ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 96 - คุณหลิน กระสุนไม่พอแล้ว

บทที่ 96 – คุณหลิน กระสุนไม่พอแล้ว

“พรุ่งนี้เช้ามาเอารถเปล่ากลับไป”

หลินโม่สั่งการเสร็จ ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ซิ่นเกอก็ไม่พูดมาก หันหลังขึ้นรถออฟโรด พาเหล่าทหารสี่นายจากไปอย่างรวดเร็ว

รถยนต์กลืนหายไปในความมืด ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน

ในโกดังขนาดมหึมา เหลือเพียงหลินโม่ กับกองเครื่องจักรและกล่องโลหะที่เย็นเฉียบ

เขาเดินไปยังเครื่องจักรกล 5 แกนที่มีขนาดใหญ่ที่สุด ยื่นมือไปแตะที่เปลือกโลหะอันเย็นเฉียบของมัน

วินาทีต่อมา เครื่องจักรที่หนักอึ้งก็หายวับไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงพื้นปูนซีเมนต์ที่ว่างเปล่า

จากนั้นก็เดินไปยังเครื่องตัดเลเซอร์กำลังสูงอีกเครื่อง ฝ่ามือลูบผ่าน เครื่องจักรก็หายไปเช่นกัน

เครื่องกลึง CNC, เครื่องปั๊มขึ้นรูป, อุปกรณ์ขัดเงา…

ฝูงอสูรเหล็กแห่งอุตสาหกรรม หายไปต่อหน้าเขาที่ละตัว

สุดท้าย หลินโม่ก็เข้ามาในตู้รถบรรทุกหนัก

แท่งทองแดง, ก้อนตะกั่ว, ดินขับ, แก๊ป… วัสดุหลายตัน ถูกเขาเก็บเข้ากระเป๋าไปอย่างสบายๆ

ไม่ถึงสิบนาที โกดังขนาดมหึมาที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยอุปกรณ์ ก็กลับว่างเปล่า เหลือเพียงรถบรรทุกหนักสี่คันที่ถูกขนของออกจนหมด กับรอยล้อบนพื้นที่เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเรื่องราวเมื่อครู่นี้ไม่ใช่ภาพลวงตา

หลินโม่หันหลังเดินออกจากโกดัง สตาร์ตรถตู้เล็กกลับไปยังร้านขายของชำ

ครั้งนี้กลับมานานไปหน่อย ไม่รู้ว่าโลกยุคสุดท้ายเป็นอย่างไรบ้างแล้ว

…

“เดินทางข้ามมิติ!”

โลกภายนอกไม่ใช่โลกแห่งความเป็นจริงที่รถราขวักไขว่อีกต่อไป

สิ่งที่มาแทนที่ คือเสียงคำรามทุ้มๆ ของเครื่องกำเนิดไฟฟ้า, เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวาน, และเสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยพลังดังมาจากไกลๆ

เป็นเสียงของผู้ควบคุมการก่อสร้างอาวุโส

หลินโม่เหลือบดูนาฬิกาข้อมือ เวลาผ่านไปนับตั้งแต่ที่เขาจากมา ประมาณสิบแปดชั่วโมง

เขาดึงประตูม้วนขึ้น

คลื่นความร้อนที่ผสมปนเปไปด้วยฝุ่นดิน, เหงื่อ, และกลิ่นอาหาร ก็พัดเข้ามาปะทะใบหน้า

ร่างของเย่อิง ปรากฏขึ้นที่ประตูเป็นคนแรก ด้านหลังเธอ คือสมาชิกหน่วยคมมีดราตรีที่ติดอาวุธครบมือสองคน

“เจ้านาย กลับมาแล้วเหรอคะ” ในน้ำเสียงของเย่อิง แฝงไปด้วยความผ่อนคลายที่ยากจะสังเกตเห็น

หลินโม่พยักหน้า สายตาของเขามองข้ามเธอไปยังไซต์ก่อสร้างที่สว่างไสว

ภาพตรงหน้า ทำให้เขาประหลาดใจเล็กน้อย

สิบแปดชั่วโมง ไซต์ก่อสร้างทั้งแห่งเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

บนฐานรากวงแหวนขนาดมหึมา โครงเหล็กสูงห้าเมตรผงาดขึ้นทีละส่วน ภายใต้แสงไฟสปอตไลท์ ราวกับแถวกระดูกสันหลังของยักษ์ที่เงียบงัน ร่างเค้าโครงของกำแพงเมืองเริ่มปรากฏให้เห็น

ผู้รอดชีวิตนับพันคนกำลังวุ่นวายอยู่กับหน้าที่ของตัวเอง เครนยกของยกเหล็กตะแกรงที่ผูกเสร็จแล้วขึ้น คนงานเชื่อมยึดที่สูง ภาพทั้งหมดคึกคัก แต่ก็เป็นระเบียบเรียบร้อย

ไกลออกไป ทหารและผู้ปลุกพลังของสี่ขั้วอำนาจกำลังยืนยาม สังหารซอมบี้ที่ถูกดึงดูดเข้ามา

“ความคืบหน้าไม่เลว” หลินโม่พูด

“ต้องขอบคุณอุปกรณ์ที่คุณนำมาค่ะ” เย่อิงรายงาน “ถ้าไม่มีเครื่องจักรกลหนักพวกนี้ ความคืบหน้าไม่มีทางเร็วขนาดนี้ได้”

“การรับสมัครคนก็ราบรื่นดีค่ะ ตามที่คุณสั่ง หลังจากตรวจสอบประวัติแล้ว ก็รับผู้รอดชีวิตเพิ่มมาอีกสามร้อยกว่าคน ในจำนวนนี้มีช่างฝีมืออยู่ห้าสิบกว่าคน”

“เรื่องสุขอนามัย ก็ได้ขุดร่องระบายน้ำเสียใหม่ทางทิศตะวันออกของแคมป์แล้ว และได้สร้างห้องอาบน้ำกับห้องส้วมชั่วคราวแล้วค่ะ”

รายงานของเย่อิง สั้นกระชับและชัดเจน

“แล้วสี่ขั้วอำนาจล่ะ?”

“ให้ความร่วมมือดีมากค่ะ” เย่อิงตอบ “นอกจากการสับเปลี่ยนเวรยามตามปกติแล้ว พวกเขายังเป็นฝ่ายส่งหน่วยลาดตระเวนหลายหน่วย ออกไปกวาดล้างซอมบี้ประปรายในรัศมีห้ากิโลเมตรรอบไซต์ก่อสร้าง เพื่อรับประกันความปลอดภัยในการก่อสร้างด้วยค่ะ”

สายตาของหลินโม่ละจากไซต์ก่อสร้างที่คึกคัก มาหยุดอยู่ที่เย่อิง

“ตอนที่ฉันไม่อยู่ ลำบากเธอแล้ว”

คำพูดง่ายๆ ประโยคเดียว ทำให้เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเย่อิงคลายลง

“เป็นหน้าที่ค่ะ” เธอตอบ

หลินโม่ไม่ได้พูดอะไรมาก เย่อิงก็ยื่นสมุดบันทึกเล่มหนึ่งให้ทันที

“เจ้านายคะ นี่คือรายการการใช้วัสดุในช่วงที่คุณไม่อยู่ ส่วนใหญ่เป็นอาหารกับเชื้อเพลิงค่ะ”

หลินโม่กวาดตามอง ตัวเลขที่ใช้นั้นไม่น้อย แต่สำหรับคลังเสบียงที่มหาศาลของเขาแล้ว ก็เป็นเพียงแค่เศษเสี้ยว

เพราะเบื้องหลังของเขา คือโลกอารยธรรมที่สมบูรณ์ทั้งใบ!

“ยังมีอีกเรื่องหนึ่งค่ะ” น้ำเสียงของเย่อิงจริงจังขึ้นเล็กน้อย “บ่ายวันนี้ ซาโซริมาหาฉันค่ะ”

“เขาบอกว่า อัตราการใช้กระสุน เกินกว่าที่คาดไว้”

เย่อิงเปิดสมุดบันทึกไปอีกหน้าหนึ่ง บนนั้นคือข้อมูลการใช้กระสุนที่เธอประเมินไว้

“เสียงดังที่ไซต์ก่อสร้าง ทั้งเสียงคำรามของเครื่องจักรและแสงไฟ ดึงดูดซอมบี้จรจัดรอบๆ มาหมดเลย”

“แม้จะเป็นแค่ฝูงซอมบี้เล็กๆ ไม่ได้เป็นภัยคุกคามอะไร แต่การกำจัดพวกมัน ก็สิ้นเปลืองกระสุนมาก”

“ถ้ายังใช้อัตรานี้ต่อไป คลังกระสุนของสี่ขั้วอำนาจ ก็คงจะอยู่ได้อีกไม่นาน”

หลินโม่ฟังจบ นิ้วก็เคาะเบาๆ บนโต๊ะ

เขารู้ดีว่า นี่คือสิ่งที่พวกซาโซริกังวลจริงๆ

อาหารและความรู้สึกปลอดภัย สามารถแลกมาซึ่งการยอมทำตามและความขยันขันแข็งชั่วคราวได้

แต่ถ้าปืนในมือของพวกเขากลายเป็นไม้จิ้มฟัน ความมั่นใจที่เพิ่งสร้างขึ้นมานั้น ก็จะพังทลายลงในไม่ช้า หัวหน้าของสี่ขั้วอำนาจก็คงไม่ยอมเอากระสุนทั้งหมดมาใช้ที่นี่แน่ ต่อให้หลินโม่จะให้ค่าตอบแทนเป็นเสบียงมากแค่ไหนก็ตาม

แต่หลินโม่มาครั้งนี้ ก็เพื่อแก้ปัญหานี้โดยเฉพาะ

“ให้พวกเขามาทั้งหมด” หลินโม่สั่งการ

“ค่ะ”

เย่อิงหันหลังออกไป ไม่นาน ซาโซริ, ไป๋ลู่, และผู้บัญชาการอีกสองคน ก็รีบร้อนเดินมาที่หน้าร้านขายของชำ

“คุณหลิน มาแล้วเหรอครับ” ซาโซริทักทายอย่างนอบน้อม

หลินโม่เงยหน้ามองพวกเขา

“ได้ยินว่ากระสุนของพวกคุณไม่พอแล้ว?”

ประโยคเดียว ทำให้หัวใจของทั้งสี่คนเต้นระรัวขึ้นมาทันที

“คุณหลินครับ พวกเราไม่ได้จะมาขอของนะครับ” ซาโซริแข็งใจอธิบาย “เพียงแต่ว่าการใช้นี่ มันเกินกว่าที่เราคาดไว้จริงๆ พวกเราก็กำลังให้คนเก็บปลอกกระสุนมาลองทำใหม่ แต่ประสิทธิภาพต่ำมาก คุณภาพก็รับประกันไม่ได้”

“ใช่ค่ะ คุณหลิน” ไป๋ลู่พูดต่อ “เสียงดังที่ไซต์ก่อสร้างนี่ดังมาก ทุกคืนจะดึงดูดฝูงซอมบี้มาหลายระลอก ถึงแม้จำนวนจะไม่มาก แต่พอปืนดังขึ้น กระสุนก็ไหลเป็นน้ำเลยค่ะ”

อีกสองคนก็พยักหน้าไม่หยุด กลัวว่าหลินโม่จะเข้าใจผิดว่าพวกเขามาขอเสบียง หรือบ่นว่าภารกิจป้องกันหนักเกินไป

“ผมไม่ได้จะตำหนิพวกคุณ” หลินโม่พูดเรียบๆ “คลังกระสุนของพวกคุณ ยังอยู่ได้อีกนานแค่ไหน?”

ซาโซริคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว แล้วตอบเสียงเข้ม “ถ้าใช้แบบประหยัด อย่างมากก็สามวัน ถ้าเจอฝูงใหญ่ๆ อีกสักสองสามระลอก อาจจะไม่ถึงสองวันด้วยซ้ำ”

พูดจบ ทั้งสี่คนก็เงียบลงอีกครั้ง รอการตัดสินใจของหลินโม่

พวกเขารู้ดีในใจว่า เมื่อไหร่ที่กระสุนหมด ด้วยอาวุธเย็นและพลังของผู้ปลุกพลังที่มีอยู่ ไม่สามารถป้องกันแนวรบที่ยาวขนาดนี้ได้แน่

ถึงตอนนั้น ไซต์ก่อสร้างทั้งหมดก็จะพังทลายลงในพริบตา