ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 97 - ใช้ผู้ปลุกพลังทำงานจิปาถะ โลกยุคสุดท้ายหาคนที่สองไม่ได้แล้ว
บทที่ 97 – ใช้ผู้ปลุกพลังทำงานจิปาถะ โลกยุคสุดท้ายหาคนที่สองไม่ได้แล้ว
หลังจากได้ฟังรายงานของซาโซริ หลินโม่ก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไร
ความสงบนิ่งของเขา ทำให้ซาโซริและพวกรู้สึกใจคอไม่ดี
สามวัน
เวลานี้ เหมือนดาบที่ห้อยอยู่เหนือศีรษะของทุกคน
เมื่อไหร่ที่กระสุนหมด อย่าว่าแต่จะก่อสร้างต่อเลย แค่การป้องกันฝูงซอมบี้ที่ถูกดึงดูดเข้ามา ก็เพียงพอที่จะทำให้ทั้งแคมป์พังทลายลงได้
“คุณหลิน พวกเรา…”
ซาโซริยังอยากจะอธิบาย แต่หลินโม่กลับยกมือขึ้นขัดจังหวะ
“ผมเข้าใจความลำบากของพวกคุณ”
หลินโม่ลุกขึ้น เดินมาที่หน้าร้านขายของชำ มองดูไซต์ก่อสร้างที่คึกคักอยู่ข้างนอก
“คืนนี้เป็นต้นไป พวกคุณไม่ต้องกังวลเรื่องกระสุนอีก”
ประโยคเดียว ทำให้ผู้บัญชาการทั้งสี่คนนิ่งอึ้งไปพร้อมกัน
ซาโซริเป็นคนแรกที่ได้สติ ลมหายใจของเขาถี่ขึ้นเล็กน้อย
“คุณหลิน คุณ… คุณหากระสุนมาได้เหรอครับ?”
ไป๋ลู่ก็รีบแสดงท่าทีตาม “เยี่ยมเลยค่ะ! ถ้ามีกระสุนมาเสริม ต่อให้ซอมบี้มาอีกเท่าไหร่ก็ไม่กลัว!”
หลินโม่ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่สั่งการเย่อิง “ไปตามผู้ควบคุมจ้าวมา”
แม้เย่อิงจะไม่เข้าใจ แต่ก็รีบไปปฏิบัติตามทันที
ซาโซริและคนอื่นๆ ก็มองหน้ากันไปมา ในหัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
แก้ปัญหากระสุน แล้วไปตามหัวหน้าทีมก่อสร้างมาทำไม?
ไม่นาน ผู้ควบคุมการก่อสร้างอาวุโสจ้าวผมขาวก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามา บนตัวเขาเต็มไปด้วยฝุ่นดิน แต่ใบหน้ากลับแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น
“คุณหลิน เรียกผมเหรอครับ?”
“คุณจ้าว ลำบากคุณแล้ว” หลินโม่ชี้ไปที่พื้นที่ว่างข้างร้านขายของชำ “ตรงนี้ เคลียร์ออกมา”
ร้านขายของชำเปรียบเสมือนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในใจของผู้รอดชีวิตทุกคน พื้นที่ข้างๆ จึงว่างอยู่ตลอด พูดว่าเคลียร์ ก็แค่กวาดฝุ่นบนพื้นเท่านั้น
ผู้ควบคุมการก่อสร้างอาวุโสรีบพยักหน้า “ไม่มีปัญหาครับ เดี๋ยวผมเรียกคนมาจัดการให้เลย ครึ่งชั่วโมงก็เสร็จ”
“ไม่ใช่แค่เคลียร์” หลินโม่ยื่นนิ้วออกมา วาดกรอบสี่เหลี่ยมผืนผ้าในอากาศ
“ผมต้องการให้ที่นี่ เทพื้นคอนกรีตเรียบขนาดสิบคูณยี่สิบเมตร หนาหนึ่งเมตร เสริมเหล็กตะแกรงสองชั้น”
ผู้ควบคุมการก่อสร้างอาวุโสถึงกับงง
เขาคิดว่าหลินโม่แค่ต้องการพื้นที่เรียบไว้กองของ ไม่คิดว่าจะให้เทพื้นเลย
“คุณหลินครับ ไม่มีปัญหาครับ แบบแปลนผมวาดให้ได้เดี๋ยวนี้เลย แต่ว่า… ตามขั้นตอนมาตรฐาน คอนกรีตเทเสร็จแล้ว อย่างน้อยต้องบ่มไว้หนึ่งสัปดาห์ถึงจะรับน้ำหนักตามที่ออกแบบได้นะครับ ไม่งั้นรับน้ำหนักไม่ได้เลย”
“สามชั่วโมง” หลินโม่ให้เวลาที่ผู้ควบคุมการก่อสร้างอาวุโสไม่สามารถเข้าใจได้
“ภายในสามชั่วโมง ผมต้องการให้พื้นนี้ใช้งานได้”
“เป็นไปไม่ได้ครับ!” ผู้ควบคุมการก่อสร้างอาวุโสรีบโบกมือ “คุณหลินครับ นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเร่งงานไม่เร่งงาน นี่มันกฎฟิสิกส์นะครับ! ปฏิกิริยาไฮเดรชันของซีเมนต์ต้องใช้เวลา อย่าว่าแต่สามชั่วโมงเลย สามวันยัง…”
สายตาของหลินโม่มองข้ามเขาไปยังหน่วยผู้ปลุกพลังที่กำลังลาดตระเวนอยู่ไกลๆ
“เย่อิง ไปเรียกผู้ปลุกพลังสายไฟทั้งหมดมา”
“ผู้ปลุกพลังสายไฟ?”
แววตาของเย่อิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอถามอย่างหยั่งเชิง “เจ้านายคะ คุณจะให้ผู้ปลุกพลังสายไฟ มาเร่งให้ซีเมนต์แข็งตัวเหรอคะ?”
“ถูกต้อง” หลินโม่พยักหน้า “เย่อิง ถ้าให้เธอให้ความร้อนกับซีเมนต์ แต่ห้ามให้มีเปลวไฟ แต่ให้ความร้อนแทรกซึมเข้าไปอย่างสม่ำเสมอ ทำได้ไหม”
“บวกกับซีเมนต์แห้งเร็วที่ฉันมีอยู่ ฉันว่าสามชั่วโมงก็น่าจะพอแล้ว”
เย่อิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แม้จะไม่เคยทำมาก่อน แต่ฉันคิดว่าเป็นไปได้ค่ะ ขอแค่ฝึกฝนหน่อย ไม่น่ามีปัญหา”
“ดี งั้นเรื่องนี้ให้เธอจัดการ”
เมื่อคำสั่งของหลินโม่ออกมา ทั้งแคมป์ก็ถูกระดมพลอย่างมีประสิทธิภาพอีกครั้ง
แม้ผู้ควบคุมการก่อสร้างอาวุโสจะเต็มไปด้วยข้อสงสัย แต่ก็รีบลงมือวาดแบบแปลน จัดคนขุดหลุมฐานราก และผูกเหล็กเส้น
ซาโซริกับไป๋ลู่และคนอื่นๆ มองหน้ากันไปมา ไม่เข้าใจเจตนาของหลินโม่เลย
แค่สร้างฐานราก จะแก้ปัญหากระสุนได้ยังไง?
แต่พวกเขาไม่กล้าถาม ทำได้เพียงเก็บความสงสัยไว้ในใจ มองดูทุกอย่างอย่างเงียบๆ
ในไม่ช้า ผู้ปลุกพลังสายไฟสิบกว่าคนก็ถูกเย่อิงเรียกมารวมตัวกันที่พื้นที่ว่าง
ส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาว ใบหน้ามีความสับสนและประหม่า ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงถูกเรียกออกมาคนเดียว
สีหน้าของเย่อิงจริงจังมาก
“คำสั่งของเจ้านาย คือให้พวกเธอใช้พลังของตัวเอง อบคอนกรีตที่จะเทนี้”
“จำไว้ ไม่ใช่ใช้ไฟเผา แต่ต้องควบคุมอุณหภูมิให้ดี ให้ความร้อนแทรกซึมเข้าไปอย่างสม่ำเสมอ ห้ามให้ผิวหน้าแตกร้าว และห้ามให้ภายในร้อนเกินไป”
ผู้ปลุกพลังหนุ่มคนหนึ่งพึมพำเสียงเบา “จะควบคุมยังไงล่ะครับ พลังของผมใช้ทีไรก็ออกมาเป็นลูกไฟ”
สายตาของเย่อิงกวาดมองไป
“ควบคุมไม่ได้ ก็ฝึก”
“ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป พวกเธอฝึกกับพื้นที่ว่างนี้ เมื่อไหร่ที่สามารถปล่อยแต่ความร้อนโดยไม่มีเปลวไฟได้ ถึงจะถือว่าผ่าน”
“นี่เป็นโอกาส ถ้าทำได้ดีจนคุณหลินพอใจ จะได้อะไรดีๆ ก็ไม่ต้องให้ฉันพูดแล้วนะ!”
คำพูดนี้คือแรงกระตุ้นที่ดีที่สุด ผู้ปลุกพลังสายไฟสิบกว่าคนรีบยืนเรียงแถว ยื่นฝ่ามือออกไป เริ่มพยายามควบคุมพลังของตัวเองกับพื้นดิน
ชั่วขณะนั้น ที่พื้นที่ว่างก็มีแสงไฟลุกพรึ่บพรั่บ อุณหภูมิสูงต่ำไม่คงที่
บางคนมีเปลวไฟลุกสูงเป็นเมตรอยู่ตรงหน้า บางคนก็ทำได้แค่สร้างเปลวไฟเล็กๆ ในฝ่ามือ
อีกด้านหนึ่ง ทีมก่อสร้างที่นำโดยผู้ควบคุมการก่อสร้างอาวุโสทำงานอย่างมีประสิทธิภาพสูง
รถขุดคำราม ไม่นานหลุมฐานรากก็เป็นรูปเป็นร่าง
เหล็กเส้นเป็นมัดๆ ถูกเครนยกของวางลงในหลุม คนงานกระโดดลงไป เริ่มผูกเหล็กอย่างรวดเร็ว
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เหล็กตะแกรงสองชั้นก็วางเสร็จ
รถผสมคอนกรีตขับมาจอดข้างหลุมฐานราก พร้อมกับที่ปูนซีเมนต์ถูกเทลงไป ร่างของฐานรากมาตรฐานก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน
“คุณหลินครับ เทเสร็จแล้วครับ”
ผู้ควบคุมการก่อสร้างอาวุโสเช็ดเหงื่อ มองดูพื้นซีเมนต์ที่ยังคงมีไอร้อนลอยขึ้นมา สีหน้ายังคงเคร่งขรึม
“ต่อจากนี้ ก็ขึ้นอยู่กับพวกเขาแล้ว”
หลินโม่พยักหน้า มองไปยังกลุ่มผู้ปลุกพลังสายไฟที่ฝึกมาได้หนึ่งชั่วโมงแล้ว
ภายใต้การดูแลและสาธิตของเย่อิงหลายครั้ง พวกเขาก็สามารถควบคุมเปลวไฟได้บ้างแล้ว ทำให้ฝ่ามือปล่อยแต่ไอร้อนออกมาได้
“เริ่มได้”
เย่อิงออกคำสั่ง ผู้ปลุกพลังสายไฟสิบกว่าคนก็แยกย้ายกันไป เลือกพื้นที่คอนกรีตของตัวเอง แล้วยื่นฝ่ามือออกไป
อากาศที่ร้อนระอุ ปกคลุมไปทั่วทั้งฐานรากในทันที
ไอน้ำระเหยขึ้นมา ภายใต้แสงไฟสปอตไลท์ กลายเป็นหมอกสีขาว
ซาโซริกับไป๋ลู่และคนอื่นๆ ยืนอยู่ไม่ไกล จ้องมองภาพอันน่าอัศจรรย์นี้ไม่กะพริบตา
ใช้พลังพิเศษมาเร่งความคืบหน้าของโครงการ
เรื่องแบบนี้ พวกเขาไม่เคยคิดฝันมาก่อน
ผู้ปลุกพลังล้ำค่าขนาดนั้น ขั้วอำนาจต่างๆ แทบจะประคบประหงม ใครจะให้มาทำงานจิปาถะแบบนี้
ส่วนผู้ควบคุมการก่อสร้างอาวุโส ก็เอาเหล็กเส้นยาวๆ อันหนึ่งมา ทุกสิบนาที ก็จะเข้าไปแทงที่ผิวซีเมนต์ เพื่อทดสอบความแข็งของมัน
ครั้งแรก เหล็กเส้นแทงเข้าไปได้อย่างง่ายดาย
ครั้งที่สอง ต้องใช้แรงหน่อย
ครั้งที่สาม แทงได้แค่เป็นรอยตื้นๆ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อผู้ควบคุมการก่อสร้างอาวุโสใช้แรงทั้งหมดแทงเหล็กเส้นลงไปที่พื้นอีกครั้ง ก็ได้ยินเสียงดัง “แกร๊ง” ปลายเหล็กเส้น ถึงกับบิ่น
ผู้ควบคุมการก่อสร้างอาวุโสถือเหล็กเส้น ยืนตะลึงอยู่กับที่ มือสั่นเทา
เขามองดูพื้นดินที่แข็งโป๊กกลายเป็นสีเทาขาว ริมฝีปากสั่นระริก พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ความรู้ด้านวิศวกรรมที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต ในวินาทีนี้ถูกทำลายลงโดยสิ้นเชิง
“คุณหลินครับ ความแข็งได้มาตรฐานแล้วครับ!”
เสียงของผู้ควบคุมการก่อสร้างอาวุโสเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “ตอนนี้ให้รถบรรทุกวิ่งข้างบนก็ไม่มีปัญหาแล้วครับ!”
ซาโซริกับไป๋ลู่และคนอื่นๆ ก็มองตะลึงไปเช่นกัน
ใช้ผู้ปลุกพลังแบบนี้ ทั่วทั้งดินแดนรกร้างคงหาคนที่สองไม่ได้แล้ว
YOU MAY ALSO LIKE
