

เขาหยิบเอาหินดวงดาวจำนวนมากออกมาจากในกำไลเก็บของ กอน จะหยิบวัตถุดิบวิเศษที่แฝงเรนไวดวยพลังเปลวเพลิงและพลังพืชหญาออกมา วางกองเป/นพะเนินคลายภูเขาลูกยอมอยูขางกายตัวเอง

หินวิเศษ และยังมีหยกวิเศษก็ถูกหยิบออกมาดวย

เขานั่งอยูระหวางภูเขาลูกเล็กที่วางกองดวยวัตถุดิบวิเศษ สองมือกด ลงไปบนวัตถุดิบวิเศษเหลานั้นแลวโคจรคาถาหลอมลมปราณเงียบๆ กอนจะ เริ่มดูดซับพลังวิญญาณตางธาตุในวัตถุดิบวิเศษหลากหลายชนิดมาอยางบาคลั่ง ราวกับรางกายตัวเองกลายมาเป/นหินแมเหล็กกอนหนึ่ง!

พลังวิญญาณ พลังดวงดาว พลังเปลวเพลิง พลังพืชหญา ปราณ วิญญาณที่รวมตัวกันขึ้นมาหลายสีสันเป/นเหมือนกระแสธารที่ไหลเขาสูน้ำวน พลังวิญญาณแตละลูก

น้ำวนพลังวิญญาณเหลานั้นก็กำลังหมุนควางอยางบาคลั่ง ความเร็ว ในการชุบหลอมพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นกวาปกติหลายเทาตัว!

มหาสมุทรวิญญาณจุดตันเถียนของเขาก็เกิดเป/นกระแสน้ำขึ้นที่ กระเพื่อมซัดสาดตอเนื่อง ชำระลางปราณวิญญาณพลางขยับขยายพื้นที่ไปดวย

เวลาเดียวกันนั้นในมหาสมุทรจิตวิญญาณของเขา สะเก็ดดาวทั้งเจ็ด ดวงยังคงรวบรวมพลังจิตวิญญาณ แสงดาวเปลงประกายวาววับราวอัญมณี ทั้ง ยังคอยๆ ขยายใหญขึ้นทีละนิด

ไมนานเขาก็มีความรูสึกวาเขากำลังจะขามผานผนังที่กางกั้นขอบเขต ของเขาเอาไว ขามไปสูขอบเขตตนสวรรค

เมื่อหลายเดือนกอนตอนที่อยูบนยอดเขาทั้งสามลูกซึ่งพระราชวัง โบราณสะเก็ดดาวทิ้งเอาไวในอาณาจักรเชียนแจวC เขาเพิ่งจะฝ1าทะลุขอบเขต เล็กๆ มาได

ตามหลักแลวในชวงเวลาสั้นๆ เพียงเทานี้มีความเป/นไปไดไมมากนัก ที่เขาจะสัมผัสไดถึงปราการขวางกั้นทางขอบเขตอีกครั้ง

เขานึกไมถึงวาการฝ1าทะลุขอบเขตครั้งนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้!

เขาไมรูวาการเดินทางกลับจากอาณาจักรเลี่ยคงและไดไปเยือน อาณาจักรหลีเทียน ไปเยือนเมืองเฮยอวิ๋นอันเป/นบานเกิดของเขา ตัวเขาเองได ขามผานเคราะห ทางจิตใจที่อันตรายมาแลว

สิ่งที่เขาไดเห็นไดยินมาในเมืองเฮยอวิ๋น การรับรูถึงความเลวรายของ สันดานคนทำใหเขาเกือบจะหมดอาลัยตายอยากแลวจมสูเสนทางแหงการเขน ฆาที่ชั่วราย

การเดินทางไปอาณาจักรหลีเทียนทำใหเขาตองเผชิญหนากับเรื่อง ยากลำบากมากมาย ประสบการณ นั้นทำใหนิสัยของเขาถูกบิดเบือนไปไมนอย

การเดินทางไปยังอาณาจักรเสวียนเทียนเขาก็ไดเห็นวาวิมานสวรรค ที่ ถูกทุกคนขนานนามใหเป/นผูพิชิตแหงดินแดนดาวตกไดแอบทำการแลกเปลี่ยน ลับๆ กับภูตผีปGศาจ นี่ทำใหเขาผิดหวังในตัววิมานสวรรค อยางมาก

การเดินทางไปอาณาจักรเชียนแจวC เดิมทีเขาไมไดคาดหวังอะไรมาก นัก ทวาสำนักหยินและสำนักหยาง รวมไปถึงผูฝHกลมปราณในอาณาจักรเชียน แจวCกลับนำความอบอุนเสี้ยวหนึ่งมาสูเขา

หลายสิ่งหลายอยางที่ประสบมา ความชั่วรายและดานดีงามของ สันดานคน เขาลวนมีประสบการณ มาหมดแลว

หลังจากที่ผานเหตุการณ ซับซอนเหลานี้มาได สภาพจิตใจของเขาจึง ถูกยกระดับขึ้นโดยที่เขาเองก็ไมรูตัว

เมื่อหลายเดือนกอนตอนอยูบนยอดเขาของอาณาจักรเชียนแจวC เพื่อที่จะเอาอาวุธวิเศษประเภทบินที่พระราชวังโบราณสะเก็ดดาวทิ้งเอาไว รวมไปถึงคัมภีร ที่เกี่ยวของกับสำนักหยินและสำนักหยางออกมาจากในภูเขา เขาจึงพยายามอยางสุดความสามารถเพื่อเพิ่มพละกำลังของตัวเอง ทำความ เขาใจกับความมหัศจรรย ของพลังดวงดาว พลังเปลวเพลิงและพลังพืชหญาทั้ง วันทั้งคืน นั่นจึงทำใหความเขาใจตอการบำเพ็ญตนของเขาเพิ่มสูงขึ้นตามไป ดวย

การแปรสภาพของสภาวะทางจิตใจที่เป/นกุญแจสำคัญที่สุดในการฝ1า ทะลุขอบเขต เขาไดทำสำเร็จลวงหนาไปกอนแลว

เมื่อมาอยูในดินแดนลึกลับแหงนี้ อาศัยความลี้ลับที่เขามองไมเห็น การกรอกเทของเสนวิญญาณหลายกลุม การกรอกเทอยางบาคลั่งจากพลังงาน ตางธาตุมากมาย และยังมีดานกั้นขวางอีกดานหนึ่งที่พันธนาการขอบเขตเอาไว ทุกสิ่งทุกอยางเหลานี้กลายเป/นการสั่งสมพลังงานไปทีละนอยจนกระทั่งเขา คอยๆ ขยับเขามาใกลจุดสิ้นสุด

ดังนั้นพอผานมาไดแคไมกี่เดือน เขาถึงไดสัมผัสกับการดำรงอยูของ ปราการขอบเขตอีกครั้ง

“ขอบเขตตนสวรรค !”

หัวใจเขาสั่นไหว ฉวยโอกาสที่หาไดยากยิ่งเชนนี้พยายามดูดซับเอา พลังงานตางธาตุมาจากวัตถุดิบวิเศษที่กองไวรอบกายใหไดมากที่สุด

สถานที่ลึกลับที่ไมมีแสงเดือนแสงดาว เขาที่ไมมีอาวุธพิเศษจึงไมรูถึง การผานพนไปของเวลา

เขาจมอยูในโลกของตัวเอง ฝHกบำเพ็ญตบะอยางลืมตน รอคอย ชวงเวลาที่จะไดฝ1าทะลุขอบเขต

เขารูชัดเจนดีวาเนื่องจากเขาฝHกพลังงานสามชนิดอยางดวงดาว เปลว เพลิง และพืชหญา ดังนั้นการฝ1าทะลุของเขตของเขาจึงชากวาคนอื่นๆ

หากไมเป/นเพราะปาฏิหาริย ครั้งนี้ หากเขาคิดจะใชความเร็วเฉกเชน ปกติ ตอใหมีพรสวรรค เหนือล้ำแคไหนก็อาจจำเป/นตองใชเวลาอีกนานมากถึง จะรับสัมผัสไดถึงปราการกั้นขวางระหวางขอบเขตอีกครั้ง

ดังนั้นเขาจึงเห็นคาในการฝHกตนครั้งนี้อยางยิ่งยวด ไมวาจะผานไป นานแคไหน เขาก็จะยืนหยัดจนถึงนาทีสุดทาย

“เปรี๊ยะ!”

แทนบูชายังคงมีไฟเผาไหม ไขมุกวิญญาณมืดที่ถูกเปลวเพลิงรอนแรง กลบทับมีเสี้ยววิญญาณสีเขียวเหลือบเทาลองลอยออกมาอยางตอเนื่อง

สวนวิญญาณและผีรายจำนวนมากที่มันปลดปลอยออกมากอนหนา นั้นก็ไดถูกหลอมละลายจนกลายมาเป/นพลังงานที่เพิ่มความแข็งแกรงใหกับ สะเก็ดดาวเจ็ดดวงในมหาสมุทรจิตวิญญาณของเนี่ยเทียนไปนานแลว

ไมรูวาเวลาผานไปนานเทาไหร กลางมหาสมุทรวิญญาณจุดตันเถีย นของเนี่ยเทียนก็มีน้ำวนพลังวิญญาณลูกใหมกอตัวขึ้นมาอยางเงียบเชียบ

แทบจะเวลาเดียวกันนั้น สะเก็ดดาวใหมสองดวงก็คอยๆ กอตัวขึ้นมา ในมหาสมุทรจิตวิญญาณของเขา

ยามนี้สะเก็ดดาวเจ็ดดวงที่เดิมทีมีขนาดเทาเมล็ดขาวตางก็เปลี่ยนมา มีขนาดเทากำปMNน แสงที่ปลดปลอยออกมาก็เจิดจาบาดตา

ทวาสะเก็ดดาวเจ็ดดวงนั้นกลับคลายไดรับพันธนาการอะไรบางอยาง ไดรับการจำกัดจากขอบเขตของเขาเองจึงมีเพียงเจ็ดดวงมาตั้งแตเริ่มแรก

ขณะที่สะเก็ดดาวทั้งเจ็ดขยายใหญจนเทากำปMNนก็หยุดดูดซับพลังจิต วิญญาณตอ

ราวกับถึงขีดจำกัดของพวกมันแลว

ทวาในจุดตันเถียนของเนี่ยเทียน ตอนที่น้ำวนพลังวิญญาณลูกที่เจ็ด ถูกสรางขึ้น นี่หมายความขอบเขตของเนี่ยเทียนเพิ่มขึ้นไปถึงระดับของน้ำวน พลังวิญญาณเขตตนสวรรค แลว นั่นจึงเหมือนไปทำลายขีดจำกัดที่สะเก็ดดาว เจ็ดดวงไดรับ

ดังนั้นสะเก็ดดาวสองดวงใหมถึงไดกอตัวขึ้นมา

สะเก็ดดาวใหมสองดวงดูดซับเอาพลังจิตวิญญาณมาอยางตอเนื่อง ใช เวลานานมากถึงจะกอตัวไดสำเร็จ

แรกเริ่มสะเก็ดดาวทั้งสองนั้นตางก็มีขนาดเทาเมล็ดขาวเชนกัน เมื่อ เทียบกับอีกเจ็ดดวงก็แทบจะไมมีคาพอใหพูดถึง

ทวาเมื่อสะเก็ดดาวทั้งสองกอตัวไดสำเร็จอยางแทจริง เมื่อพวกมันดูด ซับพลังจิตวิญญาณเขาไปก็เริ่มขยายใหญขึ้นมาทีละนิด

แลวก็ผานไปอีกนานมากๆ

แทนบูชาผุพังนั้นไมมีเปลวเพลิงโชติชวงลุกไหมอีกแลว วิญญาณและ ผีที่ถูกไขมุกวิญญาณมืดดูดซับมาก็ถูกหลอมละลายจนเกลี้ยง

ไขมุกวิญญาณมืดที่ไลตามมาจากอาณาจักรอั้นหมิงลอยนิ่งๆ อยูใน แทนบูชา กลายมาเป/นสีเขียวเขมโปรงใส มองไมออกถึงความผิดปกติใดๆ และ ไมปลอยคลื่นพลังจิตวิญญาณที่ชวนพิศวงออกมาอีก

สะเก็ดดาวสองดวงที่กอตัวขึ้นใหมในมหาสมุทรจิตวิญญาณของเนี่ย เทียนก็หยุดขยายใหญในที่สุด

เมื่อเทียบกับอีกเจ็ดดวง สะเก็ดดาวใหมสองดวงนั้นเล็กกวาเล็กนอย อยางเห็นไดชัด ราวกับวาเนื่องจากไมสามารถดูดซับเอาพลังจิตวิญญาณมาจาก ไขมุกวิญญาณมืดไดมากพอจึงถูกกำหนดใหมีขนาดเพียงเทานี้

สวนน้ำวนพลังวิญญาณลูกที่เจ็ดของเนี่ยเทียนก็หยุดการกอตัวเชนกัน

แตนี่ก็เป/นลางบอกใหรูวาเขาไดเหยียบยางเขาสูเขตตนสวรรค แลว!

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 431 แมนายรอเจาอยู!

อาณาจักรอั้นหมิง

หลังจากที่เนี่ยเทียนหายตัวไป ตงลี่ก็รออยูที่เดิมไมยอมจากไปไหน

หลังจากที่เสิ่นฉงหานางเจอและถามทิศทางที่เนี่ยเทียนกับไขมุก วิญญาณมืดจากไปไดไมนาน ตงหมิงเซวียนทานอาในตระกูลของนางก็ตามมา เจอนาง

ตงหมิงเซวียนเองก็ถามคำถามเชนเดียวกับเสิ่นฉง

แตตอใหเผชิญหนากับผูอาวุโสในตระกูล ตงลี่ก็ยังคงเลือกที่จะป5ดบัง นางบอกกับเขาไปวาไขมุกวิญญาณมืดไลตามเนี่ยเทียนไปแลว

ตงหมิงเซวียนใชพลังจิตวิญญาณของเขารับสัมผัสไปรอบดานก็ยังไม สามารถสัมผัสไดถึงคลื่นพลังชีวิตที่พิเศษ

ตงหมิงเซวียนเห็นวาตงลี่กำลังฟ:;นคืนพลัง เขาจึงกำชับใหนางระวังตัว กอนจะจากไปอยางรวดเร็ว

ตงลี่บอกกับเขาวาหากนางฟ:;นคืนพลังเมื่อไหรก็จะไปจากอาณาจักร อั้นหมิงทันที

ตงหมิงเซวียนพยักหนารับแลวจึงจากไป ทวาตงลี่…กลับยังคงรอคอย นิ่งๆ อยูที่เดิม

หลายวันผานไป

เสิ่นฉง ตงหมิงเซวียนและโจวหรูอวิ๋นสามคนตางก็ตรวจสอบบริเวณ ใกลเคียงครบหนึ่งรอบแลวแตกลับยังหาเนี่ยเทียนและไขมุกวิญญาณมืดไมเจอ

พวกเสิ่นฉงที่ไมไดอะไรติดมือกลับมาจากการตามหาครั้งนี้ยังคง เคลื่อนไหวอยูในอาณาจักรอั้นหมิงอยางไมยอมแพติดตอกันเป?นเวลาอีกครึ่ง เดือน

นาเสียดายที่พวกเขายังคงไมไดรับขาวคราวใดๆ จากไขมุกวิญญาณ มืดและเนี่ยเทียน

ดวยความจนใจ สุดทายพวกเสิ่นฉงจึงเลือกที่จะลมเลิกการคนหาแลว เดินทางไปยังคายกลนำสงที่พวกเขาทิ้งไวในอาณาจักรอั้นหมิง

ไมนานหลังจากนั้น พวกคนจากหลายขั้วอิทธิพลที่เดินทางไปยัง อาณาจักรอั้นหมิงตางก็ทยอยกันกลับมาถึงอาณาจักรปAายจั้น

พวกเสิ่นฉงสามคนก็ตามกลับมาในภายหลัง แตพวกเขากลับพบวา ตงลี่ไมไดกลับมาดวย

ตงลี่ยังคงไมไปจากสถานที่ที่เนี่ยเทียนหายตัวไป

เวลาเหมือนสายน้ำที่ไหลริน พริบตาเดียวก็ผานไปแลวหนึ่งเดือน

ตงลี่ที่ฟ:;นตัวกลับมานานแลวซอนตัวอยูทามกลางตนไมดึกดำบรรพC สูงใหญ ใชหินวิเศษฝEกบำเพ็ญตบะพลางรอคอยอยางเงียบๆ ไปดวย

นางมีความรูสึกวาเนี่ยเทียนจะตองปรากฏตัวในนาทีใดนาทีหนึ่ง

ชวงเวลาที่ผานมานี้นางมองเห็นอาวุธวิเศษประเภทบินของตำหนัก เทพเพลิงและวังวิญญาณบินผานเหนือศีรษะไปอยูหลายครั้ง และก็เจอกับผูฝEก ลมปราณของอาณาจักรอั้นหมิงที่มีขอบเขตกลางสวรรคC ตนสวรรคCหลายกลุมที่ เดินทางมาตรวจสอบ

นางโชคดีไมนอยที่พวกผูฝEกลมปราณเขตสามัญอยางถังหยางไมได เขามาตรวจสอบในจุดที่นางอยู ดังนั้นตัวตนของนางจึงยังไมถูกเป5ดเผย

ทวานางก็ยังคงเริ่มสัมผัสไดถึงความไมเป?นสุข

หลายวันที่ผานมานี้พวกผูฝEกลมปราณของอาณาจักรอั้นหมิงมักจะ เขาๆ ออกๆ พื้นที่ใกลเคียงนี้เป?นประจำ นางรูสึกวาหากนางยังอยูที่นี่ตอไปก็ อาจจะถูกพบรองรอยในที่สุด

นางจึงใครครวญวาควรจะรอตอไปดีหรือไม หรือวาควรกลับไปที่ อาณาจักรปAายจั้นกอน?

แลวก็ไมรูวาทำไมในใจนางถึงมีความดึงดันอยากจะรออยูที่นี่เพื่อให เนี่ยเทียนปรากฏตัวอีกครั้ง หรือไมก็รอจนไดเห็นไขมุกวิญญาณมืดโผลออกมา เพื่อพิสูจนCใหรูวาเนี่ยเทียนตายไปแลว

ไมวาเนี่ยเทียนจะเป?นหรือตาย นางก็ตองการรูผลลัพธC

ผานไปอีกสามวัน ผูฝEกลมปราณของอาณาจักรอั้นหมิงที่มา เคลื่อนไหวในบริเวณใกลเคียงยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ มีหลายครั้งที่ทำใหนางอก สั่นขวัญแขวน รองรอยเกือบจะถูกเป5ดโปง

นางเดาออกวาคนเหลานั้นของอาณาจักรปH;นหมิงรูแลววารอบดานนี้ เกิดเรื่องนาตกใจอะไรขึ้น

ทวาเนื่องจากการบินขึ้นฟIาของเรือรบทางชางเผือกเผาอสูรกาย และ เพราะการจากไปของคนอาณาจักรปAายจั้น คนของอาณาจักรอั้นหมิงจึงหาคนที่ รอดชีวิตใหสอบถามไมเจอ

พวกเขาเองก็นาจะแนใจแลววาตองมีคนอื่นๆ มาที่นี่อยางแนนอน ดังนั้นถึงไดเริ่มทำการคนหาแบบปูพรม

ไมนานใจอันเด็ดเดี่ยวที่อยากรอเนี่ยเทียนอยูที่นี่ของตงลี่ก็เริ่ม สั่นคลอน

นางรูดีวาหากนางยังไมไป ไมนานคนของอาณาจักรอั้น หมิงตองเจอ นางอยางแนนอน

ดังนั้นนางจึงจากไปอยางเงียบเชียบ

ในโลกลึกลับ เนี่ยเทียนลืมตาขึ้น

จุดลึกในดวงตาทั้งคูของเขาคลายมีแสงดาวเกาดวงเปลงประกาย เขา เดินกาวยาวๆ มาถึงแทนบูชา

เปลวเพลิงรอนแรงหายไปนานแลว เกราะมังกรเพลิงและไขมุก วิญญาณมืดตางก็อยูกลางแทนบูชาเงียบๆ ดูเหมือนวาเกราะมังกรเพลิงนี้จะเผา ผลาญพลังเปลวเพลิงมากเกินไป แสงไฟของมันจึงมองเห็นไดไมชัดเจนนัก

ผีและวิญญาณที่ไขมุกวิญญาณมืดดูดซับเอาไปถูกเกราะมังกรเพลิง ชุบหลอมจนหายเกลี้ยง ดานในจึงวางเปลาและไมมีความมหัศจรรยCใดๆ ใหเห็น อีก

บัดนี้เขาเหยียบเขาสูเขตตนสวรรคCแลว ในมหาสมุทรจิตวิญญาณ สะเก็ดดาวเกาดวงสองแสงพรางพราวบาดตา

เขาขมวดคิ้ว ชันเขาไปหยิบไขมุกวิญญาณมืดขึ้นมากอน จากนั้นจึง แผกระแสจิตใหลองลอยอยูในวัตถุมหัศจรรยCที่เผาอสูรกายสรางขึ้น

เมื่อกระแสจิตบินเขาไป เขาก็มองเห็นวาดานในของไขมุกวิญญาณมืด เหมือนจะมีโลกลึกลับสีเขียวหมนมัวแหงหนึ่ง

โลกลึกลับสีเขียวหมนแหงนั้นคลายสามารถรวบรวมวิญญาณขึ้น ไดดวยตัวเอง ทวาเวลานี้มันกลับวางเปลา ไมมีสิ่งใดที่มหัศจรรยC

เขาจึงยื่นมือไปควาเกราะมังกรเพลิง

นาทีที่สัมผัสโดนมัน จิงชี่เลือดเนื้อและพลังเปลวเพลิงจากในราง ของเขาก็ไหลหายไปอยางรวดเร็ว!

นาทีถัดมาน้ำวนหวงมิติที่พาเขามาที่นี่ก็เกิดขึ้นอีกครั้งเพราะแกน เลือดชิ้นนั้น

เนี่ยเทียนยกคิ้วขึ้น ตระหนักไดวากำลังจะเกิดอะไรขึ้น

เขาจึงเขาใจทันทีวาพลังเปลวเพลิงที่เกราะมังกรเพลิงดูดซับมา ตลอดหลายปJนี้เกือบถูกเผาผลาญไปจนหมดเพราะตองชุบหลอมไขมุกวิญญาณ มืด

เกราะมังกรเพลิงเหลือพลังงานอีกแคไมมาก ไมพอใหสรางน้ำวน หวงมิติเพื่อพาเขาไปจากที่นี่ จึงไดแตดึงเอาพลังงานสวนเกินมาจากในรางของ เขา

เดิมทีเขายังอยากจะอยูในดินแดนลึกลับแหงนี้ใหนานอีกหนอย

เขายังคิดจะทำความเขาใจกับคาถามหัศจรรยCและเวทลับมาก กวาเดิมจากแขนยักษCที่ผุดออกมาจากจุดลึกใตดินราวกับเทือกเขาเหลานั้น

ทวาเขาที่มีประสบการณCมาหลายครั้งจึงรูดีวาไมวาเกราะมังกร เพลิงจะนำเขามาที่นี่ นำออกไป หรืออยูที่นี่ตอลวนจำเป?นตองเผาผลาญ พลังงานที่เป?นของมันทั้งสิ้น

และเกราะมังกรเพลิงก็ไดใชพลังงานมหาศาลไปกับไขมุกวิญญาณ มืดจึงไมเหลือพลังใหเขาอยูที่นี่ตอไปอีกแลว

เขารูดีวาคราวนี้เขาจำเป?นตองจากไปเร็วกวาที่คิดไว

เขาเองก็เขาใจดีวาคงไมสามารถยืมเกราะมังกรเพลิงมาใชตอกร กับศัตรูไดอีกนาน

เขาจำเป?นตองหาพื้นที่ที่มีเปลวเพลิงรอนแรงเพื่อเกราะมังกร เพลิง ใหเกราะมังกรเพลิงไดดูดซับพลังงานเปลวเพลิงใหมอีกครั้งเพื่อสั่งสม พละกำลังที่มหาศาลใหกับตัวมันเอง

น้ำวนหวงมิติกอตัวขึ้นอยางชาๆ

เขาที่ตระหนักไดถึงสถานการณCที่เผชิญอยูจึงบินเขาไปดานในอยาง ไมลังเลอีก

อาณาจักรอั้นหมิง

“อู!”

จุดที่เขาและไขมุกวิญญาณมืดหายไปพรอมกัน น้ำวนหวงมิติขนาด เล็กกอตัวขึ้นมาแลวรางของเขาก็เปลงวาบและเดินออกมาจากจุดนั้น

พอกลับมาถึงอาณาจักรอั้นหมิง เขาจึงมองไปรอบดานโดยอัตโนมัติ เสนสายตาที่มองไปไมพบเจอใครแมแตคนเดียว

เขารูดีวาเวลาที่เขาไปอยูในดินแดนลึกลับแหงนั้นคงจะไมใช ระยะเวลาสั้นๆ

เขาไมรูวาสถานการณCปHจจุบันเป?นเชนไร

เขาจึงรวบรวมทิพยCจักษุขึ้นมาทันที

เนื่องจากตอนนี้ในมหาสมุทรจิตวิญญาณมีสะเก็ดดาวอยูทั้งหมดเกา ดวง ดังนั้นคราวนี้เขาจึงสรางทิพยCจักษุขึ้นมาทีเดียวเกาขาง

อีกทั้งความสามารถในการสังเกตการณC รวมไปถึงขอบเขตในการรับ สัมผัสของทิพยCจักษุทั้งเกานี้ก็ไดเพิ่มระดับขึ้นสูงตามขนาดของสะเก็ดดาวที่ ขยายใหญเทากำปH;นไปดวย!

ทิพยCจักษุเกาขางลองลอยชาๆ ไปตามทิศทางตางๆ ภาพเหตุการณC มากมายเดนชัดขึ้นมากลางใจของเขา

แลวเขาก็สังเกตเห็นอยางรวดเร็ววาในขอบเขตหางจากเขาไปไมกี่ลี้มี ผูฝEกลมปราณของอาณาจักรอั้นหมิงหลายคนเคลื่อนไหวอยู ในบรรดาคน เหลานั้นมีคนของตำหนักเทพเพลิงและวังวิญญาณรวมอยูดวย ซึ่งเขามองออก ในปราดเดียวเพราะความพิเศษของอาภรณCที่พวกเขาสวมใส

“ตงลี่! ทำไมนางถึงยังอยูที่นี่?”

จากการมองผานทิพยCจักษุขางหนึ่ง เขามองเห็นวาตงลี่จงใจอำพราง รองรอยของตัวเองกำลังเดินทางไปขางหนาดวยความระมัดระวัง

“ฟ5;ว!”

แสงดาวเปลงวาบ เขาใชการเคลื่อนที่ของดาวเปลงประกายระยะสั้น แลนฉิวมาปรากฏกายอยูใกลกับตงลี่

ไมนานนักเขาก็มาโผลพรวดอยูขางหนานาง

“เนี่ยเทียน!”

ตงลี่ที่ซุกซอนรองรอยของตัวเองอยางระมัดระวังเห็นเพียงวาเบื้อง หนามีแสงดาวเปลงวาบ กอนที่รางหนึ่งจะโผลออกมาจนนางตองยกมือขึ้นอุด ปากอุทานเบาๆ

“ทำไมเจาถึงยังไมกลับอาณาจักรปAายจั้น?” เนี่ยเทียนถามดวยความ แปลกใจ

ดวงตาของตงลี่มีประกายสดใส แตกลับถลึงตาใสเขา เขนเขี้ยวเคี้ยว ฟHนกลาว “ก็ไมใชเพราะรอเจาหรือไง?!”

“รอขา?” เนี่ยเทียนมีสีหนาปH;นยาก “เจาจะรอขาทำไม? ขาบอกให เจารอขาหรือ?”

ตงลี่หนาตึง เดือดปรี๊ดขึ้นมาทันควัน อยากจะพุงเขาไปขวนหนาไร เดียงสาของเขาใหเป?นลายพรอยยิ่งนัก

แตนางกลับขมกลั้นอารมณCเอาไว

เพราะนางรูแตแรกแลววารอบๆ นี้มีผูฝEกลมปราณของอาณาจักร อั้นหมิงเคลื่อนไหวอยู ซึ่งพวกเขายังไมลมเลิกการตามหา

หากนางทะเลาะกับเนี่ยเทียนแลวเกิดเสียงดังผิดปกติจะเป?นการ ดึงดูดความสนใจจากคนเหลานั้น และนั่นก็เทากับเป5ดเผยรองรอยของตัวเอง

เนี่ยเทียนเห็นวาสีหนาของนางไมนามอง ทาทางเหมือนโกรธเกรี้ยว จึงถามอยางอดไมได “ตอนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น? คนอื่นๆ ละ?”

“คนอื่นๆ กลับอาณาจักรปAายจั้นกันหมดแลว!” ตงลี่พูดดวยน้ำเสียง ขุนเคืองใจ

เนี่ยเทียนงงงัน ดังนั้นจึงถามซ้ำอีกครั้ง “แลวทำไมเจาไมกลับไปกับ พวกเขา?”

“ขารอเจา! เจายังจะตองใหแมนายพูดซ้ำอีกกี่รอบ?” ตงลี่คำราม เบาๆ

เนี่ยเทียนลูบคลำปลายคางของตัวเองแลวพูดดวยสีหนาไรเดียงสา “แตขาไมไดบอกใหเจารอขานี่นา”

“แมนายไมอยากพูดกับเจาแลว!” ตงลี่ถลึงตา คำรามเบาๆ “ขารูวา เจามีความพิเศษติดตัว จงรีบพาขาไปจากที่นี่ อยาใหคนของอาณาจักรอั้นหมิง พบเขา! รอใหไปจากที่นี่ไดแลวแมนายคอยคิดบัญชีกับเจา!”

“ออ” เนี่ยเทียนพยักหนารับ กอนจะใชทิพยCจักษุเกาดวงสำรวจไป รอบดานแลวเลือกทิศทางที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการเดินทาง

ตงลี่ที่อยูขางกันมองเขาดวยสายตาเดือดดาล รูสึกเพียงวาความอึด อัดคับแคนที่อยูในใจไมมีที่ใหระบาย

“ตามขามาแลวกัน”

ผานไปครูหนึ่งเนี่ยเทียนก็เลือกทิศทางหนึ่งไดแลวเดินนำทางไปทันที

ตงลี่ตามหลังเขาไปเงียบๆ ลมหายใจหอบถี่เพราะความโมโห ทั้งยัง คอยสบถดาเบาๆ เป?นระยะ “เจาคนบัดซบ! ไอคนไรคุณธรรมไรน้ำใจ! รูแตแรก ก็คงไมสนใจเจาแลว นาจะปลอยใหเจาตายไปบนทะเลสาบนั่นแหละ!”

“ไอคนจิตสำนึกถูกหมากินไปแลว!”

“แมนายไมปลอยเจาไวแน!”

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 432 การเปลี่ยนแปลงเล็กนอยของมหาสมุทรวิญญาณ

ดาก็สวนดา ถึงกระนั้นตงลี่ก็เชื่อมั่นในการวิเคราะห-ของเนี่ยเทียน อยางยิ่งยวด

ตามติดเนี่ยเทียนมาขางหลัง ทั้งๆ ที่นางรูดีวารอบดานมีผูฝ2ก ลมปราณจำนวนมากของอาณาจักรอั้นหมิงเคลื่อนไหวอยู แตกลับยังคงรูสึก ปลอดภัยอยางบอกไมถูก

นางเชื่อวาเนี่ยเทียนจะตองพานางหลบพนไปจากพื้นที่การคนหาของ ผูฝ2กลมปราณอาณาจักรอั้นหมิงแนนอน

ความเชื่อใจเชนนี้มาจากการที่นางตองพายแพใหเนี่ยเทียนติดตอกัน หลายครั้ง มาจากตอนที่นางไดรับอิทธิพลจากมนต-ดำของไขมุกวิญญาณมืดจน เกือบจะเอาชีวิตไมรอด แตเนี่ยเทียนกลับชวยพานางออกมาจากภาพลวงตาที่ เป9นภูเขาศพทะเลเลือดไดสำเร็จ

เนี่ยเทียนไมไดสนใจคำดาของนาง

ทิพย-จักษุเกาขางลองลอยอยูรอบดาน มองเห็นความเคลื่อนไหวของ คนในอาณาจักรอั้นหมิงอยางชัดเจน

สะเก็ดดาวที่มีขนาดเทากำป<=นทำใหความสามารถในการรับสัมผัส และการสังเกตการณ-ของเขาตอนนี้ตางก็ทะยานขึ้นพรวดพราด

เขาพาตงลี่เดินไปตามเสนทางที่เขากำหนด คนทั้งสองจึงหลีกหาง จากการคนหาของผูฝ2กลมปราณอาณาจักรอั้นหมิงไปไดอยางงายดาย

สองวันตอมา

ภายใตการนำของเขา คนทั้งสองก็หลุดพนมาจากพื้นที่ที่มีผูฝ2ก ลมปราณอาณาจักรอั้นหมิงเขาออกแนนหนามาถึงตีนเขาลูกหนึ่งที่เป9นสีเหลือง เทา

“พอประมาณแลว”

เนี่ยเทียนหยุดพัก กอนจะมองหาสถานที่แหงหนึ่งเพื่อนั่งลง เขากลาว วา “คนเหลานั้นของอาณาจักรอั้นหมิงแคคนหาอยูรอบๆ ทะเลสาบเทานั้น สถานที่แหงนี้หางมาไกลพอสมควรแลว ในระยะเวลาสั้นๆ พวกเรานาจะยัง ปลอดภัยดี”

ตงลี่เองก็คลายใจได

สองวันมานี้นางเรงรุดเดินทางตามหลังเนี่ยเทียน เวลาวางเมื่อใดก็ จะตองคอยดาวาเนี่ยเทียนไมรูจักดีชั่ว

ทวาพอหลุดพนจากภาวะเสี่ยงอันตรายมาได นางกลับสงบปากสงบ คำ ไมมีทีทาจะปะทะฝ@ปากกับเขา

นางเองก็หากอนหินสะอาดกอนหนึ่งแลวนั่งลงไปเลียนแบบเนี่ยเทียน ตีหนาเครงขรึมจองเนี่ยเทียนดวยสายตาเย็นชา

เนี่ยเทียนสีหนาเฉยเมย เขาหยิบเอาหินวิเศษหลายกอนออกมาฟC=นฟู พลังงานที่เสียไป

เมื่อโคจรคาถาหลอมลมปราณ พลังวิญญาณที่อยูในหินวิเศษเหลานั้น จึงถูกดึงออกไปอยางรวดเร็ว

ปราณวิญญาณที่ลอมวนอยูระหวางฟEาดินก็มารวมตัวกันจากแปดทิศ แลวไหลทะลักเขามายังมหาสมุทรวิญญาณจุดตันเถียน ของเขาดวย

เนี่ยเทียนขมวดคิ้วเขาหากันนอยๆ

ชวงเวลาที่เขาเหยียบยางเขาสูเขตตนสวรรค-นั้นยังสั้นมาก แทบจะ เพิ่งฝFาทะลุขั้นก็ตองจากดินแดนลึกลับนั้นกลับมายังอาณาจักรอั้นหมิง เขาจึง ยังไมทันไดรับสัมผัสถึงความแตกตางระหวางเขตตนสวรรค-และเขตกลาง สวรรค-อยางละเอียด

ทวาเวลานี้เอง พอเขากระตุนใชคาถาหลอมลมปราณก็สัมผัสไดอยาง เฉียบคมวามีปราณฟEาดินจำนวนมากพุงเขามารวมกันที่ตัวเขา

เมื่อเขาหยุดบำเพ็ญตบะ ปราณวิญญาณฟEาดินที่ไหลมารวมกันนั้นก็ ยังไมสลายหายไป ยังคงซึมหายเขาไปในมหาสมุทรวิญญาณจุดตันเถียนของเขา ทีละนิด

เขาหรี่ตาลง รวบรวมสมาธิรับสัมผัสก็พลันบังเกิดความรูสึก มหัศจรรย-เหมือนตัวเองผสานรวมเขากับฟEาดิน

“เขตตนสวรรค-!”

ดวงตาตงลี่เป9นประกายพริบพราว จองเขม็งไปที่เขาโดยไมละสายตา พลางกลาววา “เวลาสั้นๆ แคเดือนเดียว ทำไมเจาถึงเหยียบเขาสูเขตตนสวรรค- แลว?”

ตลอดทางที่ผานมานางขมกลั้นไมถามคำถามที่แคลงใจนางที่สุด ออกมา

เนี่ยเทียนไปที่ไหนกันแน? แลวตอนนี้ไขมุกวิญญาณมืดไปอยูที่ไหน?

บัดนี้นางพลันตระหนักไดวาในชั่วระยะเวลาสั้นๆ เนี่ยเทียนกลับขาม ผานปราการขอบเขต เหยียบยางเขาสูเขตตนสวรรค- ขณะเดียวกันกับที่นางตก ตะลึง ในที่สุดก็อดถามขึ้นมาไมได

“นาสนใจ…”

และเวลานี้เอง เนี่ยเทียนก็พึมพำเบาๆ ดวยสีหนาเบิกบานใจ

เขาสังเกตเห็นวามหาสมุทรวิญญาณจุดตันเถียนของเขาในตอนนี้ซึ่งมี น้ำวนพลังวิญญาณเจ็ดลูก และยังมีน้ำวนดวงดาว พืชหญา เปลวเพลิงอีกสาม ลูกลวนแตกตางไปจากกอนหนานี้หลายสวน

ตอนอยูเขตกลางสวรรค- น้ำวนพลังวิญญาณทั้งหมดในมหาสมุทร วิญญาณจุดตันเถียนของเขาลวนเคลื่อนโคจรอยูแคจุดเดียวในมหาสมุทร วิญญาณเทานั้น

ทวาหลังจากที่เขาเลื่อนขั้นเป9นตนสวรรค- น้ำวนพลังวิญญาณ เหลานั้นยังคงเคลื่อนโคจร ทวาขณะเดียวกันกลับหมุนวนอยูในมหาสมุทร วิญญาณดวยวิธีการที่ลึกลับบางอยางดวย

เมื่อมองผานๆ ก็ราวกับมีพายุหมุนหลายลูกที่หมุนควางอยูใน มหาสมุทรพลังวิญญาณ

น้ำวนพลังวิญญาณไมไดอยูนิ่งตรงที่เดิมอีกตอไป แตหมุนควางไป เรื่อยๆ และบางครั้งยังรวมตัวกันกลายมาเป9นคายกลที่มหัศจรรย-

การเปลี่ยนแปลงของน้ำวนพลังวิญญาณแตละลูกทำใหตอใหเขา นั่งนิ่งไมขยับ ไมกระตุนคาถาหลอมลมปราณก็ยังสามารถชักนำปราณวิญญาณ หลากหลายชนิดที่อยูในบริเวณใกลเคียงมาไดอยูดี

ปราณวิญญาณฟEาดินไดถูกชักนำจากน้ำวนพลังวิญญาณทั้งเจ็ด ลูกของเขาใหเขามาอยูในมหาสมุทรวิญญาณ

จิงชี่พืชหญาหลายกลุมที่ออนกำลัง ทวาเขาสามารถสัมผัสถึงก็ ไดลองลอยออกมาจากในผืนปFาที่หางไปไมไกลและไหลรินเขาไปอยูในน้ำวนพืช หญาของเขา

เวลานี้เป9นชวงกลางดึกแลว อาณาจักรอั้นหมิงอึมครึมเป9นสีเทา ขมุกขมัวทั้งป@ มองไมเห็นทั้งเดือนและดาว

แตเขายังคงสามารถสัมผัสไดวามีแสงดาวที่ตาเปลามองไมเห็นลอด ผานชั้นเมฆสีเทาหมน สาดสองลงมายังน้ำวนดวงดาวของเขา

มีเพียงพลังเปลวเพลิงเทานั้นที่เนื่องจากบริเวณใกลเคียงนี้ไมมีภูเขา ไฟรอนแรงอยูจึงเหมือนจะถูกอำพรางไวจนมองไมเห็น

เมื่อเขาตั้งสมาธิใชคาถาหลอมรวมลมปราณ ความเร็วในการดูดซับ ปราณวิญญาณตางธาตุหลายชนิดในบริเวณใกลเคียงของเขาก็เพิ่มขึ้นมาอีก หลายเทา!

ตอนที่หยิบเอาหินวิเศษออกมา ความเร็วในการดูดซับปราณวิญญาณ ซึ่งเป9นพลังงานที่แฝงเรนอยูภายในหินวิเศษ ก็เพิ่มขึ้นหลายเทาเชนกัน!

เขตตนสวรรค-ทำใหเขารวบรวมปราณวิญญาณหลากชนิดไดเร็วขึ้น อัตราการดูดซับจากหินวิเศษก็เพิ่มขึ้นเป9นทวีคูณ!

ความลี้ลับอยางอื่นตอนนี้เขายังมองไมออก แตลำพังเพียงแค ความเร็วในการดูดซับปราณวิญญาณที่เพิ่มขึ้นก็ทำใหเขาเขาใจวาการฝFาทะลุ เขตตนสวรรค-ไมไดงายดายเพียงแคมีน้ำวนพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นมาอีกลูกหนึ่ง เทานั้น

“เนี่ยเทียน เจา…ชวงที่ผานมาเจาหายไปไหนมา?”

ตงลี่ลังเลอยูครูหนึ่ง ในที่สุดก็ขมใจไมไหวจนตองถามสิ่งที่ตัวเองสงสัย ออกมา

เนี่ยเทียนหยุดการครุนคิดแลวเงยหนาขึ้นมองนาง

ตงลี่พลันตะลึงงัน

ทิ้งหางไปหนึ่งเดือนกวา ดวงตาทั้งคูของเนี่ยเทียนที่มองมายังนางนั้น เจิดจาเกินไปจนทำใหนางรูสึกไมกลาประสานสายตาดวยเทาใดนัก

ดังนั้นนางจึงรูแลววาชวงเวลาที่เนี่ยเทียนหายตัวไปนี้ บนรางของเขา ตองมีการเปลี่ยนแปลงอันมหัศจรรย-บางอยางเกิดขึ้นแนนอน

โดยทั่วไปแลว คนที่ดวงตาสุกสกาวมากเทาไหร การฝ2กวิชาทางพลัง จิตก็ยิ่งล้ำลึกมากเทานั้น อีกทั้งพลังจิตของคนผูนั้นก็หนาแนนมากขึ้นตามไป ดวย

ดวงตาทั้งคูของเนี่ยเทียนในยามนี้ทำใหนางที่มีตบะตนสวรรค- เหมือนกันเกิดความรูสึกไมกลาสบตาดวย แคนี้ก็มากพอจะพิสูจน-ไดวาชวงเวลา ที่ผานมา การฝ2กฝนวิชาทางพลังจิตของเนี่ยเทียนไดถูกยกระดับใหสูงมากขึ้น!

นางเลยไพลนึกไปถึงไขมุกวิญญาณมืด เดาเอาวาการเปลี่ยนแปลงใน ดวงตาของเนี่ยเทียนอาจจะเกี่ยวของกับวัตถุมหัศจรรย-ของเผาอสูรกายชิ้นนั้น

แตนางไมรูวาสิ่งที่ทำใหดวงตาของเนี่ยเทียนเปลี่ยนแปลงอยาง แทจริงไมใชพลังจิต แตเป9นพลังจิตวิญญาณบริสุทธิ์ของสะเก็ดดาวทั้งเกาดวง ตางหาก!

ชวงเวลาที่เนี่ยเทียนไมไดใชคาถาสะเก็ดดาว ไมไดรายใชเวทลับของ พระราชวังโบราณสะเก็ดดาว ดวงตาของเขาก็สวางเจิดจาถึงขีดสุด หากใช คาถาสะเก็ดดาวและเวทลับของพระราชวังโบราณสะเก็ดดาวขึ้นมาเมื่อไหร จุด ลึกในดวงตาของเขาก็จะมีแสงดาวเล็กๆ เกาดวงลอยขึ้นมา!

จองมองเนี่ยเทียนอยูครูหนึ่งตงลี่ก็เป9นฝFายถอนสายตากลับคืนมาเอง แลวจึงหัวเราะเยาะตัวเอง ทั้งยังสายหัวพูดวา “ชางเถอะ ขาไมถามแลว”

“หา?” เนี่ยเทียนงงงัน

“นั่นนาจะเป9นความลับที่ยิ่งใหญที่สุดของเจา ขาถามไปก็เทานั้น เจา ยอมไมมีทางตอบออกมาตามตรงแนนอน” ตงลี่แคนเสียงพูด “จะใหฟ<งคำ โปEปดของเจาก็สูใหขาไมตองถามจะดีกวา”

เนี่ยเทียนคิดอยูครูหนึ่งจึงกลาววา “ก็ดี”

เพราะเขาเองก็ไมมีทางเลาทุกอยางที่ตัวเองเผชิญมาใหตงลี่ฟ<งตาม จริงอยูแลว

“ไขมุกวิญญาณมืดนาจะไมไดกลับคืนไปยังเรือรบทางชางเผือกของ เผาอสูรกายกระมัง?” ตงลี่ถามเบาๆ

“ไมมีทาง” เนี่ยเทียนตอบรับ

“ถาอยางนั้นก็ดี” ตงลี่พยักหนา วางความกังวลในใจลงได แลวอยูๆ ก็ถามขึ้นมาอีกวา “ตอนนั้นที่เจาอยูบนทะเลสาบแลวบอกใหขาพาเจาจากมา เป9นเพราะวาคิดจะฮุบไขมุกวิญญาณมืดไวคนเดียวอยูแลวหรือ? เจากังวลวาตอ ใหไดไขมุกวิญญาณมืดมา หลังจากนั้นก็จะตองถูกพวกเสิ่นฉง กูฮั่นรีดไถกลับไป ถึงไดเรงเราใหขาพาเจาจากมา?”

เวลานี้นางพลันนึกอะไรขึ้นมาไดจึงรูสึกวาที่เนี่ยเทียนบอกใหนางรีบ รอนพาเขาจากมานาจะเป9นเพราะไมอยากแบงไขมุกวิญญาณมืดใหกับคนของ อาณาจักรปFายจั้น

“ขาไมไดคิดอยางนั้นหรอก” เนี่ยเทียนยิ้มเยาะ “ขาไมใชเจาสัก หนอย? จะไปมีแผนการมากมายขนาดนั้นไดอยางไร? ตอนนั้นขาแครูสึกวาพวก ฉินแยน เฉาชิวสุยไมสามารถชวยอะไรขาได ขารูสึกเพียงวาตองออกหางเรือรบ ทางชางเผือกใหไกลมากที่สุดถึงจะทำใหไขมุกวิญญาณมืดลมเลิกความคิดที่จะ ไลตามขา”

“ตอนนั้นขาเองก็ไมรูเหมือนกันวาการตอสูระหวางพวกเสิ่นฉงกับ อสูรกายจะมีผลลัพธ-เชนไร”

“เป9นอยางนี้จริงๆ รึ?” ตงลี่มีสีหนาคลางแคลงใจ

เนี่ยเทียนพยักหนารับ “เป9นเชนนี้แหละ”

ตงลี่ขมวดคิ้ว ครุนคิดอยูครูหนึ่งจึงกลาววา “การระดมพลคน มากมายของอาณาจักรปFายจั้นครั้งนี้ เดิมทีนึกวาจะไดรับวัตถุอัศจรรย-ที่มี ประโยชน-ตอพวกเราทั้งหาฝFายจากโบราณสถานของอสูรกาย นึกไมถึงวา หลังจากเรื่องสิ้นสุดลงพวกเราจะไมไดอะไรติดมือกลับไปสักอยาง แตเจา…กลับ ไดรับไขมุกวิญญาณมืดนั่นไป”

“อันดับตอไปเจาคิดจะทำเชนไรตอ?”

พอนางถามเชนนี้ เนี่ยเทียนกลับเป9นฝFายที่ตองเงียบงันเสียเอง

การเดินทางมาครั้งนี้ เดิมทีเขาแคคิดจะติดตามตงลี่มาเพื่อทำตามคำ สัญญาที่ใหไวเทานั้น ทวาสุดทายเขากลับชักนำไขมุกวิญญาณมืดใหเขาไปใน ดินแดนลึกลับ ทั้งยังชุบหลอมผีและวิญญาณที่อยูไขมุกวิญญาณมืดจนเกลี้ยง

สะเก็ดดาวเจ็ดดวงในมหาสมุทรจิตวิญญาณของเขาไมเพียงแตขยาย ขนาดใหญเทากำป<=นเพราะเหตุการณ-ครั้งนี้ ยังมีสะเก็ดดาวเพิ่มขึ้นมาอีกสอง ดวง ทั้งไดขามสูเขตตนสวรรค-ไปพรอมๆ กัน

ตอนนี้ไขมุกวิญญาณมืดก็อยูในมือของเขา เห็นไดชัดวาสุดทายเขาก็ คือผูที่ไดรับผลประโยชน-

ตามเงื่อนไขที่กำหนดไว ทุกคนที่เดินทางมาสำรวจโบราณสถานของอสูร กายจะตองไดรับสวนแบงหลังจากการสูรบ…

มองตงลี่ที่อยูเบื้องหนา เขาลังเลอยูชั่วครูก็หยิบเอาไขมุกวิญญาณ มืดออกมาจากในกำไลเก็บของแลวสงใหกับนาง “หรือไม เจาเอาของสิ่งนี้ไป?”

ตงลี่รับไขมุกวิญญาณมืดนั้นมา ใชกระแสจิตรับสัมผัสอยูพักใหญ ก็มองไมออกถึงความมหัศจรรย-ของมัน “ทำไมถึงเปลี่ยนมาเป9นแบบนี้ละ? ผี มากมายที่อยูดานในละ?”

“เฮอๆ” เนี่ยเทียนหัวเราะแหงๆ ไมไดตอบรับ

ตงลี่ฮึดฮัดไมพอใจ กอนจะสงไขมุกวิญญาณมืดกลับคืนมาใหเขา ทั้งยังพูดดวยความขุนเคือง “คิดดูแลวของดีที่มีประโยชน-อยางแทจริงคงถูกเจา ฮุบไปคนเดียวแลวกระมัง?”

เนี่ยเทียนกลับไมไดปฏิเสธ เขาผงกศีรษะรับกอนถึงกลาววา “เจา ไมตองการไขมุกเม็ดนี้แลวรึ?”

“ชางมันเถอะ” ตงลี่สายหัว “ขาไมไดบอกคนอื่นเกี่ยวกับเรื่อง ของเจา พวกเสิ่นฉงและทานอาตางก็รูแควาไขมุกวิญญาณมืดไลตามเจาไป พวกเขาตามหากันนานมากก็ยังหาเจาไมเจอ สุดทายจึงไดแตจำใจกลับไปยัง อาณาจักรปFายจั้น”

“ขอบคุณมาก” เนี่ยเทียนกลาว

“ขาไมรูวาไขมุกวิญญาณมืดควรเอามาใชอยางไร และไมสามารถ เอากลับไปที่ตระกูลตงได คืนใหเจาก็แลวกัน” ตงลี่มองเขาดวยสายตาเย็นชา กอนจะกลาววา “ทวาของดีทุกอยางในการเดินทางมาครั้งนี้ลวนถูกเจาฮุบไป คนเดียว จำไววาเจาติดคางบุญคุณขาครั้งหนึ่ง! ตอใหเจาชวยชีวิตขาไวหนึ่งครั้ง แตเจาก็ตองจำไววาเจาติดคางขา!”

“ออ” เนี่ยเทียนแสดงทาทีวาเห็นดวย “ใชแลว มีที่ไหนที่มี พลังงานเปลวเพลิงรอนแรงมากที่สุด เป9นพื้นที่ตองหามของเปลวเพลิงบาง ไหม?”

“แนนอนวาตองเป9นตำหนักเทพเพลิงนะสิ” ตงลี่ตอบรับ

เนี่ยเทียนยิ้มจืดเจื่อนทันใด

ที่เขาถามหาสถานที่ที่มีเปลวเพลิงก็เพราะตองการรวบรวม พลังงานใหกับเกราะมังกรเพลิงใหมอีกครั้ง ทวาเดิมทีเกราะมังกรเพลิง…ก็ หายไปจากตำหนักเทพเพลิง แลวมีหรือที่เขาจะกลาไปปEวนเป@=ยนแถวนั้น?

เลมที่ 15 บทที่ 433 นครฮวาง

“นอกจากตำหนักเทพเพลิงแล วยังมีที่ไหนที่มีเปลวเพลิงร อนแรงอีก หรือเปลา?” เนี่ยเทียนเอยถาม

“แนนอนวาต องเป(นอาณาจักรตำฮวาง” ตงลี่ตอบอยางเป(นเหตุเป(น ผล

“อาณาจักรตำฮวาง?” เนี่ยเทียนงุนงง

“อืม” ตงลี่ขมวดคิ้วอยางนามอง ถามวา “เจำถามเรื่องพวกนี้ทำไม?”

“เจำเองก็รู ดีวาขำมีอาวุธชิ้นหนึ่งชื่อวาเกราะมังกรเพลิง” เนี่ยเทียน เองก็ไมได คิดจะป5ดบัง “เพื่อรับมือกับไขมุกวิญญาณมืดของเผาอสูรกาย พลัง เปลวเพลิงที่เกราะมังกรเพลิงสะสมมานานหลายป8แทบจะถูกเผาผลาญจนหมด เกราะมังกรเพลิงจึงจำเป(นต องรวบรวมพลังเปลวเพลิงร อนแรงขึ้นมาใหม”

“ที่แท ก็เป(นอยางนี้นี่เอง” ตงลี่พยักหนำรับเบาๆ จากนั้นจึงพูดวา “เกำ อาณาจักรของดินแดนดาวตก ที่ตั้งของตำหนักเทพเพลิงในอาณาจักรอั้นหมิงมี ภูเขาไฟที่ร อนแรงที่สุดอยูแหงหนึ่ง เลาลือกันวาเกือบหมื่นป8มานี้ที่นั่นมักจะมี ลาวาปะทุออกมาเป(นระยะ ทวาภูเขาไฟแหงนั้นถูกตำหนักเทพเพลิงยึดครองไป นานแล ว เจำไมมีทางไปที่นั่นได เด็ดขาด”

นางเองก็รู ดีถึงความสัมพันธ=ระหวางเกราะมังกรเพลิงและตำหนัก เทพเพลิง

“แตถึงแม ภูเขาไฟลูกนั้นของตำหนักเทพเพลิงจะมีความพิเศษ ทวาก็มีเพียงลูกเดียวเทานั้น” ตงลี่หรี่ตา พูดพร อมอมยิ้มน อยๆ “แตอาณาจักร ตำฮวางกลับตางออกไป ทามกลางเทือกเขาที่ทอดตัวยาวไมขาดสายสามารถ พบเห็นภูเขาไฟที่ปะทุได ตลอดเวลา ภูเขาไฟของที่นั่นไมมีลูกไหนเทียบกับของ ตำหนักเทพเพลิงได แตกลับได เปรียบในเรื่องของจำนวน”

กลาวมาถึงตรงนี้นางก็หยุดชะงักไปครูกอนจะพูดตอวา “อีกอยาง ภูเขาไฟหลายแหงยังไมมีเจำของ หากเจำคิดจะดึงเอาพลังเปลวเพลิงในภูเขาไฟ เหลานั้นมาเพิ่มพลังให กับเกราะมังกรเพลิง การไปที่อาณาจักรตำฮวางจึงถือวา เป(นทางเลือกที่ดี”

“นอกจากนี้อีกไมนานอาณาจักรตำฮวางก็จะมีงานเลี้ยงฉลอง สำหรับผู ฝBกลมปราณ เจำเองก็สามารถไปเป5ดหูเป5ดตาได ”

“เคยได ยินประโยคนี้ไหมที่บอกวาอาจารย=หลอมอาวุธใน ใต หลำล วนมาจากสำนักอาวุธ?”

เนี่ยเทียนสายหนำ

“โงเงาจริงๆ” ตงลี่กลอกตามองสูงใสเขา “สำนักอาวุธของ อาณาจักรตำฮวางคือต นกำเนิดของอาจารย=หลอมอาวุธทั่วดินแดนดาวตก ตามที่ขำรู มาเจำหอหลิงเปDารุนที่หนึ่งในอาณาจักรหลีเทียนของพวกเจำก็มา จากสำนักอาวุธของอาณาจักรตำฮวางเหมือนกัน หากนับกันอยางจริงจังแล ว หอหลิงเปDาก็ถือเป(นสาขาแยกของสำนักอาวุธ เพียงแตสำนักอาวุธไมให การ ยอมรับก็เทานั้น”

“เจำหอรุนที่หนึ่งของหอหลิงเปDามาจากสำนักอาวุธของอาณาจักร ตำฮวาง?” เนี่ยเทียนตะลึง

“มีอะไรให ต องแปลกใจกัน?” ดวงตาของตงลี่มีคลื่นแสงไหลผาน นางกลาวพร อมยิ้มน อยๆ “ไมเพียงแตหอหลิงเปDาเทานั้น แม แตวิมานสวรรค= ของอาณาจักรเสวียนเทียน สำนักหยินและสำนักหยางของอาณาจักรเชียนแจวE และยังมีอาจารย=หลอมอาวุธของอีกหลายสำนักสวนใหญก็ล วนมีความเกี่ยวข อง กับสำนักอาวุธ”

“คนเหลานั้นหากไมได มาจากสำนักอาวุธก็ต องเคยศึกษาวิธีการ หลอมอาวุธของสำนักอาวุธมากอน หรือไมก็ถูกสำนักอาวุธเป(นผู กำหนดระดับ การหลอมอาวุธให ”

“อ อ ใชแล ว อาจารย=ของหลีเหยเดิมทีก็เป(นอาจารย=หลอมอาวุธที่ ยิ่งใหญคนหนึ่งของสำนักอาวุธ”

“แตเพราะนางพายแพ เมื่อครั้งที่ชวงชิงตำแหนงเจำสำนักอาวุธ ถึงได โกรธเคืองจนตีตนออกหางจากสำนักอาวุธและยำยไปอยูอาณาจักรเลี่ย คง”

“งานฉลองประเมินอาจารย=หลอมอาวุธของสำนักอาวุธที่สิบป8จะ จัดขึ้นครั้งหนึ่งใกล จะเริ่มขึ้นแล ว ขำได ยินมาวาหลีเหยก็จะไปที่นั่นเหมือนกัน เพราะคิดจะอาศัยงานประเมินนั้นมายืนยันตัวตนอาจารย=หลอมอาวุธระดับสูง ของเขา”

“นอกจากนี้ได ยินวาฝางฮุยแหงหอหลิงเปDาในอาณาจักรหลีเทียน ของพวกเจำก็จะไปรับการประเมินเป(นอาจารย=หลอมอาวุธระดับเชื่อมโยง วิญญาณเหมือนกัน”

เนี่ยเทียนรับฟFงด วยความตกตะลึง “งานประเมินอาจารย=หลอม อาวุธ? ทำไมพวกอาจารย=หลอมอาวุธจากตางถิ่นถึงต องไปรับการประเมินจาก สำนักอาวุธในอาณาจักรตำฮวางด วย?”

“เพราะวาทุกคนล วนยอมรับการประเมินของสำนักอาวุธ ขอแค ได รับการยอมรับจากสำนักอาวุธวาเป(นอาจารย=หลอมอาวุธระดับสูง คนอื่นๆ ก็ จะยอมรับตัวตนของเจำไปด วย” ตงลี่อธิบายให เขาฟFงอยางละเอียด “อยางเชน หลีเหย ดูเหมือนวาเขาจะสามารถหลอมอาวุธระดับสูงออกมาได แล ว เขาจึงถือ วาเป(นอาจารย=หลอมอาวุธระดับสูงคนหนึ่ง”

“เพียงแตวาอาวุธระดับสูงที่เขาหลอมออกมา คนอื่นๆ อาจจะไม รับรู ด วย”

“แตหากเขาได รับการยอมรับจากสำนักอาวุธ ได ปGายตัวตน อาจารย=หลอมอาวุธมาจากสำนักอาวุธ ทุกคนก็จะยอมรับวาตัวตนของเขาคือ อาจารย=หลอมอาวุธระดับสูง”

“ในเมืองโพเมี่ย หากตัวตนของเขายังเป(นแคอาจารย=หลอมอาวุธ ระดับกลาง ราคาของอาวุธที่เขาหลอมออกมาก็จะต่ำตามไปด วย”

“แตหากเขาได ปGายอาจารย=หลอมอาวุธระดับสูงที่สำนักอาวุธมอบ ให ตัวตนและฐานะของเขาก็จะแตกตางไปจากเดิม คนที่ให เขาหลอมอาวุธให ตอให เป(นเพียงอาวุธระดับกลาง เขาเองก็ยังได ราคาที่สูงมาก”

“นอกจากนี้เมื่อได ครอบครองปGายตัวตนของอาจารย=หลอมอาวุธ ระดับสูงจากสำนักอาวุธ คนอื่นๆ ก็ถึงจะวางใจเชิญให เขาไปหลอมอาวุธ ระดับสูงให ”

“ปGายตัวตนอาจารย=หลอมอาวุธของสำนักอาวุธก็คือสัญลักษณ=ที่ บอกถึงตัวตนและความสามารถในการหลอมอาวุธ ทุกคนและทุกสำนักในเกำ ดินแดนดาวตกล วนให การยอมรับ”

หยุดไปครูตงลี่ก็พูดขึ้นมาอีกวา “ฝางฮุยแหงหอหลิงเปDา และยังมี พวกอาจารย=หลอมอาวุธระดับสูงตางก็ผานการประเมินจากสำนักอาวุธใน อาณาจักรตำฮวางมาแล วหลายครั้งถึงได รับปGายตัวตนในระดับที่ต องการมาใช ยืนยันตัวตนและระดับของตัวเอง”

เนี่ยเทียนตกตะลึงอยางมาก

ได ยินตงลี่พูดเชนนี้และรู วาพวกฝางฮุย หลีเหยก็อาจจะไป อาณาจักรตำฮวาง เขาจึงเกิดความสนใจตองานฉลองอาจารย=หลอมอาวุธใน อาณาจักรตำฮวาง

“งานฉลองอาจารย=หลอมอาวุธในอาณาจักรตำฮวางจะดึงดูด อาจารย=หลอมอาวุธจำนวนมากให เดินทางไปที่นั่น คนที่เขำรวมการประเมิน อาจารย=หลอมอาวุธก็จะต องหลอมอาวุธมากมายในระดับที่ตางกันออกมา อาวุธหลายชิ้นจะถูกเอามาขายในงาน ดังนั้นไมเพียงแตอาจารย=หลอมอาวุธ เทานั้นที่จะไป ผู แข็งแกรงของสำนักตางๆ ก็จะมุงหนำไปที่นั่นด วย”

“เวลาปกติ การจะได เห็นอาจารย=หลอมอาวุธระดับสูงสักคนก็ เป(นเรื่องยากลำบากมากแล ว นั่นก็ยิ่งไมต องพูดถึงการไปขอให พวกเขาหลอม อาวุธให เลย”

“งานฉลองอาจารย=หลอมอาวุธในอาณาจักรตำฮวางจะรวบรวม อาจารย=หลอมอาวุธจำนวนมากของดินแดนดาวตกเอาไว สำหรับพวกคนที่ อยากรวบรวมวัตถุดิบให มากพอที่จะใช สรำงอาวุธวิเศษเหมาะมือสักชิ้นแล ว นี่ คือโอกาสที่หาได ยากยิ่งทีเดียว”

“เดิมทีขำเองก็วางแผนไว วาเมื่อการเดินทางมาอาณาจักรอั้นหมิง สิ้นสุดลงก็จะไปอาณาจักรตำฮวางเหมือนกัน”

“ในเมื่อเจำอยากไปหาพื้นที่ที่มีเปลวเพลิงร อนแรงเพื่อรวบรวม พลังให กับเกราะมังกรเพลิง ถำอยางนั้นก็ไปพร อมกันกับขำเลย”

เนี่ยเทียนใครครวญอยูชั่วครูจึงพยักหนำรับ “ถำอยางนั้นก็ได พวกเราไปอาณาจักรตำฮวางพร อมกัน”

เมื่อเห็นวาเนี่ยเทียนถูกนางชักชวนจนคล อยตาม ตงลี่ก็ยิ้มในตา ทาทางเหมือนดีใจอยางมาก “ขำจะพาเจำไปยังคายกลนำสงที่พวกเราจัดตั้งไว ในอาณาจักรอั้นหมิงเพื่อเดินทางตรงไปยังอาณาจักรตำฮวางเลย สวนเจำเวลา เดินทางก็ระวังหนอย คอยจับตามองพวกคนของตำหนักเทพเพลิงและวัง วิญญาณให ดี อยาให รองรอยของพวกเราถูกเป5ดเผย”

“ไมมีปFญหา” เนี่ยเทียนตอบรับ

ตงลี่หัวเราะคิกคัก กอนจะหยิบเอาแผนที่ฉบับหนึ่งออกมาจากใน แหวนเก็บของแล วมองไปรอบดำนเพื่อแยกแยะทิศทางจากตำแหนงที่พวกเขา อยู

ผานไปครูใหญนางก็ชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง “ไปทางนั้น”

“อืม”

……

อาณาจักรตำฮวาง

บนพื้นดินที่แห งแตกระแหงเป(นสีแดงเข ม เมื่อทอดสายตามองไป ทั่วพื้นที่มีแตภูเขาหัวโล นสูงๆ ต่ำๆ ระดับไมเทากัน

หางออกไปไกลแสนไกล ภูเขาบางสวนมีควันลอยกรุนออกมาสง เสียงครืนๆ ดังสนั่นหวั่นไหว บางครั้งก็มีแสงไฟแลบให เห็น

นครฮวางที่ร อนแห งแล งตั้งอยูบนแองที่ราบพื้นดินแข็งกระดำง แตกระแหง เมื่ออยูเบื้องใต ดวงอาทิตย=ร อนแผดเผา พวกผู ฝBกลมปราณเผา มนุษย=ของอาณาจักรตำฮวางที่เดินไปเดินมาตางก็ต องยกมือขึ้นเช็ดคราบเหงื่อ ที่ไหลย อยบนใบหนำ สบถดาอากาศเลวรำยของอาณาจักรตำฮวาง

นครฮวางเป(นเหมือนเมืองสุยเยวที่ไมมีกำแพงสูงตระหงานโอบ ล อม ไมวาใครก็สามารถเขำออกได ตามใจชอบ

ทวานครฮวางกลับเป(นของสำนักอาวุธ

ตอนนี้หอเรือนหินหลายแหงที่เรียบงายในนครฮวางล วนอัดแนน ไปด วยผู คน

หอเรือนหินสีแดงฉานสองชั้นหลังหนึ่งที่ตั้งอยูตรงมุมหนึ่งของ นครฮวาง หลีเหยยืนอยูริมหนำตาง ก มหนำลงมองผู คนที่หลั่งไหลไมขาดสาย

พูดกับเผยฉีฉีที่อยูขำงกันวา “ศิษย=พี่หญิง เมื่อไหรอาจารย=ถึงจะเสร็จธุระเสียที ละ? เดือนหนำขำก็ต องเขำรวมงานประเมินของสำนักอาวุธแล วนะ ขำอยาก เจอหนำทานผู อาวุโสสักครั้งกอนหนำนั้น”

“ทานอาจารย=อยูที่ใดที่หนึ่งในอาณาจักรตำฮวางนี่แหละ นาง กำลังชวยคนผู หนึ่งหลอมอาวุธ หากยังไมสำเร็จ นางไมมีทางมาแนนอน” เผย ฉีฉีมีทาทีนิ่งเฉยเฉกเชนทุกครั้ง

นางเหลือบตามองหลีเหยกอนจะพูดวา “เจำคงไมกลัววาจะ ล มเหลวกระมัง?”

“จะเป(นไปได อยางไร?” หลีเหยหัวเราะฮาๆ “ดาราเพลิงกาฬของ เจำเนี่ยเทียนนั่นคืออาวุธวิเศษระดับสูงของแท แนนอน! ขำสามารถสรำงดารา เพลิงกาฬออกมาได ในงานประเมินของสำนักอาวุธก็ยอมต องหลอมอาวุธวิเศษ ระดับสูงออกมาได อีกชิ้น! หึ หากไมเป(นเพราะคนภายนอกยอมรับแคปGาย ตัวตนของสำนักอาวุธ ขำก็ครำนจะมารวมงานนี้ด วย”

“จำไว วาอยาให ทานอาจารย=ขายหนำ” เผยฉีฉีกลาวเสียงเย็น “เดิมทีทานอาจารย=ควรจะได เป(นเจำสำนักอาวุธ ทานพลาดไปแคนิดเดียว เทานั้น ตอนนี้ทานอาจารย=ออกจากสำนักอาวุธมาแล ว ตัวเจำเป(นลูกศิษย=ใน ดำนการหลอมอาวุธเพียงหนึ่งเดียวของนาง หำมทำให เจำพวกคนของสำนัก อาวุธหัวเราะเยาะเอาได เด็ดขาด!”

“ทราบแล วๆ” หลีเหยพูดเสียงดังโฉงเฉง “ขำได เป(นอาจารย= หลอมอาวุธระดับสูงตั้งแตยังเด็กขนาดนี้จะทำให ทานอาจารย=ขายหนำได อยางไร? อ อ ใชแล ว หลังจากที่ศิษย=พี่แยกกับเจำเนี่ยเทียนในอาณาจักรหลี เทียนก็ไมได เจอเขาอีกเลยจริงๆ หรือ?”

เผยฉีฉีขมวดคิ้วน อยๆ “ไมได เจอเลย”

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 434 สำนักอาวุธ

ในหองหินกลางภูเขาไฟแหงหนึ่งของอาณาจักรตาฮวาง

ฝางฮุยที่มาจากอาณาจักรหลีเทียนยืนอยูในหองหินสำหรับหลอม อาวุธที่สำนักอาวุธจัดเตรียมไวให กำลังตรวจสอบรอบดานอยางละเอียด

หองหลอมอาวุธแหงนี้จะถูกเขานำมาใชหลอมอาวุธระดับเชื่อมโยง วิญญาณชิ้นหนึ่งในหนึ่งเดือนขางหนา

ถึงเวลานั้น สำนักอาวุธยอมสงคนมาตรวจสอบเพื่อยืนยันวาอาวุธ วิเศษที่ถูกหลอมออกมาสรางขึ้นโดยฝ7มือของเขาผูเดียว

เขาจำตองหลอมอาวุธวิเศษระดับเชื่อมโยงวิญญาณใหสำเร็จถึงจะ ไดรับการยอมรับจากสำนักอาวุธ และไดป;ายตัวตนที่มีเฉพาะอาจารย=หลอม อาวุธระดับเชื่อมโยงวิญญาณเทานั้นถึงจะไดครอบครองเพื่อเป>นการยืนยัน ตัวตนของเขา

บัดนี้คนของสำนักอาวุธพาตัวเขามาที่นี่ กอนจะกำชับสองสาม ประโยคแลวจากไปกอน

ในหองหลอมอาวุธแหงนี้นอกจากฝางฮุยแลวยังมีอีกคนหนึ่ง—อูจี้

อูจี้และฝางฮุยคือสหายสนิทกัน การประเมินเพื่อเลื่อนขั้นเป>น อาจารย=หลอมอาวุธระดับเชื่อมโยงวิญญาณครั้งนี้สำคัญตอฝางฮุยอยางมาก เพื่อใหแนใจวาจะไมมีเหตุไมคาดคิดเกิดขึ้น และเพื่อมั่นใจวาตอนที่ฝางฮุย หลอมอาวุธจะไมไดรับการรบกวนจากป@จจัยภายนอก อูจี้จึงใชตัวตนของผู พิทักษ=มาชวยคุมครองเขาตลอดขั้นตอน

เมื่อเห็นวาฝางฮุยตรวจสอบเสร็จเรียบรอยและพยักหนาวาไมมี ป@ญหาแลว อูจี้ถึงไดถามขึ้นมาเบาๆ “เจามั่นใจมากแคไหน?”

“ประมาณหกสวน” ฝางฮุยยิ้มเจื่อน “ขาใชเวลาหาป7ถึงจะรวบรวม วัตถุดิบที่จำเป>นสำหรับการหลอมอาวุธครั้งนี้มาได คราวนี้หากลมเหลว งาน ประเมินครั้งหนาขาจะไมมีความสามารถในการรวบรวมวัตถุดิบวิเศษใหมากพอ อีกแลว ขาเองก็หยุดอยูในเขตลี้ลับชวงกลางมานานมากแลว หากครั้งนี้ทำ สำเร็จจะชวยใหขอบเขตของขาขยับไปไดอีกเยอะมาก”

“แตหากลมเหลว…”

เขาถอนหายใจหนึ่งครั้ง ใชสายตาที่ซับซอนมองมายังอูจี้ “หาก ลมเหลว ชวงเวลาที่ขายังมีชีวิตอยูก็อาจไดเลื่อนขั้นเป>นอาจารย=หลอมอาวุธ ระดับเชื่อมโยงวิญญาณ แตเกรงวาขาคงไมสามารถขามไปสูเขตวิญญาณได ตลอดชีวิต”

“เจาตองทำสำเร็จแน” อูจี้กลาวเสียงเรียบเฉย

ขณะที่พูดประโยคนี้ บนใบหนาของเขามีความเศราซึมที่ปGดไมมิด “แตเวลาของขากลับเหลือนอยลงไปเรื่อยๆ แลว”

ฝางฮุยหนาเปลี่ยนสี กลาว “เมื่อครึ่งป7กอนเจาเพิ่งจะเหยียบยางเขา สูเขตลี้ลับชวงทายไมใชหรือ? เรื่องนี้เจาไมไดบอกคนอื่น แตขากลับรู”

“ไมมีประโยชน=หรอก” อูจี้สายหัว “แคการฝHาทะลุขอบเขตเล็กๆ ไม สามารถเพิ่มอายุขัยของขาได มีเพียงเหยียบเขาสูเขตวิญญาณเทานั้นขีดจำกัด ของอายุขัยถึงจะฝHาทะลุไปไดอีกครั้ง แตกวาขาจะเลื่อนจากเขตลี้ลับชวงกลาง มาถึงชวงทายในตอนนี้ไดกลับใชเวลานานเกินไป ขาเหลือเวลาอีกเพียงแค สามสิบป7 สามสิบป7นี้ขาไมสามารถฝHาทะลุไปสูเขตวิญญาณไดสำเร็จแนนอน”

“ยังเหลือเวลาอีกสามสิบป7หรือ…” ฝางฮุยถอนหายใจเสียงหนัก

มีเขตลี้ลับเหมือนกัน เขารูชัดเจนดีวาหากคิดจะเลื่อนขั้นจากชวงทาย ไปสูเขตวิญญาณในระยะเวลาสั้นๆ เพียงสามสิบป7ก็แทบจะเป>นไปไมไดเลย

“ไมตองเสียใจเพราะขา” อูจี้ยิ้มบางๆ แลวกลาวววา “ขายังมีโอกาส รอดชีวิตอีกเสี้ยวหนึ่ง เสี้ยวนั้น…อยูที่ตัวของ เนี่ยเทียน”

“เนี่ยเทียน?” ฝางฮุยตะลึง

อูจี้พยักหนารับแตกลับไมไดอธิบายอยางละเอียด

“เจาเด็กนั่นเป>นคนที่สามารถสรางปาฏิหาริย=ไดจริงๆ” ฝางฮุยยอน นึกถึงภาพของเนี่ยเทียนที่เขาไดเห็นตอนอยูตรงรอยแยกหวงมิติของอาณาจักร หลีเทียน กอนจะกลาวดวยความแปลกใจวา “ทวาตอใหเขาจะเกงกาจแคไหน แตจะฝJนชะตาฟ;าตอชีวิตใหเจาไดอยางนั้นหรือ?

“อาจจะไดกระมัง” อูจี้หัวเราะเบาๆ

“ตอใหวันหนาตาแกอยางเจาจะตายไป ทวาการดำรงอยูของลูกศิษย= ทั้งสามคนของเจาก็ยังคงทำใหเจาที่อยูในปรโลกยิ้มไดอยูดี” ฝางฮุยอิจฉาอยาง ยิ่ง “ลูกศิษย=ทั้งสามคนของเจายิ่งพิเศษมากขึ้นทุกๆ คน ยิ่งเป>นลูกศิษย=คน หลังๆ ก็ยิ่งนาตะลึง เนี่ยเทียนผูนี้เป>นถึงผูสืบทอดของพระราชวังโบราณสะเก็ด ดาว ขอแคเขาไมตาย อนาคตขางหนายอมยาวไกลจนมิอาจคาดเดาได แนนอน”

“แตขากลับไมมีโชคอยางเจา ลูกศิษย=ที่รับมาก็มีแตคนธรรมดา” เขา ถอนหายใจดวยความปลงตก

“เจายังมีเวลา บางทีสักวันหนึ่งอาจจะเจอคนที่เกงกาจจนสามารถ สืบทอดฝ7มือของเจาได อยาเพิ่งทดทอ” อูจี้กลาวปลอบใจ

“เจารูหรือไมวาเจาเด็กเนี่ยเทียนนั่นไปอยูที่ไหน?” ฝางฮุยถาม

อูจี้สายหัว “คลาดกันไปหลายครั้งแลว”

“เด็กคนนี้ก็ลำบากไมนอยเลย” ฝางฮุยกลาวเบาๆ

อูจี้พยักหนารับ “ใชแลว เขาตองแบกรับภาระไวมากมายยิ่งนัก”

……

อาณาจักรตาฮวาง ในคายกลนำสงขามอาณาจักรที่จัดตั้งเอาไวใน นครฮวางมีเจาสำนักโลหิตอยางหลีจิ้งและพวกเสิ่นซิ่ว อวี๋ถงเดินออกมา

ที่หลีจิ้งเจาสำนักโลหิตเดินทางมายังอาณาจักรตาฮวางก็เพราะไดยิน วามีคนของอาณาจักรตาฮวางขุดคนโครงกระดูกเผาโครงกระดูกระดับเจ็ด

ชวงแรกเริ่มสุด อาณาจักรตาฮวางก็เป>นที่รวมตัวของเผาโครงกระดูก อยูแลว

ที่สำนักโลหิตเดินทางมาครั้งนี้ก็เพราะหวังวาจะสามารถซื้อซาก กระดูกของเผาโครงกระดูกชิ้นนั้นแลวนำกลับไปยังสำนักโลหิตเพื่อใชเวทลับ ของสำนักมาชุบหลอมใหมันเป>นป7ศาจเลือด

อวี๋ถงที่มายังอาณาจักรตาฮวางเป>นครั้งแรกมองไปรอบดานก็เห็นแต ผูแข็งแกรงที่มาจากอาณาจักรตางๆ รวมไปถึงอาจารย=หลอมอาวุธมากมาย

“อยูในอาณาจักรตาฮวางจงทำตัวใหดีกันหนอย อยาไปหาเรื่องใส ตัว” เสิ่นซิ่วมองพวกเด็กรุนเล็กในสำนักที่พามาดวยแลวเอยกำชับเสียงเครง ขรึม “รากฐานเล็กๆ นอยๆ ของสำนักโลหิตเราในอาณาจักรหลีเทียนไมมีคา มากพอเมื่อมาอยูที่นี่ งานประเมินที่สำนักอาวุธจัดขึ้นครั้งนี้จะดึงดูดผูแข็งแกรง ของแตละอาณาจักรใหมาเยือน อยาทำตัวเหลวไหลเหมือนที่นี่คืออาณาจักรหลี เทียน”

พวกเด็กรุนเล็กของสำนักโลหิตซึ่งรวมอวี๋ถงดวยตางก็รีบพยักหนารับ

เสิ่นซิ่วถอนหายใจหนึ่งครั้งกอนจะพูดวา “หวังวาจะสามารถซื้อ กระดูกของเผาโครงกระดูกได จะไดนำกลับไปหลอมโครงกระดูกป7ศาจเลือดที่ เป>นของพวกเราอยางแทจริง”

หลีจิ้งเหลือบตามองนางหนึ่งครั้ง กอนจะกลาววา “ไมตองรูสึก เสียดายไป ในเมื่อโครงกระดูกป7ศาจเลือดตนนั้นถูกเนี่ยเทียนปลุกใหตื่นขึ้นไดก็ หมายความวาวิธีการหลอมป7ศาจเลือดของเราไมผิด คราวนี้ขอแคทุกคนตั้งใจ อีกหนอย บางทีอาจจะสามารถหลอมโครงกระดูกป7ศาจเลือดตนใหมไดสำเร็จ จริงๆ ก็ได”

“เนี่ยเทียนละ ในเมื่อเขาฝMกวิชาหลอมโลหิตของพวกเราก็ถือวาเป>น คนของสำนักโลหิตเราครึ่งหนึ่งแลว”

“เขากลับไปยังอาณาจักรหลีเทียน แตไมไดไปสำนักหลิง อวิ๋น กลับมาที่สำนักโลหิตของเรากอน นี่ก็เป>นการพิสูจน=ใหรูแลววาเขามีความรูสึกดี ตอสำนักโลหิตของเราอยางมาก”

ไดยินนางพูดถึงเนี่ยเทียน คนมากมายของสำนักโลหิตตางก็มีสีหนา ซับซอน

คนสวนหนึ่งลวนเสียดายโครงกระดูกป7ศาจเลือดที่ถูกเนี่ยเทียนปลุก ขึ้นมาซึ่งมีแคเนี่ยเทียนคนเดียวเทานั้นที่ใชได

และยังมีคนอีกสวนหนึ่งที่เกิดความรูสึกดีตอเนี่ยเทียนเนื่องจากเขา ชวยสำนักโลหิตและอาณาจักรหลีเทียนเอาไว หวังวาสักวันหนึ่งเนี่ยเทียนจะ เขามาอยูในสำนักโลหิต กลายมาเป>นสวนหนึ่งของสำนักโลหิตพวกเขา

เนี่ยเทียนที่เป>นผูสืบทอดของพระราชวังโบราณสะเก็ดดาวกลา ปฏิเสธคำเชิญของวิมานสวรรค= หากไดกลายมาเป>นคนของสำนักโลหิตนับวา เป>นเกียรติยศอยางสูงสุดสำหรับสำนักโลหิต

“ไปกันเถอะ หาที่อยูในนครฮวางกันกอนแลวคอยรอใหศพของเผา โครงกระดูกปรากฏตัว” หลีจิ้งโบกมือหนึ่งครั้ง คนทั้งกลุมก็เดินออกมาจากคาย กลนำสงขนาดใหญนั้น

และหลังจากที่คนกลุมนี้เดินออกมาไดประมาณสองชั่วยาม เนี่ยเทียน และตงลี่ตางก็ปรากฏตัว

เพื่อทำตัวใหสอดคลองกับเขา ตงลี่ที่งามเพริศพริ้งจึงแปลงโฉมหนา อีกครั้ง กลายมามีหนาตาเหมือนตอนที่อยูอาณาจักรเลี่ยคง

สวนเนี่ยเทียนก็ยังคงสวมหนากากที่ตงปHายเจี๋ยมอบให

เมื่อเดินออกมาจากคายกลนำสงขามอาณาจักรหลังนั้น เนี่ยเทียนยืน อยูในนครฮวาง มองหอเรือนหลังตางๆ แลวกลาววา “เจาจะไปกับขาหรือวาอยู ในนครฮวางกอน?”

ระหวางที่เดินทางมาเขาไดฟ@งตงลี่เลาเรื่องเกี่ยวกับงานประเมินของ สำนักหลอมอาวุธมาแลว รูวาเมื่ออีกหนึ่งเดือนขางหนา งานเลี้ยงนี้ถึงจะเริ่มขึ้น

เขามาอาณาจักรตาฮวางไมไดมาเพื่องานฉลองนั้น แตเพื่อมาหา พลังงานเปลวเพลิงใหกับเกราะมังกรเพลิง

“งานเลี้ยงฉลองนั้นกวาจะเริ่มขึ้นก็อีกเดือนหนึ่ง ตอนนี้ขาเองก็ยังไม มีเรื่องอะไรใหทำ” ตงลี่หัวเราะคิกคัก เหยียดมือบิดขี้เกียจ เหลือบตามามอง เขาแลวพูดวา “ทำไม? ไมยินดีตอนรับใหขาเดินทางไปกับเจางั้นหรือ?”

“ขากลัววาจะถวงเวลาของเจา” เนี่ยเทียนตอบรับ

“ชวงนี้ขาก็ไมมีอะไรใหทำสักหนอย” ตงลี่แสดงทาที

“งั้นก็ตามใจเจา” เนี่ยเทียนมีสีหนาจำใจ

ระหวางที่เดินทางมายังอาณาจักรตาฮวาง เขาก็รูสึกแลววาดูเหมือน ตงลี่จะทำตัวติดหนึบกับตนเป>นพิเศษ ซึ่งเขาไมอยากจะเอาตัวมาพัวพันมี ความสัมพันธ=ลึกซึ้งกับหญิงสาวคนนี้เลยแมแตนอย

“เจาไมคุนเคยกับอาณาจักรตาฮวาง เดินทางคนเดียวไปตามหาภูเขา ไฟที่มีพลังเปลวเพลิงใหเกราะมังกรเพลิงดูดซับก็ใชวาจะเป>นเรื่องงาย” ตงลี่ แคนเสียงเบาๆ แลวพึมพำตอวา “แมนายยินดีนำทางใหแกเจา จะชวยเจาอีก สักครั้ง เจาควรตองขอบคุณขาถึงจะถูก อยาไดทำตัวไมรูจักคุณคน”

เนี่ยเทียนแอบรองในใจวาซวยแทๆ

“ตามขามาซะดีๆ” ตงลี่เดินนำหนาไปกอน

ลังเลอยูครูหนึ่ง สุดทายเนี่ยเทียนก็เลือกที่จะเดินตามไป

ในเมื่อตงลี่รูวาเนี่ยเทียนมายังอาณาจักรตาฮวางไมใชเพราะตองการ รวมงานฉลอง นางจึงไมมีเหตุผลใหอยูในนครฮวาง

ภายใตการนำทางของนาง คนทั้งสองจึงเดินออกไปจากนครฮวาง อยางรวดเร็ว

พอออกมาจากนครฮวาง เนี่ยเทียนที่เสนสายตาไมถูกหอเรือนบดบัง จึงมองเห็นเทือกเขามากมายที่อยูหางไกลออกไป

ตอนที่เดินทางมาตงลี่ก็บอกเขาแลววาบริเวณใกลเคียงกับนครฮวางมี ภูเขาไฟอยูหลายลูก

ซึ่งในจำนวนนั้นมีหลายแหงที่ถูกสำนักอาวุธยึดครองและขุดคน กลายมาเป>นสถานที่สำหรับหลอมอาวุธของลูกศิษย=และผูอาวุโสในสำนักอาวุธ

เนื่องจากจำนวนของภูเขาไฟเหลานั้นมีเยอะมาก ตอใหเป>นสำนัก อาวุธที่แข็งแกรงก็ยังไมมีความสามารถที่จะขุดคนไดหมด

เป;าหมายที่ตงลี่ตามหาใหเนี่ยเทียนก็คือภูเขาไฟที่ไมถูกสำนักอาวุธ และไมถูกอาจารย=หลอมอาวุธคนอื่นๆ ครอบครอง

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 435 ศัตรูเกา

คนทั้งสองเดินทางไปดำนหนำอยางตอเนื่อง ตงลี่คอยพูดคุยใหเขาฟ(ง ถึงความลี้ลับของภูเขาไฟในอาณาจักรตำฮวางดวยเสียงเบาๆ เป1นระยะ

ระหวางทางเนี่ยเทียนเจอเขำกับภูเขาไฟสามลูก

นั่นคือภูเขาไฟขนาดยักษ4สามแหงที่มอดดับแลว เดิมทีควรเป1นของ สำนักอาวุธ เพียงแตวาผานการเผาผลาญมานานหลายป: พลังเปลวเพลิงที่อยู เบื้องใตภูเขาไฟทั้งสามนั้นจึงถูกผูฝ<กลมปราณของสำนักอาวุธเอามาใชหลอม อาวุธจนหมดเกลี้ยงไปนานแลว

หนึ่งวันผานไป

เนี่ยเทียนมาถึงภูเขาเล็กเตี้ยอีกแหงหนึ่ง เพิ่งจะมาถึงตีนเขาก็รูสึก ไดวาเกราะมังกรเพลิงทำทาจะดิ่งออกมาขำงนอก

เขาจึงรูทันทีวาภูเขาลูกเตี้ยที่มองเหมือนไมสูงลูกนี้ ดำนในยังคงมี พลังเปลวเพลิงรอนแรงหลงเหลืออยู

เขาจึงหยุดฝ:เทำกะทันหัน

ใชพลังจิตออกไปรับสัมผัส เขาสังเกตเห็นวาจิงชี่เลือดเนื้อในราง ของเขาที่แผออกมาจากเนื้อสัตว4วิเศษที่เขากินไปกอนหนำนี้ มีสวนหนึ่งที่ไหล เขำไปยังกำไลขอมือของเขาอยางเงียบเชียบ

ความรูสึกเชนนี้ดำเนินอยูนานมากแลว…

นับตั้งแตที่เขากลับมาจากดินแดนลึกลับ เกราะมังกรเพลิงที่ซอน ตัวอยูในกำไลเก็บของก็ดูดซับเอาจิงชี่เลือดเนื้อในรางของเขาไปอยางเงียบๆ

ปราณเลือดเนื้อสีเขียวเสนนั้นที่ขดอยูในหัวใจของเขากลับทำ เหมือนมองไมเห็นการกระทำนี้

ชวงที่ผานมา ทุกครั้งที่เขาใชเนื้อสัตว4วิเศษแปรเปลี่ยนมาเป1นจิงชี่ เลือดเนื้อ หนึ่งในสี่สวนของจิงชี่เลือดเนื้อจะตองบินเขำไปหาเกราะมังกรเพลิง อยางเงียบเชียบ

เขารูวาเพื่อชุบหลอมผีและวิญญาณที่อยูในไขมุกวิญญาณมืด เกราะมังกรเพลิงไดเผาผลาญพลังงานไปมากมายจนกลายมาเป1นเหมือนบอน้ำ ที่แหงขอด จำเป1นตองไดรับพลังงานมาชดเชย

แตที่นาแปลกก็คือเกราะมังกรเพลิงไมไดดึงเอาพลังงานเปลว เพลิงในมหาสมุทรวิญญาณของเขาออกมา

ทวากลับมีความกระหายใครตอจิงชี่เลือดเนื้อของเขา ตอใหอยูใน กำไลเก็บของ เกราะมังกรเพลิงก็ยังคงดูดซับเอาจิงชี่เลือดเนื้อของเขามาอยาง ชำๆ

เขาเดาเอาวา สำหรับเกราะมังกรเพลิงแลว พลังเปลวเพลิงในราง ของเขา…อาจเป1นเพียงแคน้ำแกวเดียวจากหนึ่งคันรถเทานั้น

เกรงวาเกราะมังกรเพลิงคงตองการพลังเปลวเพลิงมากมหาศาล ดวยตบะและขอบเขตของเขาในตอนนี้ยอมเป1นไปไมไดที่จะชดเชยความ เสียหายใหกับเกราะมังกรเพลิง

เขาจำไดวาการดูดซับพลังเปลวเพลิงอยางบำคลั่งที่แทจริงของ เกราะมังกรเพลิงเคยเกิดขึ้นแคสองครั้งเทานั้น

ครั้งหนึ่งในเขาขุดแรของตระกูลเนี่ยเทียนที่มันดูดซับเอาพลัง เปลวเพลิงในหินเมฆอัคคีทุกกอนมาจนเกลี้ยงในชั่วเวลาสั้นแสนสั้น

อีกครั้งหนึ่งคือตอนที่อยูในเทือกเขาชื่อเหยียนของหอหลิงเปBาที่ มันไปชวงชิงพลังเปลวเพลิงมหาศาลมาจากจุดศูนย4กลางของภูเขาไฟอันเป1นที่ อยูของสัตว4เพลิงพิภพ

ที่เขาจำเป1นตองมาตามหาภูเขาไฟที่อาณาจักรตำฮวางก็เพราะ เขารูวาวัตถุดิบธาตุไฟที่เขาครอบครองอยูคงไกลเกินกวาจะทำใหพลังเปลว เพลิงของเกราะมังกรเพลิงฟCDนคืนกลับมาได

ตอนนี้เมื่อเดินมาถึงตีนเขาลูกนั้นเขาก็สัมผัสไดถึงความปรารถนาอัน รุนแรงของเกราะมังกรเพลิงอีกครั้ง

“ภูเขาลูกนี้…”

เขามองประเมินภูเขาลูกที่ไมสูงไมต่ำซึ่งมีขนาดแคประมาณพันเมตร ลูกนั้น มองปากถ้ำที่มีอยูเต็มสวนกลางของภูเขาและบางครั้งก็มีเงาผูคนเดิน เขำๆ ออกๆ

“อยาเหลวไหล! ภูเขาลูกนี้เป1นของสำนักอาวุธ!” ตงลี่รีบเอยหำม ปราม “เบื้องลางของภูเขาลูกนี้ยังมีลาวาใตพิภพอยูดวย! แตที่มันไมมีไฟปะทุ ออกมาก็เพราะวาถูกเวทลับของสำนักอาวุธกำราบเอาไว ทำใหเพลิงใตพิภพ และลาวาที่เดือดปุดๆ อยูเบื้องลางไหลเขำไปยังหองหลอมอาวุธที่สำนักอาวุธ จัดเตรียมไวใหคนในสำนักไดใช”

ตงลี่ชี้มือไปยังจุดที่หางไกลออกไป “พวกภูเขาที่มีควันลอยกรุนขึ้นมา และมีไฟแลบออกมาเป1นระยะนั่นตางหากถึงจะเป1นภูเขาที่สำนักอาวุธยังไมได ขุดคน เจำสามารถทดลองปลอยเกราะมังกรเพลิงไปไวในนั้นได”

เนี่ยเทียนใชจิตใจยับยั้งความละโมบของเกราะมังกรเพลิง สายตาก็ มองจุดที่หางออกไปไกล แลวกลาววา “ไกลจังเลย”

“ชวยไมได ใครใชใหพวกเราไมมีอาวุธวิเศษประเภทบินใหใชละ” ตงลี่เองก็จนใจ “ขอบเขตของเจำและขำในตอนนี้ทำไดเพียงเดินเทำเทานั้น แนนอนวายอมเชื่องชำ เจำมองพวกคนของสำนักอาวุธนั่นสิ…”

กลาวมาถึงตรงนี้นางก็ชี้ไปยังรถสีแดงฉานคันหนึ่งที่บินออกมาจาก นครฮวาง

“รถสีแดงคันนั้นมีนามวาไฟฟJาสายรุง คืออาวุธวิเศษประเภทบินของ สำนักอาวุธ คันหนึ่งมีมูลคาหำลำนหินวิเศษ หากพวกเรามีไฟฟJาสายรุงนี่คัน หนึ่ง ใชเวลาแคครึ่งวันเราก็ไปถึงเขตภูเขาไฟที่ยังไมถูกสำนักอาวุธยึดครองและ หาภูเขาลูกหนึ่งใหเกราะมังกรเพลิงแอบขโมยดูดซับพลังเปลวเพลิงมาไดแลว”

พอตงลี่พูดถึงอาวุธวิเศษประเภทบิน เนี่ยเทียนก็แอบถอนหายใจดวย ความเสียดายอยูกับตัวเอง หากสามารถเอาอาวุธวิเศษประเภทบินที่พระราชวัง โบราณสะเก็ดดาวทิ้งไวออกมาจากภูเขาในอาณาจักรเชียนแจวKได การเดินทาง ของเขาและตงลี่ก็คงสบายมากกวานี้

หากมีอาวุธวิเศษประเภทบินชิ้นนั้น ความเร็วในการเดินทางไปยัง โบราณสถานของอสูรกายในอาณาจักรอั้นหมิงของเขาก็จะเพิ่มขึ้นอีกสิบกวา เทา

จากทะเลสาบแหงนั้นไปยังคายกลนำสงหวงมิติที่อาณาจักรปBายจั้นจัดตั้ง เอาไว อยางมากสุดแคใชเวลาหนึ่งถึงสองวัน ไมจำเป1นตองใชเวลาเกือบหนึ่ง เดือนอยางกอนหนำนี้กวาที่เขาและ ตงลี่จะไดกลับมา

“เอLะ!”

เขามอง “ไฟฟJาสายรุง” คันนั้นที่บินผานเหนือศีรษะของเขาไป แลวพลันรองอุทาน สายตาฉายแววแปลกใจ

เพราะเขามองเห็นวาบน “ไฟฟJาสายรุง” นั้น มีคนคุนเคยคน หนึ่ง—อูKหลิ่ง

ตอนที่อยูในพระราชวังโบราณสะเก็ดดาวของประตูสวรรค4 เขา เคยตอสูกับอูKหลิ่งจากอาณาจักรตำฮวางในพื้นที่ของขอบเขตทำยสวรรค4

ศักยภาพที่อูKหลิงแสดงออกมาตอนอยูในประตูสวรรค4 เกราะวิเศษ งดงามที่เขาสวมใส รวมไปถึงมีดป:ศาจที่มหัศจรรย4เลมนั้นตางก็ทำสรำงความ ประทับใจอยางลึกล้ำใหแกเนี่ยเทียน

ที่ป:นั้นเขาเอาชนะอูKหลิ่งไดก็เพราะเขาสามารถรวมรวมลูกปราณ วิญญาณที่มีปราณวิญญาณเขมขนมาจากในพระราชวังโบราณสะเก็ดดาว และ มีความพิเศษมากมายติดตัว

และเมื่อครูนี้เห็นไดชัดวาคนที่สวมชุดยาวสีดำซึ่งยืนตระหงานอยู ตรงหัวรถ “ไฟฟJาสายรุง” ดวยสีหนำเย็นชานั้นก็คือ อูKหลิ่ง

บน “ไฟฟJาสายรุง” ยังมีชายหญิงอีกหลายคนที่สวมอาภรณ4ของ สำนักอาวุธ ซึ่งดูเหมือนวาอูKหลิ่งจะเป1นผูนำ คนเหลานั้นตางก็จงใจประจบเอา ใจเขา ทวาอูKหลิ่งผูนั้นกลับเฉยชาไมเอยคำใด

“มีอะไรหรือ?” ตงลี่ถามดวยความแปลกใจ

“เจอคนคุนเคยคนหนึ่งนะ” เนี่ยเทียนขมวดคิ้วนอยๆ

“คนคุนเคย?” ตงลี่งงงัน “เมื่อครูนี้พวกคนที่ผานไปเหมือนจะ เป1นคนของสำนักอาวุธ เพราะวาอยูหางคอนขำงไกล ขำจึงมองเห็นไมชัด คนผู นั้นคือใครหรือ?”

“อูKหลิ่ง ตอนอยูในการประลองประตูสวรรค4 ขำเคยตอสูกับเขา” เนี่ยเทียนตอบ

“อูKหลิ่ง” ตงลี่หนำเปลี่ยนสีนอยๆ

“เจำก็รูจักเขาดวยหรือ?” เนี่ยเทียนถามดวยความแปลกใจ

“ตองรูจักแนอยูแลว” ตงลี่พยักหนำ “เจำหมอนั่นคือคน ประหลาดของสำนักอาวุธ มารดาเขาคือชางหลอมอาวุธระดับเชื่อมโยง วิญญาณที่มีชื่อเสียงของสำนักอาวุธ ภูมิหลังของบิดาเขาก็…ยิ่งใหญมาก เนื่องจากธาตุในการฝ<กตนของอูKหลิ่งไมใชเปลวไฟ ดังนั้นจึงไมไดรับถายทอด พรสวรรค4ในการหลอมอาวุธมาจากมารดา และตัวเขาเองก็ไมมีใจอยากเป1น อาจารย4หลอมอาวุธ”

“เสนทางที่เขาเดินเหมือนบิดาของเขา นั่นคือแสวงหาพลังงานที่ แข็งแกรง”

“เทาที่ขำรูมา กอนหนำที่การประลองประตูสวรรค4ในป:นั้นจะเริ่ม ขึ้น เดิมทีเขาสามารถขำมจากทำยสวรรค4ชวงทำยไปยังกลางสวรรค4ได แตเพื่อ เขำรวมการประลองประตูสวรรค4เขาจึงระงับขอบเขตของตัวเองเอาไว หมาย จะใชตัวตนทำยสวรรค4ชวงชิงตราประทับสะเก็ดดาวดวงหนึ่งมา แตนาเสียดาย ที่เขาดันมาเจอคนอยางเจำ สุดทำยจึงตองป:กหักกลับมา” “ทวา หลังจากที่เขากลับมาจากประตูสวรรค4ไดไมนาน ขอบเขตเขาก็ฝBาทะลุอยาง ตอเนื่อง และเวลาเพียงแคไมกี่ป:มานี้เขากลับกำวขำมมาถึงตนสวรรค4ไดในรวด เดียว เรียกไดวาเป1นปาฏิหาริย4มากๆ”

“อีกอยางขำไดยินมาวาอูKหลิ่งผูนี้เหมือนจะใกลเลื่อนขั้นอีกครั้ง แลวดวย”

มอง “ไฟฟJาสายรุง” ที่คอยๆ หางไปไกล ตงลี่ก็เผยความหอเหี่ยว ออกมาอยางที่เห็นไดยาก “ตัวตนของอูKหลิ่งพิเศษ คนผูนี้มีพรสวรรค4ในการ ฝ<กฝนที่นาตะลึงอยางมาก สำนักอาวุธเองก็ทุมเทปลูกฝ(งเขาอยางไมเสียดาย ตามความเห็นขำ ผานไปอีกไมนานนักเขาก็จะสามารถฝBาทะลุไดอีกครั้งและ เหยียบยางเขำสูเขตตนสวรรค4ชวงกลาง”

“สามป:กวา ทำยสวรรค4มาถึงตนสวรรค4” เนี่ยเทียนมีสีหนำเครง ขรึม

ตงลี่พลันมีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา หันมามองเขาดวยสายตา ลึกล้ำแลวกลาววา “แนนอนวาเมื่อเทียบกับอูKหลิ่งแลวเจำคือตัวประหลาดยิ่ง กวา! ธาตุในการฝ<กของเจำปะปนกันมั่ว แตกลับสรำงเรื่องอัศจรรย4ไดครั้งแลว ครั้งเลา และเวลาสามป:กวานี้เจำก็เลื่อนจากทำยสวรรค4มาตนสวรรค4ได เหมือนกัน หากอูKหลิ่งผูนั้นรูเขำวาตอนนี้เจำก็อยูขั้นตนสวรรค4 เกรงวาคงตะลึง ยิ่งกวาเจำอีกละมั้ง”

“เจำหมอนี่…” เนี่ยเทียนสูดลมหายใจหนึ่งครั้งแลวพูดวา “ขำ หวังวาตอนอยูในอาณาจักรตำฮวางจะไมเจอกับคนผูนี้”

“ก็ถูก เจำคือคนที่แยงตราประทับสะเก็ดดาวมาจากมือเขา อูKหลิ่ง ผูนี้ไมไดใจกวำงอยางพี่ชายของขำหรอกนะ เขายอมไมมีทางปลอยเจำไปงายๆ แนนอน” ตงลี่พยักหนำ

“ในประตูสวรรค4 ขำใชยันต4คุมกันกายที่อาจารย4มอบให ทั้งตอง ใชพลังเกือบหมดถึงจะเอาชนะเขาได ตอนนั้นเพื่อใหมีชีวิตรอดกลับออกมา เขา จึงตัดมือซำยของตัวเองทิ้ง และมือขำงนั้นก็ถูกขำตอยจนแตกกระจาย” เนี่ย เทียนกลาว

“ที่แทก็เป1นอยางนี้นี่เอง” ตงลี่ตะลึงพรึงเพริด “มินาละมือซำย ของอูKหลิ่งถึงไดสวมถุงมือเอาไว ก็ไมรูวาเขาซอนอะไรอยู”

“ถุงมือ” เนี่ยเทียนอึ้งงัน

กอนหนำนี้ตอนที่ “ไฟฟJาสายรุง” บินผานไปอยางรวดเร็ว เขาจึง มองเห็นแคใบหนำของอูKหลิ่งเทานั้น ไมไดสังเกตมือซำยของเขา

“อืม หลังจากที่อูKหลิ่งกลับมาจากในประตูสวรรค4ไดไมนาน มือ ซำยของเขาก็สวมถุงมือสีดำเอาไวตลอดเวลา และดูเหมือนวาจะไมเคยถอด ออกดวย” ตงลี่คิดอยูครูหนึ่งก็พูดกับเนี่ยเทียนวา “การตออวัยวะ สำหรับ สำนักอาวุธแลวใชวาจะเป1นเรื่องที่เป1นไปไมไดเสียเลย ไมแนวารอจนเจำไดเจอ กับอูKหลิ่งอีกครั้ง มือซำยของเขาอาจจะงอกขึ้นมาใหมแลวก็ได”

“แนนอนวามือซำยขำงนั้นอาจเป1นมือของเขาเอง หรืออาจมา จากของสิ่งอื่นก็ได”

“และบางทีมือขำงนั้นก็อาจจะรำยกาจยิ่งกวามือเกาของเขาเสีย อีก”

“ตัวตนของอูKหลิ่งในสำนักอาวุธนั้นพิเศษมาก พวกเราพยายาม อยาใหปะหนำกับเขาจะดีกวา มิฉะนั้นตองเกิดป(ญหาใหญตามมาแนนอน”

เนี่ยเทียนมีสีหนำเครงเครียด พยักหนำรับแลวกลาววา “ขำจะ ระวัง”

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 436 คลาดกัน

ขณะที่เนี่ยเทียนและตงลี่สองคนเดินทางไปยังพื้นที่ภูเขาไฟซึ่งยังไม ถูกสำนักอาวุธยึดครอง พวกเขาก็มักจะเห็น “ไฟฟ3าสายรุ4ง” ที่สำนักอาวุธ หลอมออกมาบินผานศีรษะไปอยูเนืองๆ

คนสวนใหญที่โดยสารอยูบน “ไฟฟ3าสายรุ4ง” ล4วนเป=นคนของสำนัก อาวุธ ซึ่งดูเหมือนวาพวกเขาจะแบกรับภาระหนึ่งอึ้งบางอยางเอาไว4จึงเดินทาง ไปมาระหวางนครฮวางกับภูเขาไฟมากมาย

เนี่ยเทียนแอบอิจฉาคนของสำนักอาวุธที่ได4ครอบครอง “ไฟฟ3า สายรุ4ง” จินตนาการวาหากวันหนึ่งขอบเขตของตนมีมากพอคงสามารถเอา อาวุธวิเศษประเภทบินที่พระราชวังโบราณสะเก็ดดาวทิ้งเอาไว4ออกมาจากใน ตำหนักหินของอาณาจักรเชียนแจวAได4

สองสามวันแรกที่มาถึง พวกภูเขาไฟที่เนี่ยเทียนและตงลี่เดินผานตาง ก็มีคนของสำนักอาวุธเฝ3าพิทักษCเอาไว4

ในภูเขาไฟเหลานั้นล4วนสร4างห4องหลอมอาวุธไว4หลายแหงเพื่อเตรียม ไว4ให4อาจารยCหลอมอาวุธของสำนักมาใช4

หลายวันตอมา ถึงแม4ภูเขาไฟที่พวกเขาเดินผานจะยังมีคนของสำนัก อาวุธเฝ3าอยู แตเนี่ยเทียนกลับสังเกตเห็นวามีอาจารยCหลอมวิญญาณหลายคน ซึ่งเห็นได4ชัดวาไมใชคนของสำนักอาวุธเข4าๆ ออกๆ อยูในภูเขาไฟเหลานั้น

ตงลี่จึงหันมาไขความข4องใจให4แกเขา “หากอาวุธที่อาจารยCหลอม วิญญาณมากฝDมือซึ่งมาจากตางอาณาจักรหลอมออกมามีระดับสูงก็อาจจะมี อาวุธวิเศษเชื่อมโยงวิญญาณเกิดขึ้น”

“อยางฝางฮุยของอาณาจักรหลีเทียนพวกเจ4า เพื่อเลื่อนขั้นเป=น อาจารยCหลอมอาวุธระดับเชื่อมโยงวิญญาณ เขาก็จำเป=นต4องหลอมอาวุธวิเศษ ระดับเชื่อมโยงวิญญาณชิ้นหนึ่งขึ้นมาภายใต4การจับตามองของสำนักอาวุธ”

“อาจารยCหลอมอาวุธประเภทนี้จำเป=นต4องใช4ภูเขาไฟแยกเดี่ยวเป=น ของตัวเอง เพื่อให4มีเปลวเพลิงนำมาให4พวกเขาใช4ได4อยางตอเนื่อง”

“กอนหน4าที่งานประเมินจะเกิดขึ้น คนของสำนักอาวุธจะจัดหาพื้นที่ ให4พวกเขา พวกเขาแคต4องเตรียมตัวให4พร4อม ตรวจสอบห4องฝEกลมปราณที่ทาง สำนักอาวุธมอบดูกอนให4วาสอดคล4องกับมาตรฐานการหลอมอาวุธของพวกเขา หรือไม”

เนี่ยเทียนพยักหน4ารับแสดงวาเข4าใจ

หลายวันที่ผานมานี้เวลาที่เขาเดินผานภูเขาไฟแตละลูก ตอให4ไมได4 ปลดปลอยทิพยCจักษุเก4าข4างออกมารับสัมผัสก็ยังรับรู4ได4วาอาจารยCหลอมอาวุธ แตละคนที่ไมใชคนของสำนักอาวุธตางก็มีตบะไมธรรมดา ขอบเขตก็สูงล้ำอยาง มาก

เขารู4วาพวกคนตางถิ่นเหลานี้ล4วนมาเพื่อเลื่อนขั้นเป=นระดับเชื่อมโยง วิญญาณ

“คนพวกนั้นนะ ในสิบคน มีสักคนสองคนที่หลอมอาวุธวิเศษระดับ เชื่อมโยงวิญญาณออกมาได4สำเร็จก็ถือวาไมเลวแล4ว” ตงลี่พูดจาเสียดสี “คน สวนใหญก็แคหวังมาเสี่ยงดวงเทานั้น เอาเข4าจริงก็มาให4เสียเที่ยวเปลาๆ”

“ยากขนาดนั้นเชียวหรือ?” เนี่ยเทียนพูดขึ้นด4วยความแปลกใจ

“เหลวไหล!” ตงลี่แคนเสียงเบาๆ “เจ4าคิดวาอาวุธวิเศษระดับ เชื่อมโยงวิญญาณหลอมออกมาได4งายขนาดนั้นเชียวหรือ? เทาที่ข4ารู4มา ใน ดินแดนดาวตกที่กว4างใหญแหงนี้ อาจารยCหลอมอาวุธที่หลอมอาวุธวิเศษระดับ เชื่อมโยงวิญญาณออกมาได4อยางแท4จริงก็มีแคสิบกวาคนเทานั้น งานประเมิน

ของสำนักอาวุธจะจัดขึ้นทุกๆ สิบปD มีหลายครั้งที่ไมมีใครได4เลื่อนขั้นแม4แตคน เดียว”

ระหวางที่พูด เนี่ยเทียนก็มายืนอยูใต4ตีนภูเขาไฟอีกลูกหนึ่ง

เงยหน4ามองตำแหนงตรงกลางของภูเขาไฟลูกนั้น เขาสามารถ มองเห็นปากถ้ำใหญยักษCแหงหนึ่งได4อยางชัดเจน ข4างปากถ้ำนั้นมีอาจารยC หลอมอาวุธสองคนของสำนักอาวุธนั่งนิ่งๆ คล4ายกำลังรออะไรบางอยาง

มองแคไมกี่ทีเขาก็ถอนสายตากลับมา กอนจะเดินหน4าไปอีกครั้ง เพราะเสียงเรงเร4าจากตงลี่

หลังจากที่เขาจากมาได4ไมนาน ฝางฮุยและอูจี้อาจารยCของเขาก็เดิน ออกมาจากปากถ้ำแหงนั้น

“ไมมีปIญหา เอาห4องฝEกตนในภูเขาลูกนี้แหละ” พอฝางฮุยเดิน ออกมาก็พยักหน4าให4กับคนผู4หนึ่งของสำนักอาวุธ ถือเป=นการยอมรับการ จัดการจากสำนักอาวุธ

“ขอให4เจ4าโชคดี กอนหน4าที่งานเลี้ยงประเมินจะเริ่มขึ้น พวกเราจะ กลับมาอีกครั้ง” คนผู4หนึ่งของสำนักอาวุธหมุนกายจากไป

ฝางฮุยและอูจี้ยืนอยูตรงปากถ้ำ มองสงคนทั้งสอง

“เจ4าเคยได4ยินเรื่องเลาของผลไม4แหงชีวิตหรือไม?” อยูๆ ฝางฮุยก็พูด ขึ้น

อูจี้ยกคิ้ว พยักหน4ารับ “เคยได4ยิน”

“วากันวาปDนั้นเนี่ยเทียนลูกศิษยCของเจ4าได4กินผลไม4แหงชีวิตผลหนึ่ง จากในประตูสวรรคC ผลไม4แหงชีวิตลูกนั้นทำให4อายุขัยของเขาเพิ่มพูนขึ้นอีก เยอะมาก เขาเองก็อาศัยพลังแหงชีวิตที่อยูในผลไม4แหงชีวิตมาปลุกให4โครง กระดูกปDศาจเลือดของสำนักโลหิตฟJKนตื่น” ฝางฮุยกลาวเนิบช4า

อูจี้หัวเราะพรืด “ที่เนี่ยเทียนปลุกให4โครงกระดูกปDศาจเลือดตนนั้น ตื่นขึ้นมาได4ไมนาจะเกี่ยวอะไรกับผลไม4แหงชีวิตหรอก”

เขาเองก็เหมือนหัวมูที่เป=นคนน4อยนิดบนโลกใบนี้ที่รู4วาในรางของเนี่ย เทียนซอนแฝงสายเลือดที่มหัศจรรยCเอาไว4

เขารู4แนชัดดีวาการที่เนี่ยเทียนใช4พลังชีวิตปลุกให4โครงกระดูกปDศาจ เลือดตื่นขึ้นไมเกี่ยวข4องอะไรกับผลไม4แหงชีวิต แตทั้งหมดทั้งมวลนั้นเป=นเพราะ คุณความดีจากสายเลือดของตัว เนี่ยเทียนเอง

“แบบนี้เองหรือ” ฝางฮุยเชื่อในการวิเคราะหCของเขา “แตผลไม4แหง ชีวิตนั้นมีอยูจริง อีกอยางก็ดูเหมือนวาผลไม4แหงชีวิตนั่นจะเคยปรากฏใน อาณาจักรต4าฮวางแหงนี้มากอน”

เขามองไกลไปยังภูเขาไฟหลายลูกที่พนปะทุเปลวเพลิงเข4มข4นออกมา กอนจะเอยปากอีกครั้ง “อาณาจักรต4าฮว4างเป=นสถานที่ที่พิเศษมาก เมื่อกอน ที่นี่คือถิ่นที่อยูของเผาโครงกระดูก ภูมิประเทศแห4งแล4งเปลี่ยวร4าง รอบด4านมี แตภูเขาไฟที่พนปะทุ สถานที่เชนนี้ตามหลักแล4วไมควรจะมีผลไม4แหงชีวิต ปรากฏขึ้นมาได4”

“แตเรื่องราวมากมายบนโลกใบนี้ล4วนมิอาจพูดได4อยางชัดเจน มัน ซับซ4อนเกินกวาที่เจ4าและข4าจะจินตนาการออก”

“เรื่องเลาวากันวาบางมุมในอาณาจักรต4าฮวางที่รกร4างวางเปลาแหง นี้กลับมีสถานที่มหัศจรรยCอยูแหงหนึ่งซึ่งจิงชี่พืชหญ4านั้นเข4มข4นถึงขีดสุดจนมี ผลไม4แหงชีวิตเติบโตขึ้นมา”

“ถ4าไมอยางนั้นรอให4งานประเมินนี้สิ้นสุดลงแล4วให4ข4าไปหาเป=นเพื่อน เจ4าดีไหม?”

อูจี้สายหน4าเบาๆ “ชางมันเถอะ เรื่องเลานั้นข4าเองก็เคยได4ยินมากอน ในความเป=นจริงแล4วนี่คือครั้งที่เจ็ดแล4วที่ข4ามาอาณาจักรต4าฮวาง หกครั้งกอน

หน4านั้นข4าล4วนไปตามหาสถานที่ตามที่เรื่องเลาบอกเอาไว4 แทบจะเดินทางไป ทั่วอาณาจักรต4าฮวางแล4วก็ยังไมสามารถหาสถานที่ที่มีจิงชี่พืชหญ4าเข4มข4นอยาง ที่เลาลือกันได4เจอ”

“แม4แตสำนักอาวุธของอาณาจักรต4าฮวางเองที่อยูที่นี่มานานหลายปD ก็เหมือนจะยังไมสามารถหาพื้นที่มหัศจรรยCซึ่งมีผลไม4แหงชีวิตถือกำเนิดเจอ”

ได4ยินเขาพูดเชนนี้ ฝางฮุยก็ได4แตถอนหายใจอยางหนักหนวง

“สถานที่มหัศจรรยCแหงนั้นอยูในอาณาจักรต4าฮวางอยางแท4จริง ข4า มั่นใจอยางมาก” และเวลานี้เอง รางหนึ่งก็ปรากฏพรวดขึ้นมา

ผู4มาเยือนคือหัวมู

“เป=นเจ4า?” พอเห็นเขา อูจี้ก็มีสีหน4าแปลกใจทันที “เจ4ามาที่นี่ได4 อยางไร?”

ปDนั้นหลังจากที่เนี่ยเทียนหายตัวไปจากอาณาจักรหลีเทียน หัวมูเคย มาที่สำนักหลิงอวิ๋นเพื่อพบอูจี้เป=นการสวนตัวโดยที่ไมมีใครรับรู4

อูจี้และเขาเคยได4พูดคุยกันในชวงเวลาสั้นๆ

เวลานั้นอูจี้ยังมองหัวมูไมออก รู4แคเพียงวาคนผู4นี้คือผู4ที่อยูเบื้องหลัง การไปซอนตัวของเนี่ยเทียน และเคยออกหน4าชวยเหลือเนี่ยเทียนหลายครั้ง

ตอนนี้อูจี้ฝNาทะลุสูเขตลี้ลับชวงท4ายแล4วก็ยังคงมองหัวมูไมออก ไมรู4 ถึงตบะแท4จริงของคนผู4นี้ และก็ไมรู4ตัวตนของเขาด4วย

“ทานฝางฮุย หากไมถือสาขอข4าพูดคุยกับเขาเป=นการสวนตัวหนอย ได4หรือไม?” หัวมูกลาวพร4อมอมยิ้มน4อยๆ

ตอนที่อยูตรงรอยแยกห4วงมิติของอาณาจักรหลีเทียน ฝางฮุยก็เคย เจอกับหัวมูมากอน รู4ดีถึงความลึกลับเกินคาดเดาของคนผู4นี้ และก็พอจะรู4ด4วย

วาดูเหมือนคนผู4นี้จะยืนอยูฝIOงเดียวกับ เนี่ยเทียน ทั้งยังดูแลเนี่ยเทียนเป=นอยาง ดี

“พวกเจ4าคุยกันไปกอน” ฝางฮุยพยักหน4ารับแล4วบินลงมาจากปากถ้ำ

ดังนั้นหัวมูจึงเข4าไปในห4องหลอมอาวุธที่สำนักอาวุธจัดเตรียมไว4ให4 ฝางฮุยพร4อมอูจี้

“ทานอู บอกตามตรง เจ4าและข4า…กำลังเผชิญปIญหาเดียวกัน” หัวมู ยิ้มเจื่อน “ตางก็มีอายุขัยไมมากพอ”

“อืม ข4าก็พอจะเดาออกแล4ว” อูจี้กลาวเบาๆ

“เกี่ยวกับคำเลาลือของผลไม4แหงชีวิตในอาณาจักรต4า ฮวาง นั่นไมได4 เป=นเพียงคำลือเทานั้น แตเป=นเรื่องจริง” หัวมูมีสีหน4าจริงจัง “สถานที่ที่มีจิงชี่ พืชหญ4าเข4มข4นราวกับน้ำนั้นอยูตรงที่ใดที่หนึ่งของอาณาจักรต4าฮวาง เพียงแต วาคนทั่วไปไมสามารถรับสัมผัสและหามันได4เจอ”

ดวงตาของอูจี้เป=นประกาย “เจ4าก็เคยตามหามากอนหรือ?”

“แนนอนอยูแล4ว” หัวมูถอนหายใจเบาๆ หนึ่งครั้ง “แตก็เป=นเหมือน เจ4าที่ไมได4รับอะไรกลับมา ไมมีเบาะแสแม4แตเสี้ยวเดียว”

“แล4วครั้งนี้เจ4ามาที่นี่ทำไม?” อูจี้เอยถาม

“เจ4าและข4าล4วนรู4ดีวาเนี่ยเทียนมีความพิเศษมากมาย รางเขามี สายเลือดที่มหัศจรรยC สายเลือดนั้น…ก็คือความหวังของเจ4าและข4า” หัวมู ครุนคิดอยูครูหนึ่งจึงกลาววา “ตามความเห็นของข4า หากจะมีใครสามารถหา สถานที่มหัศจรรยCแหงนั้นในอาณาจักรต4าฮวางเจอจริงๆ เนี่ยเทียนยอมเป=นหนึ่ง ในคนเหลานั้นแนนอน”

อูจี้คิดไปคิดมาก็พูดขึ้นด4วยความแปลกใจ “เจ4าจะบอกวา…สายเลือด ของเขาสามารถรับสัมผัสถึงสถานที่มหัศจรรยCนั้นได4หรือ?”

“ไมกล4ายืนยัน แตความเป=นไปได4มีสูงมาก” กลาวประโยคนี้จบ หัวมู ก็ลังเลอยูครูหนึ่งถึงได4พูดขึ้นวา “แตข4ากลับตามหารองรอยของเจ4าเด็กนั่นไม เจอ ไมรู4วาเขาไปที่ใด ขาวสุดท4ายที่ข4าได4รับมาก็คือเขาไปสำรวจโบราณสถาน ของอสูรกายในอาณาจักรอั้นหมิงพร4อมกับเด็กรุนเล็กของอาณาจักรปNายจั้น”

“ผลคือเหมือนเขาจะถูกวัตถุพิเศษชิ้นหนึ่งของเผาอสูรกายไลตามไป แล4วก็หายตัวไปนับจากนั้น”

“ข4าไมแนใจวาเขาจะยังมีชีวิตอยูบนโลกนี้หรือไม แตหากเขายังมี ชีวิตอยูก็นาจะมาหาเจ4า”

อูจี้ตะลึง “เกิดเรื่องกับเนี่ยเทียนรึ?”

“อาจจะไมได4เกิดเรื่องขึ้นจริงๆ เพียงแตไมรู4วาตัวเขาไปอยูที่ไหน” หัวมูเองก็ถอนหายใจเฮือกๆ “เจ4าเองก็รู4วาเขาคือคนที่พวกเราฝากความหวัง เอาไว4 ข4าไมมีทางปลอยให4เขาเกิดเรื่องแนนอน ตามความเห็นข4า เขานาจะยังมี ชีวิตอยู และอาจจะเดินทางไปหาเจ4าที่สำนักหลิงอวิ๋นในวันใดวันหนึ่ง หากเจ4า ได4ขาวของเขาก็รบกวนแจ4งให4ข4าทราบด4วย”

“เพราะขาวที่ข4าได4รับมาก็คือสถานที่มหัศจรรยCที่มีผลไม4แหงชีวิต เติบโตแหงนั้นอาจจะมีโอกาสปรากฏขึ้นอีกครั้ง”

“หากเจ4าได4เจอเขา ขอให4พาตัวเขามายังอาณาจักรต4าฮวาง เจ4ากับ ข4าชวยกันพาเขาไปสำรวจหาสถานที่มหัศจรรยCแหงนั้น และหวังวาจะหาผลไม4 แหงชีวิตเจอในเร็ววัน”

อูจี้มองเขาด4วยสายตาลึกล้ำอยูพักใหญถึงได4พูดวา “เวลาของเจ4า…ก็ เหลือไมมากแล4วเหมือนกันใชไหม?”

หัวมูได4แตยิ้มจืดเจื่อนสงมาให4

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 437 แหงแลงไรพืชพรรณ!

เวลาผานไปวันแลววันเลา

เนี่ยเทียนและตงลี่สองคนเดินขามผานภูเขาไฟหลายลูก ไดเจอกับ อาจารย.หลอมอาวุธหลายกลุม

ไมนานภูเขาไฟที่พวกเขาพบเจอก็ไมอยูในการควบคุมของสำนักอาวุธ อีกตอไป

ทวารอบๆ ภูเขาไฟเหลานั้นยังคงมีอาจารย.หลอมอาวุธจากตางถิ่น เดินเขาๆ ออกๆ ใหเห็น เนี่ยเทียนรูดีวาการที่จะใหเกราะมังกรเพลิงเขาไปดูด ซับเอาเปลวเพลิงจากกลางภูเขาไฟแหงหนึ่งมายอมเกิดความเคลื่อนไหวที่ไม เล็ก จึงจำเป9นที่เขาตองซุกซอนอำพรางรองรอยไดตลอดเวลา

หลังจากผานไปครึ่งเดือน

ในที่สุดคนทั้งสองก็มาถึงพื้นที่รกรางไรผูคนแหงหนึ่ง เมื่ออยูภายใต แสงอาทิตย.รอนแผดเผา ภูเขาไฟลูกหนึ่งที่อยูใกลที่สุดมีควันลอยกรุนขึ้นมา ลาวารอนแรงเดือดปะทุปุดๆ

ใตฝ;าเทาคือธารลาวาหลายเสนที่ไหลรินไปอยางเชื่องชา

คนทั้งสองเดินตามธารลาวาเสนหนึ่งไปถึงตีนเขาของภูเขาไฟลูกหนึ่ง ที่กำลังมีไฟพนปะทุ แลวเนี่ยเทียนก็สรางทิพย.จักษุเกาขางขึ้นมาโดยไมกังวลถึง สิ่งใดอีก

ทิพย.จักษุเกาขางบินกระจายตัวกันไปแปดทิศเพื่อตามหารองรอย ของสิ่งมีชีวิต

ตงลี่ยืนอยูขางกายของเขา คอยเอามือปาดเหงื่อบนหนาผาก สบถดา อากาศรอนที่โหดรายนี้อยางตอเนื่อง

ตงลี่ที่เดิมทีสวมชุดรัดกุมจำตองปลดเสื้อคลุมตัวนอกออกอยางหาม ไมได เรือนกายยั่วยวนที่อำพรางอยูใตอาภรณ.หนาชั้นของนางจึงเป?ดเผยอยูใน สายตาของเนี่ยเทียน

ชุดแนบรัดรึงสีเขียวออนขับใหเรือนกายที่ดานหนานูนเดนดานหลัง งอนเดง เยายวนปลุกป@Aนใจคนเผยโฉมออกมาอยางสมบูรณ.แบบ

ตอใหนางจะแปลงโฉมหนา ทวาลำพังเพียงแคสวนเวาสวนโคงของ เรือนกายอรชรนั้นก็มากพอจะทำใหคนคิดเตลิดเป?ดเป?งไปไกล

เมื่ออยูในสถานที่ที่แดดรอนแผดเผาเชนนี้ เหงื่อจึงโซมไปทั้งกายของ นาง ผาเช็ดหนาที่ใชซับเหงื่อก็เปCยกชุมไปนานแลว

“ที่นี่เป9นอยางไรบาง?” นางมองเนี่ยเทียนแลวเอยถาม

เนี่ยเทียนที่หยุดชะงักไดครูหนึ่งก็หรี่ตาลง รับสัมผัสผานทิพย.จักษุเกา ขางตามหาคลื่นชีวิตตอไป

“ดูเหมือนวารอบดานนี้จะไมมีคลื่นเคลื่อนไหวทางพลังชีวิต” เนี่ย เทียนดึงเอาสมาธิกลับไปจองยังภูเขาไฟลูกเล็กที่อยูประชิดตัวแลวพูดวา “เอา มันนี่แหละ!”

ภูเขาไฟเล็กเตี้ยลูกนั้นมีขนาดแคไมกี่รอยเมตร ตัวเขาโลนเตียน ไมมี พืชหญาสีเขียวขึ้นแมแตตนเดียว

อันที่จริงแลวตลอดทางที่ผานมา เขาเองก็ไมไดเห็นพืชพรรณสักตน

“อาณาจักรตาฮวางทำไมถึงเป9นเชนนี้? พวกเราเดินมานานขนาดนี้ ทำไมถึงไมเห็นรองรอยของตนไมสักตนเลย?” เขาถามดวยความสงสัย

ไมรูวาตงลี่หยิบเอาพัดเลมหนึ่งออกมาตั้งแตเมื่อไหร นางพัดไปพลาง พูดดวยสีหนาเกียจครานไปดวย “แรกเริ่มสุดสถานที่แหงนี้คือถิ่นที่อยูของเผา โครงกระดูก หลังจากที่พระราชวังโบราณสะเก็ดดาวมาเยือนดินแดนดาวตก

เผาโครงกระดูกรบแพ คนหลายคนในเผาตายไป สวนหนึ่งหนีรอดไปได ไมนาน ที่นี่จึงกลายมาเป9นแดนสุขาวดีของอาจารย.หลอมอาวุธ”

“ตั้งแตอดีตจนถึงตอนนี้ แมแตตอนที่เผาโครงกระดูกยึดครอง อาณาจักรตาฮวาง ที่นี่ก็เป9นแบบนี้แลว พื้นที่สวนใหญลวนแหงแลงไมมีตนไม ขึ้นแมแตตนเดียว”

“แตวายังมีเรื่องเลาประหลาดเรื่องหนึ่งที่เกี่ยวของกับสภาพแวดลอม พิเศษของอาณาจักรตาฮวาง”

ตงลี่แสรงพูดจาใหฟ@งดูลึกลับ

“เรื่องเลาอะไร?” เนี่ยเทียนถามดวยความใครรู

ตงลี่เมมปากยิ้ม กลาววา “วากันวาที่อาณาจักรตาฮวางแหงแลงไมมี พืชขึ้นแมแตตนเดียวก็เพราะบางแหงในอาณาจักรตาฮวางมีพื้นที่มหัศจรรย.ซึ่ง มีจิงชี่พืชหญาเขมขนราวกับน้ำรวมตัวกันอยู เลากันวาเป9นเพราะการดำรงอยู ของสถานที่พิเศษแหงนั้นจึงทำใหจิงชี่พืชหญาที่เดิมทีควรมีอยูในอาณาจักรตา ฮวางถูกดึงดูดไปจนหมด เป9นเหตุใหในอาณาจักรตาฮวางแหงแลงไมมีพืชแมแต ตนเดียว”

“มีสถานที่แบบนี้อยูจริงๆ หรือ?” เนี่ยเทียนมีทาทางไมเชื่อถืออยาง เห็นไดชัด

“ขาเองก็ไมรูเหมือนกัน แตเรื่องเลาก็ถูกเลาสืบตอกันมาตลอดเวลา วากันวาอาณาจักรตาฮวางมีสถานที่มหัศจรรย.เชนนี้อยู ที่นั่นทำใหผลไมแหง ชีวิตงอกขึ้นมาได” ในใจตงลี่เองก็ไมเชื่อเรื่องนี้เหมือนกัน นางจึงเบปากพูด “หลายรอยหลายพันปCที่ผานมา ไมรูวามีคนกี่มากนอยที่อายุขัยใกลจะหมด เดินทางมาที่อาณาจักรตาฮวางเพื่อตามหาสถานที่มหัศจรรย.ซึ่งมีผลไมแหงชีวิต งอกเพราะหวังจะมาเสี่ยงโชคตอชีวิตใหกับตัวเอง”

“นาเสียดายที่จนถึงตอนนี้ก็ยังไมเคยไดยินวามีใครเจอสถานที่แหง นั้นและเอาผลไมแหงชีวิตมาไดจริงๆ”

เนี่ยเทียนสายหัวพูด “หากมีสถานที่แบบนี้อยูจริง สำนักอาวุธก็ควร เป9นคนแรกที่ไดรู”

“อืม แตขาคนหนึ่งแหละที่ไมเชื่อ” ตงลี่ตอบ

เนี่ยเทียนโยนเรื่องเลาของสถานที่มหัศจรรย.และผลไมแหงชีวิตทิ้งไป อยูๆ ก็พูดขึ้นวา “ขาเตรียมจะลงมือแลว!”

“ออ” ตงลี่พยักหนา

เนี่ยเทียนที่ยืนอยูตรงตีนเขารับสัมผัสผานทิพย.จักษุเกาขางอีกครั้ง หลังจากแนใจแลววารอบดานไมมีคนอยูจริงๆ ถึงไดเรียกเกราะมังกรเพลิง ออกมาจากในกำไลเก็บของ

เกราะมังกรเพลิงบินทะยานออกมา กลายรางเป9นลำแสงเปลวเพลิง เสนหนึ่งที่พุงตรงดิ่งเขาไปหาภูเขาลูกเตี้ยที่มีลาวาปะทุเดือด

ตงลี่และเนี่ยเทียนที่อยูตีนเขามองเห็นอยางชัดเจนวาลำแสงเปลวเพลิง เสนนั้นที่แปลงมาจากเกราะมังกรเพลิงไดบินเขาไปในปากถ้ำบนภูเขาลูกนั้น

อยูหางกันไกลมาก อาศัยความเชื่อมโยงที่เบาบาง เนี่ยเทียนก็ยัง สัมผัสไดถึงความกระดี้กระดาของเกราะมังกรเพลิง

ดังนั้นเขาจึงรูวาการเดินทางมาอาณาจักรตาฮวางเพื่อตามหาภูเขา ไฟรอนแรงใหกับเกราะมังกรเพลิงถือเป9นการใหยาที่ถูกโรค

รูวาเกราะมังกรเพลิงเขาไปยังใจกลางของภูเขาไฟซึ่งเป9นที่ที่ สิ่งมีชีวิตมีเลือดเนื้อเขาไปไมไดและเริ่มดูดซับเอาเปลวเพลิงรอนแรงที่แฝงเรน อยูใตภูเขาไฟมาแลว เขาเองก็แอบผอนลมหายใจได

“ครึ่งเดือนแลว”

เนี่ยเทียนที่วางใจไดพลันหันมามองตงลี่ หรี่ตาลงนอยๆ สายตา หยุดอยูตรงหนาอกนูนเดนของนางนานหลายวินาทีอยางหามตัวเองไมได “อีก เดี๋ยวงานประเมินของสำนักอาวุธก็จะเริ่มขึ้นแลว ตอนนี้หากเจาเดินยอนกลับ ไปทางเดิมคงไปทันพอดี เจาคิดจะกลับไปนครฮวางหรืออยูที่นี่ตอ?”

ตงลี่หัวเราะเฮอๆ ไมรูวาจงใจหรือไมตั้งใจถึงยืดแขนบิดขี้เกียจ ทำ ใหหนาอกของนางยิ่งเดนเดงชวนใหใจสั่นมากกวาเดิม

เสนสายตาของเนี่ยเทียนที่กำลังรอคำตอบจากนางจึงถูกดึงดูดให หันไปมองอีกครั้งอยางอดไมอยู

“เนี่ยเทียน เจายังจำประโยคนั้นที่ขาพูดกับเจาตอนอยูใน อาณาจักรอั้นหมิงไดหรือไม?” ตงลี่ยิ้มพราว

“ประโยคไหน?”

“หากตอนอยูในอาณาจักรอั้นหมิงเจาชวยขาอยางเต็มที่ ขาจะให เจาไดแนบชิดสนิทสนมกับขา” ดวงตาคูงามของตงลี่ฉายคลื่นแสงที่ทำใหคน เกิดอารมณ.หวั่นไหวเคลิบเคลิ้ม ทั้งยังจงใจขยับเขามาใกลเนี่ยเทียน

ขณะที่หนาอกสองขางที่อวบอิ่มจนแทบจะปริแตกออกมาจาก อาภรณ.ของนางเกือบแนบสนิทกับหนาอกของเนี่ยเทียน นางถึงไดคอยๆ หยุดชะงักลง

มองประสานสายตากับเนี่ยเทียนตรงๆ นางใชน้ำเสียงที่เต็มไปดวย การยั่วยวนพูดกับเขาเบาๆ “เจานะ ตอนอยูในอาณาจักรอั้นหมิงก็ถือวาแสดง ออกมาไดไมเลวนัก ทำใหขาพอใจอยางมาก คำสัญญาที่วาจะใหเจาแนบเนื้อ สนิทสนมดวยนั้น ขายินดีจะทำตาม เจา…อยากจะทำตอนนี้เลยไหม?”

เนี่ยเทียนกมหนาลงมองหนาอกทั้งคูของตงลี่ ความหางเพียงนิ้วมือ กางกั้นทำใหเขารูสึกเพียงไฟเรารอนมิอาจระงับไดซึ่งพลันลุกไหมขึ้นมากลางใจ

อยูๆ เขาก็ปากคอแหงผาก

“ทำไม? กลัวแลวอยางนั้นหรือ?” ตัวลี่หัวเราะคิกคักเสียงเบา “ตอนอยูในผืนป;าของอาณาจักรเลี่ยคง เจาใจกลานาดู ไมวาเรื่องอะไรก็กลาทำ ไมใชหรือ”

ถูกนางกระตุนเชนนี้ เนี่ยเทียนก็แสยะปากหัวเราะหึหึ แลวอยูๆ ก็ ยืดอกตัวเองขึ้นมา

ทวาภาพการแนบชิดของหนาอกโดยบังเอิญกลับไมเกิดขึ้น เพราะ ขณะที่เนี่ยเทียนยืดอกขึ้น ตงลี่กลับถอยหางออกไปหนึ่งกาว ทิ้งระยะหางกับ เขาในชั่วพริบตา

เนี่ยเทียนจึงถลึงตาใสนางดวยความไมพอใจทันที

ตงลี่ตอบรับกลับมาดวยสายตาหยอกเยา กอนจะพูดดวยน้ำเสียง เสียดสีฟ@งแปรงหู “นึกวาเจาจะเปลี่ยนนิสัยบางแลว ที่แทก็ยังไรคุณธรรมอยู เชนเดิม! เจานึกจริงๆ หรือวาแมนายชื่นชอบเจาจนยอมใหเจามาแนบชิดดวย? อยาฝ@นไปหนอยเลย แมนายก็แคป@Aนหัวเจาเลนเทานั้น!”

เนี่ยเทียนลูบจมูก ไมไดรูสึกกระอักกระอวนเทาใดนัก พูดแควา “ขอบคุณมากที่พาขามาที่นี่ หลังจากนี้เจาก็ไมจำเป9นตองมาเสียเวลาอยูกับขา แลว เจากลับนครฮวางไปเป?ดหูเป?ดตาในงานประเมินของสำนักอาวุธเถอะ”

“โกรธรึ?” ตงลี่เมมปากยิ้ม

“เปลา แครูสึกวาไมมีความจำเป9นที่เจาตองมาเสียเวลาอยูกับขา” เนี่ยเทียนมีสีหนาหนายใจ

“ขาพอใจจะทำเชนนี้ เจามายุงอะไรดวย?” ตงลี่แคนเสียงพูด “ขา ไมใชอาจารย.หลอมอาวุธเสียหนอย งานเลี้ยงการประเมินของสำนักอาวุธอะไร นั่นเกี่ยวกับขาตรงไหน?”

“งั้นก็แลวแตเจาเถอะ” เนี่ยเทียนครานจะสนใจนาง

ตงลี่หนาหนาอยางนาแปลกใจ นางตามติดอยูขางกายเนี่ยเทียน โดยไมยอมหางไปไหนจริงๆ สองวันหลังจากนั้นนางยังคอยยั่วยวนหยอกเยาเขา อยูเป9นระยะราวกับสนุกสนานไมรูจักเหน็ดเหนื่อย

คืนวันนี้

เนี่ยเทียนหดตัวอยูในถ้ำแหงหนึ่งที่ถูกขุดขึ้นมาของภูเขาลูกเตี้ย กำลังรอใหเกราะมังกรเพลิงดูดซับพลังเปลวเพลิงอยูเงียบๆ ทนขมกลั้นกับการ หยอกลอจากตงลี่ ทวาอยูๆ เขากลับขมวดคิ้วมุน “มีคนสองคนมาทางนี้”

ตงลี่ไมทำตัวเหลวไหลอีก “ใครกัน?”

“ไมรูจัก แตไมใชคนของสำนักอาวุธ” เนี่ยเทียนตอบรับ

ผานไปหนึ่งเคอ คนทั้งสองนั้นก็พลันมาถึง หนึ่งในนั้นคืออาจารย. หลอมอาวุธระดับสูง พอยืนอยูใตตีนเขาแลวเงยหนาขึ้นมามองจึงเห็นถ้ำที่เนี่ย เทียนและตงลี่ขุดเพื่อหยุดพัก เขาขมวดคิ้วแลวกลาววา “นึกไมถึงวาที่บาๆ แบบนี้จะมีคนครอบครองดวย หลวี่เซิน พวกเราเปลี่ยนที่กันดีหรือไม?”

“ไมจำเป9น” อีกคนหนึ่งปลดปลอยกระแสจิตออกมารับสัมผัส เล็กนอยก็พูดวา “แคคูชายหญิงกระจอกๆ ที่มีเพียงตบะตนสวรรค.ชวงตน ก็ไม รูวามาหลบซอนคบคิดกันทำอะไรอยูที่นี่ พวกเราไลพวกเขาไปก็พอแลว”

กลาวจบเขาก็พุงเขามายังปากถ้ำที่ตงลี่และเนี่ยเทียนอยู ทั้งยัง ตะโกนเสียงดัง “จงไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!”

เนี่ยเทียนสีหนาเปลี่ยนมาเป9นเครงขรึม

ตงลี่ยิ้มออนๆ แลวเอยถามเบาๆ วา “เกราะมังกรเพลิงของเจายังดูดซับ พลังเปลวเพลิงดานลางตลอดเวลาใชหรือไม?”

“ถูกตอง” เนี่ยเทียนตอบ

“ถาอยางนั้นก็ดี” ดวงตาคูงามของตงลี่เปลงวาบ กอนจะกลาววา “เดี๋ยวใหขาจัดการเรื่องนี้เอง เจาไมตองออกเสียง

“ออ”

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 438 ขมกลั้น

เนี่ยเทียนไมรูวาตงลี่คิดจะทำอะไร

“เกราะมังกรเพลิงตองใชเวลาชวงหนึ่งในการดูดซับพลังเปลวเพลิง ไมใชหรือ? อยูวางๆ ก็เบื่อ พวกเรามาหาเรื่องสนุกทำกันเถอะ” ระหวางที่พูด ตงลี่ก็เดินออกไปจากถ้ำ

เนี่ยเทียนเองก็ตามไปดวย

พอออกมานอกถ้ำ พวกเขาก็มองเห็นวาหลวี่เซินผูนั้นกำลังหลบเลี่ยง ทางหินที่มีแสงไฟลาวาเปลงวูบวาบและตรงดิ่งมาที่ปากถ้ำ

สะเก็ดดาวเจ็ดดวงที่ใหญเทากำป89นลอยสูงอยูกลางมหาสมุทรจิต วิญญาณของเขา ทิพย;จักษุที่รวมตัวกันมาจากพลังดวงดาวก็ลอยตัวอยูใน บริเวณใกลเคียงกับภูเขาลูกเล็กเชนกัน

ตอนที่หลวี่เซินผูนั้นเพิ่งจะปรากฏตัว เขาก็ใชทิพย;จักษุสำรวจ ขอบเขตที่แทจริงของคนผูนี้ออกมาไดแลว—ตนสวรรค;ชวงทาย

หลังจากที่เขาเหยียบยางเขาสูตนสวรรค; แมวาจะยังไมเคยมี ประสบการณ;ตอสูกับคนอื่นมากอน แตกลับรูดีวาศักยภาพของเขาตองเพิ่มขึ้น อยางพรวดพราดแนนอน

ตอนอยูกลางสวรรค; เขาก็ยังกลาตอสูดุเดือดกับคนในเขตตนสวรรค; อีกทั้งสวนใหญแลวเขาลวนเปAนฝCายไดเปรียบดวย

ตอนนี้เขาเลื่อนขั้นสูตนสวรรค;อยางเปAนทางการ เผชิญหนากับคน อยางหลวี่เซินผูนี้ ในใจเขาจึงไรซึ่งความหวาดกลัวใดๆ

เขายังรูดวยวาตงลี่ที่อยูขอบเขตตนสวรรค;ชวงตนเหมือนกัน เนื่องจากอยูในตระกูลตง ฝDกเวทคาถาวิญญาณสัตว; มีวิญญาณสัตว;หงส;ดำอยู

ในตัว พลังในการสูรบที่แทจริงของนางก็ยอมไมเปAนรองหลวี่เซินที่อยูดานหนาผู นี้

สวนคนที่เห็นไดชัดวาเปAนอาจารย;หลอมอาวุธซึ่งยืนอยูตรงตีนเขาก็มี ตบะแคตนสวรรค;ชวงกลางเทานั้น

ดวยฝFมือของเขาและตงลี่ หากคิดจะเอาชนะพวกหลวี่เซินสองคน อัน ที่จริงแลวความเปAนไปไดที่จะชนะมีสูงมาก

“อู!”

หลวี่เซินเองก็พุงแฉลบเขามาถึงปากถ้ำ เขาแสยะปากยิ้ม แลวพูดตอ ทันทีวา “ขอบคุณพวกเจามากที่ชวยขาขุดถ้ำแหงนี้ จะไดเอาไวใหอาจารย; หลอมอาวุธเจี่ยงของขาไดใช ตอนนี้พวกเจาสองคนก็ไสหัวไปไดแลว”

เพื่อใหผานการประเมินของงานเลี้ยงที่สำนักอาวุธจัดขึ้น หลวี่เซิน ที่มาจากอาณาจักรคุนหลัวจึงตามหาอาจารย;หลอมอาวุธคนหนึ่งใหมาชวยเขา หลอมอาวุธโดยเฉพาะ

เจี่ยงโปJคืออาจารย;หลอมอาวุธคนหนึ่งของอาณาจักรตาฮวางที่หลวี่ เซินจายหินวิเศษเพื่อเชิญตัวมา

เจี่ยงโปJที่เปAนอาจารย;หลอมอาวุธระดับสูงเดินทางมาอาณาจักรตา ฮวางครั้งนี้ไมใชเพราะตัวเองตองการเขารวมงานประเมินของสำนักอาวุธ แต เพื่อมาเปAนเพื่อนสหายคนหนึ่ง

สหายคนนั้นของเขาก็เหมือนหลีเหยที่ตองการเลื่อนขั้นเปAนอาจารย; หลอมอาวุธระดับสูง

เงื่อนไขที่หลวี่เซินและเจี่ยงโปJตกลงกันไวก็คือเขาจะรวบรวมวัตถุดิบ ที่จำเปAนสำหรับการหลอมอาวุธใหครบถวนแลวจายหินวิเศษเพิ่มใหเจี่ยงโปJอีก หาหมื่นกอน เพื่อใหเจี่ยงโปJหลอมอาวุธใหกับเขา

อันที่จริงแลวการหลอมอาวุธระดับสูงยังจำเปAนตองใชสถานที่ที่มี เปลวเพลิงรอนแรงดวย แตเพื่อใหอัตราความสำเร็จของหลวี่เซินเพิ่มขึ้นสูง เขา ถึงไดขอรองใหเจี่ยงโปJเดินทางมาพรอมกัน ตามหาภูเขาไฟแหงหนึ่งที่ไมถูก สำนักอาวุธครอบครอง หวังวาจะไมตองสิ้นเปลืองวัตถุดิบวิเศษที่เขารวบรวม ขึ้นมาอยางตั้งใจ และสามารถหลอมอาวุธที่เขาตองการออกมาไดจริงๆ

เพราะงานเลี้ยงใหญของสำนักอาวุธใกลจะมาถึงแลว ภูเขาไฟหลาย ลูกของอาณาจักรตาฮวางจึงถูกอาจารย;หลอมอาวุธตางถิ่นครอบครองกันไป หมด

คนทั้งสองใชเวลานานมากถึงไดหาพื้นที่เปลี่ยวรางไรผูคนแหงนี้เจอ และมองภูเขาลูกเล็กเตี้ยที่เกราะมังกรเพลิงกำลังดูดซับพลังเปลวเพลิงเปAน เปLาหมายของตัวเอง

หลวี่เซินที่มีตบะตนสวรรค;ชวงทายรับสัมผัสอยูตรงตีนเขาเล็กนอยก็ พบวาขอบเขตของเนี่ยเทียนและตงลี่คอนขางต่ำ จึงไมคิดจะสละภูเขาแหงนี้ทิ้ง และหมายใจวาตองไดครองสถานที่แหงนี้

“ที่แทก็มีปรมาจารย;ตองการหลอมอาวุธนี่เอง” ตงลี่เผยสีหนา หวาดกลัว นางพยักหนารับเบาๆ กอนจะดึงแขนของเนี่ยเทียนแลวยอมเชื่อฟ8ง แตโดยดี “ถาอยางนั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ”

เนี่ยเทียนงงงัน

“อืม ถือวายังพอรูเรื่องอยูบาง” หลวี่เซินหัวเราะหึหึ

เสนสายตาของเขาหยุดชะงักอยูบนใบหนาที่สวมหนากากของตงลี่ หนึ่งวินาที จากนั้นก็ไลสายตาลงมาบนหนาอกที่ตั้งตระหงานของนางแทน

“ผูหญิงคนนี้หนาตาธรรมดา ทวารูปรางชางรานรอนยิ่งนัก…”

เขามองประเมินตงลี่ สายตาหยุดอยูบนหนาอกทั้งคูของนาง ไลลงมา ตามเอวเล็กคอดและขาเรียวยาว พูดวิจารณ;อยูในใจตัวเอง สายตาคอยๆ มีแวว ประหลาดปรากฏขึ้น

เนี่ยเทียนขมวดคิ้วนอยๆ

เมื่อเห็นวาหลวี่เซินใชสายตาจาบจวงไลมองบนเรือนกายของตงลี่ไม หยุด เขาก็รูสึกไมชอบใจอยางมาก

ทวายังไมทันใหเขาเผยสีหนาไมสบอารมณ;ออกมา ตงลี่ กลับกระชาก แขนเขาแลวหันไปพูดกับหลวี่เซินวา “พวกเราไปกันตอนนี้เลยเถอะ”

กลาวจบตงลี่ก็พาเนี่ยเทียนเดินไปยังตีนเขา

มองสะโพกงอนงามสมบูรณ;แบบของตงลี่ที่หันหลังใหเขาซึ่งกำลังยัก ยายสายสะบัดยามที่เดินลงเขาไป สายตาของหลวี่เซินก็เปลี่ยนมาเปAนเรารอน

“นังราน!”

เขาแอบกลืนน้ำลายลงคอหนึ่งอึก เพื่อใหเจี่ยงโปJชวยหลอมอาวุธให เขาเสร็จโดยเร็วที่สุด หลวี่เซินจึงฝNนขมกลั้นอารมณ;เอาไว

ไมนานตงลี่ก็ลากเนี่ยเทียนมาถึงตีนเขา

ตรงตีนเขา อาจารย;หลอมอาวุธนามวาเจี่ยงโปJเห็นตงลี่ที่ถูกหลวี่เซิน ขับไลลงมาจากเขาก็พลันเปOดเปลือยสายตาเรารอนที่โจงแจงและหื่นกระหาย ยิ่งกวาหลวี่เซินเสียอีก

ที่เจี่ยงโปJตอบรับหลวี่เซินก็เพราะคนทั้งสองนั้นศีลเสมอกัน

เพื่อเชิญตัวเจี่ยงโปJ หลวี่เซินตองพาอีกฝCายไปเสพสุขอยูในสถานที่ เริงรมย;ของนครฮวางอยูนานมาก สุดทายถึงเกลี้ยกลอมเจี่ยงโปJไดสำเร็จ

หลังจากที่ตงลี่และเนี่ยเทียนลงมาแลว ตงลี่ก็พยักหนาใหเจี่ยงโปJ เบาๆ แลวดึงเนี่ยเทียนออกหางไปไกล

เจี่ยงโปJไมไดกลาวอะไร แตรีบทะยานขึ้นไปยังถ้ำกลางเขาที่ตงลี่และ เนี่ยเทียนขุดเอาไว จากนั้นจึงพูดกับหลวี่เซินวา “ขาจะชวยเจาหลอมอาวุธกอน แลวกัน หลังจากทำเสร็จแลวก็นาจะเหนื่อยลามาก จำเปAนตองผอนคลายสัก หนอย”

เขาหันไปมองตงลี่ที่เดินไปขางหนาชาๆ

หลวี่เซินหัวเราะหึหึอยางรูใจ แลวกลาววา “ทานปรมาจารย;เริ่มลง มือไดเลย รอทานหลอมอาวุธสำเร็จแลว ผูหญิงคนนั้น…ขาตองเอามามอบให ทานแนนอน”

เจี่ยงโปJพยักหนารับแลวไมพูดมากอีก แตเริ่มลงมือทันที

หลวี่เซินยืนอยูนอกถ้ำตรงกลางภูเขา หรี่ตาลงมองทิศทางที่ตงลี่และ เนี่ยเทียนจากไปไกลโดยไมรูสึกรอนใจแมแตนอย

บริเวณใกลเคียงนี้ไมมีคนอยู ตลอดทางที่พวกเขาเดินทางมาก็เจอ แคตงลี่และเนี่ยเทียนสองคนเทานั้น ดวยตบะขอบเขตของเขา หากคิดจะหาคน ทั้งสองจากในบริเวณใกลเคียงนี้ก็ไมใชเรื่องยาก

ยิ่งเดินไปขางหนา ขอบเขตที่พื้นดินถูกปกคลุมไปดวยลาวารอนระอุก็ ยิ่งมีมาก ตอใหเนี่ยเทียนและตงลี่จะเดินหนาอยาตอเนื่องก็ยังเชื่องชาถึงที่สุด

ดังนั้นหลวี่เซินจึงไมรีบรอน แตรอใหเจี่ยงโปJเริ่มลงมืออยางใจเย็น เตรียมรอใหเจี่ยงโปJเริ่มหลอมอาวุธอยางจริงจังเสียกอนแลวเขาคอยลงมือ

อีกฝ8Pงหนึ่ง ตงลี่พาเนี่ยเทียนเดินพนมาจากเสนสายตาของหลวี่เซิน

กอนที่นางจะหยุดชะงักตรงขางธารลาวาแหงหนึ่งกะทันหันแลวหัน หนากลับมามองภูเขาเตี้ยๆ ลูกนั้น พูดขึ้นเสียงเย็น “เจาสวะสองตัวรนหาที่ ตาย!”

“พวกเราจัดการพวกเขาไดสบาย” เนี่ยเทียนกลาว

เมื่อหันมาเผชิญหนากับเนี่ยเทียน ตงลี่กลับยิ้มหวานสงมาให “ดวย พละกำลังที่แทจริงของพวกเราแนนอนวาไมกลัวพวกเขาสองคนอยูแลว เพียงแตสองคนนั้น คนหนึ่งมีขอบเขตตนสวรรค;ชวงทาย อีกคนชวงกลาง หาก พวกเราปะทะกับพวกเขาซึ่งๆ หนาทันที ตอใหชนะไดก็ไมงายดายขนาดนั้น”

“ไมตองรีบรอน พวกเรารออีกหนอย รอใหอาจารย;หลอมอาวุธคน นั้นเริ่มหลอมอาวุธเสียกอน”

“หากเขาเริ่มหลอมอาวุธเมื่อไหรก็เทากับไดรับขีดจำกัด ยอมไม กลาละทิ้งไปกลางคันแนนอน เพราะหากหยุดหลอมก็เทากับวาการหลอมอาวุธ ชิ้นนั้นลมเหลว”

“ตอนที่เขาหลอมอาวุธ อีกคนหนึ่งอาจจะมาตามหาพวกเรา หรือไม ก็เฝLาอยูในบริเวณใกลเคียง”

“ไมวาจะเปAนสถานการณ;แบบไหนก็ลวนเปAนประโยชน;สำหรับพวก เราทั้งนั้น”

กลาวมาถึงตรงนี้นัยน;ตาของตงลี่ก็เต็มไปดวยความดุราย พูดเสียงนิ่ง สงบ “เกราะมังกรเพลิงเขาไปอยูในภูเขาไฟลูกนั้นแลว แถมเห็นไดชัดวาสองคน นั้นตองการใชภูเขาไฟลูกนั้นมาหลอมอาวุธ ดังนั้นตอนที่คนผูนั้นขึ้นไปยังภูเขา ไฟ ขาก็ไมคิดจะไวชีวิตพวกเขาอยูแลว เพราะหากพวกเขามีชีวิตรอดก็อาจจะ เห็นเกราะมังกรเพลิงเขาโดยบังเอิญตอนที่เกราะมังกรเพลิงบินออกมาเมื่อดูด ซับพลังเปลวเพลิงไดมากพอแลว”

“หากตอนแรกที่พวกเขาสองคนสังเกตเห็นพวกเราแลวเลือกจากไป ในทันที ขาเองก็ครานที่จะสนใจพวกเขา”

“ผิดก็ผิดที่พวกเขาคิดจะใชขอบเขตที่มากกวามารังแกคนอื่น แถมยัง ดึงดันจะเลือกภูเขาไฟที่เกราะมังกรเพลิงดูดซับเปลวเพลิงมาเปAนที่หลอมอาวุธ บีบใหพวกเราตองฆาปOดปากพวกเขา”

เนี่ยเทียนตะลึง “นาทีที่เจาคนผูนั้นขึ้นไปบนเขา เจาก็คิดจะฆาปOด ปากเขาแลวรึ?”

“ถูกตอง” ตงลี่กลาวอยางเปAนธรรมชาติ

เนี่ยเทียนวิจารณ;อีกฝCายอยูในใจ “สมกับที่เปAนผูนำของคมเขี้ยว”

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 439 ผูที่ตามหาอยางยากลำบาก

ปากถ้ำกลางภูเขา

เจี่ยงโป!ที่เป”นอาจารย%หลอมอาวุธระดับสูง เรียกเอาวัตถุสิ่งหนึ่ง ออกมา

นั่นคือวัตถุที่มีรูปทรงกรวยซึ่งเขาใชมันทิ่มแทงเขาไปในผนังหินสีแดง ดัง “ครืดๆๆ” อยางตอเนื่อง เพื่อใหมันตรงดิ่งเขาไปยังจุดศูนย%กลางของภูเขา ไฟ

ไมนานนักก็มีเปลวเพลิงรอนแรงซึ่งปะปนไปดวยน้ำลาวาไหล ยอนกลับมาพรอมกับวัตถุทรงกรวยชิ้นนั้น

เจี่ยงโป!หยิบเอากระถางทองแดงขนาดใหญยักษ%ใบหนึ่งออกมาอยาง ไมรีบไมรอน ใหกระถางทองแดงตั้งวางอยูเบื้องใตปากชองทางที่มีลาวาไหลริน ออกมา ทั้งยังรายใชเวทลับเปลวเพลิงชุบหลอมสวนกลั่นของเพลิงใตพิภพมา จากลาวาเหลานั้นเพื่อไวใชกับกระถางทองแดงในยามที่ตองหลอมอาวุธ

กอนที่เขาจะหยิบเอาวัตถุดิบวิเศษมากมายที่วางกองเป”นพะเนินอยู ดานขางใสเขาไปในกระถางทองแดงตามลำดับ

คาถาที่ประณีตพิถีพิถันหลายอยางแปลงออกมาเป”นกลุมแสงวิเศษที่ ตีกระทบลงไปบนกระถางทองแดง

รูปเปลวเพลิงจำนวนมากที่อยูบนพื้นผิวของกระถางทองแดงตางก็ เปลี่ยนมาเป”นแวววาว วัตถุดิบวิเศษที่อยูดานในกระถางทองแดงคอยๆ ถูก หลอมละลายไปเพราะสวนกลั่นเพลิงใตพิภพ

ตรงปากถ้ำ

หลวี่เซินที่มีตบะตนสวรรค%ชวงทายมองไกลๆ ไปยังจุดที่เนี่ยเทียน และตงลี่หยุดอยูและรอคอยดวยความอดทน

เพราะวาหลังจากที่เนี่ยเทียนและตงลี่จากไปไดไมไกลก็เลือกสถานที่ หยุดพักเทา นี่จึงยิ่งทำใหหลวี่เซินไมรีบรอนเขาไปใหญ

ตำแหนงของตงลี่และเนี่ยเทียนยังไมหลุดพนไปจากขอบเขตการรับ สัมผัสทางพลังจิตของเขา ระยะหางเชนนั้น…ขอแคเขาเคลื่อนที่ก็จะไปสกัด กั้นตงลี่และเนี่ยเทียนไดอยางรวดเร็ว

เขาคอยหันมามองเจี่ยงโป!ที่อยูในถ้ำเป”นระยะ มองเจี่ยงโป!ที่ใช วัตถุดิบวิเศษซึ่งเขาเตรียมไวมาหลอมอาวุธ

ขณะที่เนี่ยเทียนและตงลี่ยังไมเคลื่อนไหว ยังไมไดเดินออกไปจาก ขอบเขตการรับสัมผัสของเขา เขาเองก็ไมอยากรีบรอนลงมือนัก เพื่อหลีกเลี่ยง ไมใหเจี่ยงโป!เสียสมาธิจนเกิดขอผิดพลาดในการหลอมอาวุธชิ้นนั้นของเขา

เวลาเดียวกัน

เนี่ยเทียนนั่งนิ่งๆ อยูบนหินลาวาสีแดงฉานขางธารเปลวเพลิงเสน หนึ่ง เขาหยิบเอาเนื้อสัตว%วิเศษที่ซื้อไวตอนอยูในตระกูล ตงออกมา ใชเปลว เพลิงที่แลบออกมาจากธารเปลวเพลิงขางกายยางเนื้อสัตว%วิเศษใหสุก กอนจะ แบงใหตงลี่กิน

ระหวางนี้เขาเองก็อาศัยความเชื่อมโยงเบาบางระหวางเขากับเกราะ มังกรเพลิงรับสัมผัสความเคลื่อนไหวของมันอยูเงียบๆ

ในความรูสึกของเขา เกราะมังกรเพลิงไดจมลงไปในจุดศูนย%กลางของ เปลวเพลิงแลวและกำลังดูดซับเอาพลังเปลวเพลิงมาจากพื้นที่ลาวารอนแรง อยางเงียบเชียบ

ผานไปครูหนึ่งเนื้อสัตว%วิเศษที่เขากินเขาไปก็แผจิงชี่เลือดเนื้อเป”น กลุมๆ ออกมาจากในราง

เมื่อจิงชี่เลือดเนื้อปรากฏออกมา ปราณเลือดสีเขียวที่ขดตัวอยูใน หัวใจของเขาก็ดูดซับเอามาอยางโลภมาก

คราวนี้เนื่องจากเกราะมังกรเพลิงอยูกลางภูเขาไฟ ดังนั้นจึงไมไดแยง อาหารกับปราณเลือดสีเขียวเสนนั้น

จิงชี่เลือดเนื้อทุกกลุมที่แผออกมาลวนถูกปราณเลือดสีเขียวดึงรั้งเขา ไปสูหัวใจ กอนจะกลายมาเป”นสวนหนึ่งของปราณเลือดสีเขียว

เมื่อจิงชี่เลือดเนื้อทั้งหมดลวนถูกปราณเลือดสีเขียวเสนนั้นกลืนกินไป หมดแลว ปราณเลือดสีเขียวก็ไมไดจำศีลอีกครั้ง

เนี่ยเทียนรูสึกตะลึงเล็กนอยจึงใชจิตไปรับสัมผัส

ปราณเลือดสีเขียวเสนนั้นมีสามชั้นมาตั้งแตแรกเริ่ม ชั้นนอกสุดคือ ปราณเลือดสีเขียว ดานในปราณเลือดสีเขียวคือผลึกโซเสนเลือดหลายเสน และ ดานในผลึกโซสายเลือดก็คือจุดแสงสีเขียวที่เปลงแวววาวซึ่งเหมือนวาจะนาบ ประทับความลี้ลับบางอยางเกี่ยวกับสายเลือดแหงชีวิตเอาไว

บัดนี้ในผลึกโซสายเลือดหลายเสนนั้นมีแสงสีเขียวมากมายเปลง ประกายไมอยูนิ่ง

“เอCะ?”

เนี่ยเทียนแอบตกตะลึง เขาจำไดวาขอแคสายเลือดแหงชีวิตดูดซับ จิงชี่เลือดเนื้อไดมากพอเทานั้นมันถึงจะจำศีลไปชวงระยะเวลาหนึ่ง แลวให กำเนิดพรสวรรค%แหงสายเลือดอยางใหม เมื่อถึงเวลานั้นจุดแสงสีเขียวที่ปะปน อยูในผลึกโซสายเลือดถึงจะสองแสงเจิดจา และสรางสายเลือดทางชีวิตที่ อัศจรรย%อยางหนึ่งขึ้นมา

ทวาเวลานี้ในความรูสึกของเขา ปราณเลือดสีเขียวยังไมไดสะสมจิงชี่ เลือดเนื้อที่มากพอ นาจะยังไมถึงขั้นที่สามารถแปรสภาพได

จุดแสงสีเขียวที่อยูในผลึกโซเสนเลือดเหลานั้นก็แคเปลงแสงไมอยูนิ่ง เทานั้น ไมไดสวางไสวมากมายนัก

นี่จึงไมใชลางที่บอกวาพรสวรรค%อยางใหมของสายเลือดจะถือกำเนิด ขึ้นมา

และความผิดปกตินี้ก็ไมไดเกิดขึ้นนานนัก จุดแสงสีเขียวในผลึกโซเสน เลือดเหลานั้นเปลงแสงวูบวาบอยูพักหนึ่งก็สงบลง

ทุกอยางกลับคืนสูปกติอีกครั้ง

เนี่ยเทียนจึงไมไดเก็บเอามาใสใจ นอกจากฝFกบำเพ็ญตบะแลว เขาก็ ยังคอยรับสัมผัสทิศทางการเคลื่อนไหวของเกราะมังกรเพลิงเป”นระยะ

พริบตาเดียวเวลาก็ผานไปแลวสองวัน

หลวี่เซินและเจี่ยงโป!ที่อยูในภูเขาลูกเตี้ยยังไมมีทาทีผิดปกติ แลวก็ ไมไดมาตามหาพวกเขา

“ไอหมอนั่นมีน้ำอดน้ำทนไมเบา” ตงลี่ที่นั่งอยูบนหินขางกันแคน เสียงหนึ่งครั้ง แลวพูดตอวา “เขานาจะรูสึกไดวาพวกเราอยูใกลๆ เห็นเป”น เหมือนลูกไกในกำมือจึงไมรีบรอน เนี่ยเทียน พวกเราไมจำเป”นตองรอตอแลว อาจารย%หลอมอาวุธเริ่มหลอมอาวุธแลว พวกเรากลับไปกันเถอะ”

“เขาตองปกปGองอาจารย%หลอมอาวุธคนนั้นเพื่อไมใหการหลอมอาวุธ ลมเหลว แสดงวาตองทำอะไรมากไมไดแนนอน”

“พวกเรารวมมือโจมตีเขา รีบแกปHญหานี้โดยเร็วที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยง ไมใหพวกเขาพบเห็นเกราะมังกรเพลิง เพราะหากเขาจะคิดหนีก็ใชวาพวกเรา

จะรั้งเขาเอาไวได และหากเป”นเชนนั้นก็อาจเป”นการเปIดเผยรองรอยของเกราะ มังกรเพลิง”

“ตกลง” เนี่ยเทียนพยักหนา

ทวาขณะที่พวกเขากำลังจะเคลื่อนไหวนั้น ทิพย%จักษุขางหนึ่งของเนี่ย เทียนทำใหเขามองเห็นผูเฒาคนหนึ่งกลังเดินทางมายังที่แหงนี้

ผูเฒาคนนั้นเดินมาตามเสนทางที่เขาและตงลี่ผานมา และมาถึงตรง ตีนเขาเล็กเตี้ยลูกนั้นกอน

ผูเฒามีตบะตนสวรรค%ชวงทาย ทวาเมื่อเทียบกับหลวี่เซินแลวกลับดู แกกวาเยอะมาก สีหนาของเขามืดทะมึน ในดวงตาคลายมีกลิ่นอายของความ ตายบางๆ ปกคลุมอยู

เขายืนอยูตรงตีนเขา เงยหนามองหลวี่เซินที่อยูตรงปากถ้ำกลางเขา

หลวี่เซินเองก็มองมายังเขาดวยสายตาเย็นชา

แคมองอยูครูเดียว ผูเฒาก็ถอนหายใจเบาๆ หนึ่งครั้งแลวเดินหนา ตอไป

ไมนานนัก ผูเฒาก็มาปรากฏตรงจุดที่เนี่ยเทียนและตงลี่ อยู

“สหายนอยทั้งสอง ในบริเวณรอบๆ นี้พวกเจาสัมผัสไดถึงพื้นที่ที่มี จิงชี่พืชหญาเขมขนปกคลุมบางหรือไม?” ผูเฒาถามเบาๆ

ตงลี่เหลือบตามามองเขาแวบหนึ่งคลายรูถึงสถานการณ%และที่มาของ เขา นางจึงสายหนาเบาๆ แลวกลาววา “ไมมี เจาอยาเสียเวลาเลย มารอนเรอยู ที่นี่เพื่อคำเลาลือที่เพอเจอนั่นก็มีแตจะเสียเวลาเปลา เวลาที่เจาเหลืออยูสูเอา ไปทำเรื่องที่ชีวิตนี้ยังไมไดทำ จะไดจากไปอยางสงบยังดีเสียกวา”

“ขาไมอยากยอมแพนี่นา” ผูเฒายิ้มขื่น พึมพำกับตัวเอง “มีคนบอก วาบางแหงในบริเวณใกลเคียงนี้มีจิงชี่พืชหญาปรากฏขึ้นกะทันหัน จะอยางไร ขาก็ตองลองดู”

กลาวจบเขาก็เดินผานเนี่ยเทียนและตงลี่ไปเบื้องหนาดวยสีหนาซึม กะทือ แผนหลังเผยใหเห็นถึงความเหงาหงอยเปลาเปลี่ยวอยางเห็นไดชัด

ตงลี่มองเขาที่คอยๆ จากไปไกลแลวพูดวา “คำเลาลือทำนองเดียวกัน นี้จะปรากฏเป”นระยะเมื่อผานไปชวงเวลาหนึ่ง ตอนที่ขาไปยังนครฮวางก็เคยได ยินเรื่องเลาเชนนี้ บอกวามีจิงชี่พืชหญาที่เขมขนซึ่งมีคนสัมผัสไดกะทันหัน เพียงแตวาคำพูดเชนนี้มีอยูหลายตำแหนงในอาณาจักรตาฮวาง”

“เขาใกลจะตายแลว” เนี่ยเทียนกลาวดวยความปลงอนิจจัง

เพียงแคมองผูเฒาคนนั้นหนึ่งครั้ง เขาก็สามารถสัมผัสไดอยางชัดเจน วาอายุขัยของคนผูนี้ใกลจะถึงจุดสิ้นสุดแลว

หากคนผูนี้ไมสามารถฝLาทะลุพันธนาการของขอบเขต เขาสูเขต สามัญไดในระยะเวลาอันสั้นเพื่อทลายขีดจำกัดของอายุขัย ก็ตองไดรับการตอ อายุขัย หาไมแลวก็คงตองรอความตายอยางเดียวเทานั้น

เมื่อเทียบกับตางเผาแลว อายุขัยของเผามนุษย%มีขอเสียเปรียบอยาง มาก

ตางเผาพันธุ%หลายๆ เผา นับตั้งแตเกิดมาก็จะมีอายุขัยพันปMหรือมาก เป”นหมื่นปM เมื่อสายเลือดถูกยกระดับขึ้น อายุขัยก็จะเพิ่มพูนอยางตอเนื่องไป ดวย

คนตางเผาสวนใหญลวนไมจำเป”นตองปวดหัวกับเรื่องอายุขัย แคตอง ยกระดับสายเลือดไปทีละนิดเทานั้นก็ไดแลว

ทวาเผามนุษย%เมื่อเกิดมาก็มีอายุขัยสั้นมาก จำเป”นตองฝLาทะลุ ขอบเขตขั้นใหญๆ หลายตอหลายครั้งถึงจะไดรับอายุขัยเพิ่มเติมและสามารถ ฝFกบำเพ็ญตนตอไปได

อูจี้อาจารย%ของเขา และยังมีหัวมูก็เหมือนผูเฒาคนนั้นที่เดินผานไป ซึ่งตางก็เผชิญกับปHญหาเรื่องอายุขัยที่กำลังจะหมดลง

“เขาใกลตายแลวจริงๆ คนแบบเขาขาเจอมาเยอะนักละ” น้ำเสียง ของตงลี่เย็นชา “ผูฝFกลมปราณหลายคนหากไมเป”นเพราะพรสวรรค%มีขีดจำกัด ก็เป”นเพราะเกิดมาฐานะต่ำตอย ไมมีสำนักและตระกูลใหญๆ ใหพึ่งพา แลวก็ไม มีโชควาสนาที่นาตะลึง ความกาวหนาของขอบเขตจึงเชื่องชาอยางยิ่ง”

“และอยูๆ วันหนึ่งก็คนพบวาการฝLาทะลุขอบเขตตามไมทันอายุขัยที่ ไหลหายไป สุดทายก็ไดแตตายไปดวยความเสียดาย”

“บนรางคนผูนี้มีธาตุการฝFกตนสองชนิดที่ไมเหมือนกัน แบงออกเป”น พลังธาตุไมและพลังธาตุพื้นดิน”

“ยิ่งธาตุในการฝFกตนมีมาก การฝLาทะลุขอบเขตก็ยิ่งเชื่องชา เขาอยู ตนสวรรค%ชวงทาย แตไมสามารถเลื่อนขั้นสูขอบเขตใหมไดกอนอายุขัยที่ใกลจะ สิ้นสุดลงก็ถือเป”นเรื่องที่ปกติอยางมาก”

กลาวมาถึงตรงนี้ ตงลี่ก็หันมามองเขาดวยสายตาลึกล้ำ “เมื่อเทียบ กับเขาแลว แมวาเจาจะมีธาตุในการฝFกตนสามชนิด ทวาเจาโชคดีมากกวาเขา ไมรูตั้งกี่เทา”

“นั่นสิ” เนี่ยเทียนพยักหนาวาเห็นดวย

แตเขาไมไดบอกตงลี่วาตอใหเขาไมไดเจอกับความมหัศจรรย%ครั้ง แลวครั้งเลา ไมไดฝLาทะลุขอบเขตอยางรวดเร็ว เขาก็ไมนาจะไดรับขีดจำกัดใน ดานอายุขัย

เขามีสายเลือดแหงชีวิต นาทีที่เขาลืมตาขึ้นมาดูโลกก็เหมือนวา เขาไดรับอายุขัยที่เหนือล้ำเกินกวาคนทั่วไปอยูมากแลว

เขารูสึกวาตอใหเขาไมไดเหยียบยางเขาสูเสนทางแหงการฝFกตน ตอใหใชชีวิตเป”นคนปกติเขาก็สามารถอยูไดเป”นพันปM หรืออาจจะมากกวานั้น

“ไอหมอนั่นทนไมไหวแลว!” อยูๆ ตงลี่ก็อุทานขึ้นเบาๆ กอนจะ หัวเราะเสียงเย็น “ไอหมอนั่นเห็นวามีคนอื่นปรากฏตัว กลัววาค่ำคืนยาวนาน แลวฝHนจะเยอะ กลัววาจะมีคนโผลมาขัดขวางอีก ในที่สุดก็ทนไมไหวเตรียมจะ ลงมือแลว”

เนี่ยเทียนเงยหนาขึ้นก็มองเห็นวาหลวี่เซินบินลงมาจากกลางภูเขา แลวหอดิ่งเขามาหาพวกเขาพรอมรอยยิ้มชั่วราย

“ครืนๆๆ!”

แตเวลานี้เอง เบื้องใตภูเขาไฟที่เจี่ยงโป!ใชหลอมอาวุธก็มีเสียง สะเทือนเลือนลั่นดังลอยมา

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 440 รวบรวมวิญญาณ!

เสียงกัมปนาทนั้นทำให พื้นดินรอบดำนสั่นสะเทือนไมหยุด แม แตผู เฒาที่เดินหางไปไกลได พักหนึ่งแล วก็ยังหยุดเดินด วยเหตุนี้

พื้นที่ที่เขาอยูพลันถูกธารลาวาหลายเส นตัดแบงออกเป2นสวนๆ

เขาหันกลับมามองภูเขาไฟที่สั่นสะเทือนลูกนั้นครั้งหนึ่ง กอนจะใช เวทลับที่พิเศษรับสัมผัสอยางเงียบเชียบ

เมื่อเขาตระหนักได วารอบดำนไมมีจิงชี่พืชหญำที่ผิดปกติเกิดขึ้นมาจึง สายหัวแล วออกเดินอีกครั้ง

เขาเดินทางมาไกลจากอาณาจักรเฮยเจ<อ ตัวเขาเองรู สึกวาตนเหลือ อายุขัยอีกแคประมาณหำป= กอนที่วันสุดทำยของชีวิตจะมาถึง เขาได เอา ความหวังทั้งหมดมาไว ที่คำเลาลืออันเพ อเจ อของอาณาจักรตำฮวาง คิดแตจะ หาพื้นที่มหัศจรรย>แหงนั้นให เจอเพื่อนำผลไม แหงชีวิตมาตออายุขัยให กับตน

นอกจากนี้แล ว การตอสู ทุกอยางล วนไมมีความหมายใดๆ สำหรับเขา

ตอนที่เขาเดินผานภูเขาลูกเตี้ยนั้นก็สังเกตได แล ววากระแสจิตกลุม หนึ่งของหลวี่เซินลอยมาอยูที่ตัวของเนี่ยเทียนและ ตงลี่อยางตอเนื่อง เห็นได ชัดวาไมได มีเจตนาอันดี

แตเขาไมอยากสนใจ

เมื่อแนใจวาความผิดปกติของภูเขาไฟลูกนั้นไมเกี่ยวข องกับพื้นที่ที่ เขาต องการตามหา เขาจึงไมสนใจอีก

เนี่ยเทียนที่เพิ่งลุกขึ้นยืนอยูตรงขำงธารลาวา ขณะที่กำลังจะเดิน กลับไปยังภูเขาลูกเตี้ยนั้นพร อมกับตงลี่แล วลงมือตอหลวี่เซิน สีหนำเขาก็พลัน ตะลึงงัน

“เป2นอะไรรึ?” ตงลี่ถามเบาๆ

เนี่ยเทียนหลับตาลงชำๆ

อาศัยการเชื่อมโยงอันมหัศจรรย>ระหวางเขาและเกราะมังกรเพลิง เขาจึงรู วายามนี้เกราะมังกรเพลิงกำลังดูดซับเอาเปลวเพลิงที่ร อนแรงที่สุดมา จากกลางภูเขาอยางรวดเร็ว

เขามองเห็นวาในลาวาร อนระอุกลางภูเขานั้นมีลำแสงเปลวเพลิง หลายเส นบินออกมา

ลำแสงเหลานั้นคลำยจะเป2นแกนของเพลิงใต พิภพที่ภูเขาไฟพนปะทุ ออกมา และก็เป2นสิ่งที่เกราะมังกรเพลิงต องการซึ่งสามารถชดเชยพลังงานของ มันที่หายไปได อยางแท จริง

เมื่อแสงไฟเหลานั้นบินเขำไปหาเกราะมังกรเพลิง เนื่องจากการไหล หายไปอยางรวดเร็วของแกนเพลิงใต พิภพดำนในภูเขาไฟที่กำลังปะทุจึงเกิดการ เปลี่ยนแปลง

ผนังหินแดงฉานดำนในของภูเขาไฟพลันแตกระเบิด ทำให โครงสรำง ของตัวภูเขาสั่นสะเทือนอยางรุนแรงจนเกิดเป2นเสียงกัมปนาทนั้นขึ้นมา

ถ้ำที่เนี่ยเทียนและตงลี่เป2นคนขุดซึ่งตอนนี้เจี่ยงโปEกำลังใช หลอมอาวุธ ก็สั่นคลอนอยางรุนแรงด วย

ชองทางหินที่ทอดยาวไปยังใจกลางภูเขาไฟซึ่งเจี่ยงโปEใช อาวุธวิเศษ ขุดเจาะและมีลาวาร อนแรงไหลตามชองทางนั้นมาพลันปริแตกอยางรวดเร็ว

น้ำลาวาที่ไหลทะลักอยางบำคลั่งทำให เจี่ยงโปEที่กำลังตั้งใจหลอม อาวุธร องโหยหวนด วยความเจ็บปวด

เพราะลาวาที่ถูกเจี่ยงโปEชักจูงมาได เปลี่ยนมาเป2นร อนแผดเผาถึงขีด สุด

แกนเพลิงใต พิภพที่เขาใช หลอมอาวุธ และเวทคาถาเปลวเพลิงที่ถูก เขารายออกมาอยางตอเนื่องก็เปลี่ยนมาเป2นยุงเหยิงไร ระเบียบ

ขณะที่เขากำลังจะถอยออกมาจากในถ้ำ ลาวาเดือดปุดๆ กลับไหลบา ออกมากลบกระถางทองแดงขนาดใหญไว จนเต็มทั้งยังไหลออกมาโดนรางเขา ด วย

มือขำงที่ทำมุทรา และยังมีเรือนกายครึ่งหนึ่งของเขาพลันถูกเผาไหม กะทันหัน

“หลวี่เซิน!”

เจี่ยงโปEหวีดร องเสียงแหลม ละทิ้งกระถางทองแดงและวัตถุดิบ วิเศษทั้งหมดแล วพุงตัวออกไปนอกถ้ำทันที

“ครืนๆๆ!”

ทวาตัวภูเขาที่โยกไหวอยางรุนแรงทำให ก อนหินบนเพดานถ้ำถลม รวงกราวลงมา

รางของเจี่ยงโปEที่พยายามเผนหนีออกมาจากในถ้ำถูกหินใหญกดทับ จนล มลงไปนอนคว่ำหนำบนพื้น

และยามนี้หลวี่เซินที่คิดจะลงมือกับเนี่ยเทียนและตงลี่ก็ไมได อยูที่ ปากถ้ำอีกแล ว แตกำลังลื่นไถลลงมาดำนลาง

หลวี่เซินได ยินเสียงร องโหยหวนของเขาก็ไมกลำลังเล รีบย อนกลับไป ทันที

ทวารอจนหลวี่เซินกลับไปถึงปากถ้ำ เจี่ยงโปEก็ถูกลาวาร อนลวกในถ้ำ กลบทับจนมิด แม แตหลวี่เซินเองที่รีบร อนกลับมาก็ยังถูกสะเก็ดไฟเส นหนึ่ง กระเด็นมาโดน

ตอนที่ชวงเอวและขาครึ่งหนึ่งของหลวี่เซินโดนลาวากระเด็นมาโดน ผิวหนังตรงสวนนั้นก็ถูกเผาไหม ทันที

เขาแสยะปากแยกเขี้ยวร องโวยวาย ไมสนใจเจี่ยงโปEและอาวุธที่ยัง หลอมไมเสร็จของตัวเองอีกแล ว แตรีบย อนกลับหนีหัวซุกหัวซุนลงมาจากถ้ำที่ ลาวาไหลเออทันที

“อู !”

ธารลาวาสายใหญไหลทะลักลงมาจากปากถ้ำ เขาจำต องเปลี่ยน ทิศทางอยางตอเนื่องถึงจะหลบพ นมาได อยางหวุดหวิด

รอจนเขามาถึงตีนเขาในที่สุด เอวทอนลางและขาครึ่งหนึ่งของเขาก็ ถูกเผาไหม ไปด วยลาวาร อนแรง เจ็บปวดจนน้ำตาไหลลงมา

“ชางนาอนาถจริงๆ”

ตงลี่มาถึงอยางเงียบเชียบ นางมายืนอยูตรงหนำหลวี่เซินที่แม แตจะ ยืนก็ยังทำได ไมมั่นคง กอนจะพูดด วยน้ำเสียงแสร งเห็นอกเห็นใจ “คนหนึ่งถูก ลาวากลบทับ อีกคนก็บาดเจ็บสาหัสเพราะเหตุเดียวกัน ทำไมถึงได ซวยอยางนี้ นะ?”

“หรือวานี่ก็คือคำวากรรมตามสนอง?” นางเบ ปาก “ขอบคุณเจำ จริงๆ นะ หากไมเป2นเพราะเจำไลพวกเราออกมาจากถ้ำแหงนั้น บางทีพวกเรา ที่เจำเรียกวา “คูหมาชายหญิง” นี้ก็คงถูกลาวากลบทับเหมือนสหายอาจารย> หลอมอาวุธคนนั้นของเจำไปแล ว”

เนี่ยเทียนเองก็เดินเตรมาถึงอยางเชื่องชำ มองหลวี่เซินที่เอวและขา ครึ่งหนึ่งถูกเผาจนเกรียมสภาพนาอนาถอยางไร ซึ่งความเห็นใจ

หลวี่เซินที่บาดเจ็บสาหัสไมเพียงแตไมหวาดกลัว ดวงตากลับยังมีไอ สังหารดุเดือดพุงปะทุออกมาด วย “นังราน! ตอให ขำผู อาวุโสได รับบาดเจ็บ หากคิดจะฆาคูหมาชายหญิงอยางพวกเจำก็ยังทำได งายดาย!”

การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให หลวี่เซินเจ็บแค น เมื่อยกมือ ขึ้นได ก็ยิงธนูใสตงลี่สามดอก

ลูกธนูทั้งสามดอกหลอมาจากโลหะสีทอง นาทีที่ปรากฏตัวก็ ปลดปลอยประกายแสงสีทองแวววาว พลังของโลหะที่คมกริบดุดันระลอกหนึ่ง คลำยปะปนมากับพลังจิต

“เคร งๆๆ!”

ธนูทั้งสามดอกล วนกระแทกลงบนโลกระดูกสัตว>ของตงลี่

ตงลี่ร องอู อี้อยูในลำคอ รู สึกแความือขำงที่ถือโครงกระดูกนั้นเจ็บรำว อยางถึงที่สุด

พลังของโลหะที่คมกริบสามระลอกนั้นแฝงเร นไว ด วยพลังจิตของหลวี่ เซินที่พลันเสียบแทงเขำมายังมหาสมุทรจิตวิญญาณของนาง

เสียงร องของหงส>ดำดังขึ้นมาในสมองของนาง นางต องใช พลัง วิญญาณสัตว>ถึงจะฝIนหยุดยั้งการโจมตีทางพลังจิตที่หลวี่เซินเพิ่มเขำมาในธนู สามดอกได

“อู !”

จากนั้นตงลี่ก็ขวำงเหล็กหมาดสีเขียวให แทงเขำไปยังหนำอกของหลวี่ เซิน หลวี่เซินร องอุทานด วยความตกใจ รางถอยกรูดไปดำนหลังอยางไมมั่นคง

เนี่ยเทียนแคนเสียงเย็นหนึ่งครั้ง พลันใช คาถาดาวเปลงประกายระยะ สั้นมาปรากฏตัวอยูดำนหลังหลวี่เซิน แล วดาราเพลิงกาฬก็แทงสวบเขำมาที่ หัวใจดำนหลังของอีกฝKายอยางไมลังเล

“เคร ง!”

นาทีที่ดาราเพลิงกาฬแทงเขำมาในราง เขาก็ได ยินเสียงโลหะดังขึ้นมา

หลวี่เซินที่ฝLกธาตุโลหะทองรวบรวมพลังสีทองทั้งหมดมาสรำงโลแสง สีทองขึ้นที่ดำนหลัง

ทวาโลแสงสีทองนั้นกลับดำรงอยูได แคไมกี่วินาที พอเนี่ยเทียนบิด ข อมือแล วกรอกพลังงานตางธาตุหลายระลอกเขำไปในดาราเพลิงกาฬ โลแสงสี ทองก็พลันระเบิดกระจาย

เมื่อโลแสงแตกกระจาย หลวี่เซินร องกับตัวเองวาแยแล วและ พยายามจะเผนหนีไป

ทวาเวลานี้เอง เหล็กหมาดสีเขียวของตรงลี่กลับบินมาถึงแล วแทง ทะลุเขำที่ลำคอของหลวี่เซิน

หลวี่เซินตายไปพร อมกับความอาฆาตแค น

ตงลี่เดินเขำมาใกล โดยไมพูดไมจา กอนจะดึงเหล็กหมาดออกมา นั่ง ยองๆ ลงไป ถอดเอาแหวนเก็บของของหลวี่เซินออกมา ใช พลังจิตตรวจสอบอยู ครูหนึ่งถึงได ดาวา “ยากแค นซะจนทนมองไมได ”

ในแหวนเก็บของของหลวี่เซิน นอกจากหินวิเศษไมกี่ร อยก อนแล วก็ แทบจะไมมีของมีคาใดๆ อีก

นางไมรู วาเพื่อให เจี่ยงโปEหลอมอาวุธชิ้นนั้น หลวี่เซินต องขายของ ทั้งหมดที่มีถึงจะพอรวบรวมวัตถุดิบที่จำเป2นสำหรับหลอมอาวุธชิ้นนั้น และมี หินวิเศษพอหำหมื่นก อนเพื่อจายให กับเจี่ยงโปEได ดังนั้นเขาถึงได ยากจนขนาดนี้

ตงลี่ที่ผิดหวังอยางยิ่งเก็บเอาแหวนเก็บของของหลวี่เซิน รวมไปถึงธนู สามดอกนั้นมาโดยไมมีทาทีจะแบงให เนี่ยเทียนแม แตน อย

เนี่ยเทียนเองก็ไมได ถือสา

“หืม?”

เวลานี้เขาสัมผัสได วาไขมุกวิญญาณมืดในกำไลเก็บของเหมือนจะ เปลงแสงน อยๆ

เขาตกตะลึงอยางเห็นได ชัด เพราะตงลี่รู ถึงการดำรงอยูของไขมุก วิญญาณมืดอยูแล ว เขาจึงหยิบออกมาอยางไมคิดมาก

พอไขมุกวิญญาณมืดปรากฏออกมา เขาก็สัมผัสได ถึงความผิดปกติ ทันที

เดิมทีวิญญาณของเจี่ยงโปEที่นอนตายอยูตรงจุดลาวากลบทับ และยัง มีหลวี่เซินที่เพิ่งตายไปตางก็กำลังสลายหายไปอยางรวดเร็ว

ในสถานการณ>ปกติ วิญญาณทั้งหมดของคนทั้งสองจะต องหายไป จากฟMาดินแหงนี้อยางรวดเร็วโดยไมเหลือไว แม แตเสี้ยวเดียว

ทวาเมื่อไขมุกวิญญาณมืดปรากฏออกมา วิญญาณของคนทั้งสองไม เพียงแตหยุดการสลายตัว กลับยังกลายมาเป2นกลุมวิญญาณที่ทิพย>จักษุ สามารถมองเห็นแล วบินเขำไปอยูในไขมุกวิญญาณมืด

เพียงแคไมกี่วินาทีวิญญาณของเจี่ยงโปEและหลวี่เซินตางก็เขำไปอยูใน ไขมุกวิญญาณมืด

ไขมุกวิญญาณมืดที่วางเปลามีวิญญาณของเจี่ยงโปEและหลวี่เซินเพิ่ม เขำมา ดำนในจึงคลำยจะมีเสี้ยววิญญาณที่มองไมเห็นลองลอยอยู

“เกิดอะไรขึ้น?” ตงลี่มองไขมุกวิญญาณมืดที่สองแสงสีเขียวออนจาง แล วถามขึ้นด วยความแปลกใจ

เนี่ยเทียนเก็บเอาไขมุกวิญญาณมืดคืนไปทันที กอนจะกลาวเรียบๆ ด วยสีหนำเป2นธรรมชาติ “ไมมีอะไร”

“ไมถูก!” ตงลี่แคนเสียงเย็น ย อนนึกไปถึงสภาพผิดปกติของไขมุก วิญญาณมืดตอนอยูที่ทะเลสาบของอาณาจักรอั้นหมิงแล วก็พลันตระหนักได ทันที “มันดูดซับวิญญาณของสองคนนั้นไป?”

เมื่อเห็นวานางมองออก เนี่ยเทียนถึงได กลาววา “เหมือนจะใช”

ตงลี่หนำถอดสีทันที “นี่…การดำรงอยูของสิ่งนี้สามารถเปลี่ยนกฎ ธรรมชาติ ไมให วิญญาณสลายไปจากฟMาดินแตกลับดูดซับเอามาเก็บไว เองเชียว รึนี่?!”

“เหมือนจะเป2นเชนนี้” เนี่ยเทียนตอบรับ

รางอรชรของตงลี่สั่นสะทำนเบาๆ

นางเขำใจทะลุปรุโปรงจึงพูดขึ้นทันทีวา “แล ววิญญาณกับผีมากมาย ที่ไขมุกวิญญาณมืดสะสมไว กอนหนำนี้ละ?”

“เออ ถูกขำชุบหลอมไปแล ว” เนี่ยเทียนมีสีหนำจำใจ

“เจำสามารถชุบหลอมผีและวิญญาณที่อยูในไขมุกวิญญาณมืดได ?” ตงลี่ตะลึงพรึงเพริด กอนจะตามมาด วยความปPติยินดีอยางบำคลั่ง นางพูดด วย ดวงตาทั้งคูที่ปลดปลอยประกายแสงเจิดจำ “เนี่ยเทียน! ไมสิ น องชายคนดีของ ขำ! ไม เจำคือน องชายที่รักของขำ! วิญญาณสัตว>หงส>ดำตัวนั้นของขำก็สามารถ ดูดซับพลังจิตวิญญาณมาเพิ่มความแข็งแกรงให ตัวเองได เหมือนกัน เจำต อง ชวยขำด วยนะ!”

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 441 แกนเพลิงใตพิภพ!

ตงลี่ตื่นเตนสุดขีด

คาถาวิญญาณสัตว$ของตระกูลตงที่นางฝ*กฝนคือการชุบหลอมให วิญญาณสัตว$ใหผสานรวมอยูในราง ใชวิญญาณสัตว$มาทำใหตัวเองแข็งแกรง เพื่อสรางความสามารถในการตอสูใหเพิ่มพูนขึ้น

ทวากอนหนาที่วิญญาณสัตว$จะผสานเขามาในราง พลังจิตวิญญาณ จะไหลหายไปเป6นจำนวนมาก นี่เป6นเหตุใหพลานุภาพของวิญญาณสัตว$แทบจะ ไมมีทางบรรลุถึงระดับเทาตอนที่เคยมีชีวิตอยู

ผูแข็งแกรงในตระกูลตง มีเพียงผูที่ฝ7าทะลุเขตสามัญจนพลังจิตแปร สภาพมาเป6นพลังจิตวิญญาณแลวเทานั้นถึงจะสามารถทดลองชดเชยพลังจิต วิญญาณของวิญญาณสัตว$ที่ไมเพียงพอได

ทวาผูที่พลังจิตวิญญาณแปรสภาพอยางแทจริงนั้นก็รูดีถึงความสำคัญ ของพลังจิตวิญญาณตัวเอง จึงมักจะไมเอาไปใชสิ้นเปลืองกับวิญญาณของสัตว$

นี่จึงทำใหวิญญาณของสัตว$ทุกตัวที่ถูกชุบหลอมแทบจะไมสามารถ เพิ่มความแข็งแกรงใหกับพละกำลังของตัวเองตอไปในไดภายหลัง

ตงลี่ที่มีตบะเพียงแคตนสวรรค$ แมแตพลังจิตก็ยังไมเกิดการแปร สภาพ หากนางคิดจะเพิ่มความแข็งแกรงใหกับวิญญาณสัตว$หงส$ดำตัวนั้นก็ แทบจะไมมีความเป6นไปไดเลย

พอไดยินวาไขมุกวิญญาณมืดที่เนี่ยเทียนครอบครองสามารถชุบ หลอมผีและวิญญาณได นางจึงเกิดความคิดดีๆ ขึ้นมาในชั่วพริบตา

ตงลี่ป9ติยินดีอยางบาคลั่ง ทาทีของนางที่เปลี่ยนไปทำใหเนี่ยเทียน ปรับตัวไมทันเล็กนอย

เขาเรียกไขมุกวิญญาณมืดออกมาอีกครั้งกอนจะสงมันไปใหกับตงลี่ “เจาอยากจะลองดูไหม?”

“วาไงนะ?” ตงลี่ตะลึงงัน

“สกัดเอาพลังจิตวิญญาณที่สามารถนำมาทำใหหงส$ดำของเจา แข็งแกรงออกมาจากมันไง” เนี่ยเทียนกลาว

ตงลี่มองไขมุกวิญญาณมืดหนึ่งครั้งแลวจึงสายหนาหวือ “ขาไมมี ความสามารถมาชุบหลอมวิญญาณพวกนั้นหรอกนะ”

“หากขาคิดจะหลอมวิญญาณพวกนั้นก็ไมไดงายอยางที่เจาคิด หรอก” เนี่ยเทียนมองไขมุกวิญญาณมืด พบวาหลังจากมันกำลังดูดซับเอา วิญญาณของเจี่ยงโป?และหลวี่เซินเขาไปก็กอตัวขึ้นมาเป6นเสี้ยววิญญาณอยู ภายใน เสี้ยววิญญาณนั้น…เปABยมลนไปดวยความทรงจำกระจัดกระจาย และยัง มีอารมณ$เชิงลบมากมายกอนตายที่เขาไมสามารถรับเขามาไวในมหาสมุทรจิต วิญญาณได

นอกจากนี้เขามักจะมีความรูสึกวาไขมุกวิญญาณมืดนั่น คอนขางจะแปลกประหลาดเล็กนอย ตอนที่มันยังไมสามารถดูดซับวิญญาณได มากพอ เขาจึงยังรูสึกวางใจได

ทวาหากดานในของไขมุกวิญญาณมืดมีปริมาณผีและจำนวนมาก พอแลว ดูเหมือนวาไขมุกวิญญาณมืดจะยังเกิดความพิสดารบางอยางขึ้นมาอีก

ไขมุกวิญญาณมืดคือวัตถุมหัศจรรย$ของเผาอสูรกาย เขาเองก็มอง ความลี้ลับของมันไมออก ภายใตสถานการณ$เชนนี้ เขารูสึกวาไขมุกวิญญาณมืด คือภัยรายอยางหนึ่ง ไมแนวาวันใดอาจพามหันตภัยครั้งใหญมาใหแกเขา

“รีบๆ เก็บมันกลับคืนไปเถอะ ของสิ่งนี้ไมควรเอาออกมาเป9ดเผยอยู ขางนอกนานๆ!” ตงลี่เอยเรงรัด

ไขมุกวิญญาณมืดที่มีแสงสีเขียวขมุกขมัวทำใหนางรูสึกอยูไมเป6นสุข อยางมาก นางมักจะหวนนึกไปถึงภาพภูเขาศพทะเลเลือดนาหวาดกลัวที่เกิด จากมนต$ดำทางพลังจิตที่ไขมุกวิญญาณมืดปลดปลอยออกมาตอนอยูเหนือ ทะเลสาบ

หากไมเป6นเพราะเนี่ยเทียนยื่นมือชวยเหลือ เกรงวานางคงสูญเสีย สติปDญญา สุดทายกลายมาเป6นวิญญาณเสี้ยวหนึ่งในไขมุกวิญญาณมืดไปแลว

“ก็ได” เนี่ยเทียนเก็บไขมุกวิญญาณมืดกลับคืนไปอีกครั้ง

ตงลี่แอบผอนลมหายใจ กลาววา “ความหมายของขาก็คือรอคราว หนาที่เจาชุบหลอมวิญญาณในไขมุกวิญญาณมืด แคใหเวลากับขาเล็กนอยก็ พอ”

“ขาจะพยายามก็แลวกัน” เนี่ยเทียนพยักหนารับ

ผานไปอีกครูหนึ่ง เกราะมังกรเพลิงที่เขาไปอยูกลางภูเขาไฟก็พลัน กลายเป6นแสงไฟที่บินออกมา

เกราะมังกรเพลิงพุงตัวเป6นลำแสงแลนฉิวที่กลับคืนมาอยูในกำไล ขอมือของเขาอีกครั้งอยางเป6นธรรมชาติ

“แคนี้เสร็จแลวหรือ?” ตงลี่กลาวดวยความแปลกใจ “เห็นไดชัดวา ภูเขาไฟเล็กเตี้ยลูกนั้นยังคงมีลาวาเดือดพนปะทุ แตนี่มันดูดซับพลังเปลวเพลิง ไดมากพอแลวหรือ?”

เนี่ยเทียนหรี่ตาลงรับสัมผัสอยูครูหนึ่งถึงไดกลาววา “ดูเหมือนวา เกราะมังกรเพลิงจะดูดซับแกนเพลิงใตพิภพที่อยูกลางภูเขาไฟ แกนเพลิงใต พิภพนั้นตางหากถึงเป6นสิ่งที่เกราะมังกรเพลิงตองการอยางแทจริง”

“แกนเพลิงใตพิภพ!” ตงลี่หนาเปลี่ยนสีนอยๆ

“ทำไมหรือ?” เนี่ยเทียนถาม

ตงลี่ไมไดตอบรับในทันที นางปลดปลอยพลังจิตออกมารับสัมผัส เล็กนอย ถึงไดกลาววา “นาจะไมผิดไปแลว สิ่งที่มันดูดซับมาคือแกนเพลิงใต พิภพจริงๆ! และหากแกนเพลิงใตพิภพนั้นหายไป ภูเขาไฟลูกนี้…อีกไมนานก็จะ หยุดการปะทุลาวา ภูเขาไฟที่สูญเสียแกนเพลิงใตพิภพจะไมสามารถรวบรวม พลังเปลวเพลิงมาจากรอบดานไดอีก และภูเขานั้นก็จะกลายมาเป6นภูเขาไฟที่ ไฟมอดดับแลว ไมมีทางเกิดความเคลื่อนไหวผิดปกติไปอีกตลอดกาล”

“ขาเขาใจแลว” เนี่ยเทียนพยักหนารับชาๆ

ปAนั้นตอนที่เขาอยูเทือกเขาชื่อเหยียนของอาณาจักรหลีเทียนและ สัตว$เพลิงพิภพกอเรื่องวุนวาย เขาก็มีความเขาใจตอหินผลึกอัคคี แกนเพลิงใต พิภพและเสนผลึกเพลิงพิภพแลว

แกนเพลิงใตพิภพซอนอยูในจุดศูนย$กลางของภูเขาไฟ เพราะวามัน รอนแรงอยางถึงที่สุด จะกอตัวกันขึ้นมาเป6นหินผลึกอัคคีอยูกลางภูเขาไฟ แกน เพลิงใตพิภพบางสวนผานการเปลี่ยนแปลงมาหลายพันหลายหมื่นปAจึงทำให เกิดขึ้นมาเป6นเสนผลึกเพลิงพิภพ

และเสนผลึกเพลิงพิภพก็เกิดจากการตกผลึกของแกนเพลิงพิภพ ดาน ในสามารถประทับสัจธรรมความจริงที่ลี้ลับของเปลวเพลิงเอาไวได

ตอนที่อยูเทือกเขาชื่อเหยียน เนื่องจากการหลุดพนของสัตว$เพลิง พิภพ พื้นดินจึงเกิดการเปลี่ยนแปลงฉับพลัน เกราะมังกรเพลิงจึงดูดซับเอาเสน ผลึกเพลิงพิภพและแกนเพลิงพิภพมาไดไมนอย

และก็เพราะเวลานั้น เกราะมังกรเพลิงถึงไดสั่งสมพลังเปลวเพลิงที่ เปABยมลน พละกำลังเพิ่มพูนพรวดพราด

ภูเขาลูกเตี้ยที่อยูเบื้องหนานี้เนื่องจากมีขนาดคอนขางเล็ก บวกกับที่ เวลาในการรวบรวมพลังเปลวเพลิงฟHาดินก็คอนขางสั้น จึงมีเพียงแกนเพลิง พิภพเทานั้น ไมทันไดตกผลึกอกมาเป6นเสนผลึกเพลิงพิภพ

เกราะมังกรเพลิงเองก็ไดแคดูดซับแกนเพลิงพิภพใจกลางภูเขาไฟมา เทานั้น พอเสร็จแลวจึงบินออกมา เห็นไดชัดวามันยังไมเต็มอิ่ม

“เมื่อขาดแกนเพลิงพิภพไป ภูเขาไฟลูกเตี้ยนี้จึงจะกลายมาเป6นภูเขา ไฟที่มอดดับแลว ไมเหลือความมหัศจรรย$อะไรอีก” ตงลี่หัวเราะเสียงขื่น “สำนักอาวุธอนุญาตใหผูฝ*กลมปราณตางถิ่นยืมภูเขาไฟในอาณาจักรตาฮวางมา ใชหลอมอาวุธวิเศษ ทวาพวกเขากลับไมอนุญาตใหใครดึงเอาแกนเพลิงพิภพที่ อยูในภูเขาไฟไปจนภูเขาไฟนั้นๆ กลายมาเป6นสิ่งไรคา”

“สำนักอาวุธตองการภูเขาไฟจำนวนมากในอาณาจักรตาฮวางมาใช หลอหลอมอบรมอาจารย$หลอมอาวุธที่ฝAมือโดดเดน งานเลี้ยงการประเมินทุก ครั้งก็จะเป6นตองเอาภูเขาไฟพวกนั้นมาใหอาจารย$หลอมอาวุธใช”

“หากภูเขาไฟทุกลูกกลายเป6นภูเขาไฟไรคาเพราะแกนเพลิงพิภพขาด หาย สำนักอาวุธตองเกรี้ยวกราดอยางมากและตองสืบสาวราวเรื่องจนรูแน ชัด!”

ไดยินนางอธิบายเชนนี้ เนี่ยเทียนก็พลันมีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา กลาววา “ถาอยางนั้นพวกเรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ!”

อาณาจักรตาฮวางมีภูเขาไฟอยูทั่วทุกหนแหง ตอใหเป6นสำนักอาวุธ เองก็ยังไมสามารถครอบครองภูเขาไฟทุกลูกมาเป6นของตนได

สำนักอาวุธอยูในอาณาจักรตาฮวางมานานหลายปA และหางจากนี้ไป อีกนับพันนับหมื่นปAก็นาจะยังตั้งถิ่นฐานอยูที่นี่

ในสายตาของพวกเขา ภูเขาไฟที่ไมถูกสำนักอาวุธหักรางถางพงก็คือ ทรัพยากรในการหลอมอาวุธที่พวกเขาเตรียมไวใหอาจารย$หลอมอาวุธรุนหลัง

ตอใหตอนนี้พวกเขาจะไมไดใชภูเขาไฟเยอะขนาดนั้น แตภายภาคหนา เมื่อสำนักอาวุธขยายใหญมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อพลังงานเปลวเพลิงในภูเขาไฟถูก ดูดซับไปจนเกลี้ยง ก็ยอมมีวันที่พวกเขาตองเอาออกมาใช

เกราะมังกรเพลิงดูดซับแกนเพลิงพิภพในภูเขาไฟลูกหนึ่งไปจน เกลี้ยงแลว อีกไมนานภูเขาไฟลูกนั้นก็จะกลายมาเป6นภูเขาไฟไรคาที่มอดดับ ไม สามารถใหสำนักอาวุธเอามาใชไดอีกในภายหลัง

สำนักอาวุธยอมไมนิ่งดูดายอยางแนนอน

“อืม! รีบไปจากที่นี่กันเถอะ!” ตงลี่มีสีหนาเครงเครียด “เทาที่ขารู มา ตอใหเป6นภูเขาไฟที่สำนักอาวุธยังไมไดยึดครอง พวกเขาก็แอบทำสัญลักษณ$ เอาไวอยางลับๆ แลว พวกเขาอนุญาตใหคนนอกใชภูเขาไฟมาหลอมอาวุธ แต กลับไมมีทางยอมใหดึงเอาแกนเพลิงพิภพไปไดแนนอน! แกนเพลิงพิภพของ ภูเขาไฟลูกนี้ถูกดึงไปจนไมเหลือแลว บางทีอาจไปกระตุนใหสำนักอาวุธเกิด ความตกใจ พวกเราควรรีบไปจากที่นี่ใหเร็วที่สุดจึงจะดี!”

หลังจากคนทั้งสองตระหนักไดถึงลางรายจึงรีบตรงเขาไปยังจุดลึก ที่ยิ่งเปลี่ยวรางซึ่งผูเฒาคนนั้นมุงหนาไปเพื่อหมายออกหางจากที่นี่โดยเร็วที่สุด

หนึ่งวันผานไป พวกเขาก็เจอกับผูเฒาที่อายุขัยกำลังจะหมดลงใน บริเวณที่พื้นดินเต็มไปดวยธารลาวาอีกครั้ง

ผูเฒาคนนั้นเดินไปขางหนาดวยทาทางซึมกะทือ ไมรีบรอน บางครั้งเขาจะหยุดพักเพื่อรับสัมผัสกับปราณรอบดานอยางเงียบเชียบ พอไมได อะไรกลับมาถึงจะเดินหนาตอไป

เห็นไดชัดวาการหยุดในแตละครั้งของเขาก็เพื่อตามหาสถานที่ มหัศจรรย$ที่บอกวามีจิงชี่พืชหญาลึกลับแหงนั้น

ที่เนี่ยเทียนและตงลี่ไดมาเจอกับเขาอีกครั้งก็เพราะเขาไมไดเรงรุด เดินทางอยางเดียว แตคอยตามหาสถานที่มหัศจรรย$ดวยจึงทำใหถวงเวลาลาชา

“พวกเจาเองรึ” มองเห็นพวกเขา ผูเฒาคนนั้นก็มีทาทีแปลกใจไม นอย

ตอนที่ไดยินเสียงภูเขาลูกเตี้ยสั่นสะเทือน เขาเองก็สังเกตเห็น ความขัดแยงที่ระเบิดขึ้นระหวางเนี่ยเทียนและหลวี่เซิน แตใจเขาคิดแต อยากจะตอชีวิตใหตัวเองเทานั้นจึงไมอยากสอดเรื่องของคนอื่น

ไมวาจะเป6นหลวี่เซินหรือเนี่ยเทียน ใครจะเป6นหรือตายก็ลวนไม เกี่ยวของกับเขา การตอสูเชนนี้ขึ้นแสดงอยูทุกเมื่อเชื่อวันทั่วทุกพื้นที่ในดินแดน ดาวตก และเขาก็ใกลจะตายแลว แนนอนวายอมครานจะใสใจ

แตที่ทำใหเขาแปลกใจก็คือเมื่อความขัดแยงผานพนไป เนี่ยเทียน และตงลี่กลับเป6นฝ7ายที่รอดชีวิต

เดิมทีเขานึกวาฝ7ายที่ไดชัยชนะควรตองเป6นหลวี่เซินและเจี่ยงโป? สองคนที่ขอบเขตสูงมากกวา

ตงลี่เห็นเขาก็แคพยักหนาเบาๆ ใหเทานั้น แลวจึงเดินหนาตอไป พรอมกับเนี่ยเทียน

และเวลานี้เอง “ไฟฟHาสายรุง” ที่อูNหลิ่งขับเคลื่อนมาก็มาจอดลง ตรงภูเขาลูกเตี้ยนั้น

อูNหลิ่งโยนลูกแสงสีแดงเขมลูกหนึ่งออกไป รอจนลูกแสงสีแดงเขม นั้นจมลงไปกลางภูเขาไฟแลว สีหนาของเขาก็พลันมืดคล้ำ หันไปตะคอกเบาๆ ใสคนขางกาย “มีคนเอาแกนเพลิงพิภพไปจริงๆ ดวย!”

“กติกาของสำนักอาวุธเรา คนทั่วหลาลวนรับรู อาจารย$หลอม อาวุธ ผูแข็งแกรงที่ฝ*กวิชาเปลวเพลิงที่มาเยือนอาณาจักรตาฮวางลวนรูกฎของ พวกเราเป6นอยางดี! ใครกันที่กำเริบเสิบสานถึงขนาดกลามาชิงเอาแกนเพลิง พิภพไปอยางนี้!”

อูNหลิ่งทอดสายตามองไปยังทิศไกลดวยความเดือดดาล

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 442 การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกะทันหัน!

พื้นที่รกร!างไร!ผู!คน

ภูเขาไฟมอดดับลูกหนึ่งที่มีขนาดเกือบหมื่นเมตร ตรงปากทางเข!า ภูเขาพลันมีเงารางพายผอมรางหนึ่งบินออกมา

คนผู!นั้นผอมราวกับซากกระดูก บนใบหน!าที่หลอเหลาไมธรรมดา กลับเต็มไปด!วยความบ!าคลั่ง

หลังจากบินออกมาจากปากทางเข!าภูเขาไฟที่มอดดับแล!วเขาก็บิน หางไปไกลทันที พอหางมาได!หลายร!อยเมตรจึงหันหน!ากลับมามองภูเขาไฟที่ มอดดับแล!วลูกนั้นอีกครั้ง

บริเวณใกล!เคียงภูเขาไฟแหงนั้นมีภูเขาไฟที่มีลาวาร!อนลวกซึ่งสูง หลายพันเมตรอยูหลายลูก ภูเขาบางลูกในนั้นยังมีลาวาไหลรินลงมาเป2นสาย

พื้นดินในบริเวณนั้นล!วนถูกปกคลุมไปด!วยลาวาเดือดปุดๆ จนแทบไม มีที่ให!ยืน

บัดนี้เมื่อคนผู!นั้นบินออกมาจากปากทางเข!าภูเขาของภูเขาไฟลูกใหญ ที่มอดดับ ปากภูเขาก็มีควันสีเทาซีดลอยกรุนออกมาทันที

ควันสีเทาซีดเป2นกลุมๆ มารวมตัวกันอยูกลางอากาศเหนือปาก ทางเข!า แผปราณแหงความตายที่ดับทำลายทุกสรรพสิ่งให!โรยราออกมา

และยังพอมองเห็นได!เลือนรางวาตรงจุดลึกของควันสีเทามีแสงสีเทา และสีขาวสองชนิดถูกปลดปลอยออกมาเป2นระยะ

“ไปเถอะ! ฉวยโอกาสงานเลี้ยงการประเมินที่สิบป=จะจัดขึ้นครั้งหนึ่ง มาสร!างความตื่นตะลึงให!กับสำนักอาวุธเสียหนอย!”

คนที่ผอมราวซากศพนั้นมีขอบเขตไมธรรมดา ขณะที่ลอยตัวอยูกลาง อากาศเขาก็พูดกับตัวเองเบาๆ

หลังจากที่เขากลาวจบ ควันสีเทาขาวกลุมใหญที่พกพาปราณแหง ความตายนาตกใจก็พลันแผกระจายออกมา

“ฟู?วๆ!”

แสงสีขาวและสีเทาที่อยูในจุดลึกของควันสีเทาซีดพลันเกิดการ แปรเปลี่ยนที่นาหวาดหวั่น คล!ายวากลายมาเป2นวงเขตอาคมที่ลึกลับวงหนึ่ง

สัตว@วิเศษธาตุไฟหลายตัวที่เข!าออกอยูในพื้นที่ที่มาลาวาปกคลุมกำลัง ดูดซับพลังงานเปลวเพลิงเพื่อมาทำให!สายเลือดของตัวเองแข็งแกรง

รอจนควันสีเทาขาวพวกนั้นขยับเข!ามาใกล! สัตว@วิเศษของอาณาจักร ต!าฮวางก็เหมือนจะรู!สึกได!วาทาไมดีจึงร!องคำรามแล!วพากันหนีเตลิดเปCดเปCง อยางบ!าคลั่ง

ทวาควันสีเทาขาวนั้นกลับยังคงพุงเข!ามาเขมือบกลืนสัตว@วิเศษพวก นั้นไปอยางรวดเร็ว

พวกสัตว@วิเศษที่ถูกกลุมควันปกคลุมสงเสียงร!องโหยหวนรวดร!าว แต ไมนานเสียงร!องทั้งหมดของสัตว@วิเศษก็เงียบหายไป

ควันสีเทาเขาลอยลองออกมาจากพื้นที่แหงนั้นด!วยความเร็วถึงขีดสุด

สัตว@วิเศษหลายตัวกลางบอลาวาที่กอนหน!านี้สงเสียงร!องโหยหวน กลับหายไปอยางไร!รองรอยแล!ว

ควันสีเทาขาวแปลกประหลาดนั้นยังคงลองลอยตอเนื่อง ดูจาก ทิศทางของมันก็นาจะตรงไปยังตำแหนงที่ตั้งของนครฮวางและสำนักอาวุธ

……

พื้นที่อีกแหงหนึ่ง

หลังจากที่เนี่ยเทียนและตงลี่พยักหน!าให!กับผู!เฒาที่อายุขัยใกล!จะ หมดก็เดินผานเขามา

รอจนพวกเขาเดินหางจากผู!เฒาคนนั้นได!ไกลแล!ว ตงลี่พลัน หยุดชะงักแล!วพูดวา “เนี่ยเทียน แผนการที่เจ!าจะให!เกราะมังกรเพลิงดูดซับ แกนเพลิงพิภพอาจต!องหยุดลงกลางคันแล!ว”

“ทำไมละ?” เนี่ยเทียนถาม

ตงลี่ถลึงตาใสเขา “เดิมทีข!าคิดวาที่เกราะมังกรเพลิงของเจ!าดูดเอาไป มีเพียงแคพลังเปลวเพลิงของภูเขาไฟเทานั้น หากข!ารู!แตแรกวาพลังที่เกราะ มังกรเพลิงต!องการคือแกนเพลิงพิภพในภูเขาไฟ ข!ายอมไมมีทางยอมปลอยให! เจ!ามาอาณาจักรต!าฮวางเด็ดขาด!”

“อันที่จริงกอนจะมาที่นี่ ข!าเองก็ไมแนใจในความต!องการของมัน เทาไหรนัก” เนี่ยเทียนรู!สึกผิดเหมือนวัวสันหลังหวะ

“ทำแบบนี้ไมได!หรอกนะ” ตงลี่กลาวด!วยสีหน!าเครงเคียด “หาก เกราะมังกรเพลิงดูดซับพลังเปลวเพลิงยอมไมทำให!สำนักอาวุธจับได!แน ตอให! สำนักอาวุธรู!เรื่องก็ไมคิดจะยื่นมือเข!าแทรก ทวาแกนเพลิงพิภพนั้นไม เหมือนกัน แกนเพลิงพิภพคือจุดศูนย@กลางของภูเขาไฟทุกลูก คือรากฐานของ ภูเขาไฟ!”

“เมื่อแกนเพลิงพิภพถูกเกราะมังกรเพลิงดูดซับไปช!าๆ ภูเขาไฟ จำนวนมากจะกลายมาเป2นภูเขาไฟที่มอดดับไปตลอดกาล”

“สำนักอาวุธต!องสังเกตเห็นแนนอน และบางทีตอนนี้ก็อาจมีคน ตรวจสอบเรื่องนี้แล!วก็ได!”

เนี่ยเทียนยังคงนิ่งเงียบ

เขาปลดปลอยกระแสจิตกลุมหนึ่งเข!าไปในเกราะมังกรเพลิง สื่อสาร กับมันอยูครูหนึ่งก็รู!วาแกนเพลิงพิภพที่มีอยูในภูเขาไฟเล็กเตี้ยลูกนั้นไมได!ชวย ให!เกราะมังกรเพลิงกลับคืนมาอยูในสภาพปกติ

เกราะมังกรเพลิงต!องการแกนเพลิงพิภพมากกวาเดิม หรือไมก็ต!อง เป2นวัตถุวิเศษบางอยางที่มีธาตุไฟถึงจะสามารถนำมาชดเชยพลังงานที่เผา ผลาญไปเพราะชุบหลอมไขมุกวิญญาณมืดได!

“มีวิธีไหนสามารถหลีกเลี่ยงความสนใจจากสำนักอาวุธแล!วดูดซับเอา แกนเพลิงพิภพมาเงียบๆ ได!หรือไม?” เขาลังเลอยูครูหนึ่งก็พูดอยางไมยอมตัด ใจ “พื้นที่ของอาณาจักรต!าฮวางกว!างใหญไพศาล มีภูเขาไฟนับไมถ!วน จะไมมี ที่ไหนที่สำนักอาวุธจับสังเกตไมได!เชียวหรือ?”

“เป2นไปไมได! เจ!ารีบตัดใจซะเถอะ!” ตงลี่กลาวอยางขุนเคือง

แกนเพลิงพิภพของภูเขาไฟลูกแรกถูกดูดซับไปก็ทำให!นางสังหรณ@ ร!ายแล!ว มักจะรู!สึกวาสำนักอาวุธต!องรู!เรื่องนี้

ภายใต!สถานการณ@เชนนี้ หากนางและเนี่ยเทียนยังอยูที่นี่ตอไป อันที่จริง ถือวาอันตรายอยางมาก

หากเนี่ยเทียนยังใจกล!าปลอยให!เกราะมังกรเพลิงดูดซับเอาแกน เพลิงพิภพในภูเขาไฟลูกอื่นๆ มาอีก ยอมเป2นการเปCดเผยรองรอยพวกเขาอยาง แนนอน และต!องเป2นเหตุให!สำนักอาวุธกลับมาแก!แค!นพวกเขา

คนที่ละเมิดกฎของสำนักอาวุธ ตอให!นางเป2นคุณหนูตระกูลตงก็ ยังยากที่จะรับผิดชอบได!

“ตงลี่ กุญแจสำคัญในการชุบหลอมไขมุกวิญญาณมืดไมใชข!า แต เป2นเกราะมังกรเพลิง” เนี่ยเทียนไตรตรองอยูครูหนึ่งก็พูดอีกครั้งวา “หากเจ!า เองก็อยากอาศัยไขมุกวิญญาณมืดให!มันใช!พลังจิตวิญญาณที่บริสุทธิ์มาชุบ หลอมวิญญาณสัตว@ของเจ!าเหมือนกัน เจ!าก็จำเป2นต!องพึ่งพาเกราะมังกรเพลิง

ขอแคมันดูดซับพลังเปลวเพลิงที่มากพอแล!วถึงจะใช!เปลวเพลิงร!อนแรงมาชุบ หลอมวิญญาณและผีทั้งหมดที่อยูในไขมุกวิญญาณมืดให!สะอาดเอี่ยมได!”

“ที่แท!ก็เป2นฝ=มือของเกราะมังกรเพลิงนี่เอง!” ตงลี่แอบตะลึง แตก็ เอยเกลี้ยกลอมตอทันทีวา “ไมใชวาข!าไมอยากชวยเจ!า ข!าเองก็อยากให!หงส@ดำ ดูดซับเอาพลังจิตวิญญาณที่ถูกชุบหลอมมาจากในไขมุกวิญญาณมืดมากๆ ทวา วิธีการของเจ!าไมเหมาะที่จะเอามาใช!ในอาณาจักรต!าฮวาง หากเจ!าต!องการ แกนเพลิงพิภพจริงๆ ข!าสามารถพาเจ!าไปที่อาณาจักรอื่น ชวยเจ!าหาภูเขาไฟ ของที่อื่นได!”

“อาณาจักรต!าฮวางนั้นไมได!จริงๆ สำนักอาวุธมีอาจารย@หลอม อาวุธที่เกงกาจอยูมากมายซึ่งจำเป2นต!องใช!ไฟใต!พิภพมาหลอมอาวุธ”

“สถานที่แหงนี้มีภูเขาไฟอยูเยอะมาก สำหรับสำนักอาวุธแล!วถือ เป2นทรัพยากรที่ล้ำคาที่สุดในการหลอมอาวุธ”

“…”

ตงลี่เอยชักจูงไมขาดปาก บอกกับเขาวาการที่เกราะมังกรเพลิงมา ดูดซับแกนเพลิงพิภพอยูในอาณาจักรต!าฮวาง ไมช!าก็เร็วต!องเกิดเรื่อง

พอฟKงนางพูดเกลี้ยกลอมแบบนี้เนี่ยเทียนเองก็เริ่มลังเล เขาขมวด คิ้วมุนชั่งน้ำหนักถึงผลได!ผลเสีย

ทันใดนั้นแสงไฟเส!นหนึ่งก็พลันเปลงวาบมาจากทิศไกล

“ไฟฟLาสายรุ!ง!” ตงลี่เพงตามองก็ต!องร!องอุทานหน!าถอดสี “แย แล!ว! ข!าบอกแล!ววาคนสำนักอาวุธต!องจับได! ไฟฟLาสายรุ!งคันนั้นต!องมาตามหา สาเหตุที่แกนเพลิงพิภพหายไปอยางแนนอน!”

“ข!าไมได!ฝMกธาตุไฟ บนรางไมมีวัตถุวิเศษอะไรจึงอาจจะไมถูก สงสัย แตเจ!า…”

ไฟฟLาสายรุ!งปรากฏกายอยางรวดเร็ว ยังไมทันที่ทิพย@จักษุเก!าข!าง จะสังเกตเห็นก็มาเผยกายอยูตรงหน!าแล!ว

เมื่อไฟฟLาสายรุ!งปรากฏออกมา เนี่ยเทียนถึงได!เห็นผานทิพย@จักษุ เก!าข!างวาบนไฟฟLาสายรุ!งนั้นมีอูOหลิงและชายหนุมหญิงสาวอีกหลายคนของ สำนักอาวุธยืนอยู

ทิพย@จักษุสามารถรับสัมผัสได!ถึงตบะและขอบเขตของคนเหลานั้น

“ไมมีใครถึงขั้นเขตสามัญ!” เนี่ยเทียนเกิดความคิดจึงหันมาพูด กับตงลี่ “เจ!ามารับมือหนอยเถอะ”

“จะให!ข!ารับมือยังไง?” ตงลี่ร!อนใจอยางมาก “เห็นชัดๆ วาเจ!าฝMก ธาตุไฟ! พอพวกเขามาถึงต!องขอตรวจดูกำไลเก็บของของเจ!าแนนอน พอเห็น เกราะมังกรเพลิงมีหรือจะไมรู!วาเป2นฝ=มือเจ!า? แถมไขมุกวิญญาณมืดก็อยูบนตัว เจ!าอีก คราวนี้เจอปKญหาใหญเข!าแล!วจริงๆ!”

“วางใจเถอะ พวกเขาหาข!าไมพบหรอก” หลังจากทิ้งประโยคนี้ไว! เนี่ยเทียนก็เรียกดาราเพลิงกาฬออกมา กอนจะขุดหลุมแหงหนึ่งไว!ข!างธารน้ำ อยางรวดเร็วแล!วกระโดดสวบลงไป จากนั้นถึงพูดวา “เจ!าชวยกลบให!ขา หนอย!”

“เจ!าเลนตลกอยูหรือไง? เจ!ามีเลือดมีเนื้อ ซอนตัวอยูใต!ดินแล!วจะ หนีพ!นการรับสัมผัสทางพลังชีวิตของพวกเขาหรือ?” ตงลี่ทั้งโกรธทั้งร!อนใจ ทวาพอนางพูดจบก็ต!องหุบปากฉับ

เพราะในความรู!สึกของนาง เนี่ยเทียนที่หดตัวเข!าไปอยูในหลุมนั้น กลับไมมีสัญญาณชีวิตใดๆ!

ทั้งๆ ที่นางมองเห็นเนี่ยเทียน แตหากใช!พลังจิตรับสัมผัสกลับจับ ไมได!ถึงปราณชีวิตที่สงมาจากเขาแม!แตเสี้ยวเดียว

นางตะลึงพรึงเพริด แตก็ตั้งตัวได!อยางรวดเร็ว รีบย!ายเศษหินที่อยู ใกล!ๆ ฝKงกลมหลุมที่เนี่ยเทียนอยูจนมิด

เมื่อหินสีแดงเข!มหลายก!อนกลบทับรางของเนี่ยเทียนที่อยูในหลุม เรียบร!อยแล!ว นางก็เดินออกหางมาเงียบๆ แสร!งทำทาเดินไปตามธารลาวา อยางคนไมมีอะไรให!ทำ

ไมกี่นาทีหลังจากนั้น ในที่สุด “ไฟฟLาสายรุ!ง” ที่อูOหลิ่งเป2นคน ขับเคลื่อนก็เยื้องกรายมาถึงที่แหงนี้

“ข!าคืออูOหลิ่งแหงสำนักอาวุธ” ไฟฟLาสายรุ!งหยุดหางจากเบื้อง หน!าตงลี่ไปสามเมตร อูOหลิ่งสีหน!านิ่งขรึมประดุจหินผากลาววา “มีคนละเมิด กฎที่ทางสำนักอาวุธตั้งเอาไว!โดยการดูดซับแกนเพลิงพิภพในภูเขาไฟลูกหนึ่ง ใกล!ๆ นี้ไป รบกวนเจ!าชวยรวมมือทำให!ข!ารู!หนอยวาไมใชฝ=มือของเจ!า”

“อOา มีคนกล!าไมเห็นแกหน!าสำนักอาวุธ ดูดซับแกนเพลิงพิภพ ไป?” ตงลี่มีสีหน!าตกอกตกใจ กลาวอยางหวาดกลัว “ข!าไมได!ฝMกธาตุไฟ แถม ขอบเขตก็ไมมากพอ ไมมีความสามารถใช!พละกำลังของตัวเองมาดูดซับแกน เพลิงพิภพไปได!หรอก นี่คือแหวนเก็บของของข!า พวกเจ!าใครจะเป2นคน ตรวจสอบ?”

นางรวมมือเป2นอยางดีโดยการถอดแหวนเก็บของที่อยูบนนิ้วเรียว ยาวราวลำเทียนออกมา

“ข!าตรวจเอง!” ลูกศิษย@เพศชายสำนักอาวุธคนหนึ่งที่อยูข!างกาย อูOหลิ่งเห็นเรือนกายเย!ายวนของตงลี่ ทั้งๆ ที่รู!วาไมนาจะใชฝ=มือนางแตกลับเป2น ฝ?ายเสนอตัวเอง

“เสี่ยวยวน เจ!าไป” อูOหลิ่งถลึงตามองเขา

คนผู!นั้นหัวเราะประจบ พยักหน!าแล!วกลาววา “เอาตามที่เจ!า บอก”

หญิงสาวคนหนึ่งที่ฝMกธาตุไฟซึ่งมีตบะเพียงกลางสวรรค@กระโดดลง มาจาก “ไฟฟLาสายรุ!ง” แล!วมาหยุดอยูข!างกาย ตงลี่อยางรวดเร็ว เอามือลูบ คลำไปทั่วรางนางอยางละเอียดอยูพักหนึ่งเพื่อตรวจสอบดูวามีวัตถุวิเศษ ประเภทเก็บของอยางอื่นอยูหรือไม

“พี่สาวหุนดีจริงๆ” ฮวางยวนกลาวพร!อมยิ้มหวาน

“เจ!าเองก็สวยมากเหมือนกัน” ตงลี่ตอบกลับไปด!วยรอยยิ้มน!อยๆ

เมื่อหญิงสาวนามวาฮวางยวนแนใจแล!ววาบนรางของตงลี่ไมมี วัตถุวิเศษประเภทเก็บของอยางอื่นอยูอีกจึงรับแหวนเก็บของวงนั้นมา กอนจะ พูดคำวา “ขออภัย” กับตงลี่กอน จากนั้นจึงใช!พลังจิตตรวจสอบ

“พี่หลิ่ง บนรางนางไมมีวัตถุวิเศษธาตุไฟอยูจริง” ฮวางยวนมีสี หน!าประหลาด

“อ!อ พวกเราไป” อูOหลิ่งพยักหน!าแล!วก็ไมคิดจะเหลือบมองตงลี่ อีก

ฮวางยวนที่ยื่นแหวนเก็บของคืนให!ตงลี่มองนางด!วยสายตาที่เบิก กว!าง กอนจะพูดเบาๆ ด!วยใบหน!าอิจฉา “พี่สาวรวยจริงๆ”

ตงลี่ขยิบตาสงให!นาง

ฮวางยวนยิ้มหวานให!อีกหนึ่งครั้งแล!วจึงบินขึ้นไปบน “ไฟฟLา สายรุ!ง” ทันที จากนั้นนางจึงหันมาโบกมือให!ตงลี่และกลาวเตือนด!วยความหวัง ดี “อยาเข!าไปลึกอีกเลย หนทางเบื้องหน!าอันตรายเกินไป”

“ขอบคุณเจ!าที่เตือน ข!าจะระวังตัวให!มาก” ตงลี่ตอบรับ

ไฟฟLาสายรุ!ง ห!อทะยานจากไป

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 443 แยงอาหารจากปากเสือ!

ภูเขาไฟลูกหนึ่งในอาณาจักรต&าฮวางที่อยูหางจากเนี่ยเทียนและตงลี่ ไปหลายร&อยเมตร หินสีเทาน้ำตาลบนภูเขาลูกหนึ่งพลันปริแตกออก

หลุมลึกดำมืดที่ปริแตกมีคลื่นห&วงติที่รุนแรงสงออกมา

ไมนานนักก็มีผู&ฝ4กลมปราณหลายคนที่สวมอาภรณ5ของตำหนักเทพ เพลิงเดินออกมาจากในถ้ำ คนเป7นหัวหน&ารูปรางสูงใหญ เป7นชายฉกรรจ5เต็มตัว มีศีรษะโล&นเตียนที่เห็นเดนชัด

คนผู&นี้ก็คือเซี่ยอี้แหงตำหนักเทพเพลิง มีตบะเขตวิญญาณชวงกลาง เป7นบุคคลดุดันห&าวหาญอันเลื่องชื่อของตลอดทั้งดินแดนดาวตก

“งานเลี้ยงการประเมินของสำนักอาวุธนาจะใกล&เริ่มขึ้นแล&ว” เซี่ยอี้ เดินออกมาก&าวหนึ่งก็ลอยตัวอยูเหนือพื้นที่รกร&างวางเปลา แขนที่เปลือยเปลา ของเขามีเส&นเอ็นปูดนูนขึ้นมา ในหลอดเลือดเส&นเอ็นเหลานั้นคล&ายมีลาวาไหล ริน “พวกเจ&าแยกย&ายกันไป ใช&อาวุธที่ข&าเตรียมให&พวกเจ&ามารวบรวมแกน เพลิงพิภพในบริเวณใกล&เคียงนี้”

“แกนเพลิงพิภพคือกุญแจสำคัญให&ข&าฝBาทะลุสูเขตวิญญาณชวงท&าย ข&าจะพัฒนาไปอีกขั้นได&หรือไมก็ต&องดูที่คราวนี้แล&ว”

เซี่ยอี้โบกมือบอกเป7นนัยให&พวกผู&แข็งแกรงของตำหนักเทพเพลิงลง มือ

“เราจะไมทำให&นายทานผิดหวังแนนอน!”

ผู&แข็งแกรงหลายคนของตำหนักเทพเพลิงที่มีถังหยางรวมอยูด&วยสวน ใหญล&วนมีตบะเขตสามัญและเขตลี้ลับ ผู&ที่มีเขตลี้ลับซึ่งสามารถลอยตัวกลาง อากาศได& พอได&ยินเชนนั้นก็พากันบินไปตามทิศทางตางๆ ทันที

สวนพวกที่มีตบะเพียงเขตสามัญเหมือนกับถังหยางก็นั่งอาวุธวิเศษ ประเภทบิน และมุงหน&าตรงดิ่งไปยังภูเขาไฟที่มีควันหนาแนนลอยกรุนพร&อม แสงไฟที่เปลงแสงวับแวม

พวกเขาล&วนรู&ดีวาขอบเขตของเทพเพลิงที่พวกเขาเรียกขานวานาย ทานนั้นได&มาถึงก&าวที่เป7นกุญแจสำคัญอยางถึงที่สุดแล&ว

เพื่อเลื่อนขั้นสูเขตวิญญาณชวงท&าย เซี่ยอี้ที่เชี่ยวชาญเวทลับเปลว เพลิงหลายชนิดจำเป7นต&องอาศัยแกนเพลิงพิภพจำนวนมาก

และแกนเพลิงพิภพก็มักจะอยูในสถานที่ที่มีเปลวเพลิงร&อนแรงเทานั้น

ภูเขาไฟลูกใหญยักษ5อันเป7นที่ตั้งของตำหนักเทพเพลิงคือรากฐาน ของตลอดทั้งสำนัก เพื่อวันข&างหน&า เซี่ยอี้จึงไมได&ดึงเอาแกนเพลิงพิภพมาจาก ใต&ภูเขาไฟแหงนั้น

นอกจากนี้แม&วาภูเขาไฟลูกนั้นจะใหญมาก แตก็มีเพียงลูกเดียว เทานั้น

หากคิดจะเอาแกนเพลิงพิภพมาจากในภูเขาไฟลูกนั้นเพื่อใช&ฝBา ทะลุเขตวิญญาณชวงท&ายก็เป7นไปไมได&เลย

ตลอดทั้งดินแดนดาวตกสถานที่ที่มีภูเขาไฟอยูมากที่สุดก็คือ อาณาจักรต&าฮวาง ที่ตั้งของสำนักอาวุธ!

ทั้งๆ ที่เซี่ยอี้รู&ดีถึงกฎที่สำนักอาวุธตั้งเอาไว& ทวาเพื่อเลื่อนสูเขต วิญญาณชวงท&ายแล&ว เขาก็จำเป7นต&องแยงเนื้อมาจากปากเสือ!

ฉวยโอกาสตอนที่สำนักอาวุธจัดงานฉลองครั้งใหญ ผู&แข็งแกรง มากมายในสำนักล&วนจำเป7นต&องควบคุมดูแลสถานการณ5โดยรวม เซี่ยอี้จึงพาผู& แข็งแกรงของตำหนักเทพเพลิงเยื้องกรายมาเยือนเพื่อหมายจะสร&างความ โกลาหล

“สำนักอาวุธ…” เซี่ยอี้มองไกลๆ ไปยังทิศที่ตั้งของนครฮวางและ สำนักอาวุธกอนจะแคนเสียงเย็นหนึ่งครั้ง “รอจนข&ารวบรวมแกนเพลิงพิภพได& มากพอ เลื่อนขั้นสูเขตวิญญาณชวงท&ายได&เมื่อไหร ภูเขาไฟมากมายใน อาณาจักรต&าฮวางก็ต&องกลายมาเป7นของตำหนักเทพเพลิงทั้งหมด!”

เมื่อเขาออกคำสั่ง ผู&แข็งแกรงของตำหนักเทพเพลิงซึ่งรวมถัง หยางอยูด&วยตางก็กระจายตัวกันไปรอบด&าน

มีเพียงเซี่ยอี้คนเดียวที่รออยูที่เดิม

เขาหยิบเอาหินสงข&อความเสียงออกมาขมวดคิ้วถาม “จ&าวซาน หลิง สถานการณ5ทางเจ&าเป7นอยางไรบ&าง?”

ทามกลางภูเขาไฟหลายลูกที่ปะทุเดือด

ผู&แข็งแกรงรูปรางผายผอมราวซากศพซึ่งมีสีหน&าวิปลาสผู&นั้น แสยะปากยิ้มชั่วร&าย “เทพเพลิงทานวางใจได& เรื่องที่ข&าเป7นคนจัดการได&ดำเนิน ไปตามแผนการแล&ว ตอนนี้ ‘เขตแหงความตาย’ กำลังบินไปยังทิศที่ตั้งของ สำนักอาวุธ ทุกพื้นที่ที่ ‘เขตแหงความตาย’ ลอยผาน ทุกชีวิตมอดม&วย ไมมีทาง ที่ใครจะรอดไปได&!”

คนทั้งสองหางกันพันลี้ เทพเพลิงพยักหน&ารับช&าๆ “ดีมาก หากข&า เหยียบสูเขตวิญญาณชวงท&ายเมื่อไหรจะชวยชวงชิงของที่เป7นของเจ&ากลับคืน มา! หลังจากนี้เจ&ามาเป7นคนควบคุมสำนักอาวุธ รวมจัดการดูแลอาณาจักรต&า ฮวางรวมกับข&า!”

“หึ! ตำแหนงเจ&าสำนักอาวุธนั่นเดิมทีก็ควรเป7นของข&าอยูแล&ว!” จ&าวซานหลิงหัวเราะอยางบ&าคลั่ง

……

ภูเขาไฟลูกหนึ่งที่สูงหลายพันเมตร

ผนังหินแดงฉานกลางภูเขาไฟถูกขุดเป7นถ้ำแหงหนึ่ง สตรีวัย กลางคนที่มีหน&าตางามพิสุทธิ์ทวงทาสงางามกำลังทำมุทราตอเนื่องเพื่อดึงดูด เปลวเพลิงร&อนแรงให&เข&าไปอยูในขวานยักษ5สีทองพรางพราวเลมหนึ่ง

ขวานยักษ5ลอยตัวอยูเหนือบอลาวา และคอยจมลงไปในบอลาวา เป7นระยะ

บนผิวของขวานยักษ5มีลายเส&นวิเศษหลายเส&นที่เดิมทีควรพรา เลือนมองเห็นไมชัด แตเมื่อสตรีวัยกลางคนปลุกเสกคาถาเข&าไปก็คอยๆ เปลี่ยน มาเป7นชัดเจน

ข&างถ้ำนั้นมีผู&เฒาคนหนึ่งที่ใบหน&าเต็มไปด&วยหนวดเครากำลังจ&อง มองไปยังขวานยักษ5อยางไมคลาดสายตาพร&อมลมหายใจที่หอบถี่น&อยๆ

ผู&เฒามีนามวาฉินอี้ มาจากองค5กรการค&าสุยเยว หากนับกัน ตามลำดับศักดิ์แล&วเขาก็คือปูBทวดของฉินแยน มีตบะเขตลี้ลับชวงท&าย ขาดอีก แคก&าวเดียวก็เหยียบเข&าสูเขตวิญญาณได&แล&ว

ขวานยักษ5เลมนั้นสร&างขึ้นเพื่อเขาโดยเฉพาะ หากสำเร็จเมื่อใดก็ จะกลายมาเป7นอาวุธล้ำคาเชื่อมโยงวิญญาณ!

สตรีวัยกลางคนทาทางสงางามที่หลอมอาวุธให&กับเขาก็คือ อาจารย5ผู&มีพระคุณของเผยฉีฉีและหลีเหย—เจินฮุยหลัน

การสร&างอาวุธล้ำคาเชื่อมโยงวิญญาณชิ้นนี้ดำเนินการมานาน หลายเดือนแล&ว ตอนนี้กำลังอยูในชวงเวลาสำคัญ

“ฟMNว!”

เงารางหนึ่งมาหยุดอยูตรงปากทางเข&าภูเขาไฟ คนที่มาก็คือหัวมู

หัวมูยืนอยูตรงปากทางเข&า ก&มหน&าลงมองเบื้องลางก็พอจะเห็น ขวานยักษ5ที่ลอยอยูเหนือบอลาวาได&รำไร

ฉินอี้พลันสัมผัสได&จึงบินจากถ้ำกลางภูเขาไฟมาหยุดอยูตรงปาก ปลองภูเขาไฟ เมื่อเห็นวาเป7นหัวมู ฉินอี้ก็ผอนลมหายใจหนึ่งครั้ง กอนจะพูด ด&วยรอยยิ้มน&อยๆ “ทำเอาข&าตกใจหมด เจ&ามาได&อยางไร?”

ไมรอให&หัวมูพูด เขาก็ยกคิ้วขึ้นแล&วกลาวอีกครั้ง “ทำไม? หลบ นางมานานขนาดนั้น ในที่สุดก็อยากจะมาหานางแล&วหรือ? แตตอนนี้นางกำลัง หลอมอาวุธให&ข&า เจ&ามาไมถูกเวลาเอาเสียเลย”

หัวมูยิ้มเจื่อน “ก็เพราะวานางชวยหลอมอาวุธให&เจ&าจึงไมสามารถ แบงสมาธิมาสนใจข&าได&นั่นแหละ ข&าถึงกล&ามาหานาง”

ฉินอี้ถอนหายใจเบาๆ หนึ่งครั้ง “เจ&าจะทำอยางนี้ไปเพื่ออะไร?”

“เวลาของข&าเหลืออีกไมมากแล&ว” หัวมูมีสีหน&าหดหู “อีกไมนาน เทาไหรอายุขัยของข&าก็ต&องสิ้นสุด ข&าเป7นคนใกล&ตายแล&ว นอกจากแอบมามอง นางแล&วยังจะทำอะไรได&อีก?”

“ไมมีวิธีอื่นแล&วจริงๆ หรือ?” ฉินอี้ขมวดคิ้ว

“จะมีวิธีใดอีกเลา? นอกเสียจากวาข&าเจอผลไม&แหงชีวิต หรือไม …” หัวมูสายหน&า ไมได&พูดถึงเรื่องของเนี่ยเทียน “ชางเถอะ หากข&าสามารถพ&น เคราะห5ครั้งนี้ไปได&และยังมีชีวิตให&เหลือใช& ข&าจะไมหลบหน&านางอีกแล&ว แต หากข&าต&องตายแนๆ การไมเจอนางยอมดีกวา”

“ไมอยากเจอแล&วเจ&าจะมาทำไมเลา?” ฉินอี้กลาว

“ก็ข&าใกล&ตายแล&วไมใชหรือไงละ?” หัวมูยิ้ม

“ไมเข&าใจเจ&าเลยจริงๆ” ฉินอี้ไมได&เอยเกลี้ยกลอม “ชีวิตนี้ของ เจ&าไมมีญาติไมมีศัตรู ตอนนี้อายุขัยใกล&จะสิ้นสุดแล&ว เหตุใดถึงไมหาลูกศิษย5สัก คน? เจ&าดูฮุยหลันสิ อยางน&อยยังมีหลีเหยและเผยฉีฉีให&พึ่งพา แตเจ&าละ ไมมี อะไรสักอยาง”

“ลูกศิษย5หาได&ไมงายนี่นา” หัวมูสายหัวยิ้มเจื่อน “เดิมทีถูกใจคน หนึ่ง แตนาเสียดายที่ข&าช&าไปก&าวหนึ่ง ถูกคนอื่นแยงไปกอนแล&ว”

คนทั้งสองยกเรื่องสัพเพเหระขึ้นมาพูดคุยกัน

ผานไปครูหนึ่งหัวมูก็พลันหน&าเปลี่ยนสี หันขวับไปมองท&องฟOาที่ หางไปไกล

ท&องฟOาที่หางไกลนั้นมีควันสีขาวเทากลุมหนึ่งกำลังลองลอยไป ทางสำนักอาวุธอยางรวดเร็ว

“เขตแหงความตาย! จ&าวซานหลิงกลับมาแล&ว!” หัวมูตะลึงลาน

“จ&าวซานหลิง!” ฉินอี้เองก็ตัวสั่นสะท&านอยางแรง “เขากล&า กลับมาอาณาจักรต&าฮวางได&อยางไร?”

“การปรากฏตัวของเขตแหงความตาย การกลับมาของจ&าวซาน หลิง เกรงวาอาณาจักรต&าฮวางคงต&องเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ!” หัวมู สูดลมหายใจเข&าลึกหนึ่งครั้ง “เจ&าคุ&มครองฮุยหลันให&ดี ข&าจะต&องไปบอกสำนัก อาวุธเดี๋ยวนี้!”

“ตกลง!” ฉินอี้พยักหน&ารับทันใด

นาทีถัดมา หัวมูก็หายตัวไปอยางไร&รองรอย

……

สำนักอาวุธ

ในฐานะที่เป7นเจ&าสำนัก ฉีปRายลูนั่งนิ่งๆ อยูกลางกระถางหลอม อาวุธขนาดใหญยักษ5ใบหนึ่ง รับฟSงพวกผู&อาวุโสของสำนักอาวุธจัดการเรื่องงาน ประเมินพร&อมหรี่ตาลงน&อยๆ และพยักหน&ารับถี่ๆ

ฉีปRายลูที่สวมอาภรณ5สีขาวมีใบหน&าธรรมดา นิสัยเครงขรึมพูด น&อย

เบื้องหลังของเขามีแผนที่หนึ่งที่สลักไว&บนผนังหินกว&างใหญ แผน ที่นั้นระบุตำแหนงของภูเขาไฟทุกลูกที่อยูในอาณาจักรต&าฮวางไว&อยางชัดเจน

ยามนี้บนแผนที่แผนใหญนั้นมีภูเขาไฟสามลูกเปลงแสงวาบๆ กอนที่แสงนั้นจะมอดดับลง

ฉีปRายลูหันขวับกลับไปมองภูเขาไฟที่ระบุไว&บนแผนที่ ดวงตามี ความเกรี้ยวกราดลอยขึ้นมา “มีคนละเมิดกฎมาเก็บแกนเพลิงพิภพไปอีกแล&ว แถมยังทำไปพร&อมๆ กันด&วย!”

พวกผู&อาวุโสของสำนักอาวุธมองไปยังการเปลี่ยนแปลงที่เกิด ขึ้นกับภูเขาไฟที่อยูบนแผนที่ในใจก็เกิดความโกรธเคืองและพากันสบถดา

“ไอ&พวกรนหาที่ตาย!”

“ดูเหมือนวาคนตางถิ่นจะลืมกฎที่สำนักอาวุธของเราตั้งไว&เสีย แล&ว ถึงได&กล&ามาเก็บเอาแกนเพลิงพิภพในตอนที่มีงานเลี้ยงอยางนี้!”

“นึกจริงๆ หรือวาพวกเราไมวางไปรับมือพวกเขา?”

และขณะที่พวกเขาพูดคุยกันนั้น บนแผนที่ก็มีภูเขาไฟอีกหลายลูก ที่สองแสงวาบๆ คล&ายวากำลังถูกคนเก็บเอาแกนเพลิงพิภพไป

“ผิดปกติ” ฉีปRายลูขมวดคิ้วน&อยๆ แล&วจึงเอยสั่งความ “รีบเรียก ให&ผู&ที่มีเขตสามัญและเขตลี้ลับไปตรวจสอบตามตำแหนงที่ระบุไว&บนแผนที่ให&รู& ชัดแล&วรายงานกลับมาตลอดเวลา!”

“รับบัญชา!”

ผู&อาวุโสใหญหลายคนในสำนักอาวุธตางก็รีบเดินออกมารับคำสั่ง ของเจ&าสำนักทันที

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 444 เขตแหงความตาย

พื้นที่ที่มีภูเขาไฟปะทุ

เนี่ยเทียนและตงลี่หนีพ!นการตรวจสอบจากอู’หลิ่งแตไมได!กลับไปยัง นครฮวาง ยังคงเดินลึกเข!าไปเรื่อยๆ

ระหวางทางเจอภูเขาไฟสองลูก เนี่ยเทียนไมได!ปลดปลอยเกราะ มังกรเพลิงให!ออกไปดูดซับแกนเพลิงพิภพ

ขณะที่เกราะมังกรเพลิงแสดงให!รู!ถึงความปรารถนาที่มีตอแกนเพลิง พิภพ เนี่ยเทียนก็ต!องคอยยับยั้งมันอยางตอเนื่อง ไมอนุญาตให!เกราะมังกร เพลิงทำตัวเหลวไหล

เพราะเขารู!วาบริเวณใกล!เคียงนี้ไมปลอดภัย

ทวาเขายังไมคิดจะถอดใจ แตต!องการจะหาตำแหนงที่หางไกลจาก สำนักอาวุธเพื่อดูวาจะมีโอกาสเหมาะๆ ให!เกราะมังกรเพลิงฟ78นคืนพลังตอไปได! หรือไม

สองวันมานี้ตงลี่ซักถามไมหยุดวาเขาใช!วิธีการใดถึงได!หลบพ!นการรับ สัมผัสทางพลังจิตของพวกอู’หลิ่ง

ทุกครั้งเนี่ยเทียนจะต!องใช!คำพูดคลุมเครือป;ดให!ผานๆ ไป

ระหวางนั้นเนี่ยเทียนก็อาศัยทิพย=จักษุเก!าข!างจนทำให!สังเกตเห็น ไฟฟ?าสายรุ!งอีกหลายคัน รวมไปถึงผู!แข็งแกรงเขตลี้ลับอีกหลายคนของสำนัก อาวุธที่บินผานท!องฟ?าเหนือศีรษะของพวกเขา

ทุกครั้งเขาจะต!องใจหายใจคว่ำ นึกวาผู!แข็งแกรงของสำนักอาวุธ เหลานั้นจะเป@นเหมือนพวกอู’หลิ่งที่ตรงดิ่งมาหาเขา

ผู!ฝBกลมปราณเขตสามัญที่พลังจิตแปรสภาพเป@นพลังจิตวิญญาณ สามารถสัมผัสได!ถึงคลื่นจิตวิญญาณที่เล็กละเอียด

พรสวรรค=ในการอำพรางสายเลือดแหงชีวิตของเขาทำได!แคซุกซอน รองรอยของพลังชีวิตเทานั้น ไมสามารถปกปCดทิศทางการเคลื่อนไหวของจิต วิญญาณได!

หากเป?าหมายของพวกเขาเป@นเขาจริง เขายอมไมมีที่ให!ซอนตัวอยาง แนนอน

ที่นาแปลกก็คือดูเหมือนคนเหลานั้นจะรู!เป?าหมายที่แนนอนแล!วจึงไม คิดจะสนใจเขาและตงลี่แม!แตน!อย ทั้งๆ ที่มองเห็นเงารางของเขาและตงลี่ แต กลับบินผานไปโดยไมคิดจะแยแส

“ทำไมถึงได!รู!สึกทะแมงๆ ไมเลิกนะ”

เห็นวาไฟฟ?าสายรุ!งผานไปอีกคัน ตงลี่ก็เป@นฝFายหยุดชะงัก คิ้วดำงาม ขมวดเข!าหากันน!อยๆ กลาววา “ตามหลักแล!ว งานเลี้ยงของสำนักอาวุธได!เริ่ม ขึ้นแล!ว ตอนนี้พวกผู!มากฝGมือของสำนักอาวุธก็นาจะเฝ?าอยูตามภูเขาไฟใกล!ๆ กับงานเพื่อคอยตรวจสอบคนที่เข!ารวมการเลื่อนระดับด!านการหลอมอาวุธ”

“พวกเขาไมเฝ?าอยูแถวภูเขาไฟใกล!ๆ กลับบินไปบินมาทั่วไปหมด ไม คอยสมเหตุสมผลเอาซะเลย”

เนี่ยเทียนเองก็สัมผัสได!ถึงความผิดปกติ

สองวันที่ผานมานี้ ไฟฟ?าสายรุ!งคันแล!วคันเลา รวมไปถึงผู! แข็งแกรงเขตลี้ลับหลายคนที่บินไปกลางอากาศคล!ายจะพากันมุงหน!าไปยัง ทิศทางหางไกลไร!เงาผู!คน ซึ่งเห็นได!ชัดวามันผิดปกติมากๆ

“ฟC8ว!”

ไฟฟ?าสายรุ!งคันที่อู’หลิ่งขับเคลื่อนผานไปกอนหน!านี้ได!ย!อนกลับ มา

เมื่อเนี่ยเทียนสังเกตเห็นก็ใช!วิธีการเดิมอำพรางรองรอย

ไมนานไฟฟ?าสายรุ!งคันนั้นก็บินมาหยุดอยูเหนือศีรษะของตงลี่ สาวน!อยนามวาฮวางยวนของสำนักอาวุธก!มมองลงมาจากที่สูงแล!วพูดกับตงลี่ วา “พี่สาว อาณาจักรต!าฮวางเกิดเหตุการณ=ไมคาดคิด คนมากมายล!วนมาเก็บ แกนเพลิงพิภพ พวกเราถูกสำนักเรียกตัวกลับไป ทางที่ดีที่สุดเจ!าควรรีบกลับไป นคร ฮวางให!เร็วที่สุด!”

ฮวางยวนทิ้งประโยคนี้ไว! ไฟฟ?าสายรุ!งที่อู’หลิ่งขับเคลื่อนก็ห!อ ตะบึงจากไป

หลังจากที่ไฟฟ?าสายรุ!งคันนั้นหายไป เนี่ยเทียนก็เดินออกมาจาก หลุมด!วยดวงตาที่ฉายความแปลกใจ “คนหลายคนกำลังรวบรวมแกนเพลิง พิภพหรือ? เกิดเรื่องอะไรขึ้นในอาณาจักรต!าฮวาง?”

ตงลี่มีสีหน!าเป@นกังวล กลาววา “ตบะของพวกอู’หลิ่งล!วนคือต!น สวรรค=และกลางสวรรค= ทวาพวกเขากลับถูกสำนักเรียกตัวให!กลับไปโดยเร็ว นี่ หมายความวา…สำนักอาวุธรู!สึกวาด!วยขอบเขตและตบะของพวกเขาไมเพียงแต ไมสามารถชวยเหลือได! ทั้งยังอาจเอาชีวิตไปทิ้งเปลาด!วย”

นางมองไกลๆ ไปยังภูเขาไฟหลายลูกที่มีกลุมควันลอยกรุนขึ้นมา แล!วหันมาพูดกับเนี่ยเทียนวา “อาณาจักรต!าฮวางต!องเกิดเรื่องใหญแนนอน ด!วยขอบเขตของเจ!าและข!า หากยังทะเลอทะลาเดินหน!าตอไปไมถือวาฉลาด นัก”

เนี่ยเทียนเองก็ตระหนักได!ถึงความไมเหมาะสม

และขณะที่เขาลังเล คิดวาควรจะสละการรวบรวมแกนเพลิงพิภพ ดีหรือไมนั้น ทิพย=จักษุข!างหนึ่งที่หางจากเขาไปไกลสุดก็พลันเห็นภาพเหตุการณ= ประหลาด

เขาเห็นวาจุดที่หางไปไกลแสนไกล ผู!เฒาที่อายุขัยใกล!จะหมดลง ซึ่งพวกเขาเคยเจอสองครั้งกำลังหลบหนีด!วยใบหน!าที่เต็มไปด!วยความ หวาดกลัว

ด!านหลังของผู!เฒาคือควันสีเทาขาวผืนหนึ่งที่ลองลอยมาถึง

ผู!เฒาที่มีตบะต!นสวรรค=ชวงท!ายกำลังเผนทะยานไปตามพื้นที่ที่มีธาร ลาวา ทวากลับคอยๆ ถูกกลุมควันสีขาวเทาขนาดใหญยักษ=เขมือบกลืนกิน

ผู!เฒาสงเสียงร!องคำรามโหยหวนด!วยความสิ้นหวังอยางถึงที่สุด

มองผานทิพย=จักษุข!างนั้น เนี่ยเทียนเห็นอยางชัดเจนวาผู!เฒาแทบ จะถูกควันสีเทาขาวกระชากเข!าไปข!างใน และเวลาสั้นๆ เพียงแคไมกี่วินาที สัญญาณชีวิตของเขาก็หายไปไมเหลือหลอ

ในหมอกควันสีเทาขาวเต็มไปด!วยกลิ่นอายของความตายที่ทุก สรรพสิ่งต!องวอดวาย!

“เขตแหงความตาย! เขตแหงความตายของจ!าวซานหลิง!”

ผู!ฝBกลมปราณเขตลี้ลับคนหนึ่งของสำนักอาวุธโผลออกมาจากอีก ทิศทางหนึ่ง เขามองควันสีเทาขาวด!วยความตื่นตะลึง ใบหน!าไร!สีเลือด

หมอกควันสีเทาขาวนั้นเคลื่อนที่ตามรูปแบบที่แนนอน ทั้งยัง ลองลอยไปอยางรวดเร็ว ผู!แข็งแกรงเขตลี้ลับคนนั้นของสำนักอาวุธตามหลังมา หางๆ กอนจะรีบหยิบเอาหินสงข!อความเสียงออกมาเอยเตือนเบาๆ

เพราะอยูหางกันคอนข!างไกล ตงลี่จึงไมรู!เลยวาเกิดเรื่องอะไรขึ้น แตเห็นวาเนี่ยเทียนมีสีหน!าไมสู!ดีจึงรีบเอยถาม

พื้นที่ที่มีหมอกควันสีขาวเทาปรากฏอยูหางจากตำแหนงของเนี่ย เทียนอีกระยะหนึ่ง อีกทั้งทิศทางที่มันมุงหน!าไปคือนครฮวางและสำนักอาวุธ ด!วยเหตุนี้จึงไมนาจะสงผลกระทบตอเขาและตงลี่

ทวามองเห็นผู!เฒาเขตต!นสวรรค=ชวงท!ายคนนั้นตายไปในชั่วเสี้ยว วินาที เนี่ยเทียนก็ยังทั้งตกใจทั้งหวาดหวั่น

“ข!าเห็นผู!เฒาคนที่จะสิ้นอายุขัยคนนั้น เขา เขาถูกหมอกควันสี ขาวเทาผืนหนึ่งกลบทับแล!วตายไปในชั่วพริบตา” สูดลมหายใจเข!าลึกหนึ่งครั้ง เนี่ยเทียนฝ7นบังคับตัวเองให!สงบลงแล!วพูดตอวา “ผู!แข็งแกรงเขตลี้ลับคนหนึ่ง ของสำนักอาวุธกำลังติดตามหมอกควันกลุมนั้นอยูหางๆ และกำลังใช!หินสง ข!อความเสียงแจ!งขาวกับสำนักอาวุธ”

“เขาพูดซ้ำไปซ้ำมาถึงชื่อของเขตแหงความตายและจ!าวซาน หลิง”

“เขตแหงความตาย! จ!าวซานหลิง!” ตงลี่ตะลึงพรึงเพริดหน!าถอด สี ตกใจจนแขนขาแข็งทื่อ “เจ!าแนใจหรือวาผู!แข็งแกรงสำนักอาวุธคนนั้นพูดวา เขตแหงความตายและจ!าวซาน หลิง?”

“ไมมีทางผิดแน!” เนี่ยเทียนตกใจ “เจ!ารู!เรื่องนี้ด!วยหรือ?”

“ควันเทาขาวกลุมนั้นลอยไปทางไหน? จะมาทางพวกเราหรือ เปลา?” ตงลี่ประหวั่นพรั่นพรึงถึงขีดสุด “หากมันลอยมาทางพวกเรา ข!าจะ เรียกหงส=ดำออกมาพาเจ!าและข!าไปจากที่นี่ทันที!”

“ไมใช ควันนั่นมุงหน!าไปทางที่ตั้งของสำนักอาวุธ” เนี่ยเทียน กลาว

พอได!ยินวาของสิ่งนั้นจะไมพุงมาทางนี้ ตงลี่ก็คลายใจลงได! นาง ถึงกับหมดเรี่ยวหมดแรงนั่งแปะลงไปบนพื้นอยางไมรักษามาด “ทำเอาข!าตกใจ แทบตาย ข!านึกวาเขตแหงความตายนั่นจะมาทางพวกเราเสียอีก หากเขตแหง

ความตายผานมา ด!วยตบะของเจ!าและข!าก็เป@นไปไมได!เลยที่จะหนีรอดไปได! ยอมต!องตายอยางไมต!องสงสัย!”

“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน?” เนี่ยเทียนสีหน!าเครงเครียด

“เจ!าสำนักคนกอนของสำนักอาวุธมีลูกศิษย=ทั้งหมดสามคน ฉีปNาย ลูเจ!าสำนักคนป;จจุบันคือลูกศิษย=คนแรก จ!าวซาน หลิงคือลูกศิษย=คนรอง เจิน ฮุยหลันอาจารย=ของหลีเหยและเผยฉีฉีคือลูกศิษย=คนสุดท!าย” ตงลี่ยังหวาดผวา ไมคลาย “ปGนั้นเพื่อชวงชิงตำแหนงเจ!าสำนัก ลูกศิษย=ทั้งสามคนจึงจำเป@นต!อง หลอมอาวุธวิเศษขึ้นมาหนึ่งชิ้นโดยให!ผู!อาวุโสทุกคนในสำนักอาวุธรวมกัน ประเมิน สุดท!ายใช!ผลการลงคะแนนเสียงมาตัดสินวาใครจะได!เป@นเจ!าสำนักคน ใหม”

“เดิมทีอาวุธที่จ!าวซานหลิงหลอมออกมาคืออาวุธชิ้นหนึ่งที่นากลัว ที่สุดในบรรดาคนทั้งสาม อานุภาพเหนือกวาของฉีปNายลูและเจินฮุยหลัน”

“ทวาเขาไมเพียงแตไมได!เป@นเจ!าสำนักอาวุธคนใหม ยังถูกผู! อาวุโสทุกคนปฏิเสธทั้งขับไลออกจากสำนักด!วย!”

“อาวุธวิเศษชิ้นนั้นก็คือเขตแหงความตาย!”

หยุดไปครูหนึ่ง ตงลี่จัดระเบียบความคิดเรียบร!อยแล!วถึงได!พูดตอ วา “เรื่องนี้ข!าเองก็ฟ;งมาจากผู!อาวุโสในตระกูลตงเหมือนกัน ก็ไมรู!วาจ!าวซาน หลิงสร!างเขตแหงความตายขึ้นมาจากสิ่งใดมันถึงได!นากลัวยิ่งนัก! กอนหน!านี้ ถึงแม!วาสำนักอาวุธจะยิ่งใหญที่สุดในอาณาจักรต!าฮวาง ทวากลับไมได!มีสำนัก อาวุธเป@นสำนักผู!ฝBกลมปราณเพียงแหงเดียว”

“หลังจากที่เขตแหงความตายถูกจ!าวซานหลิงสร!างขึ้นมาก็ดู เหมือนวาแม!แตตัวเองจ!าวซานหลิงเองก็ยังไมสามารถควบคุมมันได!ในทันที ผล คือเขตแหงความตายลองลอยออกไปปกคลุมสำนักผู!ฝBกลมปราณอื่นๆ นอกเหนือจากสำนักอาวุธ ทำให!สำนักเหลานั้นพินาศสิ้นชื่อกันไปหมด”

“ทุกที่ที่เขตแหงความตายลอยผาน ผู!ฝBกลมปราณในสำนัก เหลานั้นล!วนถูกกลบทับอยูภายใน สุดท!ายทุกคนก็กลายมาเป@นซากศพที่แห!ง เหี่ยว”

“แม!แตผู!แข็งแกรงเขตลี้ลับชวงท!ายก็ยังมิอาจตอต!านเขตแหง ความตายได! อยางมากสุดก็แคยืนหยัดได!นานหนอยเทานั้น”

“ปGนั้นผู!อาวุโสทุกคนของสำนักอาวุธล!วนตกใจไปกับเขตแหง ความตายที่จ!าวซานหลิงสร!างขึ้น! แม!แตอาจารย=ของจ!าวซานหลิงเองก็ยังไม สามารถควบคุมเขตแหงความตายได! สุดท!ายตอให!เขาต!องเอาชีวิตไปทิ้ง แตยัง ก็ทำได!เพียงนำเขตแหงความตายและจ!าวซานหลิงสงเข!าไปยังรอยแยกห!วงมิติ แหงหนึ่งที่ไมรู!วาทอดยาวไปยังที่ใด”

“จ!าวซานหลิงเองก็หายตัวไปนับแตนั้น”

“ทุกคนล!วนเข!าใจไปวาเขานาจะยังทนทุกข=ทรมานอยูในห!วงมิติ ลึกลับแหงหนึ่งจนกระทั่งตายไปเพราะพลังวิญญาณถูกใช!จนหมด นึกไมถึงวา เขาจะหาทางหวนกลับมาได!”

“เขตแหงความตายคืออาวุธวิเศษชิ้นหนึ่ง?” เนี่ยเทียนกลาวด!วย ความตะลึง

“นาจะเป@นอาวุธวิเศษชิ้นหนึ่ง แตรายละเอียดมากกวานี้ข!าเองก็ ไมรู!แนชัด” ตงลี่ยิ้มจืดเจื่อน “หลังจากที่เขตแหงความตายถูกจ!าวซานหลิง สร!างขึ้นมาก็มีคนนับพันนับหมื่นที่ต!องฝ;งรางอยูในนั้น และก็เพราะหายนะ ร!ายแรงที่เขาสร!างไว!คราชีวิตเจ!าสำนักคนเกา ดังนั้นเขาจึงไมเป@นที่ยอมรับ สำหรับสำนักอาวุธ”

“คนที่ดุร!ายเชนนี้ถูกขับไลไปยังพื้นที่ที่มีห!วงมิติป;OนปFวนนา หวาดกลัวมากที่สุด ไมนึกเลยวาเขาจะยังมีชีวิตรอดกลับมาได!”

“เนี่ยเทียน! อาณาจักรต!าฮวางอยูตอไมได!อีกแล!ว หากไมอยาก ตาย พวกเรารีบกลับไปโดยเร็วเถอะ!”

“แล!วจะให!ไปนครฮวางตอนนี้นะหรือ?” เนี่ยเทียนมีสีหน!าเครง เคียด “นครฮวางอยูใกล!กับสำนักอาวุธ หากพวกเรากลับไปนครฮวางตอนนี้ ข!า วานั่นแหละเทากับรนหาที่ตาย!”

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 445 ดาวแหงหายนะ

กลางดึก

บนยอดเขาโลนเตียนที่ไมมีพืชหญาขึ้นแมแตตนเดียว เนี่ยเทียน และตงลี่ตางก็หดตัวอยูดานหลังหินใหญยักษ)กอนหนึ่งดวยความระมัดระวัง พวกเขากำลังทอดสายตามองออกไปไกล

ตรงตำแหนงกลางภูเขามีถ้ำหินสะดุดตาหลายแหง ตอนที่ขึ้นเขามา เนี่ยเทียนและตงลี่ตางก็ตรวจสอบมากอนแลว

ในถ้ำหินเหลานั้นบางแหงมีทางหินที่ทอดยาวไปยังกลางภูเขา เห็นได ชัดวาเคยมีอาจารย)หลอมอาวุธมากฝ5มือมาหลอมอาวุธที่นี่

พลังเปลวเพลิงที่อยูกลางภูเขารวมไปถึงแกนเพลิงพิภพตางก็ถูกดึง เอาไปใชจนเกลี้ยงนานแลว ทำใหภูเขาลูกนี้กลายมาเป6นภูเขาไฟที่มอดดับแลว

เบื้องใตแสงจันทร)กระจาง เนี่ยเทียนยืนอยูบนยอดเขา อาศัยทิพย) จักษุเกาขางมองสำรวจรอบดานอยางเงียบเชียบ

ทิพย)จักษุเกาขางลองลอยไปจนถึงขอบเขตขีดสุดการรับสัมผัสของ เขา ทิพย)จักษุเหมือนดวงตาแทจริงที่ลอยอยูกลางอากาศทำใหมองเห็น สภาพการณ)ที่หางออกไปไกลมาก

เขาสังเกตเห็นวาทามกลางภูเขาไฟหลายลูกที่มีควันลอยหนาแนน มี แสงไฟสองแวววาวซึ่งหางออกไปไกลโขกำลังมีคนเคลื่อนไหวอยู

ทามกลางค่ำคืนมืดมิด ธารลาวาหลายเสนที่ไหลมาจากภูเขาไฟที่ เดือดปะทุเป6นราวกับมังกรเปลวเพลิงตัวใหญยักษ)ที่กำลังเลื้อยขยุกขยิก

ตงลี่เองก็กำลังมองอยูเหมือนกัน แตเนื่องจากสาเหตุดานขอบเขต นางจึงไมสามารถมองเห็นไดไกลเกินไปนัก

เนี่ยเทียนชี้มือไปยังทิศไกลแลวเอยอธิบายใหนางฟ<งเบาๆ “ทางฝ

“ผูแข็งแกรงเขตลี้ลับหลายคนของสำนักอาวุธรวมไปถึงไฟฟAาสายรุง หลายคันตางก็มุงหนาไปที่นั่น”

“ตามที่สาวนอยนามวาฮวางยวนผูนั้นบอกไววามีคนมาเก็บแกนเพลิง พิภพในอาณาจักรตาฮวาง ที่ผูแข็งแกรงสำนักอาวุธลงมือก็คงเพราะตองการ ตรวจสอบดูใหรูแนชัดวาเกิดอะไรขึ้นกันแน”

“หากขาเดาไมผิด ผูฝ@กลมปราณที่เขาๆ ออกๆ อยูแถวนั้นก็นาจะ กำลังเก็บรวบรวมเก็บแกนเพลิงพิภพ”

ตงลี่มองอยูพักใหญก็ยังมองไมเห็นอะไรจึงถอดใจมันเสียเลย

นางหยุดการจองมอง ขดอยูหลังกอนหินขนาดใหญ นั่งพิงหินกอนนั้น แลวกลาวพรอมยิ้มขื่น “เนี่ยเทียนเอEยเนี่ยเทียน เจานี่มันดาวแหงหายนะ จริงๆ”

“หมายความวาไง?” เนี่ยเทียนกลาวอยางไมสบอารมณ)

“เจาสังเกตไหมวาไมวาที่ใดที่เจาปรากฏตัว ที่นั่นก็ตองมีเรื่องใหญ เกิดขึ้นเสมอ?” นัยน)ตาคูงามของตงลี่ฉายแสงแปลกประหลาด “ตอนที่เจาอยู อาณาจักรหลีเทียน อาณาจักรหลีเทียนมีประตูสวรรค)ปรากฏ ภูตผีป5ศาจหวน กลับคืน ภายหลังเจาไปอยูที่อาณาจักรเลี่ยคง อสูรกายก็เยื้องกรายมาเยือนอีก”

“เจาไปที่อาณาจักรอั้นหมิงกับขา อาณาจักรอั้นหมิงนั่นก็มีอสูรกาย ปรากฏตัว แถมยังมีเรือรบทางชางเผือกลำหนึ่งโผลออกมา”

“ตอนนี้เจามาที่อาณาจักรตาฮวาง จาวซานหลิงหวนคืน เขตแหง ความตายปรากฏ นอกจากนี้ยังมีคนตางถิ่นฉวยโอกาสที่สำนักอาวุธจัดงานเลี้ยง มาเก็บแกนเพลิงพิภพไปอีก”

“เจาไปที่ไหน ที่นั่นก็มีการเปลี่ยนแปลงรายแรงเกิดขึ้น ทุกชีวิตมอด มวย เจาวาเจาสมกับเป6นดาวแหงหายนะไหมละ?”

ไดยินนางพูดเชนนี้ เนี่ยเทียนก็คิดตามอยางละเอียด แลวก็พบวาเป6น อยางที่นางพูดจริงๆ จึงหาเหตุผลมาโตกลับไมได

“การวิเคราะห)กอนหนานี้ของเจาถูกตองแลว” ตงลี่หัวเราะเบาๆ หนึ่งครั้ง “พวกเราไมกลับไปยังนครฮวาง อยางนอยก็หลบพนเขตแหงความ ตาย ไมเขารวมความแคนครั้งเกากอนระหวางสำนักอาวุธและจาวซานหลิง ตอนนี้ตำแหนงที่พวกเราอยูคือจุดศูนย)กลางระหวางนครฮวาง สำนักอาวุธ และ พื้นที่ที่มีคนมาเก็บแกนเพลิงพิภพ”

“พวกเราขยับเดินหนาไมได เพราะถาเดินหนาตอไปก็จะเจอกับพวก คนที่มาเก็บแกนเพลิงพิภพ”

“กลาละเมิดกฎของสำนักอาวุธมาเก็บแกนเพลิงพิภพในอาณาจักร ตาฮวาง ทั้งยังทำใหสำนักอาวุธเหมือนเผชิญกับศัตรูตัวฉกาจจนตองระดมพลผู แข็งแกรงเขตลี้ลับ จึงเห็นไดวานี่ไมใชคนที่พวกเราไปมีเรื่องดวยได”

“และพวกเราก็ไมสามารถยอนกลับไป เพราะถากลับไปก็อาจจะเจอ เขากับเขตแหงความตายอีกครั้ง”

“อยูกับเจานี่ชางนาอนาถจริงๆ เดินหนาก็ไมได ถอยหลังก็ไมควร ขา หมดความเห็นแลว ไมรูวาควรทำอยางไรจึงจะดี”

นางกลาวจบ เนี่ยเทียนก็ไดแตยิ้มเจื่อนๆ กลับไปให รองในใจวาซวย จริงๆ

“ขาหิวแลว หาอะไรกินกันกอนเถอะ” ผานไปพักใหญ เขาที่ไมมีเรื่อง ใหอะไรใหพูดคุยกับนางจึงหยิบเอาเนื้อสัตว)วิเศษที่ซื้อจากตระกูลตงออกมาใช หินเปลวเพลิงยางจนสุก แลวจึงแบงใหกับตงลี่

กินเนื้อสัตว)วิเศษจำนวนมากเขาไปเรียบรอยเขาก็นั่งนิ่งๆ หยิบเอา หินดวงดาวออกมาฝ@กตน

ไมนานนักจิงชี่เลือดเนื้อที่เกิดจากเนื้อสัตว)วิเศษก็คอยๆ ผุดออกมา เป6นกลุมๆ

เพราะการยอนกลับมาของเกราะมังกรเพลิง จิงชี่เลือดเนื้อสวนหนึ่ง จึงถูกมันดูดซับไปอยางเงียบเชียบ ทวาจิงชี่เลือดเนื้อสวนใหญก็ยังถูกปราณ เลือดสีเขียวที่อยูในหัวใจของเขากลืนกิน

ไมนานจิงชี่เลือดเนื้อทั้งหมดก็ถูกปราณเลือดสีเขียวและเกราะมังกร ดูดซับไปจนเกลี้ยง

คราวนี้เขาก็สังเกตไดเห็นถึงความผิดปกติของปราณเลือดสีเขียวเสน นั้นอีกครั้ง

ปราณเลือดสีเขียวเสนที่ขดอยูในหัวใจของเขา จุดแสงสีเขียวที่อยู ดานในผลึกโซสายเลือดหลายเสนกำลังเปลงแสงอยางตอเนื่อง เห็นไดชัดวามี ชีวิตชีวาเป6นพิเศษ

ชวงที่ผานมาความผิดปกติแบบนี้ไดเกิดขึ้นติดตอกันหลายครั้งจึงเริ่ม ดึงดูดความสนใจจากเขา

เขาสรางกระแสจิตกลุมหนึ่งที่ปะปนไปดวยพลังจิตวิญญาณของ สะเก็ดดาวขึ้นมา ใหมันบินเขาไปในหัวใจแลวสังเกตการณ)อยูเงียบๆ

จุดแสงสีเขียวที่เปลงแสงอยูในผลึกโซสายเลือดนั้น เหมือนจะ… สัมผัสไดถึงอะไรบางอยาง หรือไมก็ถูกอะไรบางอยางกระตุนถึงไดเกิดความ ผิดปกติเชนนี้

“แปลกจัง…”

เขาแอบตกใจ กระแสจิตกลุมนั้นถูกเขาทดลองขยับเขาไปใกลจุดแสง กลางผลึกโซสายเลือด

“ป<ง!”

นาทีที่กระแสจิตสัมผัสเขากับจุดแสงในผลึกโซสายเลือด เขาก็พลัน เกิดความรูสึกลี้ลับมหัศจรรย)บางอยาง

เขารูสึกวาในสถานที่บางแหงเหมือนจะมีสิ่งของอะไรบางอยางที่ ดึงดูดปราณเลือดสีเขียวซึ่งแฝงความลี้ลับทางพลังชีวิตของเขา!

เขาจึงรวบรวมสมาธิทั้งหมดสรางพลังจิตวิญญาณของสะเก็ดดาวให กลายมาเป6นกลุมกระแสจิตอีกครั้งและใหมันสัมผัสเขากับจุดแสงที่เปลงวับวาว ในผลึกโซสายเลือดซ้ำไปซ้ำมา

ความรูสึกลี้ลับมหัศจรรย)ยิ่งเดนชัดมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาหัน ไปมองยังจุดหนึ่ง

ทิศทางที่เขามองไปไมใชนครฮวางหรือสำนักอาวุธ แลวก็ไมใชกลุม ภูเขาไฟที่มีคนตางถิ่นมาเก็บแกนเพลิงพิภพดวย

แตเป6นทางฝ

“จะมีอะไรที่กระตุนสายเลือดแหงชีวิตในรางกายขาไดอีก?” เขาเก็บ เอากระแสจิตหลายกลุมกลับมา ขมวดคิ้วคิดหนัก

“อาณาจักรตาฮวางนี่เป6นสถานที่ที่ประหลาดจริงๆ” ตงลี่พึมพำเบาๆ “มีทั้งเขตแหงความตายที่จาวซานหลิงสรางขึ้นซึ่งทำใหสรรพสิ่งมอดมวย ทุก ชีวิตกลายมาเป6นซากแหง แลวก็มีคำเลาลือที่ไมมีใครพิสูจน)ไดวาเป6นเรื่องจริง หรือเท็จบอกเอาไววามีสถานที่หนึ่งที่จิงชี่พืชหญาเขมขนดุจน้ำจนมีผลไมแหง ชีวิตงอกงาม”

“เขตแหงความตายและสถานที่ประหลาดนั้นมันคนและขั้วกันเลย แตกลับมาอยูในอาณาจักรตาฮวางเหมือนกัน”

ฟ<งตงลี่พึมพำกับตัวเอง เนี่ยเทียนที่กำลังครุนคิดดวยความไมเขาใจ ดวงตาพลันเปลงประกาย

“สถานที่มหัศจรรย)ที่จิงชี่พืชหญาเขมขนดุจน้ำจนมีผลไมแหงชีวิต งอกงามไดอยางนั้นหรือ?” ไหลของเขาสั่นไหวนอยๆ กอนจะคิดขึ้นมาไดอีกวา “ผลไมแหงชีวิต สายเลือดแหงชีวิต สองอยางนี้จะมีความเกี่ยวของกันหรือไม? หากคำเลาลือนั่นเป6นความจริง สิ่งที่กระตุนสายเลือดแหงชีวิตในรางขาจะเป6น ผลไมแหงชีวิตที่อยูในพื้นที่มหัศจรรย)นั่นหรือไม?!”

ความคิดนี้บังเกิดขึ้น เนี่ยเทียนก็พลันตัวสั่นสะทาน แอบรูสึกวาความ เป6นไปไดมีสูงมาก

เขาสูดลมหายใจเขาลึกหนึ่งที หันไปมองยังทิศทางที่สายเลือดแหง ชีวิตถูกกระตุนอีกครั้งแลวก็พบวาสถานที่แหงนั้นอยูหางไกลจากเขามาก เพราะวาเป6นภูเขาไฟที่มอดดับแลวจึงไมมีใครเยื้องกรายไปเยือน

ไมมีความเป6นไปไดที่คนของสำนักอาวุธหรือคนตางถิ่นที่มาเก็บแกน เพลิงพิภพจะเดินทางไปที่นั่น

หากไมใชเพราะความผิดปกติของสายเลือดในราง เขาที่เดิมทีคิดแต จะเก็บแกนเพลิงพิภพใหกับเกราะมังกรเพลิงยอมไมมีทางคิดจะไปสำรวจ สถานที่แหงนั้นแนนอน

พอความคิดนี้เกิดขึ้น เขาก็พลันตัดสินใจเด็ดขาด จึงชี้ไปยังทิศทาง นั้นแลวกลาววา “พวกเราไปทางนั้นกัน!”

มองตามนิ้วมือของเขาที่ชี้ไปแคครั้งเดียว ตงลี่ก็หัวเราะเบาๆ หนึ่ง ครั้ง พยักหนารับแลวพูดวา “การตัดสินใจนี้ของเจาถือวาชาญฉลาดมาก”

“ทำไมถึงเรียกวาฉลาด?”

“เพราะทิศทางที่เจาชี้ไปในตำนานเลากันวามันคือถิ่นของเผาโครง กระดูกตั้งแตยุคแรกเริ่มสุด ภูเขาไฟที่อยูทางฝ

“นอกจากนี้ถิ่นที่อยูของเผาโครงกระดูกก็ถูกผูฝ@กลมปราณดินแดน ดาวตกคนหาซ้ำไปซ้ำมานับครั้งไมถวน”

“ความลับของเผาโครงกระดูกที่อยูตรงนั้นลวนถูกตรวจสอบจนแน ชัด ตอใหเป6นหินกอนหนึ่งที่เผาโครงกระดูกทิ้งเอาไวก็ยังถูกคนขุดคนไปแลว”

“หลายรอยป5ที่ผานมา ไมมีใครคนพบความมหัศจรรย)อะไรจากตรง จุดนั้นอีก”

“และก็ดวยเหตุนี้จึงไมมีใครไปเสี่ยงโชคที่นั่น”

“เนื่องดวยตรงนั้นลวนมีแตภูเขาไฟที่มอดดับ คนตางถิ่นที่มาเก็บ แกนเพลิงพิภพจึงไมคิดจะเยื้องกรายไปถึง ตรงนั้นไมมีคนเคลื่อนไหว อีกทั้งยัง อยูหางจากสำนักอาวุธไกลมาก เขตแดนแหงความตายของจาวซานหลิงยอมไม มีทางลอยไปถึงแนนอน”

“เมื่อดูตามนี้ ที่นั่นจึงนาจะเป6นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดของ อาณาจักรตาฮวางในตอนนี้”

ตงลี่พูดเจื้อยแจวไมหยุด นึกวาที่เนี่ยเทียนชี้ไปทิศทางนั้นก็เพราะ ตองการหลบเลี่ยงความวุนวายของอาณาจักรตาฮวางเพื่อรักษาชีวิตรอดเทานั้น

“ถาอยางนั้นพวกเราไปกันเถอะ หวังวาสถานการณ)วุนวายของ อาณาจักรตาฮวางจะสิ้นสุดในเร็ววัน และกอนหนานั้น การไปหลบอยูที่นั่นจึง ถือวาปลอดภัยมากอยางแทจริง” ตงลี่เองก็เห็นดวยกับการตัดสินใจของเขา

ดังนั้นคนทั้งสองจึงอำพรางรองรอยมุงหนาไปยังทิศทางที่เนี่ยเทียนชี้

หลายวันหลังจากนั้น เนี่ยเทียนและตงลี่ก็มาปรากฏตัวอยูตรงพื้นที่ที่ เคยเป6นถิ่นฐานของเผาโครงกระดูก

เนี่ยเทียนใชทิพย)จักษุรับสัมผัสก็ไมเห็นถึงรองรอยของสิ่งมีชีวิตใดๆ ที่เห็นผานคลองจักษุมีเพียงความวางเปลาและรกรางเทานั้น

แตกลายเป6นวาสายเลือดแหงชีวิตในรางของเขาเสียอีกที่พอมาถึงที่นี่ ก็ยิ่งเปลี่ยนมาเป6นมีชีวิตชีวา

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 446 ลองลอยอยูไมนิ่ง

จุดศูนยกลางของภูเขาไฟ

เจินฮุยหลันอาจารยของหลีเหยและเผยฉีฉีทำมุทราเปลี่ยนแปลง คาถาวิเศษเพื่อรวบรวมพลังเปลวเพลิงมาชุบหลอมขวานยักษอยางตอเนื่อง

มุมหนึ่งของผนังหิน ฉินอี้จ3องมองขวานยักษสีทองตาไมกะพริบ

“อู3!”

งูวิเศษสีทองตัวเล็กเรียวพลันบินออกมาจากปลายแขนเสื้อของ เจินฮุยหลันและขยับเข3าไปใกล3ขวานยักษทีละน3อย

งูวิเศษสีทองคือวิญญาณที่บริสุทธิ์ แล3วก็เป>นวิญญาณวัตถุที่นางมอบ ให3กับขวานยักษเลมนั้น

หากวิญญาณวัตถุผสานรวมเข3ากับขวานยักษสีทองได3สำเร็จ นับแตนี้ ไปขวานยักษสีทองก็จะมีสติป?ญญาเป>นของตัวเอง สามารถกลายมาเป>นอาวุธ วิเศษระดับเชื่อมโยงวิญญาณได3

ทวาวินาทีที่งูวิเศษสีทองตัวนั้นลอยเข3าไปหาขวานยักษ นิ้วทั้งสิบของ เจินฮุยหลันที่ทำมุทราเปลี่ยนแปลงคาถาวิเศษกลับเกิดรูโหวเสี้ยวหนึ่ง

“ฟูAว!”

งูวิเศษสีทองที่ชุบหลอมมาจากวิญญาณบริสุทธิ์ถูกเผาไหม3ให3มอดดับ อยูในขวานยักษสีทองเพราะเขตอาคมหนึ่งกอตัวไมสำเร็จ

ลายเส3นประณีตงดงามบนพื้นผิวภายนอกของขวานยักษสีทองซึ่ง กอนหน3านี้ชัดเจนสวยงาม มาบัดนี้กลับเปลี่ยนมาเป>นสลัวรางพราเลือน

“ล3มเหลวแล3ว”

เจินฮุยหลันมีสีหน3าหอเหี่ยว เอื้อมมือออกมาคว3าเอาขวานยักษสีทอง เลมนั้นกลับเข3าไปในถ้ำที่อยูตรงผนังหินพร3อมกัน

นางสายหัวแล3วพูดกับฉินอี้ด3วยความเสียใจ “นึกไมถึงวาการหลอม อาวุธที่ทำมานานหลายเดือนจะล3มเหลวในนาทีสุดท3าย ขอโทษนะที่ต3องทำให3 เจ3าสิ้นเปลืองวัตถุวิเศษไปมากมายขนาดนั้น”

ฉินอี้รับขวานยักษสีทองที่การมอบวิญญาณล3มเหลวมาไว3ในมือ เขา เองก็หอเหี่ยวมากเหมือนกัน พูดด3วยสีหน3ามืดมน “เป>นเพราะข3าโชคไมดีเอง”

“ไมเกี่ยวกับเจ3าหรอก” เจินฮุยหลันขมวดคิ้ว “หลายวันมานี้ข3ามัก รู3สึกวาจิตใจไมสงบ นี่ทำให3ข3ามักจะเสียสมาธิตอนรายเวทเปลวเพลิง ด3วย ขอบเขตของข3า รวมไปถึงความรู3ความเข3าใจในการหลอมอาวุธมานานหลายปC เดิมทีไมควรเป>นเชนนี้ ข3าเองก็ไมแนใจวาเกิดอะไรขึ้นกันแนถึงได3ทำให3ข3าอยูไม เป>นสุขแบบนี้”

ฉินอี้เงียบไปครูจึงกลาววา “ความรู3สึกของเจ3านั้นถูกต3องแล3ว อาณาจักรต3าฮวาง…เกิดเรื่องใหญขึ้นจริงๆ”

เมื่อหลายวันกอนตอนที่หัวมูมาเยือน เพราะเขาจงใจอำพรางปราณ นางเองก็เนื่องจากตั้งใจหลอมอาวุธจึงไมรู3เรื่องใดๆ แม3แตน3อย

เพื่อให3นางตั้งใจหลอมอาวุธตอไป ตอนที่เขตแหงความตายปรากฏ ขึ้น ฉินอี้จึงปGดปากเงียบไมเอยถึงแม3แตคำเดียว

เดิมทีฉินอี้คิดวาในสถานการณที่นางไมรับรู3อะไรสักอยางคงจะทำให3 การหลอมขวานยักษสีทองของเขาสำเร็จได3 นึกไมถึงเลยวาสุดท3ายแล3วสิ่งที่ทำ ไปจะเสียเปลา

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” เจินฮุยหลันถามด3วยความตกใจ

นางมีความมั่นใจตอพรสวรรคในการหลอมอาวุธของตัวเองมาก และ ก็เชื่อในลางสังหรณของตัวเองมากเชนกัน ในเมื่อชวงเวลาที่ผานมานี้จิตใจของ นางมักจะไมสงบนิ่ง ยากจะรวบรวมสมาธิได3 นั่นแสดงวาต3องมีเรื่องเกิดขึ้น แนนอน

“ศิษยพี่รองของเจ3ากลับมาแล3ว เขตแหงความตายก็ปรากฏขึ้นด3วย” ฉินอี้อธิบาย

“เขตแหงความตายกลับมาปรากฏในอาณาจักรต3าฮวางอีกครั้ง?!” เจินฮุยหลันตะลึงลาน

ในที่สุดนางก็เข3าใจถึงสาเหตุที่ทำให3จิตใจนางไมเป>นสุขแล3ว “จ3าว ซานหลิงยังมีชีวิตอยูอยางนั้นรึ! เพราะเขาสร3างเขตแหงความตายขึ้นมา ทาน อาจารยถึงต3องมาตาย นึกไมถึงเลยวาอาจารยตายไปแล3ว เขากลับยังมีชีวิตอยู อีก!”

“เขตแหงความตายลอยไปทางสำนักอาวุธแล3ว” ฉินอี้พูดขึ้นอีกครั้ง

“แยแล3ว!” เจินฮุยหลันไมพูดอะไรกับเขาอีก พอได3ยินประโยคนั้นก็ บินออกไปจากภูเขาไฟและมุงหน3าไปยังสำนักอาวุธทันที

ฉินอี้เองก็ตามไปติดๆ

……

กลุมควันสีเทาขาวยังคงลองลอยมาทางสำนักอาวุธ

ทุกที่ที่กลุมควันลอยผาน ผู3ฝJกลมปราณที่ถูกกลบทับอยูด3านใน ไมมี ใครที่รอดชีวิตมาได3 ทุกคนล3วนตายไปในระยะเวลาสั้นแสนสั้น

เบื้องหลังกลุมควันนั้น ตอนนี้มีผู3แข็งแกรงเขตลี้ลับของสำนักอาวุธ สามคนตามมาไกลๆ

พวกเขาได3แจ3งขาวเกี่ยวกับเขตแหงความตายให3กับฉีปKายลูเจ3าสำนัก อาวุธทราบตั้งนานแล3ว

ยามนี้เขตแหงความตายนั้นคอยๆ ขยับเข3าไปใกล3เขตภูเขาไฟที่อยูใน การควบคุมของสำนักอาวุธ ตอนนี้ในเขตภูเขาไฟเหลานั้นมีอาจารยหลอมอาวุธ จากตางถิ่นมากมายที่กำลังหลอมอาวุธเพื่อพยายามจะเลื่อนขั้นให3ได3

จุดที่เขตแหงความตายต3องลอยผานแนนอน

ปากทางเข3าหุบเขาแหงหนึ่งมีผู3แข็งแกรงของสำนักอาวุธที่ฉีปKายลู เป>นผู3นำกำลังตั้งทาพร3อมรับมือด3วยความเครงเครียด

“เขตแหงความตาย จ3าวซานหลิง และยังมีเซี่ยอี้แหงตำหนักเทพ เพลิง…”

สายตาของฉีปKายลูที่มองไปข3างหน3าก็พอจะมองเห็นเขตแหงความ ตายสีเทาขาวที่ปรากฏขึ้นได3อยางรำไร สีหน3าของเขาเครงเครียดอยางถึงที่สุด

มาถึงเวลานี้เขาได3รับขาวนานแล3ว รู3วาพวกคนที่มาเก็บแกนเพลิง พิภพก็คือผู3แข็งแกรงของตำหนักเทพเพลิงที่มีเซี่ยอี้เป>นผู3นำ

จ3าวซานหลิงและเขตแหงความตายปรากฏตัวอยางกะทันหัน เซี่ยอี้ เองก็ดันมาเก็บแกนเพลิงพิภพในเวลานี้พอดี

ฉีปKายลูไมใชคนโง เขามั่นใจวาระหวางจ3าวซานหลิงและเซี่ยอี้ต3องมี การตกลงกันอยางลับๆ แนนอน

“จัดวางเขตอาคม สกัดกั้นไมให3เขตแหงความตายนั่นบุกเข3ามาในหุบ เขาได3!” ฉีปKายลูตะโกนสั่งเสียงดัง “ด3านหลังของหุบเขานี้ก็คืออาจารยหลอม อาวุธจากตางถิ่นที่มารวมงานประเมิน ตอนนี้พวกเขากำลังหลอมอาวุธ หาก พวกเรายับยั้งเขตแหงความตายเอาไว3ไมได3จงสั่งความให3ลูกศิษยในสำนักที่เฝLา

ตรวจสอบแจ3งให3พวกเขาหยุดการหลอมอาวุธและถอนทัพออกจากนครฮวาง ทันที!”

ข3างกายเขาคือผู3แข็งแกรงของสำนักอาวุธที่ทุกคนวางทาพร3อมรับมือ เหมือนเผชิญหน3ากับศัตรูตัวฉกาจ

“ไมนึกเลยวาเจ3าศิษยทรยศผู3นี้จะมีชีวิตรอดกลับมาได3!”

“เขากล3ามาอาณาจักรต3าฮวาง เราต3องทำให3เขาได3แคมาแตไมได3 กลับไป พยายามฆาเขาเพื่อแก3แค3นให3กับอดีตเจ3าสำนักให3ได3!”

“จ3าวซานหลิงผู3นี้ปCนั้นสร3างหายนะครั้งยิ่งใหญเอาไว3 นึกไมถึงเลยวา เขาจะมาปรากฏตัวอีกครั้ง”

“……”

ผู3แข็งแกรงมากมายของสำนักอาวุธตางก็สบถดาด3วยความแค3นเคือง อาวุธวิเศษแตละชิ้นถูกควักออกมาทำให3รอบด3านของหุบเขามีหลากสีตระการ ตา เขตอาคมมหัศจรรยหลายชนิดก็ถูกสร3างขึ้นหมายสกัดกั้นการบุกโจมตีจาก เขตแหงความตาย

ทวาพวกผู3แข็งแกรงเหลานั้นกลับซอนตัวอยูหลังมานอาคมหลายชั้น เห็นได3ชัดวาหวาดกลัวตอเขตแหงความตายอยางมาก

……

เขตภูเขาไฟที่มอดดับ

เนี่ยเทียนมองหลุมขนาดใหญยักษจำนวนมากแล3วเอยถามวา “หลุม พวกนี้เกิดขึ้นได3อยางไร?”

ตงลี่เหลือบตามองหนึ่งครั้งก็พูดวา “กอนหน3านี้บนหลุมพวกนั้นคือ ตำหนักที่อยูของกระดูกขาวเผาโครงกระดูก ตำหนักกระดูกขาวของเผาโครง

กระดูกสร3างขึ้นจากกระดูกของสัตววิเศษและคนตางเผามากมาย เนื่องจากใน กระดูกยังคงมีพละกำลังหลงเหลืออยู สามารถนำมาหลอมอาวุธไว3ใช3ได3 ดังนั้น จึงถูกรื้อถอนออกไป”

“ตอนที่มาข3าก็บอกแล3ววาพื้นที่แหงนี้คือถิ่นของเผาโครงกระดูก เนื่องจากถูกผู3ฝJกลมปราณของแตละอาณาจักรมาสำรวจนับครั้งไมถ3วน ดังนั้น จึงไมเหลือแม3แตกระดูกสักชิ้น”

“พวกเรามาที่นี่ก็ไมต3องคาดหวังอะไรเพ3อเจ3อ หาสถานที่พักเท3าสัก แหงแล3วรอให3ความวุนวายของอาณาจักรต3าฮวางสิ้นสุดลงก็พอแล3ว”

กลาวจบนางก็เดินดิ่งไปหาสถานที่ที่สบายสำหรับการฝJกบำเพ็ญตบะ

เนี่ยเทียนหรี่ตาลง ยืนอยูที่เดิมนิ่งๆ

พอมาถึงที่แหงนี้ จุดแสงสีเขียวในผลึกโซเส3นเลือดของปราณเลือดสี เขียวก็ยิ่งสองแสงถี่มากขึ้น

กอนหน3านี้จุดแสงสีเขียวเหลานั้นจะเกิดความผิดปกติก็ตอเมื่อปราณ เลือดสีเขียวดูดซับเอาจิงชี่เลือดเนื้อที่เกิดจากเนื้อสัตววิเศษไปแล3วเทานั้น จากนั้นมันก็จะสงบลงอยางรวดเร็ว

ทวาพอมาอยูที่นี่ จุดแสงสีเขียวในผลึกโซเส3นเลือดกลับสองแสงไม หยุด

ด3วยเหตุนี้เขาจึงมั่นใจวาบางจุดของที่แหงนี้ต3องมีของบางอยางที่ทำ ให3จุดแสงสีเขียวเกิดความผิดปกติอยูแนนอน

ดังนั้นเขาจึงเดินเตรไปทั่ว ทั้งยังรับสัมผัสถึงจุดแสงสีเขียวในผลึกโซ เส3นเลือดอยางตอเนื่อง หมายจะค3นหาสิ่งที่ดึงดูดสายเลือดแหงชีวิตของเขาให3 เจอ

พื้นที่แหงนี้มีภูเขาไฟที่มอดดับแล3วกระจายตัวกันอยูเป>นจำนวนมาก บนพื้นดินก็มีหลุมลึกขนาดใหญให3เห็นทั่วทุกหนแหง

หลุมแตละหลุมล3วนเคยเป>นที่ตั้งของตำหนักกระดูกขาวเผาโครง กระดูกหลังหนึ่ง ทวาตอนนี้โครงกระดูกของสิ่งมีชีวิตเผาตางๆ ที่ถูกนำมาสร3าง เป>นตำหนักกระดูกขาวได3ถูกคนรื้อถอนไปหมดแล3ว

เนี่ยเทียนเดินไปทั่วอยางไร3จุดหมาย คอยใช3สายเลือดแหงชีวิตมารับ สัมผัสถี่ๆ แตกลับไมได3อะไรคืนมา

ตอนแรกตงลี่คิดแควาเขามีความใครรู3ตอถิ่นของเผาโครงกระดูกก็ เลยค3นหาไปทั่ว จึงไมได3สนใจเขา

แตผานไปครึ่งวัน ตงลี่พบวาเขายังคงเดินไปเดินมามั่วไปหมด คล3าย วากำลังค3นหาอะไรบางอยาง

ตงลี่จึงเดินมาหาแล3วพูดโจมตีเขาอยางไร3ซึ่งความเกรงใจ “นี่เจ3าคิด วาเผาโครงกระดูกยังมีของวิเศษอะไรทิ้งไว3 เวลาผานมาแล3วหลายพันปCก็ยังไมมี ใครค3นพบอยางนั้นรึ? เนี่ยเทียน หากเจ3าต3องการหาบางอยาง ข3าแนะนำเจ3าวา อยาเสียเวลาเปลาเลย เจ3าไมมีทางได3รับผลพวงอะไรกลับมาหรอกนะ”

เนี่ยเทียนไมได3สนใจนาง เขายังคงหรี่ตารับสัมผัสผานจุดแสงสีเขียว ในผลึกโซเส3นเลือดตอไป

ทิพยจักษุหลายข3างของเขาก็กระจายกันอยูแปดทิศ ชวยกันค3นหา อยางละเอียดเชนกัน

แตเขากลับคอยๆ ค3นพบวาผานไปพักหนึ่ง จุดแสงสีเขียวเหลานั้น กลับหยุดการสองแสงลง

เขาแอบตกใจ ดังนั้นจึงหยิบเนื้อสัตววิเศษออกมากินตอ รอจน เนื้อสัตววิเศษกลายมาเป>นจิงชี่เลือดเนื้อและถูกปราณเลือดสีเขียวดูดซับไปแล3ว เขาจึงไลหาอีกครั้ง

มีประสบการณหลายครั้งกอนหน3านี้ เขาจึงรู3วาทุกครั้งหลังจากที่ ปราณเลือดสีเขียวกินจิงชี่เลือดเนื้อเข3าไป จุดแสงสีเขียวถึงจะยิ่งมีชีวิตชีวา

ครั้งนี้ก็ไมใชข3อยกเว3น

เมื่อปราณเลือดสีเขียวเส3นนั้นดูดซับจิงชี่เลือดเนื้อที่เกิดจากเนื้อสัตว วิเศษไปจนเกลี้ยงแล3ว ปราณเลือดสีเขียวนั้นกลับยังเปCNยมล3นไปด3วยความ กระหายใคร

จุดแสงสีเขียวที่เดิมทีหยุดสองแสงพลันเปลงประกายวาบๆ คล3ายมี ทิศทางให3ตามหาอีกครั้ง

เขาจึงจำต3องรวบรวมพลังจิตเข3าไปในจุดแสงสีเขียวเพื่อตั้งใจ ตรวจสอบความลี้ลับมหัศจรรย

ผานไปพักใหญ เขาก็ลืมตาขึ้นมองไปยังอีกพื้นที่หนึ่ง

ตำแหนงที่จุดแสงสีเขียวเหลานั้นรับสัมผัสได3อีกครั้งกลับอยูหางจาก ที่นี่ไปไกลมาก!

นี่หมายความวาเจ3าสิ่งที่ชักนำสายเลือดแหงชีวิตของเขาไมได3อยูกับที่ แตลองลอยไปเรื่อย เคลื่อนไหวอยูตลอดเวลา!

การค3นพบนี้ยิ่งทำให3เขาตื่นตะลึง

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 447 มีรองรอยใหตามหา

ดังนั้นเนี่ยเทียนจึงนึกถึงเรื่องเลานั่นอีกครั้ง

ตามคำบอกของตงลี่ หลายรอยหลายพันป%ที่ผานมา มีคนหลายคนที่ อายุขัยใกลจะหมดซึ่งตางก็พกพาความหวังเสี้ยวหนึ่งมาเตร็ดเตรอยูใน อาณาจักรตาฮวาง หมายจะตามหาพื้นที่มหัศจรรย1ที่มีจิงชี่พืชหญาเขมขน ประดุจน้ำใหเจอ

ซึ่งในบรรดานั้นมีผูฝ6กลมปราณหลายคนที่เชี่ยวชาญธาตุไมซึ่งเคย สัมผัสเจอสถานที่ที่มีจิงชี่พืชหญาเขมขนในเวลาและพื้นที่ที่ตางกัน

เพียงแตวาพวกเขาไมมีใครสักคนที่สามารถขุดหาสถานที่มหัศจรรย1 แหงนั้นไดเจออยางแทจริง

ที่คำเลาลือไมไดรับการยอมรับก็เพราะสถานที่แหงนั้นเคยปรากฏขึ้น ในตำแหนงที่ตางกัน

ทวาตอนนี้เนี่ยเทียนเชื่อมั่นเต็มรอยวาสิ่งที่ชักนำความผิดปกติใหเกิด กับสายเลือดแหงชีวิตเขานั้นไมไดอยูนิ่ง แตเคลื่อนที่ไปอยางเงียบเชียบอยู ตลอดเวลา!

ทันใดนั้นเขาก็เริ่มเชื่อในความเป<นจริงของคำเลาลือ

ไมไดสนใจเสียงบนจากตงลี่ที่อยูขางกาย เขายืนยันทิศทางใหมจาก ระดับความมีชีวิตชีวาของจุดแสงสีเขียวมากมายที่อยูในผลึกโซเสนเลือด

กอนที่เขาจะยื่นนิ้วออกไปชี้ “พวกเราไปทางนั้นกัน”

ตงลี่หันหนาไปมองเขตภูเขาไฟมอดดับอีกพื้นที่หนึ่งที่เขาชี้ไปแลวพูด ดวยสีหนาไมเขาใจ “ในรัศมีรอยลี้รอบดานนี้ลวนเป<นถิ่นที่อยูเกาของเผาโครง

กระดูก พื้นที่ตรงนี้ลวนมีแตภูเขาไฟที่มอดดับแลว พวกเราอยูที่นี่กับไปที่นั่นจะ ตางกันตรงไหน?”

“หรือเจาคิดจริงๆ วาจะหาของบางอยางจากเผาโครงกระดูกเจอ จริงๆ?”

เนี่ยเทียนพยักหนา “ขารูสึกวามีความเป<นไปได”

“อยาฝDนไปหนอยเลย” ตงลี่เบปาก “หลายพันป%ที่ผานมา ผูฝ6ก ลมปราณนับพันนับหมื่นของเกาอาณาจักรในดินแดนดาวตกตางก็สำรวจที่แหง นี้อยางละเอียดไปแลว ขนาดตำหนักกระดูกขาวยังไมเหลือแมแตกระดูกสักชิ้น เจาจะยังหาอะไรเจออีก?”

“เจาจะมาหรือไมก็ตามใจ แตเอาเป<นวาขาไมยอมแพงายๆ จะลอง คนหาดูอีกครั้ง” เนี่ยเทียนยิ้มบางๆ กอนจะพุงตัวไปยังทิศทางที่สายเลือดแหง ชีวิตของเขารับสัมผัสได

เขาเองก็ไมกลายืนยันเหมือนกันวาเขาจะหาของสิ่งนั้นเจอผาน ทางการรับสัมผัสของสายเลือดแหงชีวิตหรือไม

ขณะเดียวกันเขาก็ไมกลายืนยันวาของสิ่งนั้น…ก็คือพื้นที่มหัศจรรย1ที่ คนมากมายในดินแดนดาวตกซึ่งใกลจะสิ้นอายุขัยพากันตามหา

นอกจากนี้เขาเองก็ไมอยากจะอธิบายใหตงลี่ฟDงวาสายเลือดแหงชีวิต ที่อยูในตัวเขาสามารถรับสัมผัสกับสิ่งนั้นได

“ไอคนบัดซบ!”

เห็นเขาลงมือโดยไมฟDงคำเกลี้ยกลอม ตงลี่ก็ดากราด แตก็ยังเลือกจะ ตามเขาไป

หลังจากนั้นเนี่ยเทียนก็คอยรับสัมผัสผานสายเลือดแหงชีวิตและ เปลี่ยนแปลงทิศทางไปอยางตอเนื่องเพื่อตามหาพื้นที่มหัศจรรย1แหงนั้นตอไป

ทวาเนื่องจากของสิ่งนั้นลองลอยไมอยูนิ่ง ทั้งยังเปลี่ยนตำแหนง ตลอดเวลา การคนหาของเขาจึงลำบากไมนอย

ไมนานเขาก็คอยๆ ออกหางมาจากถิ่นเกาของเผากระดูกและเดินไป ตามภูเขาไฟที่มอดดับ

ผานไปพักใหญ

เรือนกายที่ผอมแหงรางหนึ่งก็พลันมาเยือนถิ่นของเผากระดูก กอน จะนั่งลงไปในหลุมลึกแหงหนึ่ง

คนผูนี้ก็คือจาวซานหลิง

หลังจากที่เขาไปในหลุมนั้นแลว คลื่นหวงมิติที่ลี้ลับระลอกหนึ่งก็ไหล บาออกมาจากในรางของเขา

เขตอาคมหวงมิติหลายชั้นคลายคลื่นน้ำที่กระเพื่อมไหวแผไปรอบ ดานโดยมีเขาเป<นจุดศูนย1กลาง

ไมนานนักในหลุมที่เขาซอนกายอยูก็ถูกเขตอาคมหวงมิติหลายชั้นปก คลุม

ทั้งๆ ที่เขตอาคมหวงมิติที่มหัศจรรย1เหลานั้นดำรงอยูจริง แตกลับ มองไมเห็นดวยตาเปลา คนที่มีขอบเขตต่ำกวาเขตวิญญาณลงไป แมแตจะรับ สัมผัสไดยังทำไมได

เงาราง ปราณชีวิต ความเคลื่อนไหวทางพลังจิตวิญญาณของจาว ซานหลิงลวนถูกเขตอาคมหลายชั้นนั้นอำพรางไวหมด

หลังจากที่รายเวทเสร็จ จาวซานหลิงก็หลับตาลง รวบรวมพลังจิต วิญญาณและพลังวิญญาณทั้งหมดมาขับเคลื่อนเขตแหงความตายอยางเงียบ เชียบ

เขตแหงความตายคืออาวุธมหัศจรรย1ที่ถูกเขาสรางขึ้นมา ขอแคตัว เขาอยูในอาณาจักรตาฮวาง ไมวาจะซอนตัวอยูที่ไหน อาศัยความเชื่อมโยงที่มี กับเขตแหงความตาย เขาก็สามารถควบคุมมันไดอยางงายดาย

เขตแหงความตายยังเป<นวัตถุที่มีความพิเศษอยางถึงขีดสุด มันเป%Gยม ลนไปดวยพลังความตายที่ทำลายทุกสรรพสิ่งใหมอดมวย

ตอใหเป<นเขาเอง จนกระทั่งถึงทุกวันนี้ก็ยังไมสามารถควบคุมเขต แหงความตายไดอยางเต็มที่ และเขาก็ไมสามารถเขาไปตอสูในเขตแหงความ ตายได

ขณะที่เขาควบคุมเขตแหงความตายเพื่อกระตุนอานุภาพทั้งหมดของ มันออกมาก็จำเป<นตองมีสมาธิแนวแน ไมสามารถแบงใจไปอยูกับเรื่องอื่น

ขอแคอยูหางจากเขตแหงความตาย ไมปรากฏตัวอยูในเสนสายตา ของพวกฉีปIายลู เขาที่เป<นนายของเขตแหงความตายถึงจะมีสมาธิมากระตุน ความนากลัวของเขตแหงความตายออกมาไดอยางเต็มที่

และก็ดวยเหตุนี้ เขาจึงไมไดบินไปยังสำนักอาวุธพรอมกับเขตแหง ความตาย ทวากลับมาที่นี่เพื่อควบคุมการตอสูของเขตแหงความตายอยางลับๆ

เขาไมเชื่อใจใครทั้งนั้น

เขาและเซี่ยอี้เทพเพลิงก็แคมีขอตกลงรวมกันเทานั้น ขณะที่เขา ควบคุมเขตแหงความตายอยางเต็มกำลังจึงไมหวังใหใครมาเจอ เพื่อหลีกเลี่ยง ไมใหอีกฝJายฉวยโอกาสโจมตีตอนที่เขารายเวท

“ลำพังแคเขตอาคมเหลานั้นก็คิดจะสกัดกั้นเขตแหงความตายของขา งั้นหรือ? ฝDนเฟKGองของคนปDญญาออนแทๆ!”

หลังจากที่ทุกอยางเขารูปเขารอย จาวซานหลิงที่หลับตาลงก็แคน เสียงเย็นหนึ่งครั้ง ขับเคลื่อนเขตแหงความตายดวยจิตวิญญาณผานระยะ ทางไกลใหไปโจมตีการปLองกันที่พวกผูแข็งแกรงของสำนักอาวุธสรางขึ้น

……

“นี่คือที่ไหน?”

ผานไปอีกหนึ่งวัน เนี่ยเทียนก็หยุดชะงัก มองซากอาคารแตกหักเบื้อง หนาดวยสีหนางุนงง

ตรงตีนเขาของภูเขาไฟที่มอดดับลูกหนึ่งซึ่งอยูเบื้องหนาเขามีหอเรือน หินผุพังอยูหลายสิบหลัง

ทิพย1จักษุเกาขางบินวนไปหนึ่งรอบก็ยังสัมผัสไมไดถึงปราณของ สิ่งมีชีวิตใดๆ จากในหอเรือนหินผุพังเหลานั้น

“ขาเองก็ไมเคยมา แตนี่นาจะเป<นสำนักกระดูกขาว” ตงลี่มอง ประเมินอยูครูก็พูดอธิบายวา “สำนักกระดูกขาวคือสำนักผูฝ6กลมปราณแหง หนึ่งของเผามนุษย1 วากันวามีผูฝ6กลมปราณตางถิ่นคนหนึ่งเคยไดรับเคล็ดวิชา ของเผาโครงกระดูกไปจากถิ่นเผาโครงกระดูกที่พวกเราผานกันมากอนหนานี้”

“คนผูนั้นใชวิชาของเผาโครงกระดูกจนสืบหาเจอเวทลับในการชุบ หลอมกระดูก”

“ดังนั้นเขาเลยตั้งสำนักอยูที่นี่ และใชวิชาหลอมกระดูกที่เขาบรรลุมา สรางสำนักกระดูกขาว”

“ป%นั้นสำนักกระดูกขาวก็เป<นเพียงสำนักผูฝ6กลมปราณที่เล็กมากแหง หนึ่งในอาณาจักรตาฮวาง เวทลับการชุบหลอมกระดูกของเขาเป<นเหมือนวิชา นอกจารีตในสายตาของสำนักอาวุธและสำนักอื่นๆ”

“เพราะพรสวรรค1ที่เผามนุษย1ไดรับมีจำกัด วิชาหลอมกระดูกที่เขา บรรลุจึงไมสามารถทำใหขอบเขตของเขากาวหนาไปได”

“สุดทายขอบเขตของเขาก็หยุดอยูที่เขตลี้ลับชวงตน”

“หลังจากเขตแหงความตายของจาวซานหลิงถูกสรางขึ้นสำเร็จ สถานที่แรกที่มันลอยผานก็คือสำนักกระดูกขาวนี่แหละ”

“ดูเหมือนวาสำนักกระดูกขาวซึ่งรวมผูกอตั้งไวดวยจะสิ้นชื่อไปหมด ในเวลาสั้นๆ เพียงแคครึ่งชั่วยามเพราะฝ%มือของเขตแหงความตาย เจาสำนักที่ ชุบหลอมกระดูกเองก็ถูกเขตแหงความตายดึงดูดเขาไป ตายอนาถไมตางจาก พวกลูกศิษย1ในสำนักของเขา”

“แตวายังมีคนของสำนักเผากระดูกขาวบางสวนที่เนื่องจากป%นั้นไมได อยูที่นี่จึงหนีรอดมาได”

“พวกคนของสำนักกระดูกขาวที่โชคดีรอดชีวิตตางก็เป<นพวกไมได เรื่อง ไดแตอาศัยเวทลับหลอมกระดูกชนิดนั้นมาตามหากระดูกของคนเผาโครง กระดูกจากสถานที่ตางๆ ในอาณาจักรตา ฮวาง แลวนำกระดูกไปแลกมาเป<น หินวิเศษและวัตถุวิเศษก็เทานั้น”

“ออ” เนี่ยเทียนพยักหนารับแลวก็เดินเขาไปในถิ่นของเผากระดูก ขาว อาศัยการรับสัมผัสที่ออนจางจากสายเลือดแหงชีวิตตามหาตอไป

มาจนถึงเวลานี้จุดแสงสีเขียวกลางผลึกโซสายเลือดในปราณเลือดสี เขียวก็เกิดราเริงผิดปกติอยางเห็นไดชัด

อีกทั้งความถี่ในการสองแสงก็มากขึ้นกวาเดิม!

เนี่ยเทียนแนใจวาสถานที่มหัศจรรย1ที่ลองลอยไมอยูนิ่งนั้นนาจะอยูใน บริเวณใกลเคียงกันนี้!

ทวาทั้งๆ ที่ทิพย1จักษุเกาขางของเขาสำรวจบริเวณใกลเคียงอยาง ชัดเจน แตกลับมองไมเห็นถึงความมหัศจรรย1ใดๆ

มีเพียงระดับความมีชีวิตชีวาของสายเลือดแหงชีวิตของเขาเทานั้นที่ ชวยใหคอยๆ คลำหาไปทีละนิด หมายจะหาสถานที่มหัศจรรย1แหงนั้นใหเจอ

ตงลี่เดินตามมาดวยอาการเกียจคราน บางครั้งก็บนพึมสองสามคำ บอกวาเขาไมควรเสียเวลา จะเดินมั่วไปทั่วแบบนี้ก็สูหยุดตั้งใจฝ6กบำเพ็ญตบะ รอใหความโกลาหลของอาณาจักรตาฮวางสิ้นสุดลงยังจะดีเสียกวา

ไมนานนักเนี่ยเทียนก็มาถึงตีนเขา มาหยุดอยูขางธารน้ำสายหนึ่ง ดานหลังสำนักกระดูกขาว

ตอนที่เขาหยุดยืนอยูขางธารน้ำ เสนแสงสีเขียวในสายเลือดแหงชีวิต ของเขากลับพรางพราวผิดปกติ

ทวาสิ่งที่เขามองเห็น สิ่งที่ทิพย1จักษุสัมผัสไดกลับไมมีความผิดปกติ ใดๆ

แตเขากลับเชื่อมั่นวาสิ่งที่ชักนำใหสายเลือดแหงชีวิตของเขา เปลี่ยนแปลงตองอยูที่ใดที่หนึ่งใกลๆ นี้แนนอน!

สูดลมหายใจเขาลึกหนึ่งครั้ง เขาหลับตาลง กอนจะเชื่อมโยงพลังจิต เขากับทิพย1จักษุเกาขางแลวไลหาความผิดปกติรอบดานไปทีละคืบ

ผานไปพักใหญ ในที่สุดเขาก็มองเห็นความประหลาดจุดหนึ่งขางธาร น้ำ

ธารน้ำเสนนั้นไหลนิ่งไปเรื่อยๆ ทวามีธารน้ำจุดหนึ่งที่ขณะไหลริน กลับเหมือนหยุดชะงักกะทันหัน บนผิวน้ำยังเกิดเป<นคลื่นน้ำวนเล็กๆ

ทวาเพียงแคครูเดียวน้ำที่หยุดไหลนั่นก็ไหลรินตอไป น้ำวนที่เกิดขึ้นก็ หายวับไปดวย

เนี่ยเทียนไมยอมแพ รวบรวมสมาธิทั้งหมดไปไวตรงจุดนั้น ไมนาน เขาก็มองเห็นวาอีกจุดหนึ่งของธารน้ำตอนบนมีเหตุการณ1ประหลาดที่ เหมือนกับกอนหนานี้อยางไมมีผิดเพี้ยนเกิดขึ้น

ธารน้ำที่ไหลรินพลันหยุดชะงัก และน้ำวนลูกหนึ่งก็กอตัวขึ้นอยาง เงียบเชียบ

เนี่ยเทียนขยับรางพุงเขาไปยังน้ำวนที่กอตัวอยางรวดเร็วราวลูกธนูที่ แลนออกจากสาย

“ตูม!”

น้ำสาดกระเซ็น เทาทั้งคูของเนี่ยเทียนเหยียบอยูบนกอนหินกลางน้ำ น้ำวนลูกนั้นก็ถูกเหยียบกระจายไปดวย เมื่อใชใจรับสัมผัสเขาก็ยังไมคนพบ ความมหัศจรรย1อะไรอยูดี

ทวานาทีที่เขายืนอยูตรงนี้น สายเลือดแหงชีวิตของเขากลับผิดปกติ เขาไปใหญ

เขาพลันเงยหนาขึ้นมองเหนือหัว แลวอยูๆ ก็รับสัมผัสไดถึงบางอยาง!

“ตงลี่! เรียกหงส1ดำออกมาใหพาขาขึ้นไปบนฟLา!” เนี่ยเทียนตะโกน เสียงดัง

“ทำบาอะไรของเจา?” ตงลี่งงงัน

“เชื่อขาเถอะนา!” เนี่ยเทียนตวาดอีกครั้ง

“เจาประสาทกลับไปแลวหรือไร?!” ตงลี่ดาหนึ่งประโยค แตก็ยังคง เรียกหงส1ดำออกมาตามคำบอกของเขา ทั้งยังมาหยุดอยูขางกายเนี่ยเทียนและ หิ้วตัวเขาขึ้นมา

ดวงตาของเนี่ยเทียนจองเขม็งไปยังตนน้ำตาไมกะพริบ!

รอจนธารน้ำจุดหนึ่งหยุดไหลและมีน้ำวนกอตัวขึ้น เขาก็ตะโกนเสียง ดัง “ทองฟLาทางโนน! บินไปเร็วเขา!”

“อู!”

หงส1ดำพาเขาและตงลี่กลายรางเป<นสายฟLาสีดำเสนหนึ่งที่บินมาอยู ตรงทองฟLาจุดนั้นในชั่วพริบตา

นาทีถัดมาตงลี่และเนี่ยเทียนก็หูตาพราลาย โซซัดโซเซจมลงไปยัง ชองทางหวงมิติเสนหนึ่ง

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 448 สถานที่ในตำนาน!

“ตุบๆ!”

รางของเนี่ยเทียนและตงลี่สองคนกระแทกลงบนพื้นอยางแรง

หงส’ดำตัวนั้นหลังจากร,องเสียงเจ็บปวดหนึ่งครั้งก็หายวับเข,าไปในราง ของตงลี่

เนี่ยเทียนที่กระแทกลงมาจนเจ็บร,าวไปทั้งรางพลันผุดลุกขึ้นยืนแล,ว ตะโกนก,อง “ที่นี่แหละ!”

ตงลี่ฝ4นใจลุกขึ้นนั่งตัวตรง เพงสมาธิมองไปรอบด,าน แล,วนางก็ต,อง อึ้งงัน

สถานที่ที่นางและเนี่ยเทียนอยูคือพื้นที่รกร,างสีเหลืองเข,ม ไมมีพืช หญ,าขึ้นแม,แตต,นเดียว

ทวาเบื้องหน,าตรงจุดที่หางคนทั้งสองไปพันเมตรกลับมีป:ารกครึ้มแหง หนึ่ง ต,นไม,ทุกต,นที่นั่นล,วนสูงหลายร,อยเมตร เขียวชอุมใบขึ้นดกเป;นพุมเป;น พวง

อยูหางกันนับพันเมตรก็ยังมีจิงชี่พืชหญ,าที่เข,มข,นราวกับน้ำสงออกมา จากในผืนป:าแหงนั้น

เพียงแคสูดดมหนึ่งครั้ง ตงลี่ก็รู,สึกสดชื่นกระปรี้กระเปรา จิตใจโปรง โลงสบาย รางทั้งรางราวกับเป<=ยมล,นไปด,วยพลังชีวิต

เนี่ยเทียนเงยหน,าขึ้นมองปราณวิญญาณสีเขียวออนที่ลองลอยอยูกลาง อากาศคล,ายแถบผ,าสีเขียวหลายเส,น และในจุดลึกของปราณวิญญาณสีเขียว ออนเหลานั้นก็มีคลื่นห,วงมิติที่เดนชัดถูกสงออกมา

เขาพลันเข,าใจทันทีวาเขาและตงลี่สองคนเข,ามาที่นี่ผานคลื่นห,วง มิติที่อยูเหนือศีรษะ

ยืนอยูบนพื้นที่รกร,าง มองสถานที่มหัศจรรย’ที่มีต,นไม,ดึกดำบรรพ’ ขึ้นหนาแนน ความรู,สึกของเขานั้นรุนแรงกวาตงลี่เยอะมาก

ตอให,ยืนอยูเฉยๆ เขาก็ยังมองเห็นวาตอนที่ปราณวิญญาณสีเขียว ออนหลายเส,นนั้นลอยมาถึงข,างกายเขา มันก็ถูกเขาดูดซับเอามาอยางเป;น ธรรมชาติ

เขาเพงสมาธิมองก็เห็นวาปราณวิญญาณสีเขียวเป;นกลุมพุงตรง เข,าไปในน้ำวนพืชหญ,ากลางมหาสมุทรวิญญาณของเขาทันที

น้ำวนพืชหญ,าหมุนคว,างอยางบ,าคลั่ง ไมจำเป;นต,องให,เขาชักนำ มันก็สามารถดูดซับเอาจิงชี่พืชหญ,าที่บริสุทธิ์อยางถึงขีดสุดมาได,เองจนหมด!

เมื่อผานการหลอหลอมจากจิงชี่พืชหญ,า ของเหลวสีเขียวหยด หนึ่งก็คอยๆ กอตัวขึ้นมาตรงก,นน้ำวนพืชหญ,าลูกนั้น

ในอดีตเขาจำเป;นต,องใช,วัตถุดิบวิเศษที่มีธาตุไม,จำนวนมากถึงจะ สามารถสร,างหยดของเหลวที่แฝงเร,นไว,ด,วยสวนกลั่นพืชหญ,าขึ้นมาได,สักหยด หนึ่ง

ทวาตอนนี้เขากลับไมต,องทำอะไรสักอยาง เพียงแคอยูในเขตต,น สวรรค’ น้ำวนพืชหญ,าก็เป;นฝ:ายรับเอาแถบปราณวิญญาณสีเขียวออนเหลานั้น มาและกอตัวขึ้นเป;นหยดสวนกลั่นพืชหญ,าหนึ่งหยดด,วยตัวเองอยางรวดเร็ว

“นี่ นี่คือ?”

ตงลี่มองไปรอบด,าน สีหน,าคอยๆ ฟ4Fนคืนกลับมามีสติ ทวาขณะที่ พูดกลับยังอึกๆ อักๆ

“ถูกต,อง! ที่นี่ก็คือสถานที่ลึกลับในตำนานของอาณาจักรต,าฮวาง สถานที่มหัศจรรย’ที่มีจิงชี่พืชหญ,าเข,มข,นราวกับน้ำ!” เนี่ยเทียนกลาวเสียงหนัก

พอได,ยินประโยคนี้ เรือนกายเย,ายวนปH=นป:วนใจคนของตงลี่ก็สั่น สะท,านน,อยๆ

“เนี่ยเทียน เจ,า เจ,าหาที่แหงนี้เจอได,อยางไร?” นางตื่นเต,นสุดขีด “อีกอยาง เมื่อครูนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน? สถานที่แหงนี้ยังอยูในอาณาจักร ต,าฮวางอยูไหม?”

“นาจะไมอยูแล,ว” เนี่ยเทียนเองก็ตื่นเต,นอยางปกปIดไมมิด “ท,องฟJาตรงจุดนั้นที่ข,าให,เจ,าใช,หงส’ดำพาข,าพุงขึ้นไปนาจะเป;นเพียงแค ทางเข,าห,วงมิติหนึ่งที่ถูกซุกซอนเอาไว,เทานั้น และดูเหมือนวาทางเข,าห,วงมิติ นั้นจะลองลอยไปทั่วอาณาจักรต,าฮวาง ยากที่จะจับสังเกตได,”

“ที่ข,าพบเจอทางเข,านั้นก็เป;นเพราะความโชคดีโดยบังเอิญ เหมือนกัน”

“โชคดีโดยบังเอิญ?” ตงลี่แคนเสียง “โชคดีโดยบังเอิญจริงๆ นะ รึ?”

ดวงตาของนางวาววับรายสายฟJา จ,องมองมาจน เนี่ยเทียนแอบ หวาดหวั่น เขาก,มหน,ากลาววา “โชคดีโดยบังเอิญจริงๆ”

“คำพูดเหลวไหลของเจ,าข,าไมเชื่อแม,แตคำเดียว!” ตงลี่ถลึงตาใส เขา “ตอนอยูในถิ่นของเผาโครงกระดูก เจ,าก็เดินไปทั่วทุกแหงราวกับกำลังมอง หาอะไรบางอยาง ตอนนั้นข,ายังนึกไปวาเจ,าคงวาดหวังเพ,อเจ,อวาถิ่นของเผา โครงกระดูกจะยังมีสิ่งมหัศจรรย’ให,ขุดค,น ดูทาข,าคงจะไร,เดียงสาเกินไป”

“ตอนอยูในถิ่นของเผาโครงกระดูก สิ่งที่เจ,ามองหาอยูตลอดเวลา ก็คือที่แหงนี้กระมัง?”

“เมื่อครูนี้เห็นๆ กันอยูวาเจ,าสัมผัสได,ถึงความผิดปกติ ถึงได,ให,ข,า เรียกหงส’ดำออกมา พาเจ,าขึ้นไปบนท,องฟJาที่มีทางเข,าห,วงมิติลึกลับซอนอยู เป;นอยางนี้จริงหรือไม?”

เนี่ยเทียนหัวเราะแห,งๆ หนึ่งครั้งแล,วพยักหน,ารับ “นาจะใช ละมั้ง”

“ไหนวามาสิวาเจ,าอาศัยวิธีการใดถึงหาที่แหงนี้เจอ?” ตงลี่เห็นวา เขายอมรับ ดวงตาจึงเจิดจ,า “หลายพันป<ที่ผานมาไมรู,วามีคนที่อายุขัยใกล,จะ หมดกี่มากน,อยที่เดินทางไปทั่วอาณาจักรต,าฮวาง แทบจะพลิกทั้งอาณาจักร ต,าฮวางเพื่อตามหาที่แหงนี้ แตกลับไมเจออะไรสักอยาง”

“ทวาเจ,าที่เพิ่งจะมาถึงอาณาจักรต,าฮวางเป;นครั้งแรกกลับเจอ สถานที่แหงนี้ บอกมาสิวาเจ,าทำยังไงกันแน?!”

ตงลี่ยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต,น สายตาที่นางใช,มองเนี่ยเทียนเป;นประกาย สวางไสวราวดวงดาว ระหวางที่พูดไหลบอบบางของนางก็สั่นสะท,านน,อยๆ ไป ด,วย แสดงให,เห็นวายามนี้นางตื่นเต,นถึงขีดสุด

สำหรับคำถามที่ไมอยากตอบ เนี่ยเทียนยังคงรักษาความเงียบงัน อยางที่เคยเป;นมาตลอด

“ชางเถอะ ไมพูดก็ไมพูด!” เห็นทาทางแบบนี้ของเขาอีกครั้ง ตงลี่ ก็ขุนเคืองจนกัดฟHนกรอด แตกลับทำอะไรไมได,

นางปรับอารมณ’ตัวเองเล็กน,อย แล,วอยูๆ ก็หันไปมองจุดที่มีต,นไม, ดึกดำบรรพ’สูงเสียดฟJาแล,วกลาววา “จิงชี่พืชหญ,าของที่นั่นเข,มข,นอยางมาก! ในตำนานวากันวาสถานที่มหัศจรรย’มีผลไม,แหงชีวิตอยู! พวกเราไปดูกันดีกวา หากมีผลไม,แหงชีวิตอยูจริงๆ! เฮอๆ การเดินทางมาอาณาจักรต,าฮวางครั้งนี้ พวกเราก็รวยเละแล,ว!”

ในดินแดนดาวตก เลาลือกันมาตลอดวาผลไม,แหงชีวิตที่สามารถ เพิ่มอายุขัยได,คือสิ่งที่มีอยูในตำนานเทานั้น

ผู,ฝKกลมปราณที่เกงกล,าหลายคน เมื่อเจอกับจุดสิ้นสุดของ ขอบเขตก็จะต,องเผชิญสถานการณ’ยากลำบากอยางอายุขัยไมเพียงพอ เพื่อเพิ่ม อายุขัยให,มากขึ้น เกรงวาคนเหลานั้นก็คงยินดีจะเผาผลาญสมบัติของตัวเองจน ล,มละลายกันเลยทีเดียว

นางจึงรู,ดีถึงความล้ำคาของผลไม,แหงชีวิต

แม,แตบรรพบุรุษตระกูลตงของนางที่ในปHจจุบันนี้มีตบะเขต วิญญาณ ทวาก็ยังคงต,องเป;นกังวลเกี่ยวกับอายุขัยที่ไมมากพออยูทั้งวันคืน

หากนางสามารถนำผลไม,แหงชีวิตผลหนึ่งกลับไปจากที่แหงนี้ได, ตำแหนงและฐานะของนางในตระกูลตงก็จะเพิ่มขึ้นพรวดพราด และนางเองก็ จะได,รับของรางวัลอีกมากมายจากบรรพบุรุษทานนั้นที่เดิมทีก็โปรดปรานนาง มากอยูแล,ว!

“ผลไม,แหงชีวิต!”

เนี่ยเทียนพลันตัวสั่นสะท,าน มองไปยังพื้นที่ที่มีต,นไม,รกครึ้มเขาก็ พลันนึกไปถึงอูจี้อาจารย’ของเขา และยังมีหัวมูที่เคยชวยเหลือเขาหลายตอ หลายครั้ง

ไมวาจะเป;นอูจี้หรือหัวมูที่ถึงแม,จะมีขอบเขตสูงล้ำ ทวาอันที่จริง คนทั้งสองตางก็เป;นเหมือนผู,เฒาคนที่พวกเขาได,เจอกอนหน,านี้ซึ่งอายุขัยใกล, จะหมดลง

หากคนทั้งสองไมโชคดีได,อายุขัยมาเพิ่มเติม สักวันหนึ่งพวกเขาก็ จะต,องแกตายไป

ผลไม,แหงชีวิตก็คือวัตถุวิเศษที่สามารถทำให,อายุขัยของคนทั้ง สองเพิ่มขึ้นได, อยางน,อยก็ทำให,พวกเขาอยูได,อีกเป;นร,อยป

ผลไม,แหงชีวิตหนึ่งลูกชวยเพิ่มอายุขัยให,กับพวกเขา ซึ่งบางทีอาจ ทำให,พวกเขาข,ามผานปราการแหงขอบเขตจนเหยียบยางเข,าสูขอบเขตใหม และได,รับอายุขัยเพิ่มขึ้นอีกครั้งจนสามารถฝKกบำเพ็ญตบะตอไปได,

คิดมาถึงตรงนี้เขาก็เอยเสียงหนัก “หากมีผลไม,แหงชีวิตอยูจริง ข,าต,องการสองลูก!”

“ข,าก็ต,องการลูกหนึ่ง!” ตงลี่พูดเสียงดัง

“หวังวาพวกเราจะโชคดีมากพอจนพบผลไม,แหงชีวิตสามลูก” เนี่ยเทียนยิ้มน,อยๆ และหมายจะรวบรวมพลังจิตวิญญาณสร,างทิพย’จักษุขึ้นมา ใหมเพื่อตรวจสอบความมหัศจรรย’ของพื้นที่เบื้องหน,า

ตอนที่เขาบินเข,ามายังที่แหงนี้ ทิพย’จักษุเก,าข,างของเขาไมได,เข,า มาด,วย พวกมันยังคงลองลอยอยูใกล,ๆ กับสำนักกระดูกขาวของอาณาจักรต,า ฮวาง

ทวาก็ไมรู,เพราะเหตุใด เมื่อเขาพยายามจะสร,างทิพย’จักษุเก,าข,าง กลับเหมือนจะถูกพลังงานบางอยางของที่นี่รบกวนจนไมสามารถสร,างขึ้นมาได, สำเร็จ

แม,แตกระแสจิตของเขาที่พอปลดปลอยออกไปก็ขาด ความสามารถในการรับสัมผัสอยางที่เคยเป;นมา

“แปลกจริง ตอนที่พลังจิตของข,าลอยออกไปกลับเหมือนคนตา บอดที่มองไมเห็นอะไรสักอยาง” เขาขมวดคิ้ว ยังนึกไปวารางกายตัวเองเกิด ปHญหา

ตงลี่ได,ยินเชนนั้นก็พยายามใช,กระแสจิตรับสัมผัส จากนั้นจึงพูด วา “ข,าก็เหมือนเจ,า!”

“ชางมันเถอะ จะอยางไรที่นี่คงไมมีคนที่มีชีวิตโผลออกมาหรอก” เนี่ยเทียนคิดอยูครูหนึ่งก็พูดวา “ไป! พวกเราไปดูในผืนป:าแหงนั้นกัน พยายาม หาผลไม,แหงชีวิตให,เจอ!”

“ตกลง!” ตงลี่เองก็เข,าใจได,ทันทีวาการที่กระแสจิตของนางเกิด ความผิดปกตินาจะเป;นเพราะความพิเศษของที่แหงนี้

คนทั้งสองจึงขยับไปข,างหน,าอยางรวดเร็ว

ยิ่งเข,าไปใกล,ผืนป:า ปราณวิญญาณสีเขียวออนเหมือนแถบผ,าที่ ลอยอยูกลางอากาศก็ยิ่งมีมาก น้ำวนพืชหญ,าในรางของเนี่ยเทียนก็เขมือบกลืน จิงชี่พืชหญ,าเหลานั้นอยางบ,าคลั่ง

เมื่อมาถึงชายป:า มองเห็นต,นไม,ดึกดำบรรพ’ใหญยักษ’ที่ปกคลุมไป ทั่วฟJาดิน เนี่ยเทียนก็กลาววา “ระวังตัวหนอย”

ตงลี่พยักหน,ารับและก็ตั้งทาพร,อมตอสู, ไมกล,าประมาท

ทวาเมื่อเท,าของเนี่ยเทียนและตงลี่สองคนเหยียบเข,าไปในผืนป:า อยางแท,จริง พื้นที่ตรงนั้นกลับไมได,เป;นสีเหลืองเข,มอีกตอไป แตถูกปกคลุมไป ด,วยดินสีเขียวขจี และต,นไม,เกาแกต,นหนึ่งที่มีขนาดเกือบร,อยเมตรซึ่งอยูใกล, คนทั้งสองมากที่สุดก็พลันขยับไหว

นาทีถัดมาต,นไม,ยักษ’นั่นก็ราวกับเปลี่ยนมาเป;นกระบี่แหลมคมที่ ทิ่มแทงเข,าหาตงลี่

เนี่ยเทียนที่ยืนอยูกับตงลี่กลับไมใชเปJาหมายของต,นไม,เกาแกนั่น กิ่งไม,ทั้งหมดที่แทงลงมากลับไมมีสักกิ่งเดียวที่ตรงเข,ามาหาเขา

ตงลี่พลันหน,าเปลี่ยนสี ไมเพียงแตสร,างพลังวิญญาณสีดำทะมึน ขึ้นมาเป;นโลปJองกันตัว ยังหยิบเอาโลกระดูกสัตว’ออกมาด,วย

“เคร,งๆๆ!”

กิ่งไม,ที่แหลมคมแทงลงบนโลกระดูกสัตว’ โลนั้นพลันมีสะเก็ดไฟ กระเซ็นออกมา และสงเสียงโลหะดังกังวาน

ตงลี่ร,องอู,อี้อยูในลำคอคล,ายถูกโจมตีอยางหนัก รางของนางถอย กรูดไปข,างหลัง

เมื่อรางของนางกระแทกลงไปบนพื้นดินรกร,างสีเหลืองเข,ม กิ่งไม, มากมายที่แทงเข,ามาหานางกลับหยุดชะงักและไมพุงเข,ามาโจมตีอีก

“ทำไมเจ,าถึงไมถูกโจมตี?” ตงลี่ถลึงตาใสเนี่ยเทียน

เนี่ยเทียนมีสีหน,างงงัน ยืนอยูใต,ต,นไม,ดึกดำบรรพ’นั้น เงยหน,า มองกิ่งไม,แหลมคมที่เมื่อสูญเสียเปJาหมายไปก็คอยๆ หดกลับคืนไปที่เกาแล,วพูด วา “ข,าก็ไมรู,เหมือนกัน”

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 449 ถูกจำกัด

พอเหยียบเขาไปในผืนแผนดินที่ถูกปกคลุมดวยตนไมเขียวขจี ปราณ เลือดสีเขียวในรางของเนี่ยเทียนก็ลอยลองไปทั่วหองหัวใจของเขาอยางตอเนื่อง

ผลึกโซเสนเลือดจำนวนมากที่กอตัวกันขึ้นเป1นปราณเลือดสีเขียวตาง ก็สงแสงแวววาวคลายงูวิเศษตัวเรียวเล็กที่ขยับเขยื้อนอยางบาคลั่ง

แสงสีเขียวมากมายที่อยูกลางผลึกโซสายเลือดลวนสาดแสงเจิดจา

เพียงแคยืนอยูนิ่งๆ เนี่ยเทียนก็ยังมองเห็นวาปราณวิญญาณสีเขียว หลายกลุมบินเขามาในน้ำวนพืชหญาของเขาอยางรวดเร็ว

ตรงกนของน้ำวนพืชหญามีหยดของเหลวหลายหยดที่เกิดจากสวน กลั่นพืชหญาซึ่งกอตัวเขาดวยกันอยางรวดเร็ว

ตนไมใหญยักษ7สูงรอยเมตรขางกายเขามีใบขึ้นหนาแนนเป1นพุมราว รมคันโตที่ปกคลุมทองฟ9าไปครึ่งหนึ่ง

เขาที่ยืนอยูใตตนไมใหญนั้นไมเพียงแตไมรูสึกถึงความอันตราย กลับ ยังรูสึกปลอดภัยอยางมากราวกับถูกตนไมใหญปกป9องเอาไว

เขามีความรูสึกอยางแรงกลาวาในจุดลึกของผืนป;าแหงนี้มีวัตถุอยาง หนึ่งที่กำลังดึงดูดปราณเลือดสีเขียวเสนนั้นของเขา

“ขาไมเชื่อเรื่องอาถรรพ7หรอกนะ!”

และเวลานี้เอง ตงลี่ที่ไมไดรับคำตอบอยางที่ตองการจึงพุงเขามาอีก ครั้ง

แสงวิเศษพรางพราวถูกกรอกเทเขาไปยังโลกระดูกสัตว7ของนาง สวน นางก็มองตนไมใหญนั้นดวยสายตาเย็นชา

ทวาอยูๆ เหตุไมคาดคิดก็เกิดขึ้น!

ตนไมยักษ7ที่มองขามการดำรงอยูของเนี่ยเทียนกลับเป@ดฉากโจมตีอีก ครั้งเพราะการกระทำของตงลี่

กิ่งไมตรงแนวหลายกิ่งพลันกระแทกลงบนโลกระดูกสัตว7ของตงลี่ดัง “ตึงๆๆ”

ตงลี่กัดฟBนกรอด ฝDนทนรับแรงกดดันเอาไว ยังพยายามเดินหนาตอ โดยไมฟBงคำหามปรามจากเนี่ยเทียน

เบื้องหนามีตนไมดึกดำบรรพ7อีกตนที่หนาใหญยิ่งกวาตนเดิมพลันเกิด การขานรับ

กิ่งไมที่แหลมคมประดุจกระบี่จึงฟาดลงมาจากฟ9าแลวโจมตีเขาหา ตงลี่อีกครั้ง

ตงลี่ใชโลกระดูกสัตว7ตานทานเอาไว

“ตึง ตึง!”

ตงลี่ที่ถือโลถูกกิ่งไมโจมตี มือทั้งคูปวดปรา ดูกินแรงอยางเห็นไดชัด

ฝEเทาของนางที่กาวขึ้นหนาอยางฮึกเหิมไมเพียงแตตองหยุดชะงัก ทันที ทั้งยังถอยรนออกมาอีกหลายกาวดวย

เนี่ยเทียนเห็นวานางเดินขึ้นหนามาทีละกาว แตกลับตองถอยออก จากพื้นที่ที่พืชหญาสีเขียวปกคลุมอีกครั้ง และเมื่อนางพนพื้นที่สีเขียวไป กิ่งไม ที่โจมตีนางถึงจะหยุดลงกะทันหัน และคอยๆ ดึงกลับคืนไปอีกครั้ง

บนพื้นดินแหงแลงสีเหลืองเขม ตงลี่หอบหายใจ กัดฟBนถลึงตาใสเนี่ย เทียนแลวพูดซ้ำอีกครั้ง “ทำไมเจาถึงไมถูกโจมตี”

เนี่ยเทียนตอบกลับดวยใบหนาไรเดียงสา “บางทีอาจเป1นเพราะ วิชาการฝGกตนของขามีพลังพืชหญารวมอยูดวยกระมัง?”

“ผีนะสิถึงจะเชื่อ!” ตงลี่แคนเสียงเย็น “หลายรอยหลายพันปEที่ผาน มา คนที่ฝGกวิชาพืชหญาเชนเจา หรือแมแตคนที่ฝGกฝนคาถาพืชหญาอยางเดียว ก็มีไมรูกี่คนที่อายุขัยใกลจะหมดจนตองมาตามหาที่แหงนี้ในอาณาจักรตาฮวาง สุดทายคนเหลานั้นก็ตองมาแกตายอยูในอาณาจักรตาฮวางโดยไมไดรับผลพวง ใดๆ กลับไป”

“เหตุใดเจาที่เพิ่งมาอาณาจักรตาฮวางเป1นครั้งแรกถึงเจอที่แหงนี้ได งายดายนัก?”

“เจาไมตองบอกขานะวาที่เจาคนพบที่นี่เพราะอาศัยพลังพืชหญา เหมือนกับคนเหลานั้น? คนเหลานั้นมีขอบเขตสูงกวาเจา มีความเขาใจตอพลัง พืชหญาลึกซึ้งกวาเจาไมรูตั้งเทาไหร?”

“พวกเขาทำไมได เหตุใดเจาถึงทำได?”

เนี่ยเทียนลูบคลำจมูกแลวก็หัวเราะแหงๆ อีกสองที “อาจเพราะวาขา คอนขางโชคดี”

“เลิกใชมุขนี้กับขาไดแลว!” ตงลี่แคนเสียงพูด

เนี่ยเทียนยกคิ้วขึ้นแลวพลันพูดวา “เอาอยางนี้ก็แลวกัน อยางไรซะ เจาก็เขาไปไมได ถาอยางนั้นก็สูใหขาเขาไปคนเดียว หากในจุดลึกของป;าแหงนี้ มีผลไมแหงชีวิตอยูจริงๆ ขาจะเก็บมาใหเจาผลหนึ่งก็แลวกัน”

“อยาหวังวาจะทิ้งขาไวได!” ตงลี่ไมเห็นดวย

ไมรอใหเนี่ยเทียนเอยเกลี้ยกลอมอีกครั้ง นางก็ใชพลังจิตสื่อสารกับ หงส7ดำทันที หมายจะเรียกใหหงส7ดำออกมาพานางบินขึ้นฟ9าเพื่อขามตนไมดึก ดำบรรพ7ที่เป1นสิ่งกีดขวางเหลานี้ไป

แตนาเสียดายก็คือไมวานางจะเรียกขานอยางไร วิญญาณสัตว7หงส7ดำ ที่ถูกนางชุบหลอมตัวนั้นก็ไมยอมขยับตัว

“แมแตเจาก็ไมยอมชวยขารึ?”

นางแอบสบถดาแลวก็ฝDนรวบรวมพละกำลังที่เหลืออยูบุกเขามาในป;า แหงนั้นอีกครั้ง

“รอเดี๋ยว”

เนี่ยเทียนเห็นวาเกลี้ยกลอมนางไปก็ไมไดผลจึงลังเลอยูครูหนึ่งแลว เป1นฝ;ายเดินออกมาจากป;า

เขามาหยุดอยูขางกายตงลี่ หัวเราะเบาๆ หนึ่งครั้งแลวจึงพูดวา “เอา อยางนี้แลวกัน ขาจะลองดูวาจะพาเจาเขาไปดวยกันไดหรือไม”

“หมายความวาไง?” ตงลี่ไมเขาใจ

“ป;าแหงนี้คอนขางจะแปลกประหลาด เจาเองก็มองออกแลว ตนไม พวกนั้นเอาแตโจมตีเจา แตไมมองขาเป1นเป9าหมาย” เนี่ยเทียนครุนคิดพลางพูด ไปดวย “เจาลองขยับเขามาแนบชิดกับขาดูไหม?”

เขาเริ่มตระหนักไดวาที่ตนไมโบราณไมโจมตีเขาบางทีอาจไมใชเพราะ จิงชี่พืชหญาที่อยูในมหาสมุทรวิญญาณของเขา

ก็เป1นอยางที่ตงลี่พูด หลายรอยหลายพันปEที่ผานมามีผูที่เชี่ยวชาญ พลังพืชหญาจำนวนนับไมถวนเดินคนหาไปทั่วอาณาจักรตาฮวาง ทวาก็ยังไม คนพบที่แหงนี้

ที่เขาพบที่แหงนี้ไดนั้นก็ใชวาจะอาศัยพลังพืชหญาที่เขาฝGกฝน

——เขาอาศัยปราณเลือดสีเขียวที่แฝงเรนความลี้ลับของพลังชีวิต เสนนั้นตางหาก

และเขาก็เชื่อวาที่เขาไมถูกตนไมเหลานั้นโจมตีก็นาจะเป1นเพราะ ความมหัศจรรย7ของปราณเลือดสีเขียวเสนนั้น

“แนบชิดกับเจา?” ตงลี่อึ้งงัน กอนที่ดวงตาคูงามจะมีคลื่นแสง ประหลาดกระเพื่อมไหว “ตองชิดแคไหนถึงจะได?”

“เจาจับมือกับขากอน ลองเอารางทอนบนแนบติดกับขาดู” เนี่ย เทียนเสนอแนะ

ตงลี่กัดริมฝEปากลางเบาๆ แลวอยูๆ ก็หัวเราะออกมา “เจาคงไมไดจง ใจจะแตKะอั๋งขากระมัง?”

เนี่ยเทียนกระแอมหนึ่งที กอนจะเหลือบตามองนาง “เจาในตอนนี้มี หนาตาธรรมดา ขาไมมีอารมณ7จะหลอกเอาเปรียบเจาหรอกนะ”

“ออ รังเกียจที่หนาขาไมสวยใชไหม?” ตงลี่กลอกตาใสเขา ทันใดนั้น นางก็กระชากหนากากลง เผยโฉมหนาแทจริงที่งามล้ำออกมา “แบบนี้ดีขึ้น ไหม?” นางพูดพรอมยิ้มหวานหยด ทั้งยังเป1นฝ;ายเดินเขามาคลองแขนเนี่ย เทียนอยางโจงแจง

วินาทีที่นางกระชากหนากากลง ดวงตาเนี่ยเทียนพลันเปลงประกาย ถูกโฉมหนางามเป1นเอกของนางดึงดูด

ตงลี่ที่ยิ้มหวาน ระหวางที่พูดกลิ่นหอมก็รวยรินออกมา ดวงตาคูงาม คลายซอนแฝงอารมณ7ออนหวานไวอยางลึกล้ำทำใหคนมองเคลิบเคลิ้มจมจอม อยูในนั้นจนแทบไมอยากฟDMนตื่นขึ้นมา

“ดีขึ้นมากเลย แบบนี้ดีมากจริงๆ” เนี่ยเทียนตอบกลับไปโดยไมรูตัว

“ไปกันเถอะ!” ตงลี่พลันแคนเสียงเย็น รอยยิ้มบนใบหนาถูกเก็บ กลับคืนไปหมด “จำไววาตองปกป9องขาใหดี หากเจากลาฉวยโอกาสเอาเปรียบ ขาก็อยามาโทษวาขาไมออมมือ แลวเจาจะไดเห็นดีกันแน!”

ทิ้งประโยคขมขูไวแลวนางก็เป1นฝ;ายดึงรั้งเนี่ยเทียนใหเดินเขาไปยัง ป;าลึกที่ตนไมเขียวขจีปกคลุมอีกครั้ง

ขณะที่เหลืออีกกาวหนึ่งถึงจะเขาไปขางในนั้น นางพลันหยุดชะงัก สูดลมหายใจเบาๆ แลวเหยียบเขาไปพรอมกับเนี่ยเทียน

“ตึง!”

นาทีที่เทาทั้งคูของนางเหยียบลงไปบนพื้นดิน กิ่งไมบนตนไมใหญก็ พลันพุงตรงออกมา

ตงลี่หนาเปลี่ยนสีทันใด

แตเนี่ยเทียนกลับสังเกตไดวาทิศทางที่กิ่งไมพุงเขามาคือรางกายอีก ครึ่งหนึ่งของนาง

ตงลี่คลองแขนและแนบรางสวนบนเขากับรางเขา เนื่องจากถูกเขาอำ พรางไวใหจึงไมถูกตนไมใหญโจมตี

การคนพบนี้ทำใหเนี่ยเทียนเขาใจทันทีวาความคิดของเขานั้นถูกตอง แลว

“พี่สาว หากเจาแนบชิดกับขาทั้งราง บางทีก็อาจจะไมถูกโจมตีแลว” เนี่ยเทียนเอยเตือนตงลี่ที่ยกโลกระดูกสัตว7ขึ้นมาเตรียมป9องกันตัวดวยน้ำเสียง แผวเบาโดยที่รางกายไมขยับเขยื้อน

ตงลี่พลันมีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมาทันที

ในที่สุดนางก็สังเกตเห็นวากิ่งไมแหลมคมที่พุงเขามาแทงนาง เล็งมา แคที่รางกายทอนลางของนางเทานั้น

และขณะที่กิ่งไมเหลานั้นจะเขามาถึง นางก็กัดฟBนกรอดแลวตัดสินใจ กระทำการที่นาอายอยางหนึ่งทันที

เห็นเพียงวาเรือนกายที่อวบอิ่มยั่วยวนอารมณ7ของนางพลันยายมาอยู ดานหนาเนี่ยเทียน นางและเนี่ยเทียนยืนเผชิญหนากัน กอนที่มือเทาทั้งคูของ นางจะพรอมใจกันโอบรัดไปบนรางเนี่ยเทียนกลายมาเป1นเหมือนลูกจิงโจที่แนบ ติดอยูบนรางเนี่ยเทียน

มือทั้งคูของนางคลองคอของเนี่ยเทียน ขาเรียวยาวก็โอบรัดไปบนเอว ของเขา ตลอดทั้งรางเขาไปหดซุกอยูในออมอกของเนี่ยเทียน

“กอดขาเอาไว!” นางซุกตัวไวที่หนาอกของเนี่ยเทียน กัดฟBนพูดเบาๆ

“ฟBOบๆ!”

และเวลานี้เอง กิ่งไมแหลมคมสองกิ่งก็ตรงเขามาทิ่มแทงยังแผนหลัง ที่เป@ดเปลือยของตงลี่

“เร็วเขา!” ตงลี่พูดดวยความรอนใจ

เนี่ยเทียนพลันคืนสติกลับมา มือทั้งคูจึงโอบประคองไวที่แผนหลัง ของตงลี่เบาๆ ทั้งยังมองไปยังกิ่งไมแหลมคมทั้งสองนั้นดวยสายตาเย็นชา

พูดแลวก็แปลก นาทีที่มือทั้งคูของเขาวางลงบนแผนหลังของตงลี่ กิ่ง ไมที่เห็นๆ อยูวาจะแทงลงมายังหัวใจดานหลังของ ตงลี่กลับหยุดชะงัก กะทันหัน

กิ่งไมทั้งสองลอยตัวนิ่งคลายกำลังมองหาอะไรบางอยาง

ตงลี่ในเวลานี้ขดตัวอยูตรงหนาอกของเนี่ยเทียน มือและขารัดพันอยู บนลำคอและเอวของเขาราวกับงูรัดเหยื่อ

นางทั้งเขินอายทั้งหวาดกลัว กังวลวาจะยังถูกโจมตี รูสึกถึงเพียง ความหวาดหวั่นเสียวสันหลัง

กิ่งไมทั้งสองนั้นลอยนิ่งอยูนานมากคลายมองไมเห็นเป9าหมาย สุดทายจึงคอยๆ หดกลับไป

เนี่ยเทียนที่ตื่นเตนไมเป1นสุขเชนกันพอเห็นกิ่งไมทั้งสองหดกลับไป แลวถึงไดแอบผอนลมหายใจ พูดกับหญิงสาวที่หอยอยูบนหนาอกของตัวเอง ดวยทาทางแปลกประหลาดวา “เจานี่ฉลาดจริงๆ”

เมื่ออยูภายใตทาทางนี้ ตงลี่และเนี่ยเทียนจึงเหมือนเป1นทารกที่ ตัวติดกัน แขนและขาของนางตางก็แนบติดไปกับรางของเนี่ยเทียน

มองเผินๆ เหมือนนางและเนี่ยเทียนรวมเป1นรางเดียวกัน

“รีบพาขาไปหาผลไมแหงชีวิตในป;าเร็วเขาเถอะ!” ตงลี่แอบกัดฟBน ซุกหัวอยูตรงหนาอกของเขา ฟBงเสียงหัวใจที่เตนมีพลังของเขาหัวใจนางก็พลัน เกิดความวุนวายเป1นครั้งแรก นางไมกลาแมแตจะเงยหนามองสายตาหยอกเยา ของเนี่ยเทียน ไดแตพูดอยางขุนเคือง “หากเจากลาฉวยโอกาสเอาเปรียบขา ขา จะไมมีทางปลอยเจาไวแน!”

“เห็นๆ กันอยูวาเจาเอาเปรียบขาเหอะ?” เนี่ยเทียนหัวเราะเสียงดัง กอนจะกาวเทายาวๆ เดินไปขางหนา

@@@@30@@@@

เลมที่ 15 บทที่ 450 ผลไมแหงชีวิต!

เบื้องใตตนไมดึกดำบรรพ% เนี่ยเทียนที่โอบอุมตงลี่ดวยทวงทาแปลก ประหลาดกำลังเดินไปขางหนาอยางเชื่องชา

ตงลี่ซุกหนาอยูตรงหนาอกของเนี่ยเทียน แรกเริ่มนั้นนางรูสึกอกสั่น ขวัญแขวน กลัววาจะถูกตนไมยักษ%พวกนั้นโจมตีอีกครั้ง

รอจนเนี่ยเทียนเดินมาไดพักหนึ่ง นางไดยินเสียงหัวใจที่เตนอยาง แข็งแรงทรงพลังของเนี่ยเทียน และไมถูกตนไมยักษ%โจมตีอีก นางถึงไดคอยๆ วางใจลงได

นางเมมริมฝ8ปาก แอบกัดฟ:นไมเอยคำใด

นางทำใจยอมรับกับทวงทาที่ทำใหนางรูสึกอับอายอยางถึงที่สุดนี้ ไมไดเทาไหรนัก มักจะตองระวังตัวอยูตลอดเวลา กลัววาเนี่ยเทียนจะฉวย โอกาสทำตัวเหลวไหล

ในสมองของนางเองก็เกิดจินตนาการเตลิดเป<ดเป<งไปไกล อดนึกไป ถึงตอนที่ไดใกลชิดกับเนี่ยเทียนเมื่อครั้งอยูในป=าลึกของอาณาจักรเลี่ยคง และ อยูเหนือทะเลสาบของอาณาจักรอั้นหมิงไมได

ไมนานนางก็เริ่มพบวาอันที่จริงแลวนางไมไดรูสึกแยตอการที่ได ใกลชิดทางกายกับเนี่ยเทียน

การคนพบนี้ทำใหนางเขินอายอยางมากจนตองแอบดาตัวเอง

แนบสนิทชิดเชื้อกันถึงเพียงนี้ นางไมเพียงแตไดยินเสียงหัวใจเตนของ เนี่ยเทียน ยังไดกลิ่นของชายชาตรีผูแข็งแกรงที่เป?นเอกลักษณ%มาจากตัวของ เนี่ยเทียนดวย

ฟ:งเสียงหัวใจของเนี่ยเทียนเตน ดมกลิ่นบนรางของเขา นางก็รูสึก สบายใจอยางถึงที่สุด

ราวกับวาขอแคยังอยูในทานี้ อันตรายทุกอยางลวนไมดำรงอยูอีก ตอไป

เนี่ยเทียนที่กาวเดินไปขางหนาแมจะคิดจินตนาการไปไกล แตเขาก็ ปรับอารมณ%ไดอยางรวดเร็ว

เขาใครครวญอยูเงียบๆ และคอยๆ ตระหนักไดวาที่ตงลี่ไมถูกตนไม ใหญโจมตีอีกครั้ง บางทีอาจเป?นเพราะวาบนรางของเขาแผปราณเลือดออก มาปกคลุมรางของอีกฝ=ายไวจนมิด

ในจิงชี่เลือดเนื้อที่มาจากเลือดเนื้อและกระดูก อันที่จริงมีปราณ สายเลือดแหงชีวิตที่ซอนเรนอยูในรางกายของเขารั่วไหลออกมาดวยเล็กนอย

ปราณสายเลือดแหงชีวิตที่แฝงเรนอยูทำใหเขาไมถูกตนไมยักษ%โจมตี เมื่อลอมวนอยูบนรางของตงลี่ก็ทำใหตงลี่หลีกพนอันตรายนั้นดวย

“สายเลือดแหงชีวิต ผลไมแหงชีวิต…”

เขายิ่งเชื่อมากขึ้นเรื่อยๆ วาระหวางสองอยางนี้ตองมีความเชื่อมโยงที่ ลึกลับบางอยางอยูแนนอน

เขาสามารถหาที่แหงนี้เจอ ไมถูกตนไมยักษ%โจมตี ทุกอยางนี้ก็ลวน อาศัยสายเลือดแหงชีวิตในรางกายทั้งสิ้น

มองตนไมยักษ%หลายตนที่สูงนับรอยเมตร เขารูสึกสบายใจอยางมาก ยิ่งเดินลึกเขาไปเรื่อยๆ จิงชี่พืชหญาสีเขียวออนเหลานั้นก็ยิ่งถูกหลอหลอมให บริสุทธิ์มากยิ่งขึ้น

จิงชี่พืชหญาเป?นกลุมๆ ลอยเขาในมหาสมุทรวิญญาณ และยังคงกอ ตัวขึ้นมาเป?นหยดพืชหญาจำนวนมากกวาเดิม

เขามีความรูสึกวาขอแคตัวเขาอยูที่นี่ ไมตองทำอะไรสักอยาง เมื่อ หลายวันผานไป พลังพืชหญาในน้ำวนพืชหญาของเขาก็ตองบรรลุไปถึงขอบเขต ที่ใกลจะฝ=าทะลุขั้นเล็กๆ อยางแนนอน

คำบอกที่วาจิงชี่พืชหญาเขมขนราวกับน้ำนั้น แทจริงแลวไมใชคำเลา ลือเพอฝ:น แตเป?นเรื่องที่ดำรงอยูจริง

และเขาก็พาตงลี่เดินหนาตอไปดวยทาทางเชนนี้ คนทั้งสองรักษา ความเงียบงัน รับฟ:งเสียงหัวใจของกันและกัน และเนี่ยเทียนก็เริ่มเดินเขาไป กลางป=าลึกทีละนิด

ไมรูวาเดินมานานเทาไหร อาจจะครึ่งวันหรืออาจจะแคหนึ่งสองชั่ว ยาม ในที่สุดเนี่ยเทียนก็พาตงลี่เขามาถึงจุดลึกของป=า

กานรากใตดินที่เรียวยาวของตนไมดึกดำบรรพ%จำนวนมากลวนทอด ยาวไปยังแองน้ำตื้นเขินแหงหนึ่ง น้ำในแองนั้นเป?นสีเขียวขุนคลั่ก

กลางแองน้ำมีตนไมเล็กๆ สีเขียวตนหนึ่งที่สูงเทาตัวคน

กิ่งเล็กๆ สีเขียวเขมหนาเทาแขนคน เปลือกของกิ่งไมเต็มไปดวย ลวดลายซับซอนมหัศจรรย%ทั้งยังสองแสงสีเขียวแวววาว

บนกิ่งไมมีใบไมสีเขียวออนหนาแนน กลางพุมใบเขียวชอุมมีผลไม ขนาดเทากำป:Fนสี่ลูกหอยตองแตง

ผลไมสี่ลูกนั้นเป?นสีเขียวประดุจหยก โปรงแสงแวววาว ดานในมีคลื่น แสงสีเขียวเปลงวูบวายคลายแฝงเรนไวดวยพลังแหงชีวิตของฟGาดินที่ลี้ลับที่สุด

ยืนอยูหางแองน้ำตื้นเขิน มองตนไมเล็กๆ สีเขียวตนนั้น มองเห็น ผลไมสี่ลูกที่อยูระหวางพุมใบหนาแนน ในที่สุดเนี่ยเทียนก็หยุดชะงัก

บัดนี้เขามองเห็นอยางชัดเจนวาปราณเลือดสีเขียวเสนนั้นไดบุกฝ=า ออกมาจากหัวใจของเขาอยางบาคลั่งโดยที่เขาควบคุมไมได

ผลึกโซสายเลือดหลายเสนที่อยูในปราณเลือดสีเขียวตางก็สองแสง เจิดจานาตะลึง

ปราณเลือดสีเขียวพุงมาตามหลอดเลือดของเขาจนมาโผลอยูที่กลาง ฝ=ามือขางขวา

มือขวาของเขาเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงชาๆ เสนลายมือของเขา กลายมาเหมือนลายที่อยูบนตนไมกลางแองน้ำ แลวก็เปลงแสงสีเขียวแวววาว ดวยเชนกัน

ปราณเลือดสีเขียวพุงฝ=าออกมาจากกลางฝ=ามือของเขาอยางตอเนื่อง แตกลับไมสามารถบินออกมาจากนิ้วมือ ไมสามารถสลัดหลุดพนไปจากกลางฝ=า มือของเขาได

ทวาพลังงานระลอกหนึ่งที่แฝงเรนไปดวยความกระหายใครของ สายเลือดสีเขียวเสนนั้นก็คลายจะกำลังกระตุนใหเนี่ยเทียนเขาไปเด็ดผลไม โปรงใสสีเขียวทั้งสี่ลูกนั่น

เนี่ยเทียนสูดลมหายใจอยางตอเนื่อง ฝHนขมกลั้นความตื่นเตนในใจลง ไป กอนจะหันมาพูดกับตงลี่วา “ขาคิดวาพวกเราถึงที่ที่ตองการตามหาแลว”

ตงลี่ที่ซุกหนาอยูตรงหนาอกของเนี่ยเทียนพอไดยินเชนนั้นในที่สุดก็ เงยหนาขึ้นมาจากหนาอกของเขา แลวมองไปรอบดานดวยความระมัดระวัง เล็กนอย

แลวตงลี่ก็คนพบอยางรวดเร็ววาสิ่งมหัศจรรย%ไดปรากฏอยูดานหนา ของเนี่ยเทียน ดานหลังของนาง

นางบิดลำคอไปมองจึงเห็นแองน้ำตื้นๆ นั่นทันที และก็เห็นตนไมเล็ก สีเขียวรวมไปถึงผลไมสี่ลูกที่งอกออกมาจากตนไมนั่นดวย

“ตนไมแหงชีวิต! ผลไมแหงชีวิตสี่ลูก!”

แทบจะชั่วขณะเดียวกับที่หันไปเห็น เรือนกายที่ยังคงขดตัวอยูใน ออมอกของเนี่ยเทียนก็สั่นสะทานอยางรุนแรง

“ตนไมที่มีผลไมแหงชีวิตงอกออกมาก็คือตนไมแหงชีวิตรึ?” เนี่ย เทียนจองไปยังตนไมเล็กสีเขียวนั้นแลวกลาววา “ตนไมแหงชีวิตคืออะไร?”

“ไมรูเหมือนกัน ขาก็ไมคอยเขาใจนัก” ตงลี่สายหนาติดๆ กัน กอน จะอุทานเรงรอน “ขารูแควาผลไมแหงชีวิตงอกจากตนไมแหงชีวิต ทวาตนไม แหงชีวิตคืออะไรกันแน เกิดขึ้นมาไดดวยเหตุใด ขากลับไมรูสักอยาง”

กลาวมาถึงตรงนี้นางก็พลันฮึกเหิมจึงตะโกนเสียงดัง “เนี่ยเทียน! สถานที่แหงนี้มีผลไมแหงชีวิตสี่ลูก ขาตองการแคลูกเดียวก็พอแลว! เมื่อได ผลไมแหงชีวิตหนึ่งลูก ขานำกลับไปมอบใหบรรพบุรุษทานนั้นของตระกูลตง แคนี้ตำแหนงของขาในตระกูลตงก็มั่นคงแลว! นับแตวันนี้เป?นตนไป ไมวาทาน บรรพบุรุษจะมอบของใหขามากนอยแคไหน พวกคนในตระกูลยอมไมกลา ปากมากอีกแนนอน!”

บรรพบุรุษทานนั้นของตระกูลตงรักและเอ็นดูนางมากมาตั้งแตนางยัง เล็ก วิญญาณสัตว%หงส%ดำตัวนั้นของนางก็เป?นบรรพบุรุษทานนั้นที่จับมาได แลว นำมาผสานรวมเขาในรางของนาง

ทวาตระกูลก็มีกฎของตระกูล ตอใหเป?นบรรพบุรุษตระกูลตงก็ยังไม สามารถเลือกที่รักมักที่ชังไดเกินหนาเกินตานัก

หากตงลี่คิดจะโดดเดนขึ้นมาในตระกูลตงก็จำเป?นตองอาศัยความ ขยันหมั่นเพียรของตัวเอง จำเป?นตองพิสูจน%ตัวใหคนในตระกูลเห็น

กฎนี้เดิมทีบรรพบุรุษผูกอตั้งตระกูลตงเป?นคนกำหนดเอาไว แมแต บรรพบุรุษคนป:จจุบันของตระกูลก็ยังไมสามารถเอาทรัพยากรมาใชกับตงลี่ได มากเกินไปนัก

ทวาหากตงลี่สามารถนำผลไมแหงชีวิตหนึ่งลูกกลับไปใหบรรพบุรุษ ทานนั้น ทำใหอายุขัยของบรรพบุรุษตระกูลตงเพิ่มขึ้น นั่นก็จะเป?นอีกเรื่อง

ผลไมแหงชีวิตคือวัตถุในตำนานของตลอดทั้งดินแดนดาวตก หาก ตงลี่นำผลไมแหงชีวิตหนึ่งลูกกลับไปได บรรพบุรุษทานนั้นก็จะสามารถมอบ ทรัพยากรมหาศาลใหกับตงลี่ไดอยางเป<ดเผยโดยที่คนอื่นๆ ก็ไมกลาพูดอะไร มากอีก

“ผลไมแหงชีวิตสี่ลูก!” ดวงตาทั้งคูของเนี่ยเทียนเป?นประกาย

ตงลี่ตองการแคลูกเดียว ผลไมแหงชีวิตอีกสามลูกเขาสามารถ ครอบครองไดหนึ่งลูก อีกสองลูกแบงใหกับอูจี้อาจารย%ของเขาและหัวมูเพื่อ คลี่คลายป:ญหาที่รบกวนพวกเขามานานหลายป8!

ความคิดทั้งหมดมาถึงตรงนี้เขาก็เริ่มอดรนทนไมไหว เตรียมจะพุงตัว เขาไปเก็บผลไมแหงชีวิต

“ระวังหนอย จะมีเหตุการณ%ผิดปกติอะไรเกิดขึ้นอีกหรือเปลา?” หลังจากความตื่นเตนผานไป ตงลี่ก็สงบอารมณ%ไดอยางรวดเร็ว นางกลาววา “ไมวาจะเป?นสถานที่แหงใดก็ตามในฟGาดินแหงนี้ที่ใหกำเนิดวัตถุวิเศษก็มักจะมี อันตรายรายแรงติดตามมาดวยเสมอ เมื่อครูนี้เจาก็มองเห็นแลว ตนไมยักษ% พวกนั้น…สามารถกลายมาเป?นอาวุธสังหารไดทุกเมื่อ”

นางไดยินตำนานเกี่ยวกับวัตถุวิเศษในฟGาดินมามากมาย และทุกตำนาน ก็ลวนเกี่ยวของกับความตาย

สถานที่หลายแหงที่มีวัตถุมหัศจรรย%ถือกำเนิดขึ้น หากไมมีสิ่งดุ รายเป?นผูควบคุมดูแล สถานที่แหงนั้นก็ตองเต็มไปดวยคายกลแปลกประหลาด หรือไมก็มีหวงมิติที่ป:Mนป=วน

นางกังวลวาตอนที่เนี่ยเทียนไปเก็บผลไมแหงชีวิต สถานที่แหงนี้ จะกลายมาเป?นการลอบสังหารที่กำจัดนางและเนี่ยเทียนไปในชั่วเสี้ยววินาที

เนี่ยเทียนที่ขมกลั้นความปรารถนาในใจมาตลอดเวลาก็กังวลวา จะมีอันตรายที่ลึกลับเกิดขึ้นกะทันหันเชนกัน พอไดยินนางเตือนเชนนี้เขาจึงยิ่ง ระวังตัวมากกวาเดิมอยางเห็นไดชัด

แองน้ำหางจากเขาไปหลายเมตร และเขาก็ไมไดเหยียบลงไปใน แองน้ำแหงนั้น

เขาวิเคราะห%ระยะหาง ครุนคิดอยูชั่วครูก็พูดวา “ขาจะบินไป กลางอากาศ วินาทีที่บินไปนั้นก็จะเก็บเอาผลไมแหงชีวิตมาเลย!”

กลาวจบ เขาก็เริ่มสรางสนามแมเหล็กยุงเหยิงขึ้นมาแลวรวบรวม พลังวิญญาณตางธาตุใหกลายมาเป?นเกราะปGองกัน

ทวาเขาไมขยับยังดี พอสรางสนามแมเหล็กยุงเหยิงเป?นโลปGองกัน แลวก็คลายจะไปกระตุนความเดือดดาลของสถานที่แหงนี้ทันที!

เพราะปราณของเขาถูกโลพลังวิญญาณตางธาตุกลบทับ ตนไม ยักษ%ที่ลอมรอบแองน้ำจึงพลันพุงเขามาโจมตีเขาราวกับเป?นบา

กิ่งไมบางกิ่งเป?นเหมือนกระบี่ที่แหลมคม บางกิ่งเป?นเหมือนแสที่ ยาวเหยียด พุงเขามาโจมตีมากมายนับรอยนับพัน ยั้วเยี้ยแนนขนัด

จากปราณที่กิ่งไมเหลานั้นสงมาทำใหเนี่ยเทียนเกิดความ หวาดกลัว มองเห็นการโจมตีที่เกิดขึ้นเขาก็รูดีวาตัวเองไมสามารถปGองกันอะไร ไดเลย และนาทีถัดมาก็อาจตองเอาชีวิตมาทิ้งไวที่นี่

“ผิดแลว!” ตงลี่มองออกถึงความผิดปกติจึงรีบพูด “เจาไมตองทำ อะไรทั้งนั้น! วางการปGองกันทั้งหมดลง ทำเหมือนเมื่อครูนี้!”

เนี่ยเทียนพลันคืนสติ

กอนหนาที่กิ่งไมแนนขนัดเหลานั้นจะพุงมาโดน เขาก็ใชความเร็ว ที่มากที่สุดถอนโลพลังวิญญาณและดึงสนามแมเหล็กกลับมาอยางรวดเร็ว

และนาทีที่โลปGองกันวิญญาณกับสนามแมเหล็กยุงเหยิงหายไป กิ่ง ไมที่เป?นเหมือนกระบี่และหนามแหลมซึ่งพุงเขามาโจมตีก็พลันคางอยูกลาง อากาศ

กิ่งไมสิบกวากิ่งที่อยูใกลสุดไดแทงเขาไปในลำคอเนี่ยเทียนแลว หาชุน อีกกิ่งหนึ่งก็เกือบจะแทงมาถึงหนาผากของตงลี่

เนี่ยเทียนและตงลี่สองคนเหมือนนักโทษที่ถูกกิ่งไมนับพันนับหมื่น กักตัวเอาไว พวกเขาถูกโอบลอมอยางแนนหนาจนแมแตลมก็เล็ดรอดออกไป ไมได ขอแคกลาขยับแมเพียงนิดก็จะถูกแทงทะลุรางจนตายทันที

คนทั้งสองตกใจจนตัวแข็งทื่อ มองไปยังกิ่งไมแหลมคมที่อยูใน ระยะประชิดดวยความหวาดกลัว ไมกลากระดุกกระดิก

@@@@30@@@@