ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 960 มัน เป็นของข้าแล้ว!

“ท่าไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้? ท่าไมกัน?!”

ผู้เฒ่าเผ่ากิ้งก่าแหงนหน้าแผดเสียงค่าราม สภาพราวคนเสียสติ

เกล็ดสีเทาเหลือบเขียวเป็นแผ่นๆ ที่อยู่บนร่างของเขาถูกกรงเล็บของ เขาเกาจนปริออกจากผิวเนื้อ เลือดสดไหลซึม

“ตูม!”

คลื่นเลือดลมขุมหนึ่งที่ไหลกรากดั่งน้่าป่าไหลหลากระเบิดออกมาโดยมี เขาเป็นจุดศูนย์กลาง

ล่าแสงสีเขียวเหลือบเทาจ่านวนนับถ้วนที่มาจากสายเลือดของเขาสาด ยิงออกไปสี่ด้านแปดทิศราวเม่นสลัดขน

แดนเอตทัคคะของหยางฝานและจ้าวเหิงที่ปริแตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อถูก ล่าแสงสายเลือดพวกนั้นโจมตีมาอีกครั้ง เศษส่วนดินแดนที่ก่าลังประสาน ตัวอย่างช้าๆ ก็พากันระเบิดแตกอีกครั้ง

ทว่าบนใบหน้าของหยางฝานและจ้าวเหิงกลับไร้ซึ่งความหวาดกลัว กลับกันคือสีหน้าพวกเขาดูยินดีด้วยซ้่า

“เมื่อเทียบกับกระดูกท่อนนั้น การโจมตีด้วยเลือดลมระดับนี้ยังอยู่ใน ขอบเขตที่ข้าทนรับได้!”

หยางฝานหัวเราะเสียงแปร่ง แส้เทพสายฟ้าบินพรวดออกไปจากแดน เอตทัคคะที่ปริแตก เมื่อแส้สายฟ้าโบกสะบัด สายฟ้าขนาดใหญ่มหึมาที่

พกพาเอาปราณแห่งการท่าลายล้างก็พุ่งเข้าไปโจมตีล่าแสงสายเลือดพวก นั้นอย่างแรง

พอเจอกับการโจมตีของสายฟ้า ล่าแสงสายเลือดสีเทาเหลือบเขียวก็มี ส่วนหนึ่งที่เริ่มพังทลาย

จ้าวเหิงจึงฉวยโอกาสพลิ้วกายไปหยุดอยู่เบื้องหน้าผู้เฒ่าคนนั้น จุดลึก ในดินแดนน้่าของเขาพลันมีฟองอากาศโปร่งใสขนาดใหญ่ยักษ์ลอยออกมา

ฟองอากาศโปร่งใสนั้นปลดปล่อยความลี้ลับของพลังแห่งเขตอาคม พริบตาเดียวก็ครอบคลุมผู้เฒ่าเผ่ากิ้งก่าไว้ภายใน

ในฟองอากาศ ผู้เฒ่าเผ่ากิ้งก่าพุ่งชนซ้ายทีขวาที ทว่ากลับยังมิอาจสลัด ได้หลุดในช่วงระยะเวลาสั้นๆ

ผู้เฒ่าหวีดร้องเสียงแหลม สีหน้าร้อนใจ คอยหันไปมองเนี่ยเทียนเป็น ระยะ

อีกฝั่งหนึ่ง กระดูกท่อนที่แทงทะลุหน้าท้องเนี่ยเทียนยังคงมีการ เปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“เปรี๊ยะ!”

จุดลึกของกระดูกสีแดงเข้มมีจุดสงสีเขียวขนาดเท่าเมล็ดข้าวพากันปริ แตก

จุดแสงขนาดเท่าเม็ดข้าวนั้นดูเหมือนจะเป็นแก่นเลือดที่ผู้เฒ่าเผ่ากิ้งก่า รวบรวมขึ้นมา แข็งแรงทนทานไม่น้อย

กระดูกชิ้นนี้ถูกเขาชุบหลอมมานานปี แก่นสายเลือดที่นาบประทับเข้า ไป หากอาศัยพลังของตัวกระดูกท่อนนี้เอง คิดจะบดขยี้แสงสีเขียวเท่า เมล็ดข้าวเหล่านั้นก็เหมือนว่าจะยากล่าบากไม่น้อย

ทว่าเมื่อได้รับการกรอกเทแก่นเลือดแห่งชีวิตของเนี่ยเทียนเข้าไปสิบ หยด ความมหัศจรรย์ที่อยู่ในแก่นเลือดของเนี่ยเทียนก็ได้ไปช่วยมัน ช่วยให้ มันบดขยี้แก่นเลือดแข็งแกร่งที่ผู้เฒ่าเผ่ากิ้งก่าทิ้งเอาไว้ทีละเม็ด

เมื่อจุดแสงขนาดเท่าเมล็ดข้าวระเบิดออก แก่นเลือดแห่งชีวิตสิบหยด ของเนี่ยเทียนก็เข้ามาแทนที่ พวกมันกระจายตัวกันออกเป็นจุดแสงผลึกใส สีแดงเข้มขนาดเท่าๆ กันแล้วนาบประทับไปตามเยื่อที่อยู่ในกระดูกท่อน นั้น

“อ๊าก!”

ผู้เฒ่าเผ่ากิ้งก่าที่ถูกกักตัวอยู่ในฟองอากาศกรีดร้องเสียงแหลมคล้าย คนที่ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดมหาศาล

การระเบิดของแก่นเลือดที่เขานาบประทับไว้ในกระดูก เหมือนเป็น การท่าร้ายเขาโดยตรง

แม้ว่าเนี่ยเทียนไม่ได้ลงมือกับเขา ทว่าเมื่อพลังของกระดูกซึ่งพกพาเอา ความลี้ลับของแก่นเลือดแห่งชีวิตสิบหยดของเนี่ยเทียนมาบดขยี้แก่นเลือด ของเขา อันที่จริงก็เป็นการโจมตีเขาทางหนึ่ง

เนี่ยเทียนไม่รู้หรอกว่าเพื่อกระดูกท่อนนั้น เขาต้องเสียแก่นเลือดไป มากแค่ไหน ต้องใช้เวลานานเท่าไหร่

แก่นเลือดคือการรวบรวมพลังงานทางสายเลือดของเขาขึ้นมา และยัง มีพลังจิตวิญญาณของเขาถูกฝากฝังไว้ข้างใน

หากแก่นเลือดนี้ถูกเขาเก็บกลับคืนมา มันยังสามารถเพิ่มพลังการต่อสู้ ให้เขาได้ในระดับใหญ่

ทว่าเวลานี้เมื่อแก่นเลือดระเบิดแตก แล้วไม่ได้กลับคืนมาหาเขา ก็ เหมือนว่ากระดูกท่อนนั้นได้ยืมใช้แก่นเลือดของเนี่ยเทียนมาลบตรา ประทับที่เป็นของเขาทิ้งไป ท่าให้พลังงานทั้งหมดที่แฝงเร้นอยู่ในแก่นเลือด ของเขาหลอมรวมเข้ากับกระดูกท่อนนั้น กลายมาเป็นต้นก่าเนิดพลังงาน ของตัวมันเอง

ดึงเอาแก่นเลือดคืนมาไม่ได้ ทั้งยังไม่สามารถควบคุมกระดูกท่อนนั้นอีก ผู้เฒ่าเผ่ากิ้งก่าจึงบาดเจ็บไปถึงแก่นอย่างแท้จริง

“เขาเริ่มเปลี่ยนมาเป็นอ่อนแอแล้ว!”

“พลังเลือดลมที่เขาฝากไว้ในกระดูกท่อนนั้นเหมือนจะไม่ได้เป็นของ เขาอีกต่อไป แก่นเลือดที่เขาใช้เวลายาวนานชุบหลอมขึ้นมาล้วนกลายไป เป็นของกระดูกท่อนนั้นหมดแล้ว!”

หยางฝานและจ้าวเหิงมีสีหน้าคึกคักกันอย่างถึงที่สุด เพราะพวกเขา เห็นได้อย่างชัดเจนว่าพลังของผู้เฒ่าเผ่ากิ้งก่าที่อยู่ในฟองอากาศถดถอยไป อย่างเห็นได้ชัด

นี่จึงยิ่งท่าให้พวกเขาฮึกเหิมกันมากขึ้น

“เปรี๊ยะ!”

จุดแสงผลึกใสเท่าเมล็ดข้าวสีเขียวอีกไม่กี่เมล็ดสุดท้ายถูกบดขยี้ในที่สุด แสงสีเขียวที่อยู่ในจุดลึกของท่อนกระดูกจึงหายไปเกลี้ยง

แทนที่มาด้วยแสงสีแดงเข้มราวเปลวเพลิง นั่นคือสีของเลือดเนี่ยเทียน ซึ่งนาบประทับความลี้ลับและสัจธรรมความจริงจากสายเลือดแห่งชีวิตของ เนี่ยเทียนเอาไว้

“ดูเหมือนว่าจะไม่รู้สึกเจ็บอีกต่อไปแล้ว”

เนี่ยเทียนพึมพ่า ยื่นมือออกมาก่าท่อนกระดูกที่อยู่ด้านหน้าตัวเองแล้ว ออกแรงเล็กน้อย ข่มกลั้นความเจ็บปวดดึงเอากระดูกยาวสิบกว่าเมตรท่อน นั้นออกมา

ปลายด้านหนึ่งของท่อนกระดูกอยู่ในฝ่ามือของเนี่ยเทียน

เขาพลันรู้สึกว่ากระดูกท่อนนี้มาจากร่างกายของเขา มีความเชื่อมโยง กับสายเลือดของเขา ช่างเป็นความรู้สึกที่มหัศจรรย์ยิ่ง ราวกับมันคือแขน ข้างหนึ่งของเขาอย่างไรอย่างนั้น

“อู้ๆๆ!”

ขณะเดียวกัน จิงชี่เลือดเนื้อจ่านวนมากที่เขาใช้การสูบดึงพลังชีวิตดึง มาจากในร่างของนักรบเผ่ากิ้งก่าสายเลือดระดับเจ็ดก็ไหลบ่าเข้าไปที่หัวใจ ของเขาอีกครั้ง

หัวใจของเขาเต้นกระหน่ารัวแรงขึ้นมาอีกรอบ

ภายใต้การรวมตัวกันของจิงชี่เลือด แก่นเลือดแห่งชีวิตหยดใหม่ที่ใส แวววาวดั่งผลึกก็ก่อตัวขึ้นมา

เวลาเพียงชั่วพริบตาแก่นเลือดแห่งชีวิตหยดใหม่ก็ก่อตัวได้ส่าเร็จ

ยังไม่สิ้นสุด จิงชี่เลือดเนื้อจากเผ่ากิ้งก่ายังคงมารวมตัวกัน

แก่นเลือดแห่งชีวิตหยดที่สองก็เผยกายอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เป็นหยด ที่สาม หยดที่สี่!

จนกระทั่งแก่นเลือดแห่งชีวิตหยดที่แปดปรากฏขึ้นในหัวใจของเขา จิง ชี่เลือดเนื้อที่ดึงมาจากร่างของเผ่ากิ้งก่าสายเลือดระดับเจ็ดถึงได้ถูกใช้จน หมด

ก่ากระดูกยาวสิบกว่าเมตรนั้นเอาไว้ เนี่ยเทียนหันไปมองรอบด้านด้วย สีหน้าเลื่อนลอยเล็กน้อย

แล้วเขาก็ได้เห็นว่าหวงจินหนัน โหลวหงแยน ผู้ฝึกลมปราณแดนว่าง เปล่าทุกคนของส่านักห้าธาตุได้โอบล้อมอยู่รอบกายเขาเป็นวงกลมตั้งแต่ เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้

พลังงานจากสิ่งเจือปนนอกดินแดนที่สามารถท่าร้ายเรือนกายที่มีเลือด เนื้อล้วนถูกผู้แข็งแกร่งแดนว่างเปล่าสกัดกั้นไว้ให้เขาจนหมด

นี่ก็คือสาเหตุที่ว่าท่าไมเขาที่ยืนอยู่บนเรือดาราถึงได้สังเกตการณ์ เปลี่ยนแปลงของท่อนกระดูกอย่างละเอียดได้โดยไม่รู้สึกถึงแรงกดดันใดๆ

“เนี่ยเทียน…”

สีหน้าของหวงจินหนันแปลกประหลาดเล็กน้อย เขามองไปยังกระดูก ท่อนนั้นด้วยสายตาลึกล้่า แววตานั้นมีทั้งหวาดกลัว ทั้งกริ่งเกรง และยังมี แววอีกมากมายที่บอกได้ไม่ชัด “กระดูกท่อนนั้นไม่ได้สังหารเจ้าก็ยัง พอท่าเนา แต่ท่าไมเจ้าถึงจับมันเอาไว้ได้ล่ะ? แล้วตราประทับทางสายเลือด ที่ผู้เฒ่าเผ่ากิ้งก่าทิ้งไว้ล่ะ ลบทิ้งไปแล้วหรือ?”

“เนี่ยเทียน ข้ารู้ว่าเจ้าคือเลือดผสม แต่ต้นก่าเนินทางสายเลือดของเจ้า คือประเภทใดกันแน่?” โหลวหงแยนเอ่ยถาม

“ตราประทับทางสายเลือดของชนต่างเผ่าที่ไม่ธรรมดา ซึ่งมีสายเลือด ระดับเก้าขั้นสูงสุด มีหวังที่จะเลื่อนสู่ระดับสิบ ท่าไม…เจ้าถึงลบมันทิ้งไป ได้?”

“ยากจะเข้าใจ น่าเหลือเชื่อยิ่งนัก!”

“อีกอย่าง กระดูกท่อนนั้นมาจากสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์ใดกันแน่?”

ผู้ฝึกลมปราณแดนว่างเปล่าแต่ละคนหันมามองเนี่ยเทียนด้วยสีหน้า เหมือนเห็นตัวประหลาด พากันซักถามเสียงดังเซ็งแซ่ราวกับไม่รับรู้ว่าศึก ระหว่างพวกเขากับเผ่ากิ้งก่ายังไม่ได้สิ้นสุดลง

นั่นเป็นเพราะพวกเขาคลางแคลงใจมากจริงๆ ใคร่รู้ยิ่งนักว่าสายเลือด ของเลือดผสมอย่างเนี่ยเทียนมาจากเผ่าพันธุ์ใดกันแน่

“ค่าถามของพวกเจ้า ตอนนี้ข้าเองก็ยังตอบไม่ได้เหมือนกัน” เนี่ยเทียน ยิ้มแหย ทอดสายตามองไปยังผู้เฒ่าเผ่ากิ้งก่าที่ถูกกักตัวอยู่ในฟองอากาศ และยังถูกสายฟ้าของหยางฝานท่าลายล่าแสงสีเลือดไปทีละเส้นจนได้แต่ ร้องค่ารามไม่หยุด ก่อนกล่าวว่า “ข้าบอกได้แค่ว่า นับแต่นี้เป็นต้นไป กระดูกท่อนนี้ไม่น่าจะมีความสัมพันธ์ใดกับไอ้หมอนั่นอีกแล้ว”

“มัน เป็นของเจ้าแล้วรึ?” หวงจินหนันถามหยั่งเชิง

เนี่ยเทียนพยักหน้ารับ “ใช่แล้ว ข้าสัมผัสได้ว่ามันเป็นของข้าแล้ว”

ทุกคนร้องฮือฮาทันที

สิ่งที่ผู้เฒ่าประหลาดสายเลือดระดับเก้าขั้นสูงสุดของเผ่ากิ้งก่าพึ่งพาก็ คือกระดูกท่อนนั้น

แล้วก็เพราะกระดูกท่อนนั้นเขาถึงสามารถท่าลายแดนเอตทัคคะของห ยางฝาน จ้าวเหิง และสังหารแดนว่างเปล่าช่วงท้ายคนหนึ่ง จนอีกฝ่ายได้ แต่ใช้จิตวิญญาณหนีไปได้อย่างง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ

ความลึกลับ ความแข็งแกร่งของกระดูกท่อนนี้ล้วนตราตรึงอยู่ในใจของ ทุกคน

ทว่าพอวัตถุประหลาดที่ภูมิหลังไม่แน่ชัดชิ้นนี้แทงทะลุหน้าท้องเนี่ย เทียน ไม่เพียงแต่ไม่สังหารเนี่ยเทียน กลับกันคือยังยอมให้เนี่ยเทียน ครอบครองตัวเอง ยอมถูกชุบหลอมแต่โดยดี

หากไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง แต่เป็นคนอื่นมาเล่าให้ฟัง เกรงว่าพวกเขา คงไม่มีทางเชื่อได้ลงแน่นอน

“อู้ๆๆ!”

ทันใดนั้นนักรบเผ่ากิ้งก่าสายเลือดระดับแปดก็ตามมาถึงในที่สุด

“พวกเขามาแล้ว แต่น่าเสียดายที่สายไปซะแล้ว” หวงจินหนันหัวเราะ เสียงหยัน “ไม่มีกระดูกท่อนนั้น พลังของผู้เฒ่าประหลาดนั่นก็ลดดิ่ง ไม่น่า กลัวอีกต่อไป! ไม่มีผู้เฒ่าประหลาดนั่นร่วมรบ เผ่ากิ้งก่าตนอื่นๆ เมื่อมาสู้ กับพวกเราอยู่ในทางช้างเผือกก็มีแต่รนหาที่ตายเท่านั้น!”

โหลวหงแยนโบกมือ

ผู้แข็งแกร่งแดนว่างเปล่าที่รวมตัวอยู่ข้างกายเนี่ยเทียนก็พากันกระจาย ตัวออกไปรับหน้านักรบเผ่ากิ้งก่าสายเลือดระดับแปดที่เพิ่งมาถึง

สงครามใหญ่พลันปะทุขึ้นอีกครั้งนอกทางช้างเผือก

โหลวหงแยนพลันขยับเข้ามาใกล้ อาศัยดินแดนเปลวเพลิงที่ผุพังของ นางห่อหุ้มเรือนกายเนี่ยเทียนไว้อีกครั้ง

ดวงตาที่เป็นสีแดงก่าของนางคอยเหลือบมามองเนี่ยเทียนและกระดูก ท่อนนั้นเป็นระยะ สีหน้านั้นซับซ้อนยากจะบอกอารมณ์ “หากพวกเรา สามารถเอาชนะนักรบเผ่ากิ้งก่า ได้ครอบครองสามอาณาจักรใหญ่ของพวก เขา เนี่ยเทียนเจ้าคือคนที่มีคุณความชอบสูงสุด”

หวงจินหนันพยักหน้ารับเบาๆ “เจ้านี่มันเป็นตัวประหลาดจริงๆ ดูท่า การที่ข้าเชิญเจ้ามาส่ารวจดินแดนแห่งใหม่นับเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาด รอบนี้หากไม่มีเจ้า ทุกคนคงต้องตายด้วยน้่ามือของเผ่ากิ้งก่ากันหมด และ หากพวกเราได้ดินแดนของเผ่ากิ้งก่ามาครองจริงๆ สามอาณาจักรนี้ เจ้า เป็นคนเลือกไปก่อนอาณาจักรหนึ่งได้เลย”

“ถูกต้องแล้ว” โหลวหงแยนเห็นด้วย

——

L.D.: เจ้าของเรื่อง

แชร์

ยกเลิกการติดตาม