ร้านค้าจากแดนสวรรค์ - บทที่ 176 พบกับหลิวตัน

บทที่ 176 พบกับหลิวตัน

“ที่นี่คือร้านสัตว์เลี้ยงของฉันเอง” หลิวตันพูดพร้อมกับยิ้ม “ฉันได้ยินมาว่าคุณต้องการที่จะซื้ออาหารสัตว์ทั้งหมดของร้านเราอย่างนั้นเหรอ?”

ฉิงเทียนไม่คิดว่าร้านอาหารสัตว์ร้านนี้จะเปิดโดยหลิวตันเอง เขาแค่คิดจะมาซื้ออาหารสัตว์เท่านั้นแต่กลับได้มาพบกับคนรู้จักซะงั้น แล้วเขาก็ได้ผงกหัวและตอบกลับไป “ใช่”

จ้องมองไปที่หน้าของฉิงเทียน หลิวตันก็ได้ถามอย่างสงสัย “ทำไมคุณถึงอยากอาหารสัตว์เป็นจำนวนมากขนาดนั้น ฉันไม่คิดว่าคุณจะเลี้ยงสัตว์ที่คอนโดของคุณได้เลยนะ”

“ผมซื้อให้เสวี่ยเอ๋อน่ะ” ฉิงเทียนหันหัวไปอีกทางแล้วเอาชื่อของแฟนตัวเองมาเป็นโล่ ไม่อย่างนั้นเขาก็อธิบายไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงได้ซื้ออาหารสัตว์มากขนาดนั้นเหมือนกัน!

เมื่อหลิวตันได้ยินว่าเขาซื้อไปให้ซูเสวี่ยแล้ว เธอที่อารมณ์ดีเมื่อครู่ก็ได้พังทลายทันที แล้วเธอที่อารมณ์ไม่ค่อยดีก็คิด: อะไรๆก็พูดถึงแต่ซูเสวี่ย นังซูเสวี่ยมีอะไรดีนักหนา รูปร่างของเราก็ออกจะดีกว่า แม้ตาหน้าอกก็ยังใหญ่กว่าหัดหันมามองฉันบ้างสิ! ความมั่นใจในตัวเองของเธอก็สูงทะยานขึ้นมาทันที

ฉิงเทียนที่ยังไม่รู้ถึงปัญหานี้ แต่เขาเองก็ไม่คิดอยากที่จะอยู่ที่นี่นานๆ จึงได้รีบถามขึ้นมา “คุณหลิวครับ คุณจะขายอาหารสัตว์เลี้ยงให้ผมได้ไหมครับ?”

แล้วหลิวตันก็ได้ฟื้นความเยือกเย็นของเธอกลับมาแล้วยิ้มตอบ “ได้สิ” จากนั้นเธอก็เดินไปบอกกับพนักงานขาย “คุณไปเอาอาหารสัตว์เลี้ยงทั้งหมดของร้านเรามาแล้วเอาให้กับผู้ชายคนนี้ที”

หลังจากที่ได้ยินเช่นนี้ พนักงานขายก็ตกใจแล้วถามกลับ “แต่ผู้จัดการคะ จะเอาทั้งหมดให้คุณผู้ชายท่านนี้จริงๆเหรอคะ?”

“ใช่” หลิวตันพูดอย่างหมดความอดทน ไม่ง่ายนักที่เธอจะได้มีโอกาสพบกับฉิงเทียนเช่นนี้ หลิวตันจึงได้แอบคิดที่จะตามฉิงเทียนไปไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็ตามในวันนี้

เมื่อได้ยินที่เจ้านายของเขาบอกแบบนั้น พนักงานก็ได้เริ่มลงมือจัดการขนอาหารสัตว์เลี้ยง

หลังจากนั้นสักพัก รถของฉิงเทียนก็ได้เต็มไปด้วยอาหารสัตว์ ไม่ว่าจะเป็นอาหารแมว อาหารหมา อาหารกระต่าย เรียกได้ว่ามีอาหารสัตว์เลี้ยงทุกอย่างที่ควรจะมี จนน้ำหนักรวมกันน่าจะได้หลายร้อยชั่งอยู่

“เอาล่ะ เรียบร้อยสักที!” ฉิงเทียนปัดมือตัวเองแล้วพูด เขามองดูรถของเขาที่เต็มไปด้วยอาหารสัตว์ ดูเหมือนว่าเขาคงจะต้องรอจนกว่าจะกลับไปถึงที่คอนโดก่อนค่อยเอาของพวกนี้เก็บเข้าไปไว้ในแหวน ฉิงเทียนคิดในใจ

ฉิงเทียนหันหัวกลับไปเพื่อเตรียมที่จะจ่ายเงิน ทันในนั้นเองที่เขาพบว่าอาหารสัตว์ในร้านของหลิวตันนั้นต้องว่างเปล่าด้วยฝีมือของเขาเอง เขาจึงได้รู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อยและพูดขึ้น “คุณหลิวครับ คือว่าจะให้ผมซื้ออาหารสัตว์ในร้านของคุณทั้งหมดจริงๆ หรือจะให้ผมคืนไปหน่อยเพื่อให้คุณเก็บไว้ขายต่อดีครับ”

พนักงานที่อยู่ข้างๆเมื่อได้ยินที่เขาพูดก็ได้สีหน้าที่ยินดีขึ้นมา ก่อนจะยิ้มอย่างฝืนๆแล้วพูด “ในที่สุดคุณก็รู้ตัวสักที ที่ร้านของเรามีสัตว์เลี้ยงอยู่มากมาย! แต่ถ้าคุณลูกค้าซื้อไปหมดพวกเราก็จะไม่มีอาหารให้เจ้าสัตว์เลี้ยงพวกนี้ค่ะ แล้วแถมอาหารสัตว์ในร้านของเราก็ล้วนแต่เป็นของนำเข้าอีกต่างหาก ซึ่งของพวกนี้จะยังไม่ถูกส่งมาเพิ่มในเร็วๆนี้ค่ะ”

ในเวลานี้เองที่เหล่าสัตว์เลี้ยงในร้านอย่างแมวและสุนัขที่ดูเหมือนจะรู้ตัวแล้วว่าอาหารทั้งหมดของพวกไปได้ถูกขนย้ายออกไปแล้วโดยฉิงเทียน จู่ๆพวกมันทุกตัวก็ได้พากันเริ่มปั่นป่วนและร้องใส่ฉิงเทียนราวกับกำลังประท้วงเขา

“โฮ่งๆ เมี๊ยวๆ….” เสียงร้องดังขึ้นมา พนักงานขายถึงกับสีหน้าเปลี่ยนทันทีแล้วจึงรีบเข้าไปปลอบพวกมัน

“โว้ว, เจ้าสัตว์เลี้ยงพวกนี้คลุ้มคลั่งแล้ว” ฉิงเทียนถึงกับชะงักถอยหลังด้วยความตกใจ

แล้วเหตุการณ์เช่นนี้จู่ๆเกิดขึ้นที่ร้านของเธอเอง ทำให้หลิวตันถึงกับตกใจเช่นกัน เธอลืมคิดไปเลยว่าเธอได้ขายอาหารสัตว์ทั้งหมดให้ฉิงเทียนไปแล้ว เลยทำให้เจ้าพวกตัวน้อยเหล่านี้รู้ว่าตัวเองจะไม่มีอาหารทาน พวกมันเลยกำลังประท้วงเธออยู่อย่างนั้นเหรอ?

แต่ว่าเธอก็ได้ตอบตกลงกับเขาไปแล้วและอาหารก็ยกขึ้นรถเขาไปหมดแล้วด้วย แต่เขาก็ยังอุตส่าห์ใจดีบอกว่ายินดีที่จะคืนให้บางส่วน รู้สึกน่าอายจังเลยทั้งๆที่คิดว่าจะแสดงด้านที่ดีให้ได้เห็นแล้วแท้ๆ หลิวตันคิดอย่างขัดแย้งในใจของเธอ

ฉิงเทียนมองไปที่ใบหน้าที่งดงามของหลิวตัน ที่กำลังทำหน้ายุ่งยากใจ เขาจึงเข้าใจได้ในทันที จึงได้เปิดประตูรถออก แล้วหยิบเอาอาหารสัตว์ออกมาแล้วเอาไปวางคืนให้ในร้าน

“ฉิงเทียน คุณกำลังทำอะไรน่ะ?” หลิวตันอดไม่ได้ที่จะถามเขา เมื่อเธอพบว่าฉิงเทียนกำลังหยิบเอาอาหารสัตว์บนรถของเขาออกมาวางคืนให้ในร้าน

ขณะเขาวางอาหารสัตว์ในมือของเขาเอาไปไว้ในร้าน แล้วหันไปพนักงานขายคนหนึ่งที่กำลังปลอบเจ้าสุนัขพุดเดิ้ลทอยที่กำลังเห่าอยู่แล้วพูดขึ้น “อาหารสัตว์เหล่านี้เพียงพอที่จะให้พวกสัตว์เหล่านี้จนกว่าอาหารสัตว์งวดหน้าจะมาไหมครับ”

“ว้าว, ช่างเป็นใจงามอะไรอย่างนี้!” หลิวตันพูดขึ้นมาโดยมีรูปหัวใจอยู่ในดวงตาของเธอ ถ้าเหล่าพนักงานของเธอได้เห็นตอนนี้ พวกเขาคงจะคิดว่านี่ใช่คุณหลิวที่โด่งดังปานฟ้าร้องของพวกเขาจริงๆหรือ?

“พอแล้วค่ะ” พนักงานขายผงกหัว แล้วสายตาก็ได้จับจ้องไปที่ฉิงเทียนด้วยสายตาที่คลั่งไคล้ “ช่างหล่ออะไรอย่างนี้”

ซึ่งปรากฏว่าตอนที่ฉิงเทียนทำการขนย้ายอาหารนั้น จำนวนที่เขาขนมานั้นเป็นปริมาณที่เยอะมาก ฉิงเทียนนั้นคิดว่าในเวลานี้เขาอยู่ในเมืองใหญ่ เขาจึงไม่ควรที่จะใช้พลังวิญญาณ ในใจของฉิงเทียนนั้นคิดว่า เขานั้นยังอยากที่จะเป็นคนธรรมดาอยู่ ดังนั้นตอนที่เขากำลังขนอาหารสัตว์เขาจึงไม่ได้ใช้พลังวิญญาณเลยแม้แต่น้อย

ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเป็นฤดูหนาวในเดือนมกราคม แต่เนื่องจากผลกระทบเรื่องของปรากฏการณ์เรือนกระจก ทำให้ฤดูหนาวของจีนนั้นไม่ได้หนาวเย็นเหมือนเมื่อก่อน ตอนนี้ฉิงเทียนยังเด็กนั้นเขาสามารถไปเดินเล่นบนแม่น้ำในฤดูหนาวได้เลย แต่ในเวลานี้ในเมืองโม๋ตูอากาศอยู่แค่ 10 องศาเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่แม่น้ำจะเป็นน้ำแข็งเลยหิมะยังตกน้อยมากด้วยซ้ำ ในขณะที่ฉิงเทียนกำลังขนอาหารลงมานั้นเขาจึงรู้สึกร้อนมากและถอดเอาเสื้อนอกของเขาออกมา

หลังจากที่ฉิงเทียนถอดเสื้อนอกออก เหลือเพียงเสื้อเพียงตัวที่อยู่ด้านใน เผยให้เห็นร่างกายที่กำยำของเขาทันที บวกกับใบหน้าที่หล่อเหลาของฉิงเทียนเพราะผลพวงจากการฝึกวิชาของเขา ได้แสดงให้เห็นร่างกายที่น่าดึงดูดใจมาก จึงไม่แปลกใจที่พนักงานขายจะมีท่าทีที่หลงใหลขึ้นมา

หลิวตันเองก็มองมาที่ฉิงเทียนด้วยสายตาแบบนั้นเช่นกันและพลางคิดอย่างมีความสุข: ฉันละชอบรูปร่างแบบนี้จัง มันคงรู้สึกดีมากแน่ถ้าได้สัมผัส! เมื่อคิดเช่นนี้ใบหน้าของหลิวตันก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมามองเขา ซึ่งขณะที่กำลังกวาดสายตาอยู่นั้นเองเธอก็พบพนักงานของเธอที่กำลังมองฉิงเทียนด้วยความหลงใหลอยู่ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะหึง นี่เป็นว่าที่สามีของฉันนะ ฉันมองได้คนเดียวเท่านั้น จึงได้หันหน้าและเดินไปที่พนักงานขายคนนั้นแล้วพูดขึ้น “ทำไมยังไม่ไปทำงานอีก พาสัตว์พวกนี้ไปอาบน้ำแล้วก็ให้อาหารซะ มัวแต่มามองดูอะไรอยู่ที่นี่?”

“ค่ะๆ” ภายใต้สายตาที่โกรธของผู้จัดการของเธอ พนักงานขายจึงได้รีบถอนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว”

ฉิงเทียนได้รีบเรียกเอาไว้ “เดี๋ยวอย่าเพิ่งรีบไป! ผมยังไม่ได้จ่ายเงินเลย”

“ฉันจะจ่ายเงินค่าอาหารสัตว์พวกนี้ให้เองก็ได้ค่ะ” หลิวตันหยุดอยู่ตรงหน้าของฉิงเทียนแล้วยิ้ม “ขอเพียงแค่คุณเลี้ยงกาแฟฉันสักแก้วเท่านั้น”

มองไปที่สีหน้าที่คาดหวังของหลิวตัน ฉิงเทียนจึงได้ปฏิเสธไป เขาไม่ได้ขาดแคลนเรื่องเงินอยู่แล้วทำไมเขาจะต้องมาติดหนี้เธอด้วยล่ะ

ถึงแม้ว่าจะมีคนจำนวนมากที่อยากจะเป็นหนี้บุญคุณของหลิวตันเพื่อหมายผูกสัมพันธ์กับเธอ แต่ฉิงเทียนกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น หลิวตันนั้นไม่ใช่เพียงแค่สวยธรรมดาแต่ยังสวยมากเกินไป ด้วยเสน่ห์ที่ยั่วยวนแบบผู้ใหญ่ สำหรับผู้ชายแล้วผู้หญิงเช่นเธอนั้นน่าดึงดูดใจมาก

ฉิงเทียนจึงกลัวว่าเขาจะควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่อยู่เหมือนกัน เขาจึงได้รีบปฏิเสธไป

เมื่อสักครู่ ตอนที่เธอกำลังรอคำตอบตกลงจากฉิงเทียนอยู่นั้น ซึ่งหลิวตันนั้นมั่นใจในตัวเองมากว่าฉิงเทียนจะต้องตอบตกลง แต่แล้วเธอก็ได้ยินที่ฉิงเทียนปฏิเสธทำให้หลิวตันตกใจมาก!

การชวนของเธอนั้นถูกปฏิเสธ มีผู้ชายมากมายไม่รู้กี่คนที่อยากจะเดตกับเธอ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจพวกเขา แต่วันนี้เธอกลับถูกปฏิเสธโดยผู้ชายคนหนึ่ง

นี่ถ้าเหล่าผู้ชายที่เคยชวนหลิวตันรู้เรื่องนี้เข้า พวกเขาคงจะรุมด่าฉิงเทียนจนตายแน่นอน และเป็นครั้งแรกที่ทำให้หลิวตันนั้นเริ่มสงสัยในเสน่ห์ของตัวเองขึ้นมา ตอนนี้เธอโกรธจนตัวสั่นและหัวใจของเธอก็ได้คลุ้มคลั่งขึ้นมา

ส่วนฉิงเทียนที่เห็นใบหน้าของหลิวจึงรู้ว่าไม่ดีแล้ว เขาจึงได้ฉวยโอกาสตอนนี้วางปึกเงินประมาณ 5,000 หยวนไว้ที่ตัวของหลิวตัน แล้วรีบฉวยโอกาสขับรถเผ่นหนีไปทันที

“ฉิงเทียน คุณปฏิเสธนัดของฉัน ฉันไม่ได้ล้อเล่นกับคุณนะ”

หลิวตันตะโกนไปยังรถที่บึ่งหนีไปโดยไม่ได้สนใจภาพลักษณ์ของเธอเลย

พนักงานขายที่มองดูอยู่ก็รู้สึกตกใจ นี่คือเจ้านายของเธอจริงๆเหรอ เจ้านายสุดสวยและมั่นใจเรื่องของการดึงดูดใจผู้ชาย เธอไม่คิดว่าหัวหน้าของเธอเองจะมีด้านนี้อยู่ด้วย ดูคล้ายผู้หญิงปากร้าย

หลิวตันขยี้ผมของตัวเองจนฟู แล้วในเวลานี้เธอก็ได้ฟื้นฟูภาพลักษณ์ท่านประธานสาวสุดสวย แล้วพูดใส่ฉิงเทียนที่ขับรถหนีไปแล้วด้วยความมั่นใจ “ฉิงเทียนจำเอาไว้นะคุณไม่มีทางที่จะหนีไปจากภูเขาห้านิ้วของฉันได้หรอก ฉันจะทำให้คุณต้องยอมรับฉันให้ได้”

“ฮัดชิ้ว, ใครพูดว่าร้ายลับหลังเราอยู่รึเปล่านะเนี่ย?” ฉิงเทียนจามขึ้นมาขณะที่กำลังขับรถ เขารถขับรถอยู่แล้วพูดในใจด้วยความกลัว: โชคยังดีที่เราหนีมาได้เร็วพอ ไม่อย่างนั้นวันนี้เราคงไม่รอดแน่ เมื่อคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นมาสักครู่ฉิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะสั่นกลัว “นี่มันแม่เสือสาวจริงนะ”