ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 60 วิกฤตครั้งยิ่งใหญ่

ใจของเนี่ยเทียนเตมไปด้้วยความสงสัย จึงเด้ินเตรมด้เตร่มา หยุด้อยู่ด้้านหน้าร่างตู้คุน อยากรู้ว่าเกิด้อะไรขึ้นกับร่างของตู้คุนกัน แน่

ตู้คุนที่มิอาจลุกขึ้นยืน ยังคงชักกระตุกต่อเนื่อง เลือด้สด้ เป็นเส้นๆ ไหลออกมาจากหัวตาของเขา

“แค่นี้กมสูญเสียพลังในการรบแล้วหรือ?”

เนี่ยเทียนพึมพำาหนึ่งประโยค นั่งยองลง เอามือกุมลำาคอ ของตู้คุนแล้วบีบอย่างแรง

“กราอบ!”

เสียงกระดู้กลำาคอแตกด้ังออกมาจากคอของตู้คุน ศีรษะ ของเขาเอียงกะเท่เร่ ตายอนาถทันที

“ดู้เหมือนว่าสำานักภูตผีจะถนัด้เวทลึกลับ บนตัวของเขา ไม่รู้ว่าจะมีคาถาวิเศษประเภทนี้อยู่หรือเปล่า”

ด้วงตาเนี่ยเทียนเปล่งประกายวาบ เริ่มค้นหาไปทั่วร่างของ ตู้คุนเพื่อช่วงชิงเอาเวทลับที่เกี่ยวข้องกับการฝึกฝนพลังจิตมาครอบ ครอง

ตามคำาพูด้ของตู้คุน เนี่ยเทียนรู้ว่าพลังจิตของเขาต้อง เหนือล้ำาเกินกว่าคู่ต่อสู้ที่อยู่ในระด้ับเด้ียวกันมากมายนัก

และเมื่อครู่นี้ที่เขาทด้ลองใช้พลังจิตจำานวนมากมหาศาล โจมตีให้ตู้คุนพ่ายแพ้ยับเยินทันทีทันใด้ นั่นทำาให้เขาตระหนักรู้ถึง ความมหัศจรรย์ของพลังจิต

น่าเสียด้ายที่เนื่องจากเขาฝึกบำาเพมญตบะอยู่ในตระกูลเนี่ ยมาตลอด้เวลา ไม่เคยได้้สัมผัสกับความรู้ด้้านพลังจิตมาก่อน นี่จึง ทำาให้การตระหนักรู้ในด้้านพลังจิตของเขาแทบจะว่างเปล่า

หากสามารถค้นหาความลึกลับและมหัศจรรย์ของพลังจิต ได้้จากร่างตู้คุนที่ตายไป เขาเชื่อว่าพลังในการต่อสู้ของเขายัง สามารถยกระด้ับขึ้นได้้อีก

“ไม่มี ไม่มีตำาราใด้ๆ เลย”

พลิกหาไปทั่วร่างของตู้คุนแล้ว เนี่ยเทียนกมยังไม่สามารถ หาคาถาวิเศษเกี่ยวกับการฝึกพลังจิตใด้ๆ เจอ ในใจเตมไปด้้วยความ ผิด้หวัง

ในถุงผ้าคาด้เอวของตู้คุน เขาหาเจอแค่หินวิเศษสิบกว่า ก้อน และยังมีปอายตัวตนของลูกศิษย์สำานักภูตผีอีกหนึ่งปอาย

หลังจากหยิบเอาหินวิเศษระด้ับต่ำาและปอายตัวตนของลูก ศิษย์สำานักภูตผีขึ้นมาแล้ว เขากมหรี่ตามองไปยังทิศทางที่ตู้คุนคิด้จะ หนีไปแล้วครุ่นคิด้อย่างลึกซึ้งพักใหญ่

เขาตระหนักได้้อย่างชัด้เจนว่าลูกศิษย์สำานักภูตผี สำานัก โลหิตที่มีโม่ซีและอวี๋ถงเป็นหัวหน้า เวลานี้คงกำาลังพยายามไล่ตามพ วกอันอิ่งอย่างเตมกำาลัง

เขาไม่รู้ว่าพวกอันอิ่งจะสามารถไปรวมตัวกับเจิ้งปินที่เขต ภูเขาไฟได้้ก่อนที่โม่ซีและอวี๋ถงจะตามทันหรือเปล่า

“ข้าฆ่าเจ้าหมอนี่ ทำาให้สำานักภูตผีมีคนลด้น้อยลงไปอีกคน กมถือว่าช่วยพวกเขาแล้ว หลังจากข้าจากมา ทางนั้นยังเหลือคนอีก สิบเก้าคน น่าจะพอต้านทานสำานักภูตผีและสำานักโลหิตได้้”

“หากพวกเขาได้้เจอกับเจิ้งปินแห่งอารามเสวียนอู้ ภารกิจ ของสำานักภูตผีและสำานักโลหิตในโลกมายามรกตน่าจะล้มเหลวอย่าง สมบูรณ์แบบ”

“ข้ามาที่โลกมายามรกตกมเพื่อฝึกฝนตัวเอง เนื้อสัตว์วิเศษ เหล่านั้น…จำาเป็นต้องเผาผลาญให้ได้้เรมวที่สุด้ ถึงจะไม่เรียกว่าสิ้น เปลือง”

“ที่ข้าสามารถทำาได้้กมคืออยู่ที่นี่ หวังว่าหลังจากทางฝ่าย สำานักภูตผีและสำานักโลหิตพบว่าคนผู้นี้ตายไปแล้วจะส่งคนมาสังหาร ข้าต่อ”

คิด้มาถึงตรงนี้เขาจึงนั่งลงข้างศพของตู้คุน หลับตาฝึก บำาเพมญตบะ

……

จุด้ลึกของทะเลทรายร้าง

อวี๋ถงแห่งสำานักโลหิตหยิบเอาเขมทิศโลหิตออกมาตรวจ สอบตำาแหน่งของพวกอันอิ่งอีกครั้ง

“ใกล้มากแล้ว!”

โม่ซีก้มหน้าลงมองตำาแหน่งที่เป็นตัวแทนของพวกอันอิ่ง แสยะปากยิ้มชั่วร้าย “อีกวันเด้ียวพวกเรากมจะตามไปทันพวกเขา สังหารพวกเขาได้้ก่อนที่พวกเขาจะหนีออกไปจากทะเลทรายร้าง!”

เขามองเขมทิศอีกครั้ง พอเหมนจุด้สีเลือด้ที่อยู่อย่างโด้ด้ เด้ี่ยวหนึ่งจุด้กมกล่าวว่า: “มีแค่จุด้แสงจุด้เด้ียว ตู้คุนน่าจะทำาสำาเรมจ แล้ว”

“ท่าไม่ค่อยด้ี” อวี๋ถงขมวด้คิ้ว ส่ายหน้าเบาๆ “ข้าสังเกต เหมนว่าจุด้แสงนั่นไม่ได้้เคลื่อนที่ หากตู้คุนทำาสำาเรมจแล้วย่อมไม่มีทาง หยุด้อยู่ที่เด้ิมอย่างแน่นอน”

เมื่อนางพูด้เช่นนี้ ไม่เพียงแต่โม่ซีเท่านั้น ลูกศิษย์คนอื่นๆ ของสำานักโลหิตและสำานักภูตผีต่างกมตื่นตระหนกไปตามๆ กัน

“ว่าไงนะ? เจ้าจะบอกว่า…คนที่ตายกมคือตู้คุน?” โม่ซี สีหน้ามืด้คล้ำา

“ข้ากมไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่นัก ไม่คิด้ว่าตู้คุนจะทำาพลาด้ ทว่า ความจริงกมอยู่ตรงหน้านี้แล้ว” อวี๋ถงกล่าวเนิบนาบ

โม่ซีเงียบงันไปครู่หนึ่งกมออกคำาสั่งกะทันหัน “ซ่งเหิง! เจ้า ตามไปดู้สิ!”

“อย่า” อวี๋ถงเอ่ยห้ามด้้วยความสงบ “ในเมื่อคนที่ตายคือ ตู้คุน ซ่งเหิงไปคนเด้ียวกมใช่ว่าจะปลอด้ภัย แต่หากส่งคนไปมากกว่า เด้ิม พวกเรากมจะมีคนไม่พอ ต่อให้ไล่ตามพวกคนของหอหลิงเป่าและ สำานักหลิงอวิ๋นทันกมไม่สามารถรับรองได้้ว่าจะชนะ”

“เขาฆ่าตู้คุน! เขาต้องตาย!” โม่ซีตวาด้

“ข้าเข้าใจ” อวี๋ถงพยักหน้า “ความหมายของข้ากมคือพวก เราต้องแยกแยะความสำาคัญให้ได้้ รอพวกเราฆ่าทั้งสิบเก้าคนนั้นแล้ว เมื่อกลับมาอีกครั้งกมจะสามารถฆ่าเขาได้้อย่างง่ายด้าย”

“ในเมื่อเขายังคงอยู่ที่ทะเลทราย มีเขมทิศโลหิตอยู่ในมือ เขาหนีไม่ได้้อยู่แล้ว ยังไงข้ากมต้องหาเขาเจอ”

โม่ซีคิด้อยู่ครู่หนึ่งกมรู้ว่าการตัด้สินใจของนางนั้นชาญ ฉลาด้ “งั้นตกลง ปล่อยให้เขาได้้มีชีวิตอยู่อีกสักสองสามวัน!”

……

หลังจากจัด้การกับตู้คุนเสรมจ ขณะที่เนี่ยเทียนกำาลังกลืนกิน เนื้อของสัตว์วิเศษ กมเปลี่ยนมาเป็นระมัด้ระวังตัวมากขึ้น

เขามักจะปล่อยกระแสจิตออกไปตลอด้เวลา เพื่อทด้สอบ คลื่นชีวิตที่อยู่รอบด้้าน เขากำาลังปองกันคนของสำานักภูตผีและสำานัก โลหิตที่อาจจะตามมาภายหลัง ตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมืออยู่ตลอด้ เวลา

ทว่าสองวันหลังจากนั้น เขากลับไม่ได้้เผชิญหน้ากับศัตรู

จากเวลาสองวันนี้ เนื้อของกิ้งก่าด้ินถูกเขากินเข้าไปอีกไม่ น้อย ตอนนี้เหลือเพียงหนึ่งในสี่ส่วนเท่านั้น

มหาสมุทรวิญญาณของเขากมขยายไปแล้วถึงแปด้ส่วน ขอ แค่ให้เวลาเขาอีกสามวัน เขาเชื่อว่าจะต้องสามารถฝ่าทะลุหลอม ลมปราณแปด้ได้้!

“ขั้นที่แปด้!”

พอถึงนึกว่าเมื่ออยู่ในโลกมายามรกต เขาสามารถฝ่าทะลุ จากหลอมลมปราณขั้นหกไปยังขั้นแปด้ได้้โด้ยตรง เขากมแอบฮึกเหิม อยู่กับตัวเอง

ขอแค่ตอนอายุสิบห้าสามารถบรรลุถึงหลอมลมปราณขั้น เก้า เขากมจะถูกสำานักหลิงอวิ๋นมารับตัวขึ้นภูเขา กลายเป็นลูกศิษย์ ที่แท้จริงของสำานักหลิงอวิ๋น!

หากกลายเป็นลูกศิษย์สำานักหลิงอวิ๋นได้้สำาเรมจ ตำาแหน่ง ของท่านตาเขาในตระกูลเนี่ยกมจะเพิ่มขึ้นตามเขาไปด้้วย

ความอัปยศทั้งหมด้ที่ปอาใหญ่ของเขาได้้รับมาหลายปีนี้ บางทีอาจจะได้้ทวงคืนความยุติธรรมเพราะเขา

“ข้ารับปากท่านปอาใหญ่ไว้ว่าจะต้องกลายเป็นลูกศิษย์สำา นักหลิงอวิ๋นให้ได้้! รอข้าเด้ินออกไปจากโลกมายามรกตเมื่อไหร่ อีก ไม่นานนักข้ากมน่าจะทำาคำาสัญญาให้กลายเป็นจริง!”

เขากัด้เนื้อสัตว์วิเศษอย่างแรง กลืนเข้าไปคำาใหญ่ แล้วกมเริ่มชุบหลอมมหาสมุทรวิญญาณให้แผ่กว้างอีกครั้ง

เวลาค่อยๆ ผันผ่าน

เวลาสามวันพริบตาเด้ียวกมหมด้ลง เนื้อสัตว์วิเศษเหล่านั้น ที่เหลืออยู่กมถูกเขากินเข้าไปหมด้แล้ว

เขาที่หลับตาทั้งคู่แน่น นั่งนิ่ง กำาลังใช้คาถาหลอม ลมปราณชักนำาพลังงานเหล่านั้นไปเปลี่ยนแปลงมหาสมุทรวิญญาณ ในจุด้ตันเถียน

เขาที่ตั้งใจฝึกบำาเพมญตบะ มีความสามารถในการรับสัมผัส ที่เฉียบคมอย่างถึงที่สุด้ เขาพลันสัมผัสได้้ว่าความรู้สึกร้อนอบอ้าว ตลอด้เวลาที่อยู่ในทะเลทรายร้างเริ่มลด้น้อยลง

เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิ รูขุมขนของเขาจึง ค่อยๆ ตั้งชันขึ้น

เขาที่รู้ถึงความผิด้ปกติ หยุด้การเปลี่ยนแปลงมหาสมุทร วิญญาณรอบสุด้ท้ายชั่วคราว ปลด้ปล่อยกระแสจิตขยายออกไปรอบ ด้้าน

เขาเข้าใจว่าคนของสำานักภูตผีและสำานักโลหิตมาตามหา

คลื่นชีวิตที่เปี่ยมล้นอย่างถึงที่สุด้ระลอกหนึ่งพลันพุ่งเข้าสู่ จิตใจของเขา เขาหน้าเปลี่ยนสี หันขวับไปมองยังทิศทางหนึ่ง

กระแสจิตของเขาที่แผ่ออกไปสัมผัสได้้ถึงพลังชีวิตที่ แขมงแกร่งมาก ปราณเลือด้เข้มข้นถึงระด้ับนั้น เหมนได้้ชัด้ว่าไม่ใช่ของ มนุษย์!

“สัตว์วิเศษ! สัตว์วิเศษระด้ับสองเช่นเด้ียวกับกิ้งก่าด้ิน!”

เขาลุกพรวด้ขึ้นยืน จ้องเขมมงไปยังทิศทางที่กระแสจิต สัมผัสถึง ตั้งท่าพร้อมรบเตมที่

ด้ังคาด้!

สิบกว่าวินาทีต่อมา เส้นสายตาที่เขามองไปพลันมีเรือนร่าง ขนาด้ยักษ์ร่างหนึ่งโผล่ออกมา!

“งูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์!” เนี่ยเทียนตะลึงลาน

งูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์ตัวนั้นที่ทุกคนตามหาอย่างยากลำาบาก ตอนอยู่ในเขตเกาะน้ำาแขมง แต่กลับไม่เจอแม้แต่ร่องรอยของมัน ยาม นี้มาปรากฏตัวอยู่ที่ทะเลทรายร้างอย่างน่าพิศวง!

งูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์คือสัตว์วิเศษระด้ับสองตัวหนึ่งที่ แขมงแกร่งที่สุด้ของโลกมายามรกต อีกทั้งงูเหลือมตัวนี้กมดู้เหมือนว่า จะมีสติปัญญาในระด้ับที่ไม่ต่ำาด้้วย

ในเกาะน้ำาแขมง พองูเหลือมน้ำาแขมงยักษ์เหมนกิ้งก่าด้ินได้้รับ บาด้เจมบและหนีไป มันจึงหนีไปทันควันเช่นกัน

ตอนที่อยู่ในเกาะน้ำาแขมงเหมือนมันจะรู้ว่าทุกคนกำาลังตาม จับเพื่อสังหารมัน ด้ังนั้นจึงซ่อนตัวเอาไว้ตลอด้เวลา ไม่เคยเผยร่าง ให้เหมน

ไม่เหมือนกับกิ้งก่าด้ิน มันไม่เคยถูกอันอิ่ง เจิ้งรุ่ยทำาร้ายมา ก่อน เพียงแค่สูญเสียพละกำาลังไปนิด้หน่อยเท่านั้น เวลาผ่านไปนาน ขนาด้นี้ มันกมน่าจะฟื้นตัวได้้นานแล้ว

นี่หมายความว่า ที่ตอนนี้เนี่ยเทียนกำาลังเผชิญหน้าอยู่ คืองู เหลือมน้ำาแขมงยักษ์ที่อยู่ในสภาวะพร้อมรบสูงสุด้!