ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 216 - รายการเดียว ตระกูลถังทุ่มสุดตัว

บทที่ 216 – รายการเดียว ตระกูลถังทุ่มสุดตัว

เสียงที่ชัดเจนและคล่องแคล่วของถังเข่อชิงดังมาจากปลายสาย
“คุณหลินคะ”
“ผมต้องการเสบียงชุดหนึ่ง เดี๋ยวจะส่งรายการไปให้” หลินโม่ไม่พูดจาเกริ่นนำ เข้าเรื่องทันที
“ได้ค่ะ”
คำตอบของถังเข่อชิงมีเพียงคำเดียว ไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่าเป็นของอะไร ต้องการเท่าไหร่
หลังจากวางสาย หลินโม่ก็ส่งรายการยาวเหยียดผ่านซอฟต์แวร์เข้ารหัสไป
…
คฤหาสน์ตระกูลถัง ภายในห้องหนังสือ
ถังเข่อชิงมองเอกสารที่เพิ่งได้รับบนแท็บเล็ตคอมพิวเตอร์ คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย
เนื้อหาในรายการมีมากมายและหลากหลาย
ส่วนแรกคือวัสดุก่อสร้าง
เหล็กเส้น ห้าพันตัน
ปูนซีเมนต์เกรดสูง หนึ่งหมื่นตัน
ส่วนทรายและหิน ปริมาณนับเป็นแสนตัน
ส่วนที่สองคือเสบียงยังชีพ
ข้าวสาร, แป้งสาลี, เนื้อสัตว์, ผักผลไม้… ปริมาณของแต่ละอย่าง เพียงพอให้เมืองเล็กๆ ที่มีประชากรหลายพันคนบริโภคได้หนึ่งปี
“ท่านประธานถังคะ”
ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ มองเนื้อหาบนแท็บเล็ต ใบหน้าปรากฏความสับสน
“ปริมาณนี้มันจะเยอะเกินไปหน่อยไหมคะ? แค่วัสดุก่อสร้าง ชุดนี้ การจะรวบรวมก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว”
ถังเข่อชิงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่นิ้วเลื่อนเบาๆ บนหน้าจอ สายตากวาดมองทุกรายการในบัญชี
ของที่หลินโม่ต้องการครั้งนี้มีเยอะมากจริงๆ ไม่ใช่แค่ปริมาณเยอะ แต่ประเภทยังหลากหลายอีกด้วย
โชคดีที่หลินโม่บอกในโทรศัพท์แล้วว่า สามารถส่งให้เป็นชุดๆ ได้
แต่ก็มีข้อจำกัดอยู่ข้อหนึ่ง คือต้องเห็นเสบียงชุดแรกภายในสองชั่วโมง
ถ้าเป็นบริษัทอื่น พอเห็นโครงการความร่วมมือแบบนี้ คงจะปฏิเสธหรือขึ้นราคาในทันที เพราะมันมีความยากลำบากจริงๆ
แต่ในหัวของถังเข่อชิง กลับนึกถึงคำสั่งเสียของคุณปู่และการพัฒนาของตระกูลถังในช่วงเวลานี้
“เข่อชิง จำไว้ หลินโม่คนนี้ คือโอกาสที่ไม่เคยมีมาก่อนในรอบร้อยปีของตระกูลถังเรา”
“เขาต้องการอะไร เราก็ให้อันนั้น อย่าถาม อย่าเดา ยิ่งอย่าไปเล่นลูกไม้”
“ตระกูลถังเราต่อหน้าเขา ไม่มีสิทธิ์ต่อรองราคา มีแต่หน้าที่ที่ต้องให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่”
ตอนแรกถังเข่อชิงแม้จะพยักหน้ารับ แต่ในใจก็ยังมีความไม่เข้าใจอยู่บ้าง
จนกระทั่งเธอได้เข้ามาดูแลความร่วมมือกับบริษัท หย่วนซิง เทคโนโลยี ด้วยตัวเอง
ตั้งแต่ที่ตระกูลถังได้เป็นหนึ่งในซัพพลายเออร์วัตถุดิบของหย่วนซิง ในเวลาสั้นๆ สถานะของตระกูลถังก็เกิดการเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน
ผู้นำหน่วยงานที่หาตัวจับยาก ตอนนี้กลับโทรศัพท์มาถามเองว่าการผลิตมีปัญหาอะไรไหม
ผู้จัดการธนาคารใหญ่ๆ หลายแห่งยิ่งเป็นฝ่ายเสนอตัวว่าจะให้สินเชื่อดอกเบี้ยต่ำในวงเงินสูง
การประเมินสินทรัพย์ของตระกูล ในตลาดทุนก็พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ
ทั้งหมดนี้ ล้วนมาจากป้ายที่ชื่อว่า “ซัพพลายเออร์ของหย่วนซิง เทคโนโลยี”
มาจากหลินโม่
คุณปู่มองทะลุปรุโปร่ง นี่มันไม่ใช่ความร่วมมืออะไรเลย แต่เป็นการสนับสนุนแต่เพียงฝ่ายเดียว
เพราะตอนแรกสุด พวกเขาช่วยคุณหลินจัดการเรื่องทองคำได้สวยงามมาก คุณหลินถึงได้ให้โอกาสนี้กับพวกเขา
สิ่งที่ตระกูลถังต้องทำ คือการเกาะขาใหญ่เส้นนี้ไว้ให้แน่น แม้แต่วินาทีเดียวก็ปล่อยไม่ได้
“แจ้งลงไป”
ถังเข่อชิงเงยหน้าขึ้น แววตากลับมาเฉียบคมและเด็ดขาดเหมือนเคย
“ตรวจสอบสต็อกสินค้า ขนส่งจากที่ที่ใกล้ที่สุด ส่งไปยังโกดังที่คุณหลินกำหนดด้วยความเร็วสูงสุด”
“ถ้าอยู่ไกล หรือในสต็อกไม่มี รีบจัดซื้อโดยด่วน ต้องทำให้ได้อย่างน้อยครึ่งหนึ่งของจำนวนทั้งหมดภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง”
“หลังจากสี่สิบแปดชั่วโมง เสบียงชุดสุดท้ายต้องรวบรวมไว้ที่โกดังให้เสร็จสิ้น!”
“ค่ะ ท่านประธานถัง!”
ผู้ช่วยไม่ได้ถามอะไรมาก รีบหันหลังออกไปถ่ายทอดคำสั่งทันที
ในห้องหนังสือเหลือเพียงถังเข่อชิงคนเดียว เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง พึมพำกับตัวเองเบาๆ
“คุณหลิน หวังว่าคำตอบของตระกูลถังฉบับนี้ จะทำให้คุณพอใจนะคะ”
…
ตอนที่หลินโม่ขับรถบรรทุกมาถึงชั้นล่างของบริษัท หย่วนซิง เทคโนโลยี เฮลิคอปเตอร์ Z-20 สีเขียวเข้มที่คุ้นเคยลำนั้นก็ลอยอยู่บนลานจอดเฮลิคอปเตอร์บนดาดฟ้าแล้ว ใบพัดขนาดใหญ่หมุนปั่นจนเกิดลมแรง
เขาขึ้นไปบนเครื่องบิน ในห้องโดยสาร นาวาเอกหวังเจี้ยนจวินยังคงยืนตัวตรงเช่นเคย
เพียงแต่ครั้งนี้ สีหน้าที่เขามองหลินโม่ มีความสงสัยเพิ่มขึ้นหลายส่วน
“คุณหลินครับ คลังสินค้า C-6 เตรียมพร้อมแล้วครับ”
“ดี ออกเดินทาง”
เฮลิคอปเตอร์คำรามแล้วจากไป มุ่งหน้าไปยังฐานทัพทหาร
หลังจากลงจอด หลินโม่และหวังเจี้ยนจวินก็เดินไปยังคลังสินค้าใต้ดิน
ทหารที่อยู่ตามทาง ระดับการเฝ้าระวังสูงกว่าครั้งที่แล้วไม่ใช่แค่ระดับเดียว
และหลินโม่ก็สัมผัสได้ว่า คลังสินค้า C-6 ในฐานทัพทหารแห่งนี้ ได้กลายเป็นเขตหวงห้ามแห่งใหม่ไปแล้ว แม้แต่ทหารที่นี่ ก็ไม่สามารถเข้าใกล้ได้
ครืด
ประตูโลหะผสมของคลังสินค้า C-6 เปิดออก กลิ่นน้ำมันบำรุงรักษาอาวุธและโลหะที่เข้มข้นโชยมาปะทะหน้า
พื้นที่ภายในคลังสินค้า ใหญ่กว่า C-7 ครั้งที่แล้วหนึ่งรอบ
กล่องอาวุธสีเขียวเข้มกองรวมกันเป็นภูเขาลูกย่อมๆ ตั้งแต่ปืนกลหนักไปจนถึงปืนไรเฟิลอัตโนมัติ จากระเบิดมือไปจนถึงจรวดอาร์พีจี แบ่งประเภทและวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แทบจะเต็มพื้นที่ทั้งหมด
บนทุกกล่องมีสีขาวพ่นรุ่นและจำนวนไว้ มองเห็นได้ชัดเจน
หวังเจี้ยนจวินทำความเคารพ แล้วพูดอย่างจริงจัง “คุณหลินครับ คลังสินค้า C-6 เปิดแล้ว ตามคำสั่งของพลโทจ้าว ของที่นี่คุณสามารถเอาไปได้ทั้งหมด”
“ฝากขอบคุณพลโทจ้าวด้วย” หลินโม่พยักหน้า แล้วก้าวเดินเข้าไปในคลังสินค้า
เดินไปได้ครึ่งทางก็หยุด แล้วหันกลับมามองหวังเจี้ยนจวิน
หวังเจี้ยนจวินลังเลเล็กน้อย
ที่จริงเขาอยากจะดูว่าคุณหลินคนนี้ จะเอาอาวุธยุทโธปกรณ์ทั้งคลังไปทั้งหมดในเวลาสั้นๆ ได้อย่างไร แต่เมื่อนึกถึงระดับความลับของอีกฝ่ายที่สูงจนน่าหายใจไม่ออก เขาก็ได้แต่หันหลังเดินจากไป แล้วปิดประตูให้ด้วย
ประตูปิดลงอย่างช้าๆ ด้านหลังเขา พร้อมกับเสียงสะท้อนอันหนักอึ้ง ตัดขาดคลังสินค้า C-6 ทั้งหมดออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง
หลินโม่เดินผ่านกล่องอาวุธที่กองเป็นภูเขา คลื่นที่มองไม่เห็นแผ่ออกมาจากตัวเขาเป็นศูนย์กลาง
แถวกล่องกระสุนปืนกลหนักที่อยู่ใกล้เขาที่สุด ราวกับภาพวาดที่ถูกยางลบ ลบออกไป เริ่มหายไปอย่างเงียบเชียบจากด้านล่าง ตามมาด้วยแถวที่สอง แถวที่สาม…
กระบวนการนี้รวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ
พื้นที่คลังสินค้าขนาดใหญ่ ว่างเปล่าลงอย่างเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เมื่อกล่องระเบิดแสงเสียงกล่องสุดท้ายกลายเป็นจุดแสงหายไป คลังสินค้า C-6 ทั้งหมดก็ว่างเปล่าแล้ว
หลินโม่ลืมตาขึ้น มองดูนาฬิกาข้อมือของตัวเอง
ไม่ขาดไม่เกิน พอดีห้านาที
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาหวังเจี้ยนจวิน
“เรียบร้อยแล้ว เปิดประตูได้”
นอกประตูคลังสินค้า ตอนที่หวังเจี้ยนจวินรับโทรศัพท์ เขาทั้งคนถึงกับอึ้งไป
เปิดประตู? เร็วขนาดนี้?
นับจากที่หลินโม่เข้าไป ผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว?
เขาเหลือบมองเวลาโดยไม่รู้ตัว ตั้งแต่ปิดประตูจนถึงตอนนี้ ยังไม่ถึงหกนาทีเลย
เหมือนกับคลังสินค้า C-7 ครั้งที่แล้วเป๊ะ!
ไม่ ไม่ใช่แค่นั้น
เพราะความจุของคลังสินค้า C-6 ใหญ่กว่า เก็บกระสุนได้เยอะกว่า แต่หลินโม่กลับใช้เวลาเท่าเดิมหรืออาจจะสั้นกว่าด้วยซ้ำ
ด้วยความรู้สึกที่กังวลใจ หวังเจี้ยนจวินก็เปิดประตู
แล้วก็เป็นไปตามคาด คลังสินค้าทั้งหลังว่างเปล่า
เมื่อเจอกับสถานการณ์แบบนี้ หวังเจี้ยนจวินก็ไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่เดินนำทางอย่างเงียบๆ พหลินโม่กลับไปที่เฮลิคอปเตอร์
จนกระทั่งเฮลิคอปเตอร์กลับมาถึงหย่วนซิง หวังเจี้ยนจวินก็ทนไม่ไหวในที่สุด “คุณหลินครับ มีเรื่องหนึ่งไม่รู้ว่าควรพูดดีไหม”
หลินโม่ยิ้มเล็กน้อย “งั้นก็ไม่ต้องพูด”
หวังเจี้ยนจวิน “…”