ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 256 สภาสูงและสภาล่าง (2/2)

บทที่ 256 สภาสูงและสภาล่าง (2/2)

แต่สีหน้าของหลินโมยังคงไม่เปลี่ยนแปลง สงบนิ่งราวกับน้ำนิ่งในสระลึก

นกไนติงเกลงุนงงอย่างสิ้นเชิง

เธออ้าปากราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง เช่น “เจ้านายคะ ความรับผิดชอบนี้มากเกินไป” หรือ “ฉันไม่เหมาะสมค่ะ”

แต่เมื่อถึงเวลาที่คำพูดเหล่านั้นมาถึงริมฝีปาก เขากลับไม่สามารถเอ่ยออกมาได้แม้แต่คำเดียว

เธอมองเห็นใบหน้าด้านข้างของหลินโม ใบหน้าของเขามีเอกลักษณ์และแน่วแน่

นี่ไม่ใช่แค่การนัดหมาย แต่เป็นคำสั่ง

“คุณหลิน” ราชินีผึ้งหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมา แต่ไม่ได้ดื่ม เธอเพียงแค่ลูบแก้วด้วยปลายนิ้ว “คุณได้ฝากอนาคตทั้งหมดของเมืองใหม่ไว้บนบ่าของผู้จัดการไนติงเกล”

น้ำเสียงของเธอฟังดูเหมือนกำลังกล่าวถึงข้อเท็จจริง แต่ทุกคนก็สัมผัสได้ถึงความสงสัยที่แฝงอยู่

“อำนาจยับยั้งหมายความว่า หากเธอไม่เห็นด้วย มติทั้งหมดของพรรคการเมืองหลักทั้งสี่ของเราจะกลายเป็นโมฆะ”

ราชินีผึ้งวางแก้วน้ำลงด้วยเสียงเบาๆ

“นี่มันต่างอะไรจากการที่คุณตัดสินใจฝ่ายเดียว?”

หลินโมเอนหลังพิงเก้าอี้ มือทั้งสองข้างประสานกันและวางลงบนโต๊ะ

“มันมีความแตกต่างกัน”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง

“การจัดตั้งสภาเทศบาลมีวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารจัดการเมืองใหม่ จัดการกิจการประจำวัน และบูรณาการทรัพยากร”

“นี่ไม่ใช่เรื่องของการแย่งชิงอำนาจ หรือการขอให้คุณล้มล้างการตัดสินใจของฉัน”

“อำนาจในการยับยั้งที่ไนติงเกลถือครองอยู่นั้นเป็นสิ่งสำคัญที่สุด มันรับประกันได้ว่าเมืองใหม่จะไม่เบี่ยงเบนไปจากทิศทางการพัฒนาที่ผมได้กำหนดไว้”

คำพูดเหล่านั้นถูกกล่าวออกมาอย่างตรงไปตรงมาและเด็ดขาด

หลินโมไม่ได้พยายามปกปิดตัวตนในฐานะผู้นำเผด็จการแต่อย่างใด

สภาเทศบาลสามารถหารือเกี่ยวกับการซ่อมแซมถนน การสร้างบ้าน และการแจกจ่ายอาหารได้

แต่พลังอำนาจสูงสุดในเมืองใหม่นี้จะยังคงอยู่ในมือของเขาเสมอ

อำนาจในการยับยั้งของนกไนติงเกลเป็นทั้งส่วนขยายและหลักประกันในการเสริมสร้างอำนาจของตน

ตาของราชินีผึ้งกระตุกเล็กน้อย

เธอเข้าใจแล้ว

หลินโมมอบอำนาจการบริหารจัดการให้เขา ไม่ใช่อำนาจการตัดสินใจ

พวกเขาสามารถทำงานได้ภายในขอบเขตที่หลินโมกำหนด แต่ห้ามล้ำเส้นเหล่านั้นเด็ดขาด

“ฉันเข้าใจ” ราชินีผึ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ และรอยยิ้มอันงดงามก็กลับคืนสู่ใบหน้าของเธอ “คุณหลินมีเหตุผลส่วนตัวเกี่ยวกับการจัดการของสภาสูง และฉันไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ”

เธอเปลี่ยนเรื่องและเคาะนิ้วเบาๆ บนโต๊ะ

“อย่างไรก็ตาม ผมคิดว่าการจัดสรรที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎรยังเป็นเรื่องที่เปิดให้มีการอภิปรายได้”

“อ๋อเหรอ?” หลินโมยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย

“เดอะร็อกเป็นเมืองที่ควบคุมยาก และราชาแห่งเดอะร็อกก็ยืนกรานที่จะอยู่แต่ที่ฐานและปฏิเสธที่จะมายังเมืองใหม่ ส่วนเดอะไลท์เฮาส์ก็มีแต่พวกนักวิชาการที่รู้แต่เรื่องการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ พวกเขาไม่รู้เรื่องการปกครองเลย”

ราชินีผึ้งพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน นุ่มนวล แต่ถ้อยคำของเธอกลับเฉียบคมและตรงไปตรงมา

“เรือโนอาห์ลำนี้ใหญ่เกินกว่าจะควบคุมได้ แม้ว่ากัปตันจะมีความสามารถ แต่ลุงและญาติของเธอก็ไม่ใช่คนอ่อนแอ พวกเขาจัดการหาที่นั่งได้ถึงสี่ที่นั่งได้อย่างไรกัน?”

“รังของฉันมีสมาชิกเกือบหนึ่งร้อยคน และจะมีผู้คนและทรัพยากรเข้าร่วมเพิ่มเติมในภายหลัง แต่รังของฉันได้ที่นั่งเพียงสามที่นั่งเท่านั้น เหมือนกับร็อคและไลท์เฮาส์”

เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจ้องมองไปที่หลินโม

“คุณหลิน นี่ไม่ยุติธรรมเลย”