ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 81 - เริ่มงาน! จัตุรัสกลายเป็นไซต์ก่อสร้าง!
บทที่ 81 – เริ่มงาน! จัตุรัสกลายเป็นไซต์ก่อสร้าง!
บทที่ 81 – เริ่มงาน! จัตุรัสกลายเป็นไซต์ก่อสร้าง!
ความรู้สึกไร้น้ำหนักที่คุ้นเคยจางหายไป หลินโม่กลับมายังโลกยุคสุดท้าย
เขาดึงประตูม้วนขึ้น
ภายใต้แสงสุดท้ายของวัน คือฝูงชนมืดฟ้ามัวดิน
มีคนอย่างน้อยนับพันคน พวกเขารวมตัวกันมาจากทุกซอกทุกมุมของซากปรักหักพัง พร้อมกับความปรารถนาในอาหาร และความหวังสุดท้ายต่ออนาคต พวกเขารอคอยอย่างเงียบๆ
ด้านหน้าสุดของฝูงชน คือเย่อิงและสมาชิกหน่วยคมมีดราตรีอีกยี่สิบคนของเธอ
พวกเขาสร้างกำแพงมนุษย์ที่ไม่แข็งแกร่งนัก เพื่อกั้นเหล่าผู้รอดชีวิตที่ตื่นเต้นออกจากใจกลางจัตุรัส
บนถนนที่ไกลออกไป กองกำลังของสี่ขั้วอำนาจได้วางกำลังเสร็จสิ้นแล้ว
กระสอบทราย, เครื่องกีดขวาง, และฐานปืนกลที่สร้างขึ้นชั่วคราว ก่อตัวเป็นวงป้องกันรูปวงแหวน
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หลินโม่ในทันทีที่ประตูม้วนถูกดึงขึ้น
หลินโม่ออกจากร้านขายของชำ กวาดตามองไปรอบๆ
เขาพยักหน้าให้เย่อิง
“เคลียร์พื้นที่ตรงกลาง”
“ค่ะ!”
เย่อิงออกคำสั่ง สมาชิกหน่วยคมมีดราตรีก็เคลื่อนไหวทันที พวกเขาเปิดทางเดินในฝูงชนอย่างมีประสิทธิภาพ จากนั้นก็เคลียร์พื้นที่ว่างที่ใหญ่ที่สุดใจกลางจัตุรัส
ผู้รอดชีวิตถูกผลักไปยังรอบนอก แม้จะมีความวุ่นวายอยู่บ้าง แต่ภายใต้ปากกระบอกปืนที่เย็นเยียบของสมาชิกหน่วยคมมีดราตรีและสิ่งล่อใจที่เป็นอาหาร ก็ไม่มีใครกล้าต่อต้าน
พวกเขาทำได้เพียงชะเง้อคอ ใช้สายตาที่ผสมปนเปไปด้วยความอยากรู้, ความยำเกรง, และความโลภ จ้องมองไปยังชายที่ยืนอยู่ใจกลางลานโล่งนั้น
ผู้บัญชาการภาคสนามของสี่ขั้วอำนาจ ก็ได้ส่งภาพกลับไปยังกองบัญชาการของตนผ่านกล้องแบบเรียลไทม์
หลินโม่ยืนอยู่ที่หน้าร้านขายของชำแล้วโบกมือ
โครม
ปูนซีเมนต์หลายร้อยถุงหล่นลงมา วางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบบนพื้น ทำให้ฝุ่นละเอียดฟุ้งกระจายขึ้นมาเล็กน้อย
ครืด
เหล็กเส้นเป็นมัดๆ, กองทรายและหินสูงเป็นภูเขา, กล่องเครื่องมือนับไม่ถ้วน ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าอย่างต่อเนื่อง และเข้ายึดพื้นที่ส่วนใหญ่ของจัตุรัสอย่างรวดเร็ว จัตุรัสทั้งแห่งตกอยู่ในความเงียบงัน
ทว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
ท่ามกลางสายตาที่ตะลึงงันของทุกคน วัตถุขนาดมหึมาค่อยๆ ปรากฏรูปร่างขึ้นที่อีกด้านหนึ่งของลานโล่ง
สีเหลืองอร่าม, ตีนตะขาบขนาดใหญ่, และใบมีดด้านหน้าที่สามารถไถทำลายทุกสิ่งได้
มันคือรถปราบดิน
ตามมาด้วยคันที่สอง, คันที่สาม
แขนยาวอันเป็นเอกลักษณ์ของรถขุด, ปั้นจั่นสูงตระหง่านของเครนยกของ, และเครื่องกำเนิดไฟฟ้าขนาดใหญ่อีกสิบกว่าเครื่อง
ฝูงอสูรเหล็กที่หลับใหล ได้จุติลงบนซากปรักหักพังแห่งนี้
“พระเจ้า… เครื่องจักรกลหนักเยอะขนาดนี้ คุณหลินไปหามาจากไหน” ชายวัยกลางคนสวมแว่นตาเก่าๆ พึมพำกับตัวเอง เขาเคยเป็นวิศวกรเครื่องกล แต่ตอนนี้กลับเหมือนเด็กที่เห็นของเล่นชิ้นโปรด ตื่นเต้นจนตัวสั่น
“มีเครนยกของด้วยเหรอ?! คุณหลินจะสร้างฐานที่มั่นใหญ่ขนาดไหนกันเนี่ย!”
หลินโม่ไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของคนรอบข้าง
เขามองไปที่เย่อิง
“เริ่มได้”
“ไปหาพวกวิศวกรกับช่างเทคนิคออกมา ให้พวกเขาตรวจสอบอุปกรณ์ เตรียมสตาร์ตเครื่อง”
“ให้ช่างไฟที่รู้เรื่องมาสตาร์ตเครื่องปั่นไฟ แล้วติดตั้งอุปกรณ์ส่องสว่างพวกนี้ ฉันต้องการให้ที่นี่สว่างเหมือนกลางวัน”
“คนที่เหลือแบ่งกลุ่ม เคลียร์พื้นที่สำหรับฐานราก เตรียมวางเหล็กเส้น”
เย่อิงไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เธอยกโทรโข่งขึ้น เสียงของเธอดังก้องไปทั่วทั้งจัตุรัส
“ทุกคนที่มีประสบการณ์ด้านวิศวกรรม ออกมา!”
“ช่างไฟฟ้า, ช่างเชื่อม, ช่างประปา, ช่างเหล็ก, ช่างคอนกรีต! ใครเคยทำงานพวกนี้มาก่อน มายืนฝั่งซ้าย!”
“ใครขับรถขุด, รถปราบดิน, เครนได้ ไปฝั่งขวา!”
“ใครติดตั้งระบบไฟฟ้าในพื้นที่ได้ มายืนตรงกลาง!”
“เคลื่อนไหวได้แล้ว!”
ฝูงชนเกิดความวุ่นวายชั่วครู่ จากนั้นก็เริ่มแยกย้ายกันไป
ผู้รอดชีวิตในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง หน้าตาซูบซีด เดินออกมาจากฝูงชนทีละคน
พวกเขาอาจจะไม่ได้สัมผัสเครื่องมือที่เคยใช้หาเลี้ยงชีพมานานมากแล้ว แต่ในตอนนี้ เมื่อได้เห็นฝูงอสูรเหล็กที่คุ้นเคย ความทรงจำบางอย่างที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกก็ถูกปลุกขึ้นมา
ชายชราผมขาวคนหนึ่งเดินมาอยู่หน้าเย่อิง ในดวงตาที่ขุ่นมัวของเขา มีแววของความตื่นเต้นที่เก็บไว้ไม่อยู่
“ฉันเป็นผู้ควบคุมการก่อสร้างมาทั้งชีวิต ตั้งแต่ฐานรากยันปิดยอดตึก รู้หมดทุกอย่าง”
เย่อิงมองเขาแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้า
“คุณ รับผิดชอบประสานงานด้านเทคนิคทั้งหมด”
จากนั้น ก็มีคนอีกหลายสิบคนออกมายืน พวกเขาบอกประเภทงานและประสบการณ์ที่เคยทำมา
คนเหล่านี้ ได้กลายเป็นแกนหลักทางเทคนิคชุดแรกของการก่อสร้างฐานที่มั่น
เย่อิงแบ่งพวกเขาออกเป็นกลุ่มย่อยๆ อย่างรวดเร็ว แต่ละกลุ่มรับผิดชอบพื้นที่ของตัวเอง
“คนอื่นๆ แบ่งกลุ่มตามกำลัง รับผิดชอบขนย้ายวัสดุ เคลียร์พื้นที่!”
“ทุกคนฟังให้ดี ที่นี่มีกฎข้อเดียว คือเชื่อฟังคำสั่งและทำงานให้เต็มที่ ใครกล้าอู้งานหรือคิดไม่ซื่อ ผลที่ตามมาก็รับผิดชอบเอาเอง!”
สิ้นเสียงของเย่อิง เธอก็ยกมือขึ้นดีดนิ้ว
ฟู่
เปลวไฟลุกโชนขึ้น เผาท่อเหล็กข้างๆ จนกลายเป็นเหล็กหลวในทันที
ผู้รอดชีวิตทุกคนใจหายวาบ ไม่กล้าคิดอะไรนอกลู่นอกทางอีก
“สตาร์ตเครื่องปั่นไฟ!”
ตามคำสั่งของหัวหน้าทีมเทคนิค อดีตช่างไฟหลายคนก็รีบเข้าไปล้อมวง
พวกเขาตรวจสอบท่อน้ำมัน, ต่อสายเคเบิล, แม้ท่าทางจะดูเก้ๆ กังๆ ไปบ้าง แต่ก็ยังคงความเป็นมืออาชีพ
วื้ด—
เครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลที่เงียบมานานก็คำรามเสียงต่ำ จากนั้นเสียงเครื่องยนต์ที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอก็ดังกึกก้องไปทั่วจัตุรัส
ตามมาด้วยเสียงสตาร์ตเครื่องยนต์ของรถปราบดินและรถขุด
ครืนนน…
อสูรเหล็กได้ตื่นขึ้นแล้ว บนดินแดนรกร้างแห่งนี้ บทเพลงซิมโฟนีแห่งอารยธรรมอุตสาหกรรมได้บรรเลงขึ้นอีกครั้ง
รถปราบดินเริ่มเคลียร์ซากรถและเศษขยะในจัตุรัส เพื่อปรับพื้นที่ให้เรียบสำหรับงานขุดฐานราก
ผู้รอดชีวิตภายใต้การนำของหัวหน้ากลุ่มแต่ละคน สวมหมวกนิรภัยและถุงมือที่หลินโม่จัดหาให้ เริ่มใช้เครื่องมือพื้นฐานที่สุดงัดแงะพื้นปูนที่แตกร้าว ขนย้ายเศษหิน
ภาพของคนนับพันทำงานพร้อมกันนั้น ยิ่งใหญ่และน่าทึ่ง
เหงื่อชุ่มเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งของพวกเขา แต่ไม่มีใครบ่นสักคำ
เพราะที่ขอบของไซต์ก่อสร้าง หม้อสนามขนาดใหญ่หลายใบได้ถูกตั้งขึ้นแล้ว ข้างในกำลังเคี่ยวซุปเนื้อข้นคลั่ก กลิ่นหอมยั่วยวนของมันลอยไปทั่วท้องฟ้าของจัตุรัส กลายเป็นแรงผลักดันที่แข็งแกร่งที่สุดของทุกคน
ห้องบัญชาการฟางโจว
บนหน้าจอขนาดใหญ่ ภาพเรียลไทม์จากโดรนแสดงทุกอย่างที่เกิดขึ้นในจัตุรัสอย่างชัดเจน
กัปตันและไป๋ลู่ยืนเคียงข้างกัน นิ่งเงียบอยู่นาน
“พี่คะ เขาคิดจะสร้างเมืองจริงๆ” เสียงของไป๋ลู่แหบแห้งเล็กน้อย
ตั้งแต่หลินโม่ประกาศแผน จนถึงตอนนี้ที่เครื่องยนต์คำราม ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง
ซากปรักหักพังที่มองไม่เห็นความหวังแห่งนี้ กลับถูกเติมเต็มด้วยพลังชีวิตที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง เพียงเพราะเจตจำนงของคนคนเดียว
“เขาไม่ได้กำลังสร้างเมือง” เสียงของกัปตันเบามาก แต่แฝงไปด้วยความจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“เขากำลังสร้างระเบียบใหม่”
“เธอดูผู้รอดชีวิตเหล่านั้นสิ พวกเขามีงานทำ มีอาหาร มีความหวัง ดูทหารพวกนั้นสิ พวกเขากำลังต่อสู้เพื่อปกป้องความหวังนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนหมุนรอบตัวเขาคนเดียว”
ไป๋ลู่มองตามความคิดของกัปตัน ที่ขอบของภาพ ทหารของฟางโจวกำลังอาศัยที่กำบัง ยิงซอมบี้ประปรายที่ถูกเสียงดังดึงดูดเข้ามา
ซอมบี้เหล่านั้นล้มลงนอกแนวป้องกัน ไม่สามารถข้ามเข้ามาได้แม้แต่ก้าวเดียว
และภายในแนวป้องกัน คือโลกใหม่ที่คึกคักและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
กำแพงเดียวที่กั้นขวาง สองยุคสมัย
YOU MAY ALSO LIKE
