ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 57 เสี่ยงภัยเพื่อบำาเพมญตบะ

ไม่สนใจการด้ึงรั้งจากทุกคน เนี่ยเทียนเลือกจะออกไปจาก กลุ่มอย่างเด้มด้เด้ี่ยว

เหตุผลที่เขามอบให้ทุกคนกมคือ—ทะเลทรายเหมาะกับการ บำาเพมญตบะของเขามากกว่า

เหตุผลนี้ แท้จริงแล้วพวกเจียงหลิงและพันเทาไม่เหมนด้้วย นัก

เพราะมีเพียงนักพรตที่มีธาตุในการฝึกเป็นเปลวเพลิง เท่านั้นถึงจะเพิ่มขอบเขตการบำาเพมญตบะได้้ค่อนข้างเรมวเมื่ออยู่ใน สภาพแวด้ล้อมที่เป็นทะเลทราย

แต่เนี่ยเทียนกลับไม่เคยแสด้งออกถึงพรสวรรค์ธาตุเปลว เพลิงในการฝึกมาก่อน พวกเขาจึงไม่คิด้ว่าเนี่ยเทียนจะเป็นผู้ฝึก ลมปราณที่มีพรสวรรค์ด้้านเปลวเพลิง

ต่อให้ธาตุในการฝึกของเนี่ยเทียนเป็นเปลวเพลิงจริง เขต ภูเขาไฟที่พวกเจิ้งปินแห่งอารามเสวียนอู้อยู่กมยิ่งเป็นสถานที่ที่เหมาะ สมในการฝึกบำาเพมญตบะของเขามากกว่า

ด้้วยเหตุนี้ในใจทุกคนจึงรู้ด้ีว่า เนี่ยเทียนแค่หาข้ออ้างมา แยกตัวออกไปเท่านั้น

พวกเขาคิด้ไม่ออกจริงๆ ว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับการ คุกคามจากสำานักโลหิตและสำานักภูตผี เหตุใด้เนี่ยเทียนถึงยังต้องออก ไปจากกลุ่ม

เนี่ยเทียนไม่ได้้ให้คำาอธิบายที่เหมาะสม เขาแค่แบกเอาเนื้อ แห้งหนักหลายร้อยจินของกิ้งก่าด้ินเด้ินจากไปเพียงลำาพัง

หลังจากแยกตัวออกมาจากคนกลุ่มใหญ่แล้ว เนี่ยเทียน เด้ินทางเพียงคนเด้ียวอยู่เกือบครึ่งวัน เลือกสถานที่เปล่าเปลี่ยวซึ่งมี เนินทรายติด้ต่อกันหลายแห่งแล้วจึงเริ่มเขมือบกลืนเนื้อกิ้งก่าต่อเพื่อ นำามาฝึกบำาเพมญตบะ

เขาไม่อยากเสียเวลาอีกแล้ว ไม่อยากรอให้พลังงานที่แฝง อยู่ในเนื้อแห้งเหล่านั้นไหลหายไปจนหมด้แล้วค่อยมากิน

เขาเสี่ยงอันตรายที่อาจถึงแก่ชีวิตแยกจากทุกคนมากมเพื่อ สามารถยืมใช้เนื้อกิ้งก่าด้ินมาฝ่าทะลุขอบเขตหลอมลมปราณแปด้ให้ ได้้เรมวที่สุด้

เขาไม่อยากถ่วงเวลาล่าช้าออกไปแม้แต่เค่อเด้ียว

สองวันต่อมา เรื่องที่เขาต้องทำาทุกวันกมคือกินอย่างบ้าคลั่ง และฝึกบำาเพมญตบะอย่างบ้าระห่ำา!

เวลาเพียงแค่สองวัน มหาสมุทรวิญญาณกมขยายออกไปถึง สามส่วน!

ไม่เร่งรีบเด้ินทาง ไม่ต้องทำาอะไรทั้งสิ้น ใช้เวลา ทั้งหมด้มาบำาเพมญตบะ นี่ทำาให้ความเรมวในการฝึกฝนของเขาเพิ่มขึ้น กว่าที่คาด้คิด้เอาไว้มาก

ไม่เพียงแต่ขอบเขตหลอมลมปราณเท่านั้นที่ยกระด้ับขึ้นสูง จากการชุบหลอมเลือด้เนื้อ ขอบเขตที่พลังจิตของเขาปกคลุมออกไป ยังบรรลุถึงเก้าสิบเมตร!

เขามีความสุขอย่างมาก ความรู้สึกที่สัมผัสได้้อย่างชัด้เจน ว่าตัวเองก้าวหน้าในทุกๆ วัน และค่อยๆ แขมงแกร่งมากขึ้นนั้น ทำาให้ เขาลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น

……

ทะเลทรายร้าง

อวี๋ถงแห่งสำานักโลหิตถือเขมทิศสีแด้งเข้มอยู่ในมือ นางกัด้ ปลายท้องนิ้วบีบแล้วเลือด้แด้งสด้หนึ่งหยด้ลงไปบนเขมทิศ

เลือด้สด้หยด้นั้นที่มาจากอวี๋ถง พอร่วงลงบนเขมทิศกม กลายมาเป็นเส้นเลือด้เลมกบาง ไหลเวียนไปตามจุด้ต่างๆ ในเขมทิศ ดุ้จด้ั่งมีชีวิตและจิตสำานึก

แสงสีเลือด้ขมุกขมัวถูกปล่อยออกมาจากบนเขมทิศ ทำาให้ เขมทิศเผยความลึกลับบางอย่าง

ไม่นานนัก เส้นเลมกบางเหล่านั้นกมค่อยๆ ซึมเข้าไปในเขม ทิศจนหมด้ และหายวับไป

“ปรากฏ!” อวี๋ถงเอ่ยเบาๆ

แสงเลือด้จุด้เลมกจุด้น้อยพลันเปล่งแสงพริบพราวออกมา จากเขมทิศ แสงสีเลือด้เลมกๆ กระจัด้กระจายระยิบระยับ คล้ายกำาลัง เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า

ข้างกัน พวกโม่ซีจากสำานักภูตผี เมื่อเหมนแสงสีเลือด้พวก นั้นปรากฏขึ้นต่างกมพากันเด้ินเข้าไปใกล้โด้ยไม่รู้ตัว

“ไม่เสียแรงที่เป็นเขมทิศโลหิตของสำานักโลหิต ลึกลับเกิน คาด้เด้าจริงๆ ด้้วย” โม่ซีเอ่ยชมจากใจจริง

เขารู้ว่าแสงสีเลือด้ที่ลอยอยู่บนเขมทิศเหล่านั้น ล้วนเป็นคลื่นเคลื่อนไหวของกระแสเลือด้ เป็นตัวแทนถึงสิ่งมีชีวิตที่มี เลือด้เนื้อทุกตน

แสงสีเลือด้มากมายรวมอยู่ด้้วยกัน เคลื่อนไหวอย่างต่อ เนื่อง หมายความว่ามีคนหลายคนกำาลังเด้ินทาง

“แสงสีเลือด้สิบเก้าจุด้ หมายถึงสิบเก้าคน หากคาด้ไม่ผิด้ คนเหล่านี้น่าจะเป็นผู้ประลองของหอหลิงเป่า และสำานักหลิงอวิ๋น” ตู้คุนมองเขมทิศตาไม่กะพริบ

“เอาะ!”

อยู่ๆ เขากมยื่นมือออกมาชี้ไปยังจุด้สีเลือด้เลมกๆ อีกเจมด้หนึ่ง ที่อยู่บนเขมทิศ กล่าวอย่างแปลกใจ: “ทำาไมตรงนี้ยังมีคนอีกคนหนึ่ง ล่ะ?”

โม่ซีจ้องมองนิ่ง พบว่าจุด้แสงนั้นอยู่ห่างไกลกับแสงอีกสิบ เก้าจุด้มาก เหมนได้้ชัด้ว่าไม่ได้้อยู่ที่เด้ียวกัน

เพียงแต่ว่าจุด้แสงนั่นหยุด้นิ่งอยู่ที่เด้ิม ไม่ได้้ขยับ

“ข้าคิด้ว่า คนผู้นี้…น่าจะถูกเตะออกมาจากกลุ่มใหญ่” ตู้ คุนแห่งสำานักภูตผีหัวเราะหึหึ “เกรงว่าเขาคงเป็นคนที่น่ารังเกียจ อย่างมาก ทั้งๆ ที่เจ้าพวกนั้นรู้ว่ากำาลังถูกพวกเราไล่ล่า แต่ยังเตะเขา ออกมาจากกลุ่ม ชัด้เจนว่าให้เขาอยู่ลำาพังตายลำาพัง มีเพียงคนที่ล่วง เกินทุกคนเท่านั้นถึงจะไม่มีใครรับได้้จนถูกผลักไสออกมา ช่างเป็น แมลงตัวหนึ่งที่น่าสงสารจริงๆ”

และเวลานี้เอง อวี๋ถงแห่งสำานักโลหิตกมเกมบเขมทิศไปอย่าง ฉับพลัน

นางชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง “ทางนั้น ห่างไปสามสิบลี้ มีเพียง คนคนเด้ียว”

“เปอาหมายของพวกเราคือคนกลุ่มใหญ่ของสำานักหลิงอวิ๋น และหอหลิงเป่า แค่คนกระจอกๆ คนเด้ียว ไม่คุ้มค่าให้พวกเรา

เปลี่ยนแปลงทิศทาง” โม่ซีขมวด้คิ้ว พูด้กับตู้คุน: “เจ้าคนที่ถูกเตะ ออกมาจากกลุ่มนั่นไม่มีทางใช่เจียงหลิงจูและอันอิ่งแน่นอน นอกจาก พวกนางสองคนแล้ว ไม่ว่าใครเจ้ากมล้วนสามารถฆ่าได้้สบายๆ”

ตู้คุนกล่าวอย่างรู้ใจ: “ข้าจะไปกำาจัด้เขาเอง”

“อืม จัด้การเขาได้้แล้วกมรีบมารวมตัวกับพวกเรา อย่าถ่วง เวลาล่าช้ามากนัก” โม่ซีกล่าว

“เข้าใจแล้ว”

ภายใต้การชี้ทางจากอวี๋ถง ตู้คุนแห่งสำานักภูตผีจึงแยกจาก กลุ่มใหญ่ไปเพียงลำาพัง

“ทุกคนเพิ่มความเรมวหน่อย จำาเป็นต้องสกัด้พวกเขาให้ได้้ ก่อนที่พวกเขาจะเข้าไปในเขตภูเขาไฟ ให้พวกเขาตายอยู่ที่ทะเล ทรายร้างกันให้หมด้” โม่ซีตะโกนก้อง

“ไปเถอะ!”

……

ตรงกลางของเนินทรายมากมาย เนี่ยเทียนนั่งขัด้สมาธิอยู่ ตรงนั้น กางนิ้วทั้งห้าของมือข้างขวาออก

“ฟู่ว ฟู่ว!”

แสงวิญญาณมายมายหลายเส้นพุ่งออกไปจากปลายนิ้วมือ ของเขา

แสงวิญญาณเหล่านั้นเปลี่ยนแปลงไปตามความคิด้ของเขา วนเวียนล้อมรอบนิ้ว ประหนึ่งด้ั่งงูสายฟอาตัวเลมกเรียวยาวที่ลอด้ทะลุ ไปมา

“พลังวิญญาณหลุด้ออกจากร่างของขั้นที่เจมด้” เนี่ยเทียน พึมพำากับตัวเองเสียงเบา

เวลานี้เขาเพิ่งจะกินเนื้อแห้งปริมาณมากเข้าไป ท้องกำาลัง ย่อยเนื้อสัตว์วิเศษเหล่านั้น ยังไม่ทันมีพลังงานแผ่กระจายออกมา

ก่อนหน้าที่ยังไม่ได้้เริ่มโคจรคาถาหลอมลมปราณ เขา ทด้ลองร่ายพลังวิญญาณออกจากร่างตามขอบเขตหลอมลมปราณ ขั้นเจมด้

ความราบรื่นอยู่นอกเหนือการคาด้เด้าของเขา เมื่อพลัง วิญญาณของเขาไล่ไปตามเส้นชีพจร ถลาไปยังปลายนิ้ว พลัง วิญญาณเป็นกลุ่มก้อนเหล่านั้นสามารถแผ่ออกจากในปลายนิ้วของ เขาได้้โด้ยไร้อุปสรรคใด้ๆ แสงวิญญาณที่เกิด้จากการรวม ตัวกันของพลังวิญญาณเปล่งประกายแสงอยู่ตรงปลายนิ้ว เมื่อหลุด้ ออกไปจากปลายนิ้วได้้หมด้ เขากมีการค้นพบอย่างน่าตกตะลึงอีก ครั้ง

ต่อให้แสงที่มาจากพลังวิญญาณของเขาเหล่านั้นจะหลุด้ ออกไปจากร่างของเขาแล้ว แต่เขากมยังคงสัมผัสได้้ว่า เขาสามารถ ควบคุมมันผ่านพลังจิตได้้!

มองเหมนแสงวิญญาณที่เคลื่อนไหวได้้ตามใจ ใบหน้าของ เนี่ยเทียนเตมไปด้้วยความเบิกบาน

เขาแอบมีความรู้สึกได้้เลือนรางว่า ยิ่งพลังจิตแขมงแกร่ง มากเท่าไหร่ การรับสัมผัสต่อพลังวิญญาณกมยิ่งเฉียบคม การควบคุม กมยิ่งประณีตละเอียด้อ่อนมากเท่านั้น

และเขา เด้ิมทีกมีพลังจิตที่แขมงแกร่งตั้งแต่เกิด้อยู่แล้ว หลัง จากผ่านการฝึกฝนกล้ามเนื้อให้แขมงแกร่งในช่วงที่ผ่านมา พลังจิต ของเขาจึงยกระด้ับขึ้นสูงในทุกๆ วัน

ตอนนี้ขอบเขตที่กระแสจิตของเขาปกคลุมได้้ขยายไปถึง หนึ่งร้อยเมตรแล้ว!

นี่หมายความว่าพลังจิตของเขาได้้เพิ่มขึ้นอย่างรวด้เรมว เหนือล้ำาเกินกว่าผู้ฝึกลมปราณในระด้ับเด้ียวกัน

พลังจิตที่เตมเปี่ยมไปด้้วยความแขมงแกร่ง ช่วยประคับ ประคองพลังวิญญาณ เมื่อพลังวิญญาณแต่ละกลุ่มก้อนหลุด้ออกไป จากร่างกาย พลังจิตที่แขมงแกร่งของเขาทำาให้เขาสามารถ

เปลี่ยนแปลงพลังวิญญาณที่หลุด้ออกจากร่างได้้อย่างพิถีพิถัน สามารถนำาไปใช้ได้้ด้ังใจปรารถนา

“เยี่ยมไปเลย!” เขาพูด้ด้้วยรอยยิ้มตื่นเต้น

และเวลานี้เอง เนื้อสัตว์วิเศษที่เขากินเข้าไปก่อนหน้านั้น พอถูกย่อย มันจึงค่อยๆ เกิด้เป็นพลังงาน

เนี่ยเทียนทำาจิตใจให้สงบทันที ไม่เสียเวลาต่อ เตรียมใช้ คาถาหลอมลมปราณมาฝึกบำาเพมญตบะ

เนื้อกิ้งก่าด้ินหลายร้อยจิน หากเขากินมันได้้หมด้ก่อน หน้าที่จะเกิด้การสูญเสียอย่างใหญ่หลวง นำาพลังงานมาบำาเพมญตบะ เขาเชื่อว่าเขาสามารถใช้เนื้อสัตว์วิเศษเหล่านั้นมาช่วยให้ฝ่าทะลุ หลอมลมปราณขั้นแปด้ได้้ในระยะเวลาสั้นๆ

“สวบ สวบ!”

เสียงฝีเท้าที่ชัด้เจนด้ังขึ้นกะทันหัน และเสียงกมยิ่งด้ังมาก ขึ้นเรื่อยๆ

เนี่ยเทียนที่เด้ิมทีคิด้จะฝึกบำาเพมญตบะพลันหน้าเปลี่ยนสี ไม่มีเวลาให้คิด้มาก รีบปล่อยพลังจิตออกไปสัมผัสความผิด้ปกติรอบ ด้้านทันที

เขารู้ว่าพวกคนของสำานักหลิงอวิ๋นและหอหลิงเป่าเวลานี้ ล้วนกำาลังเร่งเด้ินทางไปยังเขตภูเขาไฟ ไม่มีทางมาที่นี่ได้้

ผู้ที่มาย่อมเป็นลูกศิษย์ของสำานักภูตผีและสำานักโลหิตอย่าง แน่นอน หรือไม่กมเป็นสัตว์วิเศษของทะเลทรายร้าง

ที่เขาแผ่กระแสจิตออกไปเพราะต้องการแน่ใจในจำานวน ของอีกฝ่าย และตัด้สินใจว่าจะหนีไปด้ีหรือไม่

“มีแค่คนเด้ียว!”

หลังจากนั้นเขากมเกมบกระแสจิตทันที แล้วจึงลุกขึ้นยืนอย่าง ไม่รีบไม่ร้อน

“สวบ สวบ!”

เสียงฝีเท้าถูกเน้นหนักอย่างจงใจ ดู้เหมือนว่าผู้ที่มาเยือน จะไม่กังวลว่าเขาจะหลบหนี จึงจงใจสร้างสถานการณ์ข่มขวัญเขา

เนี่ยเทียนสีหน้าผ่อนคลาย หลังจากแน่ใจแล้วว่ารอบด้้านมี เพียงแค่คนเด้ียว เขาไม่เพียงไม่ตื่นเต้น ในใจยังแอบมีความรู้สึก ฮึกเหิมด้้วย

“เป็นเจ้า?”

ไม่นานตู้คุนแห่งสำานักภูตผีกมเผยกายอยู่บนเนินทรายแห่ง หนึ่ง

“เจ้าไม่หนีหรอกรึ?” เขากล่าวด้้วยความผิด้หวังเลมกน้อย

“ที่แท้กมเจ้านี่เอง” พอเขาปรากฏตัว เนี่ยเทียนกมจำาได้้ใน ทันทีเช่นกัน เขาแสยะปากยิ้ม กล่าว: “มีแค่เจ้าคนเด้ียว เหตุใด้ข้า ต้องหนีด้้วยเล่า? คนอื่นๆ ล่ะ อยู่ใกล้ๆ นี่หรือไม่?”

“คนอื่นๆ? หึหึ เจ้าคิด้ว่าตัวเองเป็นใคร กมแค่คนคนหนึ่งที่ ถูกเตะออกจากกลุ่ม มีค่าพอให้ทุกคนเปลี่ยนทิศทางเพื่อมาหาเจ้างั้น หรือ?” ตู้คุนกล่าวเสียด้สี

“ด้ีมาก ในเมื่อมาแล้ว งั้นกมอยู่ต่อเถอะ!” เนี่ยเทียนชิง ลงมือทันที