ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 37 - ข่าวดีเข้ามาไม่หยุด

บทที่ 37 – ข่าวดีเข้ามาไม่หยุด

เสียงคำรามอย่างหยาบคายแต่ก็ปลุกใจอย่างยิ่งของซาโซริ ทำให้กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศ ราวกับเจือไปด้วยกลิ่นเนื้อย่างหอมๆ

ลมหายใจของทุกคนหนักขึ้นเล็กน้อย

ซอมบี้สองสามตัวสุดท้ายเดินโซซัดโซเซออกมาจากช่องโหว่ ยังไม่ทันได้เห็นโลกใบนี้ ก็ถูกอำนาจการยิงที่หนาแน่นฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ

ฝูงซอมบี้ที่ดำเนินมาเกือบหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง

“ทุกหน่วย เคลื่อนพล!”

เสียงที่เยือกเย็นของไป๋ลู่ดังผ่านวิทยุสื่อสารไปทั่วทั้งฐานที่มั่น

“รักษารูปขบวนระวังภัย เข้าไปในอุทยาน ควบคุมจัตุรัสกลาง!”

เสียงเครื่องยนต์ที่คำรามดังขึ้นอีกครั้ง กระแสเหล็กไหลบดขยี้ซากปรักหักพังและศพที่เกลื่อนพื้น บุกเข้าไปในอุทยานวิทยาศาสตร์ที่เงียบสงัดมานานแห่งนี้อย่างเป็นทางการ

สภาพภายในอุทยาน ใหญ่กว่าที่เห็นจากข้างนอกมาก

ถนนลาดยางมะตอยกว้างขวางทอดไปทุกทิศทาง อาคารผนังกระจกที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของเทคโนโลยี สะท้อนแสงที่เย็นเยียบในแสงอรุณ

ที่นี่เหมือนเมืองที่ถูกกาลเวลาลืมเลือน เงียบสงัดจนน่าขนลุก

ในรถบัญชาการของสี่ขั้วอำนาจ ศาสตราจารย์จี้ได้เชื่อมต่อกับเครือข่ายภายในของอุทยานได้สำเร็จ แผนที่สามมิติถูกฉายขึ้นกลางอากาศ

“พวกเราต้องแยกกันปฏิบัติการ ถึงจะมีประสิทธิภาพสูงสุด” นิ้วของไป๋ลู่ลากผ่านแผนที่อย่างรวดเร็ว แบ่งออกเป็นสี่พื้นที่สีที่แตกต่างกัน

“ผาหิน เขตตะวันออก อาคารที่นี่ส่วนใหญ่เป็นโรงงานผลิตขนาดใหญ่กับโกดัง โครงสร้างเรียบง่าย พวกคุณรับผิดชอบกวาดล้างให้เร็วที่สุด วิศวกรโจวหยวนจะไปกับพวกคุณ เพื่อตรวจสอบว่าสายการผลิตสมบูรณ์หรือไม่”

ไป๋ลู่หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมว่า “โจวหยวนห้ามเกิดเรื่อง”

ซาโซริพยักหน้าอย่างจริงจัง “ฉันจะนำคนไปคุ้มครองโจวหยวนเอง”

“รังผึ้ง พวกคุณมีความคล่องตัวสูงสุด รับผิดชอบกวาดล้างพื้นที่รอบนอกกับดาดฟ้าของอาคารทั้งหมด สร้างจุดสังเกตการณ์บนที่สูง”

หวงเฟิงพยักหน้า ร่างของเขากลืนหายไปในเงา

“ฟางโจว เขตตะวันตก อาคารบริหารกับศูนย์ข้อมูล โครงสร้างซับซ้อน พวกเราจัดการเอง”

“ประภาคาร ภารกิจของพวกคุณหนักที่สุด” สีหน้าของไป๋ลู่จริงจังขึ้น เธอชี้ไปยังใจกลางแผนที่ อาคารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดหลังนั้น “คุ้มกันศาสตราจารย์จี้กับวิศวกรหวังฉงหมิง เข้าไปในอาคารวิจัยกลาง หาเซิร์ฟเวอร์หลักให้เจอ”

“เข้าใจแล้ว”

คำสั่งถูกประกาศออกไป กองกำลังผสมขนาดมหึมาก็แยกย่อยเป็นหน่วยรบสี่หน่วยที่มีประสิทธิภาพสูง เคลื่อนพลไปยังพื้นที่เป้าหมายของตนอย่างรวดเร็ว

มีเพียงเย่อิงและกลุ่มผู้ปลุกพลังอิสระข้างหลังเธอ ที่ถูกทิ้งไว้กับที่

เมื่อมองดูคนของสี่ขั้วอำนาจจากไปอย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าของแต่ละคนก็เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน

พวกเขาบุกเข้ามาแล้ว แต่ต่อไปล่ะ

สี่ขั้วอำนาจเห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้พวกเขาได้ส่วนแบ่ง ถ้าเคลื่อนไหวบุ่มบ่าม กลัวว่าจะไม่มีผลดี

ในขณะนั้นเอง ไป๋ลู่ก็กลับมา มองเย่อิงแล้วพูดว่า “คุณหลินส่งข้อความมา ให้พวกคุณไปกวาดล้างหอพักพนักงานทางเหนือ หอพักหกหลัง มีปัญหาไหม?”

เย่อิงไม่ได้หันกลับมา เพียงแค่ “อืม” เบาๆ หนึ่งคำ

“มีภารกิจใหม่แล้ว”

พี่หน้าบากถ่มน้ำลายออกมา พึมพำอย่างไม่พอใจ “ให้ตายสิ ตรงนั้นมีแต่ตึกโทรมๆ ไม่มีอะไรดีเลย”

เย่อิงไม่ได้อธิบาย

เธอเพียงแค่ยกมือขึ้น เปลวไฟสีแดงเข้มเล็กๆ ดอกหนึ่งลอยขึ้นบนปลายนิ้ว ความร้อนที่แผ่ออกมาทำให้อากาศรอบๆ เริ่มบิดเบี้ยว

เสียงบ่นของพี่หน้าบากหยุดชะงัก เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวพอจะหลอมละลายเขาได้ ในลำคอมีเสียงกลืนน้ำลายดังเอื๊อก

“ทำงาน”

เย่อิงดับเปลวไฟ แล้วเดินไปยังทิศทางของหอพัก

ครั้งนี้ ไม่มีใครกล้าคัดค้านอีก

…

หน่วยของศาสตราจารย์จี้ มาถึงหน้าอาคารวิจัยกลางที่มีรูปทรงล้ำสมัย

“คือที่นี่แหละ” ลมหายใจของหวังฉงหมิงถี่ขึ้นเล็กน้อย เขาชี้ไปที่อาคาร “เซิร์ฟเวอร์หลักอยู่ที่ชั้นใต้ดินสาม ที่นั่นมีระบบป้องกันทางกายภาพแยกต่างหาก”

ศาสตราจารย์จี้ไม่ได้รีบร้อนเข้าไป เขาส่งคนไปหาท่อระบายอากาศและช่องทางซ่อมบำรุงที่ทะลุไปยังชั้นใต้ดินก่อน ในไม่ช้า ข่าวที่น่าตื่นเต้นก็ส่งกลับมา

“รายงาน! ชั้นใต้ดินมีซอมบี้เพียงเล็กน้อย ถูกกำจัดหมดแล้ว! โครงสร้างโดยรวมสมบูรณ์!”

ศาสตราจารย์จี้รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

“ดี! เตรียมเข้าอาคารหลัก!”

ศาสตราจารย์จี้และหวังฉงหมิง ภายใต้การคุ้มกันของทหารยอดฝีมือหน่วยหนึ่งของประภาคาร นั่งลิฟต์พิเศษ ลงไปยังชั้นใต้ดินสามอย่างราบรื่น

ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ

ตรงหน้าคือทางเดินที่สร้างจากโลหะผสมพิเศษ ปลายทางคือประตูนิรภัยทรงกลมที่หนาจนน่าตกใจ

หวังฉงหมิงรีบเดินเข้าไป ที่แผงควบคุมข้างประตู ป้อนรหัสที่ซับซ้อนยาวเหยียดเข้าไป

คลิก

แกนล็อคเชิงกลที่หนักอึ้งเริ่มหมุน เกิดเสียงโลหะเสียดสีกันที่แสบแก้วหู

ประตูนิรภัยค่อยๆ เลื่อนไปด้านข้าง อากาศเย็นที่เจือไปด้วยกลิ่นโอโซนพัดออกมาปะทะใบหน้า

ห้องเซิร์ฟเวอร์หลัก

ตู้แร็คสีดำสูงใหญ่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ไฟสัญญาณนับไม่ถ้วนส่องสว่างในความมืด รวมกันเป็นทะเลดาวสีน้ำเงินเข้ม

ใจกลางห้อง คืออาร์เรย์หลักที่ถูกครอบด้วยกระจก หมอกสีขาวของไนโตรเจนเหลวอุณหภูมิต่ำไหลเอื่อยอยู่ข้างใน

“เจอแล้ว!” เสียงของหวังฉงหมิงสั่นเทาเพราะความตื่นเต้น

ศาสตราจารย์จี้ก็รีบเดินตามเข้าไป ช่างเทคนิคที่เขาพามาก็กระจายตัวทันที นำอุปกรณ์ภายนอกทีละชิ้นเชื่อมต่อเข้ากับพอร์ตของเซิร์ฟเวอร์

“เริ่มคัดลอก” ศาสตราจารย์จี้ออกคำสั่ง

บนหน้าจอของโน้ตบุ๊กเครื่องหนึ่ง แถบความคืบหน้าสีเขียวก็เริ่มเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ และมั่นคง

“ติดต่อคุณหลิน ประภาคารถึงตำแหน่งเป้าหมายแล้ว กำลังคัดลอกข้อมูล คาดว่าจะใช้เวลาสี่สิบนาที” ศาสตราจารย์จี้รายงานผ่านวิทยุสื่อสารอย่างสงบนิ่ง

“รับทราบ”

…

ในเวลาเดียวกัน ที่โรงงานผลิตขนาดมหึมาในเขตตะวันออก

หัวของซอมบี้ตัวสุดท้าย ถูกซาโซริใช้พานท้ายปืนทุบจนแหลกละเอียด

เขาสั่งการให้ทหารระวังภัยรอบๆ แล้วตะโกนเสียงดัง

“โจวหยวน ต่อไปนี้ให้แกจัดการ!”

โจวหยวนหลบซากศพบนพื้น วิ่งไปที่เครื่องผลิตขนาดมหึมาเครื่องหนึ่ง นิ้วกดบนแผงควบคุมที่เต็มไปด้วยฝุ่นอย่างรวดเร็ว

ติ๊ด เสียงเบาๆ ดังขึ้น ไฟสัญญาณบนเครื่องเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียว

“ยังใช้ได้! โครงสร้างหลักของสายการผลิตนี้สมบูรณ์ ขอแค่เปลี่ยนชิ้นส่วนที่สึกหรอง่ายไม่กี่ชิ้น แล้วต่อพลังงานเข้าไป ก็สามารถสตาร์ตใหม่ได้!” โจวหยวนตะโกนอย่างตื่นเต้น

ซาโซริฟังไม่ค่อยเข้าใจ เขาสนใจแค่ของที่มีประโยชน์

“แบตเตอรี่! แบตเตอรี่ที่คุณหลินต้องการอยู่ที่ไหน?”

“ทางนี้!” โจวหยวนชี้ไปยังประตูโกดังที่ปิดสนิทในส่วนลึกของโรงงาน

ทหารของผาหินสองคนเดินเข้าไป ใช้ชะแลงและแรงมหาศาล ดึงประตูเปิดออกอย่างยากลำบาก

ในวินาทีที่ประตูเปิดออก ทุกคนก็หยุดหายใจ

ในโกดัง ชั้นวางของที่หนาแน่นทอดลึกเข้าไปในความมืด

บนชั้นวางของ วางกล่องกระดาษใหม่เอี่ยมเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ บนนั้นมีโลโก้ “ธอร์-7” ที่เด่นชัดพิมพ์อยู่

ทหารคนหนึ่งวิ่งเข้าไป ใช้มีดปลายปืนกรีดกล่องกระดาษใบหนึ่ง

ครืด

แบตเตอรี่ใหม่เอี่ยมที่ยังอยู่ในฟิล์มพลาสติกสิบกว่าก้อนก็กลิ้งออกมา

ทหารของฐานที่มั่นผาหินทุกคนเดือดพล่าน

โจวหยวนวิ่งเข้าไปในโกดังอย่างตื่นเต้น วิ่งไปตามชั้นวางของ ใช้แท็บเล็ตสแกนรหัสสินค้าคงคลังอย่างรวดเร็ว

“พระเจ้า… พระเจ้า…” เขาพึมพำกับตัวเอง “ที่นี่… ที่นี่มีแบตเตอรี่อย่างน้อยสามหมื่นก้อน! แถมยังเก็บรักษาไว้อย่างดี อัตราความเสียหายไม่น่าจะเกินห้าเปอร์เซ็นต์!”

ซาโซริคว้าแบตเตอรี่ก้อนหนึ่งขึ้นมา ชั่งน้ำหนักในมือ ใบหน้ามีความดีใจที่เก็บไว้ไม่อยู่

สามหมื่นก้อน!

ถ้านำกลับไปได้ เนื้อกระป๋องที่คุณหลินจะให้รางวัล คงจะกองเป็นภูเขาแน่!

“ไม่แค่นั้น!” เสียงตะโกนของโจวหยวนดังมาอีกครั้ง เขาวิ่งออกมาจากทางเดินอีกทางหนึ่ง ใบหน้าแดงก่ำเพราะความตื่นเต้นอย่างที่สุด “ไม่ใช่สายการผลิตเดียว! แต่เป็นสองสาย! สองสายการผลิตแบตเตอรี่ ‘ธอร์-7’ ที่สมบูรณ์!”

ข่าวนี้ น่าตกใจยิ่งกว่าแบตเตอรี่สามหมื่นก้อนเสียอีก

ซาโซริหันขวับ จ้องเขม็งไปที่โจวหยวน

“แกแน่ใจนะ?”

“ผมแน่ใจ!” โจวหยวนชูแท็บเล็ตขึ้นมา “รายการอุปกรณ์กับบันทึกการบำรุงรักษาของที่นี่ยังอยู่ครบ! ขอแค่มีวัตถุดิบกับไฟฟ้าเพียงพอ พวกเราก็สามารถผลิตแบตเตอรี่เองได้!”

“ฮ่าๆๆๆ!” ซาโซริหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งจนเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

เขาคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาทันที

“รายงานคุณหลิน! โกดังเขตตะวันออกพบแบตเตอรี่สภาพดีสามหมื่นก้อน! และยังมีสายการผลิตที่สมบูรณ์อีกสองสาย! ย้ำ! สายการผลิตที่สมบูรณ์สองสาย!”

ในร้านขายของชำ

หลินโม่พิงเตียงพับ ภาพที่โดรนส่งกลับมาก็ลอยอยู่ตรงหน้าเขา

ในเครื่องสื่อสาร ข่าวดีเข้ามาไม่หยุด

“รังผึ้งควบคุมที่สูงทั้งหมดแล้ว ไม่พบศัตรูจำนวนมาก”

“หอพักเขตเหนือเคลียร์เสร็จแล้ว กำลังตรวจสอบซ้ำอีกรอบ”

“ความคืบหน้าการคัดลอกข้อมูลห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ทุกอย่างราบรื่น”

สุดท้าย คือเสียงคำรามที่ดังสนั่นฟ้าของซาโซริ

สีหน้าของหลินโม่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ

เขาเพียงแค่ใช้พลังจิตหยิบโค้กกระป๋องหนึ่งมาจากชั้นวางของ

ดึงห่วงเปิดกระป๋อง

ฉ่า—

เสียงฟองที่เย็นเฉียบ ในร้านขายของชำที่เงียบสงบ ดูชัดเจนเป็นพิเศษ

การซื้อขายครั้งนี้ ยิ่งทำยิ่งคุ้ม