ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 43 สร้างชัยชนะอันมั่นคง

เลือด้สด้สีเขียวเข้มพุ่งทะลักทลายขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งจาก รอยแยกระหว่างทวนยาวสีทองและพื้นน้ำาแขมง

เสียงร้องคำารามของกิ้งก่าด้ินที่ลอยมาจากจุด้ลึกใต้ด้ิน ด้ัง อื้ออึงสั่นสะเทือนแก้วหู!

พื้นน้ำาแขมงผืนนั้นเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กิ้งก่าด้ินที่ กำาลังพลุ่งพล่านคั่งแค้นถูกกระตุ้นสัญชาตญานความดุ้ร้าย พลันโผล่ พรวด้ออกมา

พันเทามีประสบการในการต่อสู้มากกว่าพวกเจียงเหมียว อย่างเหมนได้้ชัด้ พอเหมนว่าเมื่อแทงทวนลงไปแล้วเลือด้สด้พวยพุ่งขึ้น มาจากใต้ด้ิน เขากมรู้ทันทีว่าการวิเคราะห์ของเนี่ยเทียนนั้นถูกต้อง!

บนใบหน้าเขาเตมไปด้้วยความปิติยินด้ีล้นเหลือ ด้วงตาสี ด้ำาพลันเปลี่ยนมาเป็นสีทองเข้ม!

คลื่นพลังวิญญาณมหาศาลระลอกหนึ่งระเบิด้ออกมาจาก มือข้างที่ถือทวนของเขา เขาด้ึงทวนออกมารวด้เรมวราวสายฟอาเลมบ จากนั้นกมแทงสวบลงไปที่พื้นอีกครั้ง!

แสงสีทองจ้าบาด้ตาเปล่งประกายออกมาจากจากทวนยาว อีกครั้ง ทำาให้เนี่ยเทียนจำาต้องหลับตาลงอีกรอบ

“สวบ!”

เสียงเด้ิมด้ังออกมาจากทางฝ่ายของพันเทา เสียง ร้องโหยหวนด้้วยความเจมบปวด้ของกิ้งก่าด้ินกมด้ังตามมาติด้ๆ

“หึ! ในที่สุด้กมหาเจ้าเจอเสียที!”

พันเทาที่โจมตีสุด้กำาลังสองครั้งแสยะปากเป็นรอยยิ้มชั่ว ร้าย ความมั่นใจเพิ่มขึ้นมาก เขาด้ึงทวนออกมาแล้วแทงทะลวงซ้ำาลง ไปอีก

ทว่ากิ้งก่าด้ินที่เสียเปรียบสองครั้งติด้กมตั้งตัวได้้แล้วเช่นกัน มันรู้แล้วว่าร่องรอยของตัวเองถูกเปิด้เผย

กิ้งก่าด้ินที่บาด้เจมบสาหัสไม่คิด้จะต่อสู้จนตัวตายกับพันเทา ทำาท่าจะหด้ตัวกลับลงไปใต้ด้ินอีกครั้ง

“เอาะ!”

พันเทามีสีหน้าตะลึง เขามองเหมนว่าน้ำาแขมงที่ปูด้นูนขึ้นสูง กำาลังห่างออกไปไกลอย่างรวด้เรมว

กิ้งก่าด้ินที่เป็นสัตว์วิเศษระด้ับสองมีสติปัญญามากพอ การ ที่ร่างถูกแทงเป็นรูถึงสองครั้ง น่าจะทำาให้มันไม่กล้าอยู่ต่อเพื่อสู้รบอีก แล้ว

และกิ้งก่าด้ินกมหนีไปทั้งอย่างนี้!

“เจิ้งรุ่ย! เจ้าไม่ต้องมาแล้ว กิ้งก่าด้ินตัวนั้นหนีไปแล้ว! ฮ่าๆ! มันหนีไปแล้วจริงๆ ด้้วย!” พันเทาฮึกเหิม โบกสะบัด้ทวนยาวสี ทองตะโกนร่ำาร้องด้้วยความยินด้ี

เขาพูด้เช่นนี้ เด้มกหนุ่มสาวทุกคนที่เป็นกังวลว่าจะถูกกิ้งก่า ด้ินลอบโจมตีจากใต้ด้ินกมพากันห้าวเหิม

ไม่มีการคุกคามจากกิ้งก่าด้ิน พวกเขากมไม่ต้อง พะวงหน้าพะวงหลัง ต่อสู้ได้้อย่างกล้าหาญคึกคัก!

เนี่ยเทียนสังเกตเหมนว่าพวกเขาทุกคนไม่ก้มลงไปมองที่เท้า อีกแล้ว แต่ทุ่มเทพลังรับมือกับสัตว์วิเศษที่อยู่เบื้องหน้าอย่างสุด้ ความสามารถ

“หา! กิ้งก่าด้ินหนีไปแล้ว?” เจิ้งรุ่ยที่ช่วยอันอิ่งต่อสู้กับงู เหลือมน้ำาแขมงยักษ์กมตื่นเต้นเช่นกัน “พี่เทา! เก่งมากเลย! คราวนี้ทุก คนหากรอด้ตายไปได้้กมล้วนเป็นความด้ีความชอบของพี่! ฮ่า ไม่เสีย แรงที่เป็นพี่เทา! น้องอย่างข้านับถือยิ่งนัก!”

มีเจิ้งรุ่ยมาช่วย อันอิ่งจึงไม่ลำาบากอีกต่อไป และสามารถ หันไปมองพันเทาได้้หนึ่งครั้ง

นางไม่รู้สถานการณ์อย่างละเอียด้ แต่นางรู้ว่าพันเทาย่อม ไม่พูด้จาเหลวไหลเป็นแน่ ในเมื่อพันเทาพูด้ว่ากิ้งก่าด้ินหนีไปแล้ว กม แสด้งว่านั่นต้องเป็นเรื่องจริง

พันเทาสามารถโจมตีให้กิ้งก่าด้ินหนีกระเซอะกระเซิงไปได้้ ถือว่าอยู่นอกเหนือการคาด้การณ์ของนาง นางจึงรู้สึกด้ีใจจากใจจริง

“พันเทา มองไม่ออกเลยนะเนี่ยว่าเจ้าจะมีฝีมือขนาด้นี้!” นางเอ่ยชื่นชมอย่างไม่มีกัก

“พี่ใหญ่พัน! ท่านเก่งจริงๆ คราวนี้โชคด้ีเพราะมีท่าน แท้ๆ!” ใบหน้าเลมกที่ตื่นเต้นของเจียงเหมียวแด้งก่ำา

“คนของหอหลิงเป่าไม่ธรรมด้าด้ั่งคำาร่ำาลือ พี่ใหญ่พัน พวก เรานับถือท่าน!”

“ขอบคุณพี่ใหญ่พันมาก!”

เด้มกหนุ่มเด้มกสาวคนที่เหลือต่างกมเปล่งเสียงชื่นชมพันเทา กันเกรียวกราว ปิติยินด้ีเป็นอย่างยิ่ง

พันเทาที่ได้้รับคำาชมมากมาย หัวเราะแห้งๆ อย่าง กระอักกระอ่วน หันไปมองเนี่ยเทียนโด้ยอัตโนมัติ

คนอื่นไม่รู้ แต่ตัวเขาเองย่อมรู้ด้ีว่าที่สามารถโจมตีกิ้งก่าด้ิน ได้้นั้น อันที่จริงแล้วเนี่ยเทียนต่างหากถึงจะเป็นกุญแจสำาคัญ

หากไม่ได้้เนี่ยเทียนบอกทิศทางที่อยู่ของกิ้งก่าด้ินที่แม่นยำา ให้กับเขา เขากมไม่สามารถทำาให้กิ้งก่าด้ินเจมบหนักขนาด้นี้ และยิ่งไม่

สามารถทำาให้กิ้งก่าด้ินหนีหัวซุกหัวซนเพราะไม่อาจสู้ได้้แบบนี้ แน่นอน

กิ้งก่าด้ินนั่น เพราะคาด้ไม่ถึงว่าจะมีคนรู้ที่ตั้งของมัน ถึงได้้ ไม่มีการตั้งรับเลยแม้แต่นิด้เด้ียว

กมเหมือนกับที่มันลอบโจมตีฉินซุ่นและจู่ฟาง มันกมถูกพัน เทาใช้วิธีลอบโจมตีตอกกลับไปเฉกเช่นเด้ียวกัน มิฉะนั้น ต่อให้มัน เผยตัวออกมาสู้กับพันเทาอย่างเตมที่ กมคงไม่แพ้ย่อยยับขนาด้นี้

เพราะว่าพลังที่แท้จริงของมันนั้นแขมงแกร่งยิ่งกว่าพันเทา

พันเทาที่รู้สึกไม่สบายใจ มองไกลๆ ไปยังเนี่ยเทียน พบว่า เนี่ยเทียนกำาลังชูนิ้วโปองขึ้นสูงให้กับตน เป็นท่ามือที่แสด้งถึงการ ชื่นชม

ในด้วงตาของเนี่ยเทียน ไม่มีการเย้ยหยันอยู่แม้แต่นิด้เด้ียว มีเพียงการอวยพรอย่างจริงใจ

เพราะเนี่ยเทียนรู้แน่ชัด้ด้ีว่า แม้ว่าการที่เขาหาตำาแหน่ง ของกิ้งก่าด้ินได้้จะเป็นจุด้สำาคัญ ทว่าหากพันเทาไม่ลงมืออย่างเด้มด้ เด้ี่ยว เขากมไม่มีแรงเหลือไปต่อกรกับกิ้งก่าด้ินนั่นได้้

ในการต่อสู้ครั้งนี้ อันที่จริงแล้วเขากับพันเทาต่างกมี บทบาทที่สำาคัญกันทั้งคู่

พอกิ้งก่าด้ินที่ซุกซ่อนตัวอยู่ในที่มืด้ ลงมือโหด้เหี้ยมต่อ เนื่องมาหนีหายไป สถานการณ์การต่อสู้จึงพลิกผันไปในพริบตา

และยามนี้ เนื่องจากพลังกายและใจของเขาถูกใช้ไปสิ้นจน สภาพแทบจะทรุด้โทรม แต่เนื่องจากการหนีไปของกิ้งก่าด้ิน เขาจึง คลายใจได้้ในที่สุด้ รู้ว่าวิกฤตร้ายแรงได้้ผ่านพ้นไปแล้ว

“เหอเหอ”

พันเทาที่มองออกถึงความชื่นชมในด้วงตาของเนี่ยเทียน มุมปากยกยิ้ม รอยยิ้มนี้…เรียกว่าเป็นความชื่นบานและด้ีใจที่ออกมา จากใจจริง

เขาพยักหน้าเบาๆ ให้กับเนี่ยเทียน ทั้งสองคนแลกเปลี่ยน สายตาที่ต่างฝ่ายต่างเข้าใจกันโด้ยไม่จำาเป็นต้องพูด้ออกมา

“พี่เทา! อย่ามัวยืนเฉยอยู่สิ รีบมาช่วยพวกเรากำาจัด้งู เหลือมน้ำาแขมงยักษ์เรมวเข้าเถอะ!” เจิ้งรุ่ยเตือนด้้วยเสียงอันด้ัง

“มาแล้ว!” พันเทาหัวเราะร่าเสียงด้ัง

ทว่าขณะที่เขากำาลังจะเคลื่อนตัวออกไป คิ้วกมพลันกระตุก สังเกตเหมนสีหน้าที่ย่ำาแย่ของเนี่ยเทียน

“ถงฮ่าว! เจ้าไม่ต้องสนใจสัตว์วิเศษที่นี่ รีบไปช่วยเนี่ย เทียน คุ้มครองเขาก่อน ท่าทางเขาไม่ค่อยด้ี” พันเทาสั่งความด้้วย สีหน้าเคร่งขรึม

หลังจากที่กิ้งก่าด้ินหนีไป ถงฮ่าวเป็นผู้เด้ียวที่ไม่มีท่าทาง ฮึกเหิมยินด้ี ใบหน้าเขายังคงเตมไปด้้วยความหวาด้ผวาพรั่งพรึง

เพราะเขารู้ด้ีว่า หากพันเทาไม่ได้้มาตรงนี้ เขากมจะกลาย เป็นเปอาหมายต่อไปของกิ้งก่าด้ิน เขา…จะถูกกิ้งก่าด้ินกัด้ตาย

ตอนนี้เขายังคงหวาด้กลัวไม่คลาย

เขาที่ถูกพันเทาออกคำาสั่ง เหลือบตามองเนี่ยเทียนหนึ่งครั้ง เมื่อเขาพบว่าเนี่ยเทียนนั่งอยู่บนพื้นด้้วยใบหน้าซีด้ขาว ท่าทางโรย แรงหมด้กำาลัง เขากมขมวด้คิ้วฉับ เหมนได้้ชัด้ว่าไม่ยินด้ีอย่างยิ่ง

เขาไม่รู้ว่าคนที่ช่วยเขาอย่างแท้จริง กมคือเนี่ยเทียน

แต่ตอนนี้ ขณะที่ทุกคนล้วนต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตาย เนี่ย เทียนกลับนั่งอยู่บนพื้น…

นี่ทำาให้เขารู้สึกไม่สบอารมณ์เลมกน้อย

—เขาคิด้ว่าเนี่ยเทียนไม่ได้้ออกแรงอะไรเลย

“ถงฮ่าว! เจ้าได้้ยินที่ข้าพูด้หรือไม่?” พันเทาถลึงตาใส่

“อ้อ ข้ารู้แล้ว จะไปเด้ี๋ยวนี้แหละ” เขาถึงเพิ่งตอบรับ

ในสายตาของเขา พันเทาเป็นคนช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เขา รับน้ำาใจยิ่งใหญ่นี้มาจากพันเทา

ด้ังนั้นขอแค่เป็นคำาสั่งของพันเทา ไม่ว่าในใจเขาจะยินด้ี หรือไม่ แต่เขากมจะเชื่อฟังทำาตามคำาสั่งให้สำาเรมจ

ไม่นานเขากมาหยุด้อยู่ข้างกายเนี่ยเทียน

“เจ้าเป็นอะไรไป? ไม่เป็นไรใช่ไหม?” เขาถามลวกๆ

“เกิด้เรื่องขึ้นนิด้หน่อยกมเลยหมด้แรงเลมกน้อย” เนี่ยเทียน ไม่ได้้อธิบายอะไร เพื่อไม่ให้พันเทาที่ได้้รับคำาชื่นชมไม่หยุด้รู้สึก ลำาบากใจ “ขอบคุณมากที่มาปกปองข้า”

“ไม่ต้องเกรงใจ ข้ากมแค่ทำาตามคำาสั่งของพี่ใหญ่พัน เท่านั้น” ถงฮ่าวสีหน้าเยมนชา เขาจ้องเนี่ยเทียนอยู่ครู่หนึ่ง อยู่ๆ กมพูด้ ขึ้นด้้วยน้ำาเสียงแปลกแปร่ง: “ก่อนหน้านี้เจ้าช่างพูด้ได้้น่าฟังนัก บอกทุกคนว่าไม่ต้องหวาด้กลัว แต่เจ้า…ทำาไมถึงได้้ตกใจจนกลายมา เป็นสภาพนี้ได้้?”

ท่าทางของเนี่ยเทียนโรยแรง สีหน้าซีด้เผือด้ มองดู้แล้ว เหมือนคนที่ตกใจกลัวจริงๆ

เขาเชื่ออย่างมากว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับการคุกคามจากงู เหลือมน้ำาแขมงยักษ์และกิ้งก่าด้ิน เนี่ยเทียนที่มองไม่เหมนทางรอด้ที่จะ มีชีวิตอยู่ จึงตกใจจนเสียขวัญขนาด้นี้

“ฮ่าๆ” เนี่ยเทียนหัวเราะเสียงด้ังก่อน แต่ไม่ได้้โต้เถียง เขา เองกมคร้านจะอธิบายอะไรให้หมอนี่ฟัง

“เจ้านี่กมแค่ปากเก่งเท่านั้นเอง” ถงฮ่าวพึมพำาหนึ่งประโยค ตอนที่มองมายังเนี่ยเทียนอีกครั้ง บนใบหน้าของเขาเตมไปด้้วยความ ดู้หมิ่น

“งูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์กมหนีไปแล้วเหมือนกัน!”

“สัตว์วิเศษตัวอื่นล้วนถอยไปหลบในจุด้ลึกของเกาะน้ำา แขมง!”

“ฮ่า! พวกเราชนะแล้ว ทำาเอาพวกมันตกใจจนหนีกันไป หมด้เลย!”

ทันใด้นั้นเด้มกหนุ่มสาวทุกคนกมพากันไชโยโห่ร้องขึ้นมา

เนี่ยเทียนหันไปมองถึงได้้พบว่างูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ตัวนั้น หนีหายเข้าไปยังจุด้ลึกของเกาะน้ำาแขมงด้้วยความรวด้เรมวจริงๆ

สูญเสียการช่วยเหลือจากกิ้งก่าด้ิน ต้องเผชิญหน้ากับอัน อิ่ง พันเทาและเจิ้งรุ่ย มันกมเหมือนจะรู้ว่าหากพวกอันอิ่งสามคนร่วม มือกันขึ้นมากมยากที่มันจะเป็นฝ่ายชนะ ด้ังนั้นจึงตัด้สินใจหนีไป

เมื่อมันจากไป สัตว์วิเศษเหล่านั้นที่เหลืออยู่ย่อมไม่กล้าอยู่ ต่อ พากันกระจายตัวหนีหายไปสี่ทิศ

“ตามหรือไม่?” เจิ้งรุ่ยถามด้้วยความตื่นเต้นเกินจะเกมบ กลั้น

อันอิ่งถือมีด้ยาว หอบหายใจหนักอย่างต่อเนื่อง หน้าผากมี เหงื่อหยด้ลงมาเป็นทาง “ช่างเถอะ ไม่ต้องตามแล้ว! ต่อสู้รัด้พันกับงู เหลือมน้ำาแขมงยักษ์นั่นทำาให้ข้าสูญเสียพลังวิญญาณมากเกินไป ตอน นี้พลังวิญญาณในร่างข้าเหลือไม่ถึงสามส่วน ข้าจำาเป็นต้องฟื้นตัวให้ เรมวที่สุด้ถึงจะเข้าไปในจุด้ลึกของเกาะน้ำาแขมงได้้”

“ใครกมไม่รู้ว่าในเกาะน้ำาแขมงนั่นจะยังมีสัตว์วิเศษระด้ับสอง ตัวอื่นอยู่หรือไม่”

อันอิ่งกล่าวด้้วยความหวาด้เกรงไม่คลาย

“อืม เพื่อปองกันสิ่งไม่คาด้คิด้ ยังไงกมผ่อนไว้ก่อนแล้วกัน” พันเทากมพูด้ขึ้นมาเช่นกัน

พวกผู้ประลองที่เพิ่งรอด้ชีวิตจากภัยพิบัติมาได้้ เด้ิมทียัง คิด้จะไล่ตามไปต่อ ได้้ยินว่าอันอิ่งและพันเทาพูด้เช่นนี้ต่างกมยุติการ โจมตี

หลังจากผ่านการต่อสู้ครั้งนี้ สายตาที่พวกเขามองไปยังพัน เทานั้นแตกต่างไปจากก่อนหน้านี้อย่างเหมนได้้ชัด้

ในสายตาของพวกเขา พันเทาที่ใช้พลังของตัวเองคนเด้ียว สามารถทำาให้กิ้งก่าด้ินที่ซ่อนตัวอยู่จุด้ลึกบาด้เจมบหนักได้้ นั่นถือเป็น ผู้สร้างคุณความด้ีอย่างใหญ่หลวงในการรบครั้งนี้!

พันเทา คือผู้ที่สร้างชัยชนะอันมั่นคง

ไม่มีเขา กิ้งก่าด้ินจะกลายมาเป็นหายนะใหญ่สำาหรับทุกคน เจิ้งรุ่ยและอันอิ่งกมไม่สามารถบีบให้งูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์หนีไปได้้

แม้จะไม่ได้้พูด้ออกมาอย่างชัด้เจน ทว่าทุกคนที่ผ่านภัยครั้ง นี้มาได้้ต่างกมองพันเทาเป็นผู้นำาเช่นเด้ียวกับอันอิ่ง

บางคนยังถึงขั้นคิด้ด้้วยว่าพันเทาต่างหากถึงเหมาะที่จะ เป็นผู้ออกคำาสั่งคนใหม่

พันเทาได้้ใช้ผลงานจากการต่อสู้ครั้งนี้มาสร้างบารมีให้กับ ตัวเขาเอง