ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 961 ยุคสมัยที่ยาวนานยิ่งกว่า

“มานี่!”

โหลวหงแยนยกมือขึ้นพร้อมกับที่ภาชนะบรรจุหลากสีชิ้นหนึ่งบิน ออกมาจากกลางฝุามือของนาง

ผู้แข็งแกร่งแดนว่างเปล่าช่วงท้ายที่ถูกท่อนกระดูกแทงทะลุดินแดน เรือนกายระเบิดทลาย จิตวิญญาณบินหนีออกมา เมื่อได้ยินคำพูดของนาง จิตวิญญาณของเขาก็ลอยเข้าไปในภาชนะบรรจุนั้นเบาๆ

“ขอบพระคุณนายท่าน!”

เขาส่งเสียงขอบคุณแล้วเข้าไปอยู่ในภาชนะบรรจุอย่างวางใจ ไม่มีควัน วิญญาณลอยหายไปจากในดวงวิญญาณของเขาอีก

คนผู้นี้เชี่ยวชาญพลังพืชหญ้า เนื่องจากผู้เฒ่าประหลาดเผ่ากิ้งก่าโจมตี โหลวหงแยน เขาช่วยสกัดกั้นไว้ให้นาง เป็นเหตุให้ดินแดนแหลกสลาย และตอนนี้ก็เหลือแค่วิญญาณ

ต่อให้เป็นแดนว่างเปล่า แต่หากจิตวิญญาณที่แท้จริงหลุดออกมาจาก เรือนกายที่มีเลือดเนื้อก็ยังไม่สามารถล่องลอยอยู่ในทางช้างเผือกอันกว้าง ใหญ่ไพศาลได้นานนัก

ก่อนหน้านี้ที่เนี่ยเทียนพูดก็สังเกตเห็นว่าจิตวิญญาณที่แท้จริงซึ่งหลุด ออกมาจากร่างกายของเขา มีเสี้ยววิญญาณไหลหายไปอยู่ตลอดเวลา

หากเป็นอย่างนี้นานเข้า จิตวิญญาณที่แท้จริงของเขาก็จะค่อยๆ สลาย ไปในทางช้างเผือก กลายมาเป็นเพียงกลุ่มควันที่ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้อีก

ภาชนะบรรจุที่โหลวหงแยนหยิบออกมาสามารถรับประกันได้ว่าจิต วิญญาณที่แท้จริงของเขาจะไม่สลายหายไปอีก

รอจนโหลวหงแยนแก้ไขปัญหาของเผ่ากิ้งก่า กลับคืนสู่สำนักห้าธาตุ ก็ จะช่วยเขาหาคนที่เหมาะสมให้เขาไปจุติเพื่อกลับมาฝึกตนใหม่

หากความทรงจำในส่วนลึกของจิตวิญญาณเขาฟื้นตื่นขึ้นมาเมื่อใด เขา ก็จะสามารถเหยียบลงบนเส้นทางแห่งการฝึกตนได้อย่างรวดเร็วเฉกเช่น หยวนจิ่วชวนที่กลับคืนสู่ขอบเขตในปัจจุบันได้โดยไว

แน่นอนว่ายังต้องใช้วัตถุดิบในการสร้างดินแดนอีกจำนวนมหาศาล ทว่าเรื่องนี้โหลวหงแยนเองก็น่าจะช่วยจัดการให้กับเขา

ตัวโหลวหงแยนเองก็เคยผ่านประสบการณ์กลับไปจุติมาฝึกตนใหม่ เช่นกัน นางจึงรู้รายละเอียดเล็กน้อยๆ เป็นอย่างดี

พอเก็บภาชนะบรรจุกลับไป โหลวหงแยนก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “เจ้าตายเพราะช่วยข้า ทุกเรื่องราวที่เกี่ยวกับเจ้า ข้าจะจัดการให้เอง เจ้า จงวางใจได้เลย”

คนผู้นั้นเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง

เวลานี้สนามรบถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน

ส่วนที่หนึ่งคือสงครามนองเลือดระหว่างแดนเอตทัคคะอย่างพวกหยาง ฝานกับเผ่ากิ้งก่าสายเลือดระดับเก้า

ตรงกลางระหว่างเนี่ยเทียนกับพวกเขาก็คือสนามรบที่สอง ซึ่งมีผู้ แข็งแกร่งแดนว่างเปล่าเผ่ามนุษย์ต่อกรอยู่กับเผ่ากิ้งก่าสายเลือดระดับแปด

ผู้เฒ่าเผ่ากิ้งก่ารูปร่างเหมือนมนุษย์ที่สร้างภัยคุกคามให้กับทุกคนมาก ที่สุด เนื่องจากสูญเสียกระดูกท่อนนั้น เนื่องจากแก่นเลือดของเขาที่นาบ ประทับไว้ในกระดูกถูกพลังของเนี่ยเทียนและพลังของตัวกระดูกเองชุบ หลอม จึงบาดเจ็บสาหัส

หยางฝานและจ้าวเหิงร่วมมือกัน คนหนึ่งรับมือกับลำแสงเลือดที่เขา ปลดปล่อยออกมา ส่วนอีกคนหนึ่งใช้ฟองอากาศกักตัวเขาเอาไว้ คอย กำราบพลังของเขาไปทีละนิด

สีหน้าของโหลวหงแยนและหวงจินหนันค่อยๆ เปลี่ยนมาเป็นผ่อน คลาย ไม่หวาดผวาอย่างเดิมอีกแล้ว

สามคนที่มีฐานะสูงส่งซึ่งเนี่ยเทียนคือหนึ่งในนั้นล้วนไม่ได้ร่วมการต่อสู้ เพียงแค่จับตามองอยู่ไกลๆ เท่านั้น

หวงจินหนันที่มีตบะเขตวิญญาณก็เข้ามาอยู่ในดินแดนเปลวเพลิงของ โหลวหงแยนเหมือนกับเนี่ยเทียน เมื่อได้รับพลังของนางปกปูองจึงไม่ถูกสิ่ง สกปรกในทางช้างเผือกรุกราน

“เนี่ยเทียน เจ้าสามารถเอากระดูกท่อนนั้นมาใช้ได้หรือไม่ ?” หวง จินหนันถามอย่างใคร่รู้

โหลวหงแยนเองก็หันมามอง “แก่นเลือดของเจ้ามีความมหัศจรรย์ ขนาดไหนกันแน่? เว้นเสียแต่ว่าต้นกำเนิดสายเลือดของเจ้าใกล้เคียงหรือ เหนือกว่าเจ้าของกระดูกท่อนนั้นแล้วล่ะก็ หาไม่แล้วกระดูกท่อนนั้นก็ไม่มี ทางขับไล่แก่นเลือดของผู้เฒ่าเผ่ากิ้งก่าออกไปแล้วเลือกจะให้สายเลือดของ เจ้านาบประทับเข้าไปแทน”

“รู้ที่มาของกระดูกท่อนนั้นหรือไม่?” หวงจินหนันถามอีกครั้ง

การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป ผู้แข็งแกร่งแดนว่างเปล่าเผ่ามนุษย์ครอง ความได้เปรียบอย่างรวดเร็ว

แดนเอตทัคคะสี่คนร่วมกันรับมือกับนักรบเผ่ากิ้งก่าสายเลือดระดับเก้า แปดคนก็ดูจะกินแรงอย่างเห็นได้ชัด

แต่หากหยางฝานและจ้าวเหิงสามารถคลี่คลายภัยคุกคามจากผู้เฒ่า ประหลาดเผ่ากิ้งก่าคนนั้นได้แล้วมาช่วยพวกเขา สถานการณ์ก็จะพลิกผัน ทำให้เผ่ากิ้งก่าพ่ายแพ้ได้ในทันที

หากดูกันในระยะเวลาสั้นๆ ทางฝุายของเผ่ามนุษย์ก็ไม่มีทางจะเป็น ฝุายที่บาดเจ็บล้มตายกันอย่างหนัก

“ตอนที่ผู้เฒ่าประหลาดนั่นหยิบกระดูกออกมา ข้ามองเห็นภาพ เหตุการณ์บางอย่าง ซึ่งข้าสามารถเล่าภาพเหตุการณ์ที่เห็นให้พวกเจ้าฟัง ได้” เนี่ยเทียนนิ่งไปครู่ก็กล่าวว่า “ข้ามองเห็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ยักษ์ที่จับ เทพยักษ์ค้ำฟูา สัตว์โบราณ มังกรยักษ์และชนต่างเผ่าบรรพกาลกินเป็น อาหาร สิ่งมีชีวิตประเภทนั้นใหญ่โตจนมีขนาดเทียบเท่าอาณาจักรดวงดาว แห่งหนึ่งได้เลย”

“พวกมันโบยบินอยู่ในทางช้างเผือกอันกว้างใหญ่ ลอดทะลวงผ่าน ดินแดนดวงดาวไปได้ในเวลาเพียงเสี้ยววินาที ความเร็วมากกว่าเรือรบทาง ช้างเผือกลำใดๆ”

“ราวกับว่าในยุคสมัยที่อยู่ห่างไกลยิ่งกว่านั้น แม้แต่เทพยักษ์ค้ำฟูา สัตว์โบราณหรือมังกรยักษ์ก็ล้วนเป็นเหยื่อของพวกมัน!”

หวงจินหนันและโหลวหงแยนต่างก็หน้าถอดสี

“เจ้าจะบอกว่า กระดูกท่อนนั้นมาจากสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมานั่น?” หวง จินหนันตะโกนเสียงดัง

“น่าจะใช่ ภาพเหตุการณ์ที่ข้าเห็นปรากฏขึ้นในกระดูกท่อนนั้น ซึ่งมัน สะท้อนเข้ามาในสมองของข้า อีกทั้งข้ายังรู้สึกด้วยว่าภาพเหล่านั้นเกิดจาก การกระตุ้นของตราประทับที่ฝังลึกอยู่ในสายเลือดของข้า ” เนี่ยเทียน อธิบาย “เดิมทีข้านึกว่า พวกเจ้าเองก็เห็นเหมือนกัน”

“ไม่มีใครเห็น มีเพียงเจ้าคนเดียวที่ได้เห็น!” โหลวหงแยนสูดลมหายใจ เข้าลึก ตะโกนดัง “มิน่าเล่า มิน่าเล่าทั้งๆ ที่ไอ้หมอนั่นสังหารข้าได้ แต่จู่ๆ กลับเปลี่ยนทิศทางไปสังหารเจ้าแทน! ไม่น่าแปลกที่เขาพูดประโยค ประหลาดนั่น บอกว่าเจ้าไม่เหมือนคนปกติทั่วไป สายเลือดและจิต วิญญาณของเจ้าต่างก็พิเศษเกินกว่าใคร!”

“ศิษย์พี่หญิง หากข้าเดาไม่ผิดล่ะก็ สิ่งมีชีวิตลึกลับนั่นน่าจะมาจากยุค สมัยก่อนยุคบรรพกาลที่ในคัมภีร์ของสำนักเราบันทึกเอาไว้!” หวงจินหนัน กล่าว

สีหน้าของโหลวหงแยนเคร่งขรึม พยักหน้ารับเบาๆ “ต้องเป็นอย่างนี้ แน่นอน!”

“ก่อนหน้ายุคบรรพกาล ยังมีอีกยุคสมัยหนึ่งงั้นรึ?” เนี่ยเทียนตะลึง

“ท่ามกลางประวัติศาสตร์อันยาวนานที่สำนักห้าธาตุของพวกเราทำ สงครามกับเทพยักษ์ค้ำฟูา สัตว์โบราณ มังกรยักษ์ เคยรู้จากปากของ สิ่งมีชีวิตยุคบรรพกาลเหล่านั้นว่ายังมียุคสมัยที่ห่างไกลยิ่งกว่านั้น ยุคสมัย

นั้น แม้แต่สายเลือดระดับสิบของเทพยักษ์ค้ำฟูา สัตว์โบราณ มังกรยักษ์ก็ ยังไม่รู้รายละเอียดแน่ชัด”

โหลวหงแยนอธิบาย “พวกเขาเรียกยุคสมัยนั้นว่ายุคต้นกำเนิด สำหรับ ยุคต้นกำเนิดนี้ ขนาดพวกเขาเองก็ยังบอกได้ไม่ชัด ไม่มีความทรงจำเท่าใด นัก”

“พวกเขาบอกแค่ว่ายุคต้นกำเนิดมีสิ่งมีชีวิตที่เรือนกายใหญ่โตราว อาณาจักรแห่งหนึ่ง สิ่งมีชีวิตนั้นถึงจะเป็นลูกรักที่แท้จริงของทางช้างเผือก นับตั้งแต่ถือกำเนิดขึ้นมาก็มีความสามารถในการลอดทะลวงทางช้างเผือก สามารถปรับตัวเข้ากับทุกความอันตรายที่อยู่นอกดินแดน”

“ทว่าเมื่อยุคต้นกำเนิดสิ้นสุดลง สิ่งมีชีวิตประเภทนั้นก็เหมือนจะสูญ พันธ์ตามไปด้วย”

“พอพวกเขาสูญพันธ์ เทพยักษ์ค้ำฟูา สัตว์โบราณ มังกรยักษ์ ชนต่าง เผ่าบรรพกาลถึงได้เดินขึ้นมาบนเวทีแห่งทางช้างเผือก กลายมาเป็นผู้พิชิต คนใหม่”

“ทว่าจุดลึกในสายเลือดของสิ่งมีชีวิตประเภทเทพยักษ์ค้ำฟูายังคง หลงเหลือความหวาดกลัวต่อสิ่งมีชีวิตประเภทนั้น”

“สัตว์โบราณ เทพยักษ์ค้ำฟูา มังกรยักษ์ที่แข็งแกร่ง เมื่อสายเลือดของ พวกเขาแปรสภาพถึงระดับสิบก็เหมือนจะพอเห็นร่องรอยของในอดีตกาล เห็นเงาร่างที่พร่าเลือนของสิ่งมีชีวิตนั้นได้บ้างโดยบังเอิญ”

“…”

โหลวหงแยนพูดเจื้อยแจ้ว สายตาที่มองไปยังกระดูกที่เนี่ยเทียนกำไว้ ในมือเต็มไปด้วยความกริ่งเกรง

“เทพยักษ์ค้ำฟูา สัตว์โบราณ มังกรยักษ์สายเลือดระดับสิบจะมองเห็น ภาพพร่าเลือนในอดีตได้ขณะที่สายเลือดเลื่อนขั้น?” เนี่ยเทียนตะลึงไป อย่างสิ้นเชิง

ขณะที่คนทั้งสามกำลังพูดคุยกัน เผ่ากิ้งก่าสายเลือดระดับแปดตัวหนึ่ง ถูกโจมตีบาดเจ็บสาหัส ร่างที่ใหญ่โตของมันพลันลอยละลิ่ว

เผ่ากิ้งก่าที่บาดเจ็บสาหัสบังเกิดความหวาดกลัว เหมือนไม่กล้าเข้าร่วม การต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งเผ่ามนุษย์อีกต่อไป จึงหมุนตัวบินมาทางพวกเขา

โหลวหงแยนแค่นเสียงเย็น กำลังจะลงมือ

เนี่ยเทียนที่ตะลึงไปครู่ก็ลองโยนกระดูกท่อนที่ถูกกำแน่นอยู่ในมือ ออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก

วินาทีที่กระดูกหลุดออกจากมือเขา จิงชี่เลือดเนื้อที่ซ่อนอยู่ในร่างเขาก็ กรอกเทเข้าหามัน กระดูกนั้นจึงพลันแทงสวบเข้าไปยังศีรษะของเผ่ากิ้งก่า อย่างรุนแรง

นักรบเผ่ากิ้งก่าสายเลือดระดับแปดรีบใช้พลังสายเลือดสร้างม่าน สายเลือดเป็นชั้นๆ ขึ้นมาสกัดกั้น

ทว่าม่านสีเลือดมิอาจต้านทานแสงคมกริบของกระดูกท่อนนั้นได้แม้แต่ ครู่เดียว มันเหมือนถูกสยบด้วยพลังเลือดลมที่เหนือชั้นกว่า จึงถูกแทงทะลุ ไปในทันที

“สวบ!”

กระดูกยาวสิบกว่าเมตรแทงทะลุกะโหลกศีรษะของเผ่ากิ้งก่าสายเลือด ระดับแปดจนเห็นเป็นรูโบ๋

เผ่ากิ้งก่าคนนั้นได้แค่ร้องโหยหวนเอะเดียว เสียงก็ขาดหายไปกลางคัน เรือนกายใหญ่โตที่สูญเสียการค้ำประคองจากพลังเลือดลมจึงร่วงดิ่งลงไป ยังมหาสมุทรดวงดาวเบื้องล่าง

“เผ่ากิ้งก่าที่เทียบเคียงได้กับแดนว่างเปล่าช่วงกลางถูกฆ่าตายในเสี้ยว วินาทีแบบนี้เนี่ยนะ?”

หวงจินหนันตะลึง มองกระดูกท่อนที่หลังจากสังหารเผ่ากิ้งก่าผู้นั้นได้ก็ ค่อยๆ บินกลับมาหาเนี่ยเทียนช้าๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความ หวาดกลัวไม่เป็นสุข “เนี่ยเทียน เจ้าระวังหน่อย!”

โหลวหงแยนเองก็น่าเปลี่ยนสี “เจ้าน่าจะควบคุมวัตถุชิ้นนี้ได้กระมัง?”

“น่า น่าจะได้นะ…”

เนี่ยเทียนรีบเอื้อมคว้ากระดูกท่อนนั้นอย่างลนลานเหมือนคนทำอะไร ไม่ถูก

จิงชี่เลือดเนื้อที่เหลืออยู่ถูกปล่อยออกมาจากปลายนิ้วของเขา ท่อน กระดูกก็เหมือนได้รับการชักนำ จู่ๆ จึงเปลี่ยนจากที่ลอยกลับมาช้าๆ กลายเป็นพุ่งทะยานราวสายฟูา กลับเข้ามาอยู่กลางฝุามือของเขาอีกครั้ง

“กลับมาแล้ว!” เนี่ยเทียนตวาดเสียงหนัก

หวงจินหนันและโหลวหงแยนต่างก็ตกใจจนเหงื่อแตกพลั่กไปทั้งร่าง ท่าทางหวาดกลัวกระดูกท่อนนั้นอย่างเห็นได้ชัด

——