ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 257 ยังไม่ถึงเวลา (2/2)

บทที่ 257 ยังไม่ถึงเวลา (2/2)

“แต่ดูเหมือนคุณจะมองข้ามไปอย่างหนึ่ง”

ราชินีผึ้งโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาที่สวยงามของเธอเปล่งประกายด้วยแสงประหลาด

“เมืองไม่อาจมีเพียงกระดูกและกล้ามเนื้อได้”

“มันต้องการเลือด มันต้องการจิตวิญญาณ”

หลินโมไม่ได้พูดอะไร แต่จ้องมองเธออย่างสงบ รอให้เธอพูดต่อ

“คนงานของคุณต้องเสียเลือดเสียเหงื่อในสถานที่ก่อสร้าง ทหารของคุณพร้อมรบอยู่บนกำแพงเมือง และนักวิทยาศาสตร์ของคุณก็หัวล้านในห้องทดลอง”

เสียงอันอ่อนโยนของราชินีผึ้งนั้นแฝงไว้ซึ่งพลังอันน่าหลงใหล

“แล้วหลังจากนั้นล่ะ? พวกเขาทำงานหนักขนาดนั้นเพื่ออะไรกัน ทั้งวันทั้งเดือน ตลอดทั้งปี?”

“เป็นเพราะหมูตุ๋นที่กองอยู่บนจาน หรือเป็นเพราะซองบุหรี่กันแน่?”

“ไม่” เธอให้คำตอบด้วยตัวเอง นิ้วเรียวของเธอเคาะโต๊ะเบาๆ “พวกเขาต้องการอะไรสักอย่างที่จะตั้งตารอคอย สถานที่ที่ทำให้พวกเขารู้สึกว่าความพยายามทั้งหมดของพวกเขานั้นคุ้มค่า”

“ในระยะสั้น เมืองใหม่กำลังอยู่ในช่วงการก่อสร้างขนาดใหญ่ และด้วยซอมบี้ที่ระบาดอย่างหนัก ทำให้เกิดแรงกดดันทั้งภายในและภายนอกอย่างมาก”

“แต่เมื่อการก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์และมีการปรับปรุงด้านความปลอดภัยแล้ว ความต้องการจากผู้คนหลายพันคนเหล่านี้จะพุ่งสูงขึ้นอย่างมาก”

“พวกเขาต้องการผ่อนคลาย พวกเขาต้องการระบายอารมณ์ พวกเขาต้องการรู้สึกว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่ในฐานะมนุษย์”

นกไนติงเกลขมวดคิ้ว มันเดาได้คร่าวๆ ว่าราชินีผึ้งต้องการจะพูดอะไร

“หมายความว่า เปิดผับแล้วก็ทำบันเทิงเหรอ?” น้ำเสียงของหลินโมสงบนิ่งอย่างยิ่ง “สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งจำเป็น”

“แน่นอนว่าไม่ใช่” ราชินีผึ้งยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม “อาหารเป็นสิ่งจำเป็น แต่ของอร่อยๆ สามารถทำให้คนอยากอาหารมากขึ้น น้ำเป็นสิ่งจำเป็น แต่ไวน์ชั้นดีสามารถทำให้คนลืมความทุกข์ได้”

“พี่สาวของฉัน พวกเธออาจไม่รู้วิธีทำปืนหรือสร้างอาคาร แต่พวกเธอรู้วิธีจัดการจิตใจผู้คน รู้วิธีกระตุ้นการบริโภค และรู้วิธีทำให้ผู้ชายเต็มใจสละเงินทุกบาททุกสตางค์ที่พวกเขาหามาได้”

“พวกเขาสามารถเปิดร้านอาหารแห่งแรก สถานเต้นรำแห่งแรก หรือแม้แต่คาสิโนแห่งแรกในเมืองใหม่ได้”

“พวกเขาสามารถทำให้คะแนนสะสมของคุณหมุนเวียนได้อย่างแท้จริง แทนที่จะเป็นเพียงตัวเลขที่ไร้ชีวิตชีวา พวกเขาสามารถทำให้คนงานของคุณแบกอิฐเพิ่มเพื่อแลกกับเครื่องดื่มเพิ่ม และทำให้เหล่าผู้ตื่นรู้ของคุณออกล่าเหล่ากลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งกว่าเพื่อความตื่นเต้นในการใช้เงินจำนวนมหาศาล”

“นี่มันมีค่าไม่ใช่เหรอ?” ราชินีผึ้งจ้องมองตรงไปที่หลินโม “มันไม่สมควรได้รับที่นั่งมากกว่านี้เหรอ?”

หลินโมเงียบไป

เขาต้องยอมรับว่าราชินีผึ้งพูดถูก

ทุกสิ่งทุกอย่างในเมืองใหม่แห่งนี้ในตอนนี้ล้วนเกี่ยวข้องกับการเอาชีวิตรอดและการก่อสร้าง และทุกคนต่างก็เครียดกันมาก

ในระยะสั้น เราอาจอาศัยความศรัทธาเพื่อก้าวต่อไปได้ แต่ในระยะยาว ปัญหาย่อมเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

มนุษย์ไม่ใช่เครื่องจักร พวกเขาต้องการความบันเทิงและการพักผ่อน

เหตุผลที่หลินโมแจกบุหรี่และเหล้าให้คนงานก็เพื่อให้พวกเขาได้ลืมความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักไปชั่วคราว

ราชินีผึ้งฉวยโอกาสจากจุดอ่อนที่สุดและสิ่งที่ถูกมองข้ามได้ง่ายที่สุดของเมืองใหม่แห่งนี้อย่างแม่นยำ

“พูดได้ดี” หลินโมพูดในที่สุด “แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม”

“คุณหลิน คุณกำลังปฏิเสธฉันเหรอ?” น้ำเสียงของราชินีผึ้งยังคงอ่อนโยน แต่ความสงบเยือกเย็นได้หายไปแล้ว แทนที่ด้วยความเย็นชาเล็กน้อย

“ผมไม่ได้ปฏิเสธคุณ” หลินโมเอนตัวไปด้านหลัง ผ่อนคลายท่าทาง “ผมแค่พูดความจริง สิ่งที่ซินเฉิงต้องการมากที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่ไนต์คลับและคาสิโน”

“คนงานของผมทำงานหนักจนได้คะแนน และทหารของผมปกป้องบ้านเกิดด้วยชีวิต สิ่งที่พวกเขาต้องการคือหลังคาที่แข็งแรงกว่าและกำแพงที่หนากว่า”

“ถ้าหากในเวลานี้ มีสถานที่แห่งหนึ่งปรากฏขึ้นในเมือง ที่ซึ่งผู้คนบางกลุ่มสามารถใช้ชีวิตอย่างหรูหราและฟุ่มเฟือยโดยแลกกับคะแนนสะสมที่พวกเขาอาจไม่ได้มาจากการทำงาน คุณคิดว่าคนงานที่แบกอิฐอยู่ในสถานที่ก่อสร้างและทหารที่ยืนเฝ้ารักษาการณ์อยู่บนกำแพงเมืองจะคิดอย่างไร?”

น้ำเสียงของหลินโมสงบ เขาไม่ได้ตั้งคำถามเธอ เพียงแต่กล่าวถึงข้อเท็จจริงเท่านั้น

“นั่นไม่ใช่การให้กำลังใจ แต่เป็นการสร้างความแตกแยก มันจะก่อให้เกิดความไม่พอใจ สร้างความขัดแย้ง และทำลายระเบียบที่ฉันสร้างขึ้นด้วยมือของฉันเอง”

“ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้น”

คำเตือน: หากคุณพบโฆษณาที่ถามว่า “คุณเป็นบุคคลจริงหรือไม่” โปรดเพิกเฉยและปิดหน้าต่างนั้น อย่าสแกนคิวอาร์โค้ดหรือส่งข้อความใดๆ!