ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 201 - ประชุมสี่ฝ่าย เร่งรัดการควบรวม!

บทที่ 201 – ประชุมสี่ฝ่าย เร่งรัดการควบรวม!

ปฏิกิริยาของไป๋ลู่ ทำให้กัปตันของที่หลบภัยประภาคารที่กำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธต้องหุบปากฉับ
เขาไม่ใช่คนโง่ แค่กำลังมึนงงกับทรัพย์สมบัติมหาศาลที่จู่ๆ ก็หล่นมาทับ
แกนคริสตัลสามพันเม็ด
นี่ถือเป็นทรัพย์สมบัติก้อนโต ไม่ว่าจะใช้เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของพลังพิเศษ หรือเก็บไว้เป็นสิ่งของแลกเปลี่ยน ก็ล้วนเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยม การปฏิเสธต่างหากคือความโง่เขลาที่แท้จริง
“ขอบคุณครับคุณหลิน!” กัปตันหัวโล้นทำตามอย่างไป๋ลู่ โค้งคำนับให้หลินโม่อย่างนอบน้อม
หลินโม่รับการคำนับนั้นไว้อย่างสง่าผ่าเผย
“พวกคุณไปพักผ่อนก่อน พอเก็บแกนคริสตัลทั้งหมดแล้วจะส่งไปให้”
“ส่วนเรื่องความร่วมมือหลังจากนี้ รอการติดต่อจากฉันอีกที”
…
หลินโม่พาเย่อิงตรงไปยังศูนย์บัญชาการ แล้วเปิดเครื่องสื่อสาร
“บอสคะ จะให้ติดต่อสี่ขั้วอำนาจตอนนี้เลยไหมคะ?” เย่อิงถาม
“ยังไม่รีบ” หลินโม่เปิดขวดน้ำแร่ขึ้นดื่ม “ต่อสายกัปตันก่อน”
การสื่อสารเชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายของกัปตันปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
ฉากหลังของเธอคือห้องบัญชาการของฟางโจว ดูเหมือนจะไม่ได้นอนมาทั้งคืนเช่นกัน แต่สภาพจิตใจยังดูดีอยู่
“คุณหลิน” เธอเอ่ยปากก่อน น้ำเสียงเจือความรู้สึกโล่งอก “คุณติดต่อมา แสดงว่าการต่อสู้ที่เมืองใหม่จบลงแล้ว พอเห็นว่าคุณปลอดภัย ฉันก็วางใจ”
“ใช่ จบแล้ว” น้ำเสียงของหลินโม่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ “พวกไป๋ลู่เข้ามาพักในเมืองแล้ว ครั้งนี้ต้องขอบคุณพวกคุณที่ช่วยถึงป้องกันไว้ได้”
กัปตันบนหน้าจอส่ายหน้า ใบหน้ามีความรู้สึกทึ่งอยู่หลายส่วน “เทียบกับแรงกดดันที่เมืองใหม่ต้องเผชิญแล้ว เทียบกันไม่ติดเลย พวกเราก็แค่ช่วยตีขนาบอยู่รอบนอก คนที่เหนื่อยจริงๆ คือพวกคุณ”
เธอหยุดไปชั่วครู่ สายตาราวกับจะทะลุผ่านหน้าจอ มองไปยังศูนย์บัญชาการที่อยู่ด้านหลังหลินโม่
“คุณหลิน ต่อจากนี้มีแผนจะทำอะไรต่อเหรอคะ?”
คำถามนี้แหละคือประเด็นสำคัญ
หลังจากชัยชนะครั้งประวัติศาสตร์ เมืองใหม่ได้ใช้ความแข็งแกร่งพิสูจน์แล้วว่าใครคือเจ้าแห่งพื้นที่นี้ที่แท้จริง
ฟางโจวได้ผนวกรวมเข้ากับเมืองใหม่แล้ว และได้ย้ายพลเรือนมาแล้วสองชุด
สิ่งที่กัปตันถามตอนนี้ คือหลินโม่จะจัดการกับอีกสามกลุ่มที่เหลืออย่างไร
“ฉันจะคุยกับพวกเขาดู” หลินโม่ตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา “ที่นี่ต้องการแค่เสียงเดียว”
กัปตันเข้าใจความหมายของหลินโม่ แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอะไร เพียงแค่พยักหน้าอย่างจริงจัง
“ก็ควรจะเป็นอย่างนั้นค่ะ ถ้ามีอะไรที่ฟางโจวช่วยได้ คุณหลินสั่งมาได้เลย”
“ได้” หลินโม่พยักหน้า “หลังจากศึกครั้งนี้ เมืองใหม่น่าจะได้เวลาพัฒนาอย่างสงบสุขสักพัก ทางคุณเตรียมตัวให้พร้อม พอทหารของฉันพักฟื้นเสร็จ ก็ย้ายพลเรือนที่เหลือทั้งหมดของฟางโจวมาได้เลย ส่วนทหาร ให้แบ่งเป็นสองชุดมาเข้ารับการฝึกและตรวจสอบ”
“ไม่มีปัญหาค่ะ” กัปตันรับคำทันที “เมืองใหม่ต้านทานฝูงซอมบี้นับแสนได้ ความปลอดภัยไม่ต้องสงสัยเลย พลเรือนต้องเต็มใจย้ายมาอยู่แล้ว”
ใบหน้าของหลินโม่ปรากฏรอยยิ้มจางๆ “พอดีเลย เมืองใหม่ก็ต้องการเร่งการก่อสร้างเหมือนกัน ได้คนมาเสริมก็ดีเลย”
หลินโม่หยุดพูดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมว่า “ต่อไปฉันจะเรียกราชาหินกับคนอื่นๆ มาประชุมพร้อมกัน ปราชญ์ของที่หลบภัยประภาคารเคยแสดงท่าทีว่าจะเข้าร่วมกับเมืองใหม่แล้ว เหลือก็แต่ราชินีผึ้งกับราชาหิน”
กัปตันเข้าใจในทันที “คุณหลินวางใจได้ค่ะ ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง”
สายตาของหลินโม่หันไปทางเย่อิง
“ต่อสายเข้ามาเลย ทั้งหมด”
“ค่ะ”
เย่อิงใช้นิ้วลากบนแผงควบคุม ช่องสัญญาณที่เหลืออีกสามช่องถูกเปิดใช้งานพร้อมกัน และเชื่อมต่อเข้ากับหน้าจอหลัก
หลังจากเสียงไฟฟ้าสถิตดังขึ้น ใบหน้าที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงสามใบก็ปรากฏขึ้นบนสามส่วนของหน้าจอ
ด้านซ้ายคือปราชญ์ของที่หลบภัยประภาคาร เขายังคงมีท่าทีสงบนิ่งเหมือนเดิม ฉากหลังเป็นห้องที่เต็มไปด้วยหนังสือและแบบแปลน
ตรงกลางคือราชาหินแห่งฐานที่มั่นผาหิน เขารูปร่างกำยำล่ำสัน มีเคราครึ้มเต็มหน้า ฉากหลังเป็นกำแพงหินเรียบง่ายของฐานที่มั่นผาหิน ตอนนี้เขากำลังขมวดคิ้ว สีหน้าดูไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง
ด้านขวาคือราชินีผึ้งแห่งรังผึ้ง เธอนั่งพิงโซฟาหรูหรา กำลังมองหลินโม่อย่างสนใจ
“ทุกท่าน” เสียงของหลินโม่ทำลายความเงียบ “สถานการณ์ของเมืองใหม่ ผมเชื่อว่าพวกคุณคงทราบจากช่องทางของตัวเองแล้ว”
“ฝูงซอมบี้นับแสนแตกพ่ายไปหมดแล้ว”
เขาไม่ได้บรรยายถึงความโหดร้ายของการต่อสู้ ไม่ได้โอ้อวดผลงาน เพียงแค่บอกเล่าความจริงที่เรียบง่าย แต่ความจริงนี้ ก็มีน้ำหนักมากพอ
“วันนี้ที่เชิญทุกท่านมา ก็เพื่อเรื่องเดียวเท่านั้น” หลินโม่เอนหลังพิงเก้าอี้ นิ้วเคาะเบาๆ บนโต๊ะ “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พื้นที่นี้ ต้องการแค่เสียงเดียว”
สิ้นเสียงของหลินโม่ ภายในศูนย์บัญชาการก็เงียบสงัด
บนหน้าจอ ทั้งสี่ส่วน สี่ใบหน้า ต่างมีสีหน้าที่แตกต่างกันไป
กัปตันมีสีหน้าเรียบเฉย ปราชญ์กำลังครุ่นคิด ส่วนราชินีผึ้งมีรอยยิ้มเย้ยหยันประดับอยู่มุมปาก มีเพียงราชาหินแห่งฐานที่มั่นผาหินเท่านั้น ที่สีหน้าคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัด
“เหอะๆ”
เสียงหัวเราะเย็นชาทำลายความเงียบ มาจากราชาหิน ใบหน้าหยาบกร้านเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยอย่างไม่ปิดบัง
“คุณหลิน พูดได้น่าสนใจจริงๆ”
“พื้นที่นี้ต้องการแค่เสียงเดียว? เสียงของคุณงั้นเหรอ?”
ราชาหินโน้มตัวไปข้างหน้า แทบจะชิดกับหน้าจอ เสียงของเขาสูงขึ้นแปดระดับ
“ฉันยอมรับว่าคุณป้องกันฝูงซอมบี้นับแสนได้ คุณเก่ง! เมืองใหม่มีทหารกล้า อาวุธยุทโธปกรณ์เพียบพร้อม กระสุนยิงไม่หมด!”
“แต่ฐานที่มั่นผาหินของฉัน ก็เป็นฉันที่พาน้องๆ ต่อยตีสร้างมันขึ้นมาจากซากปรักหักพัง! ทุกคนที่รอดชีวิตมาได้ มือเปื้อนเลือดซอมบี้กันทั้งนั้น!”
“คุณคิดจะใช้คำพูดแค่ประโยคเดียว ให้พวกเรายอมยกบ้านที่สร้างมาอย่างยากลำบากให้คุณงั้นเหรอ?”
เสียงของราชาหินดังก้องอยู่ในห้องบัญชาการ เต็มไปด้วยความโกรธและความไม่พอใจ
“คุณนี่มันโลภเกินไปแล้ว! ไม่กลัวว่าตัวเองจะโลภจนท้องแตกตายเหรอ?”
คำพูดนี้ ทั้งตรงไปตรงมาและรุนแรง ไม่ไว้หน้ากันเลยแม้แต่น้อย
คิ้วของเย่อิงขมวดเข้าหากัน เผลอจะโต้กลับโดยไม่รู้ตัว
แต่หลินโม่กลับยกมือขึ้น สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เขามองราชาหินที่กำลังเกรี้ยวกราดในหน้าจออย่างเงียบๆ
“ที่ราชาหินพูด ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผลซะทีเดียว”
เสียงหวานๆ ดังขึ้นมาอย่างพอเหมาะพอเจาะ เป็นราชินีผึ้งนั่นเอง
เธอเปลี่ยนท่านั่งอย่างเกียจคร้าน ยิ้มเบาๆ ให้หลินโม่ในจอ
“อาณาเขตของใครก็ไม่ใช่ได้มาง่ายๆ ข้อเรียกร้องของคุณหลิน มันก็ออกจะบีบคั้นกันเกินไปหน่อย”
คำพูดของเธอฟังดูเหมือนจะเข้าข้างราชาหิน แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่หลินโม่ตลอดเวลา เหมือนกำลังสังเกตปฏิกิริยาของเขา
กัปตันกับปราชญ์สบตากัน แต่ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร
พวกเขารู้ดีว่า นี่คือการที่ราชาหินกับราชินีผึ้งร่วมมือกันลองเชิงหลินโม่
“บีบคั้นกันเกินไป?”
ในที่สุดหลินโม่ก็เอ่ยปาก เขาพูดทวนคำนี้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เขาไม่ได้มองราชินีผึ้ง สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ราชาหิน
“ราชาหิน ผมขอถามคุณคำถามหนึ่ง”
ราชาหินแค่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ “มีอะไรก็รีบๆ พูดมา!”
“ฝูงซอมบี้ครั้งนี้ มาจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือใช่ไหม?” หลินโม่ถาม
ราชาหินชะงักไป ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมากะทันหัน
“ใช่ แล้วยังไง?”
“ฐานที่มั่นผาหินของคุณ อยู่ทางทิศตะวันตกของเมืองใหม่” เสียงของหลินโม่ยังคงสงบนิ่ง “ครั้งนี้ฝูงซอมบี้เคลื่อนทัพผ่านระหว่างฐานที่มั่นผาหินกับฟางโจว พวกคุณทั้งสองจึงไม่ได้รับผลกระทบโดยตรง”
“ถ้าครั้งหน้า ฝูงซอมบี้บุกตรงไปที่ฐานที่มั่นผาหิน คุณจะเอาอะไรไปต้าน”