ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 91 - ของสำเร็จรูปไม่ได้ มีให้แค่วัตถุดิบ

บทที่ 91 – ของสำเร็จรูปไม่ได้ มีให้แค่วัตถุดิบ

โทรศัพท์วางสายไปแล้ว แต่อธิบดีจางยังคงยกมือค้างไว้ข้างหู แต่หน้าจอโทรศัพท์ก็มืดลงแล้ว

เจ้าหน้าที่บันทึกหนุ่มสาวสองคนไม่กล้าหายใจแรง

นี่เป็นเรื่องที่พวกเขาฟังได้เหรอ?

กระสุน

กระสุนปืนไรเฟิลหนึ่งล้านนัด

กระสุนปืนกลหนักห้าแสนนัด

ยังมีระเบิดมืออีก

ชายหนุ่มที่ชื่อหลินคนนี้ ไม่ได้ล้อเล่น ไม่ได้กำลังหยั่งเชิง

เขาต้องการของพวกนี้จริงๆ

อธิบดีจางรู้สึกว่าต้นคอของเขาเย็นวาบ เหงื่อเย็นเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นมา

เขาอยู่ในตำแหน่งสูงมานานปี จัดการกับเรื่องยุ่งยากมานับไม่ถ้วน แต่ไม่มีเรื่องไหนเลย ที่จะพิลึกพิลั่นและบ้าคลั่งไปกว่าความต้องการในโทรศัพท์เมื่อครู่นี้

ไม่ใช่สิ เขาอยู่กระทรวงพลังงาน ไม่ใช่กระทรวงกลาโหมนะ!

คนหนุ่มสมัยนี้มันห่ามกันขนาดนี้เลยเหรอ

“จอดรถ”

เสียงของอธิบดีจางแหบพร่า

รถเก๋งสีดำค่อยๆ ชิดขอบทาง จอดที่สี่แยกที่ไม่มีคน

“พวกคุณสองคน ลงไป” อธิบดีจางพูดกับหนุ่มสาวสองคนที่อยู่ด้านหลัง

ทั้งสองคนเหมือนได้รับอภัยโทษ รีบผลักประตูลงจากรถทันที

ในรถเหลือเพียงอธิบดีจางกับคนขับ

มุมปากของคนขับสั่นเล็กน้อย

เขาก็อยากลงจากรถเหมือนกันนะ

อธิบดีจางหยิบโทรศัพท์มือถือสีดำออกมาจากที่พักแขน สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกดโทรออกไปยังเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกชื่อไว้ในรายชื่อติดต่อ

โทรศัพท์ดังสามครั้งก็มีคนรับ

ไม่มีเสียงใดๆ ดังออกมา มีเพียงความเงียบ ราวกับกำลังรอให้เขาเป็นฝ่ายเปิดปาก

“ท่านผู้นำ” แผ่นหลังของอธิบดีจางยืดตรงโดยไม่รู้ตัว เสียงกดต่ำอย่างยิ่ง เต็มไปด้วยความยำเกรง

“คุณหลิน ได้เสนอความต้องการข้อแรกของเขาแล้วครับ”

ปลายสายยังคงเงียบ

อธิบดีจางเลียริมฝีปากที่แห้งผากของเขา แล้วเล่าต่ออย่างยากลำบาก

“เขาต้องการ… วัสดุ… ชุดหนึ่งครับ”

“กระสุนปืนไรเฟิล 7.62 มม. หนึ่งล้านนัด”

“กระสุนปืนกลหนัก 12.7 มม. ห้าแสนนัด”

“แล้วก็ระเบิดมืออีกจำนวนหนึ่ง”

ทุกครั้งที่พูดออกมาหนึ่งคำ อธิบดีจางก็รู้สึกว่าเหงื่อบนแผ่นหลังของเขาเพิ่มขึ้นอีก

เมื่อพูดจบ ในรถก็กลับสู่ความเงียบที่น่าอึดอัดอีกครั้ง

อธิบดีจางถึงกับได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวเพราะความตึงเครียด

เขาไม่รู้ว่าคนปลายสายกำลังคิดอะไรอยู่ และไม่รู้ว่าสิ่งที่รอเขาอยู่จะเป็นความโกรธดั่งสายฟ้าฟาด หรือเป็นอย่างอื่น

ความต้องการนี้ ไม่ใช่แค่การผิดกฎระเบียบ แต่เป็นการก่ออาชญากรรมอย่างเต็มรูปแบบ และเป็นความผิดร้ายแรงด้วย

ผ่านไปนานเกือบครึ่งนาที

ในที่สุด ปลายสายก็มีเสียงของชายชราแต่ทรงพลังดังขึ้นมา

“ฉันรู้แล้ว เรื่องนี้ฉันจะให้คนไปติดตามต่อ หลังจากนี้คุณไม่ต้องมีส่วนร่วมอีก”

สมองของอธิบดีจางดัง ‘วิ้ง’ ว่างเปล่าไปหมด

ตกลงเหรอ?

เบื้องบนตกลงเหรอ?

เขาถึงกับคิดว่าตัวเองฟังผิด

“ท่านผู้นำครับ นี่…” อธิบดีจางเผลอค้านขึ้นมา “นี่มันไม่ถูกระเบียบนะครับ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา จะไม่มีทางแก้ไขอะไรได้เลยนะครับ!”

“คุณไม่เข้าใจ” ปลายสายพูดเรียบๆ “ด้วยข้อมูลทางเทคนิคของหย่วนซิง 1 หลินโม่ไปประเทศไหนก็จะได้รับการต้อนรับอย่างดี ถ้าเขาร่วมมือกับพวกวอลล์สตรีท ชอร์ตเซลล์ล่วงหน้า ก็สามารถกอบโกยผลประโยชน์มหาศาล และสร้างความเสียหายอย่างรุนแรงต่อตลาดหุ้นของเราได้เลย เพราะก่อนงานแถลงข่าว เราไม่รู้เลยว่ามีผลิตภัณฑ์นี้อยู่”

“ถ้าเขาจะไป ไม่มีใครรั้งอยู่”

“แต่เขาไม่ได้ไป กลับเปิดงานแถลงข่าวโดยตรง”

“นี่แสดงให้เห็นว่า ในใจของชายหนุ่มคนนั้นยังมีประเทศชาติอยู่ เราไม่จำเป็นต้องรู้ให้แน่ชัดว่าเทคโนโลยีของเขามาจากไหน ขอแค่แน่ใจในจุดเดียวก็พอ”

“อย่าทำให้ผู้รักชาติต้องเสียน้ำใจ”

“โทรศัพท์สายนี้ ถือซะว่าคุณไม่เคยโทรมา ฉันจะให้คนไปจัดการ ภารกิจของคุณคือช่วยหย่วนซิง เทคโนโลยีแก้ปัญหาด้านธุรกิจและนโยบาย เข้าใจไหม”

ปลายสาย เสียงของชายชราสิ้นสุดคำสุดท้าย ก็วางสายไปทันที

อธิบดีจางถือโทรศัพท์ นิ่งงันอยู่กับที่ แสงแดดนอกหน้าต่างส่องเข้ามา แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นแม้แต่น้อย

คุณไม่เข้าใจ

อย่าทำให้ผู้รักชาติต้องเสียน้ำใจ

สองประโยคนี้ ดังก้องอยู่ในหัวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาไม่เข้าใจจริงๆ

แต่เขาเข้าใจคำสั่ง

ชายหนุ่มที่ชื่อหลินโม่คนนี้ เบื้องบนให้ความสนใจเขา มากกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก

เขาคิดว่าตัวเองมาเพื่อตรวจสอบ มาเพื่อเจรจา แต่สุดท้ายแล้ว เขาเป็นเพียงแค่กระบอกเสียง

เป็นไฟร์วอลล์ที่ทำหน้าที่แยกปัญหางานธุรกิจและนโยบาย ออกจากเรื่องใหญ่ที่แท้จริงเหล่านั้น

…

ในรถตู้สีขาว หลินโม่วางโทรศัพท์มือถือลง

เขาสตาร์ตรถ แต่ไม่ได้ขับออกไปทันที เพียงแค่มองดูอาคารของหย่วนซิง เทคโนโลยีอย่างเงียบๆ

ห้านาทีต่อมา

โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก

“คุณหลิน”

ในโทรศัพท์เป็นเสียงผู้ชายที่สุขุม ฟังไม่ออกว่าอายุเท่าไหร่ น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์

“ความต้องการของคุณ เบื้องบนอนุมัติแล้ว เราไม่สามารถจัดหาผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปให้ได้ มีให้ได้แค่วัตถุดิบ”

“โปรดแจ้งที่อยู่สำหรับรับของ และเวลาที่สะดวกด้วยครับ”

ไม่มีการตั้งคำถาม ไม่มีการหยั่งเชิง มีเพียงการปฏิบัติงานที่ตรงไปตรงมาที่สุด

“คืนนี้ระหว่างสี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน”

หลินโม่บอกที่อยู่ออกไปอีกแห่งหนึ่ง

นั่นคือสวนโลจิสติกส์ร้างที่อยู่ชานเมืองไกลออกไป เขาเล็งโกดังที่ใหญ่ที่สุดในนั้นไว้แล้ว

“รับทราบ”

อีกฝ่ายตอบรับอย่างเด็ดขาด

“เนื่องจากลักษณะพิเศษของวัสดุชุดนี้ เราจะจัดการขั้นตอนการขนส่งทั้งหมดให้เรียบร้อย จะไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้”

“นอกจากนี้ เราจะให้โทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่แก่คุณ พร้อมกับเจ้าหน้าที่ประสานงานส่วนตัว ที่สแตนด์บายตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง หากคุณมีปัญหาใดๆ นอกเหนือจากเรื่องธุรกิจ สามารถใช้โทรศัพท์เครื่องนั้นติดต่อได้โดยตรง”

“ได้”

“ความต้องการของคุณเราตอบสนองแล้ว ฝ่ายเราก็มีความต้องการเช่นกัน ขอให้คุณหลินช่วยรับฟังด้วยครับ”

“เชิญพูด”

“บริษัทธุรกิจที่จัดตั้งขึ้นใหม่ เราต้องการถือหุ้น 49 เปอร์เซ็นต์ หย่วนซิง เทคโนโลยีถือ 51 เปอร์เซ็นต์ และห้ามโอนให้บริษัทหรือบุคคลอื่น แม้จะต้องการโอนหุ้น ก็ต้องให้เราเป็นผู้รับช่วงต่อ ส่วนหย่วนซิง เทคโนโลยี เราจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว แต่ถ้าคุณหลินต้องการโอนหุ้น ก็ขอให้โอนให้เราก่อน เชื่อว่าคุณหลินคงเข้าใจความหมายของผม”

“ไม่มีปัญหา เรื่องบริษัทใหม่ผมจะไปคุยกับเจียงอี้ ถึงเวลาค่อยเซ็นสัญญาโดยตรงก็ได้”

“แม้ว่าเราจะเชื่อว่าคุณหลินจะไม่ทำอะไรบุ่มบ่าม แต่ก็ขอเตือนไว้ก่อนว่า ของที่คุณต้องการนั้นไม่ธรรมดา โปรดระมัดระวังอย่างยิ่ง”

“วางใจได้ จะไม่มีวัสดุแม้แต่ชิ้นเดียวเล็ดลอดออกไปสู่ตลาด”

“เราเชื่อคุณ งั้นก็ ยินดีที่ได้ร่วมมือครับ คุณหลิน”

“ยินดีที่ได้ร่วมมือ”

โทรศัพท์วางสายไป

หลินโม่โยนโทรศัพท์ไปที่เบาะข้างคนขับ หลับตาทบทวนเรื่องราวของวันนี้

จากตอนแรกที่ตึงเครียด จนถึงการยอมอ่อนข้ออย่างไม่มีเงื่อนไขในภายหลัง และสุดท้ายคือโทรศัพท์ที่ดำเนินการอย่างเด็ดขาดรวดเร็ว

การพัฒนาของเรื่องราว ทั้งอยู่นอกเหนือความคาดหมาย และอยู่ในเหตุผล

อีกฝ่ายเพิ่มสัดส่วนหุ้นของบริษัทใหม่จากสิบเปอร์เซ็นต์เป็นสี่สิบเก้าเปอร์เซ็นต์ ดูเหมือนจะเป็นการเรียกร้องผลประโยชน์ แต่จริงๆ แล้วเป็นการผูกมัดที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ส่วนการยอมจัดหาวัตถุดิบทำกระสุน ก็เป็นการแสดงท่าทีอย่างหนึ่ง

ท่าทีที่ว่า “เรารู้ว่าคุณมีความลับ แต่ขอแค่รากของคุณยังอยู่ที่นี่ เราก็สามารถเมินกฎเกณฑ์เพื่อคุณได้”

หลินโม่แอบกดไลค์ในใจ

เขาชอบติดต่อกับคนฉลาด

ไม่ว่าจะอย่างไร เป้าหมายก็สำเร็จแล้ว

การจะสร้างอำนาจของตัวเองในวันสิ้นโลก ปกป้องอาณาเขตของตัวเอง กระสุนเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

เมื่อมีกระสุนเพียงพอ เมืองใหม่ถึงจะกลายเป็นป้อมปราการที่แท้จริง กำแพงเมืองถึงจะไม่มีวันพังทลาย

หลินโม่ถึงจะสามารถจัดตั้งทีมสำรวจ เพื่อไปนำสิ่งที่เขาต้องการกลับมาได้

“ถ้าอย่างนั้น ต่อไปก็ควรจะไปซื้อเครื่องกลึงแล้วสินะ”