ร้านค้าจากแดนสวรรค์ - บทที่ 458 ตระกูลเอ็ดวาร์ด

บทที่ 458 ตระกูลเอ็ดวาร์ด

ที่แท้เธอก็เป็นแวมไพร์นี่เอง ฉิงเทียนพอจะรู้เรื่องของเผ่าแวมไพร์อยู่บ้าง

เผ่านี้เป็นเผ่าที่มีอายุยืนและดื่มเลือดเป็นอาหาร เป็นเผ่าที่ทรงพลังมาในทางยุโรป

แล้วทำไมสมช.ถึงได้ปล่อยให้สัตว์ประหลาดเช่นนี้เข้ามาในประเทศจีนได้นะ? ฉิงเทียนบ่นในใจ

ต่างก็รู้กันดีว่าทางสมช.ได้ทำการเฝ้าดูการเข้าออกประเทศจีนอยู่ตลอด โดยทั่วไปจะมีการห้ามเข้ามาในประเทศจีนหากว่ามีความแข็งแกร่งเหนือคนธรรมดา

แต่ดูเหมือนว่าคนเหล่านี้จะสามารถเล็ดลอดเข้ามาได้ โดยที่ทางสมช.ไม่รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของเธอ

“แล้วคุณเข้ามาในประเทศจีนโดยผ่านสำนักงานรักษาความมั่นคงแห่งชาติของจีนมาได้อย่างไร?” ฉิงเทียนถาม

ไวเคาน์ติสโรสก็ได้ตอบอย่างซื่อตรง “พวกเรามีช่องทางพิเศษสำหรับบริษัทโนเบิลอยู่ ซึ่งเป็นเส้นทางที่จะไม่ถูกพบโดยคนของสำนักงานรักษาความมั่นคงแห่งชาติของประเทศจีน”

ดูเหมือนว่าทางสมช.นั้นจะยังไม่สามารถดูแลทั้งจีนได้ดีพอสินะ และดูเหมือนจะมีช่องว่างที่ผู้อื่นรู้อยู่ แต่อย่างไรเสียประเทศจีนนั้นก็มีอาณาเขตที่มากเกินไป และทางสมช.ก็ไม่สามารถควบคุมได้ทุกสิ่ง

“ถ้าเช่นนั้นแล้วจุดประสงค์ของคุณคืออะไร?” ฉิงเทียนก็ได้ถามอีกครั้ง ซึ่งเรื่องนี้คือคำถามที่ฉิงเทียนเป็นกังวลอย่างมากที่สุด

ไวเคาน์ติสโรสก็ได้ตอบเยี่ยงหุ่นยนต์ “เป้าหมายของพวกเราคือผลิตภัณฑ์ใหม่ของบริษัทเทียนเจี้ยนกรุ๊ป”

ผลิตภัณฑ์ใหม่น่าจะคือสองผลิตภัณฑ์ของเทียนเจี้ยนกรุ๊ปที่ต้องการจะนำมาลงตลาดและสามารถทำให้ผู้คนอ่อนเยาว์ลงได้

ผลิตภัณฑ์ตัวนี้จะต้องดึงดูดผู้คนธรรมดาได้เป็นมหาศาลแน่ๆ แต่ก็ไม่นึกไม่ถึงว่าจะดึงดูดคนในเผ่านี้ด้วย ไม่ใช่ว่าคนในเผ่านี้มีอายุยืนเป็นร้อยปีพันปีหรอกเหรอ?

“ผลิตภัณฑ์นี้มันไม่น่าจะมีประโยชน์กับพวกคุณไม่ใช่เหรอ?” ฉิงเทียนถามกลับ

“จริงอยู่ ที่ผลิตภัณฑ์นี้ไม่มีผลอะไรกับพวกเรามากนัก แต่คนของเราได้ตามหาสิ่งที่อุดมไปด้วยพลังงานเช่นนี้อยู่ ถึงแม้ว่าพลังงานนี้จะเจือจางลงไปมากแล้วก็ตามที แต่มันก็ยังดึงดูดเผ่าโลหิตของพวกเรามากอยู่ดี ดังนั้นตระกูลเอ็ดวาร์ดจึงได้ส่งดิฉันมาเพื่อตรวจสอบเรื่องนี้”

ภายใต้การควบคุมของน้ำสัจจะ ไวเคาน์ติสโรสก็ได้บอกแทบทุกอย่างที่เธอรู้ โดยที่ไม่มีอะไรปิดบัง

ฉิงเทียนคิ้วขมวด ดูเหมือนว่าเขานั้นจะยังประเมินผู้คนในโลกนี้ต่ำไปจริงๆ

ผลิตภัณฑ์ที่เขาคิดขึ้นมานี้ทำมาจากผลไม้ในโลกเซียน หลังจากที่ผสมลงไปแล้วเขาคิดว่าไม่น่าจะมีใครที่รู้ได้

แต่เขาไม่นึกเลยว่าจะมีคนอื่นที่รู้และต้องการความคิดของเขาไป

แต่ฉิงเทียนก็ไม่ได้กลัวอะไร อย่างไรเสียก็ไม่มีใครในจีนที่กล้าทำอะไรเขาอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับยุโรปและอเมริกา แต่เขาก็เชื่อมั่นในพลังของเขา และคิดว่าไม่มีใครสามารถทำอะไรเขาได้

แต่ในเมื่อตระกูลเอ็ดวาร์ดนั้นได้หมายตาบริษัทเทียนเจี้ยนของเขา เขาก็เริ่มกลัวขึ้นมาเพราะครอบครัวของเขาต้องมาก่อนเสมอ

รู้เขารู้เราสู้ร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง ฉิงเทียนจึงได้ตัดสินใจที่จะทำความรู้จักตระกูลเอ็ดวาร์ดเสียก่อน!

“บอกผมเรื่องของตระกูลของคุณในยุโรปที!” ฉิงเทียนถาม

“ตระกูลเอ็ดวานเป็นตระกูลโลหิตขุนนางที่มีมาแต่โบราณ” ไวเคาน์ติสโรสได้กล่าวด้วยสีหน้าที่ภาคภูมิใจ

“ตระกูลเอ็ดวาร์ดนั้นได้ครองที่นั่งถึง 1 ใน 5 ของสภาศาสนจักรมืด และผู้นำตระกูลของเราท่านดยุค ก็เป็น 1 ใน 3 รองประธานศาสนจักรมืด!”

คำพูดของไวเคาน์ติสโรสนั้นได้ทำให้ฉิงเทียนรู้จักยุโรปเป็นครั้งแรก

“ศาสนจักรมืด? นี่มันคืออะไรกัน? ไม่ใช่ว่าเธอคนของตระกูลเอ็ดวาร์ดหรอกเหรอ?” ฉิงเทียนถามอย่างสงสัย

ไวเคาน์ติสโรสก็ได้อธิบาย “ศาสนจักรมืดคือการรวมกันของตระกูลโลหิตทั้งหมด ในบรรดานั้นมีตระกูลที่มีอำนาจมากที่สุดอยู่ 4 ตระกูล ซึ่งใน 4 ตระกูลนี้ได้แก่ตระกูลแฮร์ริส, ตระกูลมาร์กาเร็ต, ตระกูลเอ็ดวาร์ดของเรา และตระกูลจอร์จ ทั้งหมด 4 ตระกูลที่มีสายเลือดมาจากดยุค”

“ดยุคนั้นแข็งแกร่งมากไหม?” ฉิงเทียนกล่าว

ถึงแม้ว่าไวเคาน์ติสโรสจะอยู่ในการควบคุมของฉิงเทียน แต่เมื่อเธอได้ยินคำถามของฉิงเทียนแล้ว เธอก็ได้แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา

“แข็งแกร่งแค่ไหนงั้นเหรอ? ความแข็งแกร่งของดยุคนั้นเรียกได้ว่าอยู่ในจุดสูงสุดของโลกเลยก็ว่าได้ พวกเขามีอายุมานานเกิด 10,000 ปี พวกเขาสามารถบดขยี้แผ่นดินหนึ่งได้ด้วยมือเดียว และพวกเขายังสามารถท่องไปในอวกาศได้อีกด้วย” ไวเคาน์ติสโรสกล่าวอย่างอิจฉา

ฉิงเทียนเองก็เริ่มจะเข้าถึงความแกร่งของดยุคจากที่ไวเคาน์ติสโรสอธิบาย และคิดว่าความแข็งแกร่งของดยุคนั้นน่าจะเทียบเท่าได้กับผู้บำเพ็ญเพียรระดับตู้จี๋

ในขณะที่ฉิงเทียนคิดที่จะถามต่ออีกหน่อยนั้นดูเหมือนว่าไวเคาน์ติสโรสจะฟื้นขึ้นมาแล้ว

“แก, แกทำอะไรกับฉันลงไป?” ไวเคาน์ติสโรสมองไปที่ฉิงเทียนด้วยสายตาที่ระวังตัว

เธอได้ดื่มไวน์แดงเมื่อสักครู่ลงไปแล้วในตอนนั้นเองเธอก็รู้สึกเหมือนร่างกายของเธอไม่ได้อยู่ในการควบคุมของเธอเลย ไม่ว่าฉิงเทียนถามอะไรเธอก็ตอบหมด และเธอก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทั้งหมดหลังจากที่ฟื้นขึ้นมา

ฉิงเทียนมองไปที่เธอหลังจากที่ตื่นขึ้นมา และบ่นพึมพำว่าประสิทธิภาพของยาสัจจะไม่น่าพึงพอใจเท่าที่ควร สงสัยเขาคงจะต้องให้ความคิดเห็นในแง่ลบในร้านถาวเป่าสวรรค์เสียหน่อยแล้ว

“ไม่มีอะไรมาก ก็แค่ได้ข้อมูลภายในมาเยอะพอสมควร เช่นตระกูลแวมไพร์เอ็ดวาร์ด และศาสนจักรมืด”

ที่ฉิงเทียนพูดออกมานั้น ทำให้ไวเคาน์ติสโรสมีสีหน้าเย็นชามากขึ้นกว่าเดิม ตัวตนของเธอถูกเปิดเผยแล้ว

แล้วเธอจะอยู่ในจีนต่อไปได้อย่างไร เขารู้เรื่องของกฎเกณฑ์ของสมช.จีนดี ซึ่งใครก็ตามที่เข้ามาในจีนแล้วมีพลังพิเศษจะต้องทำการยืนยันตัวตนและลงบันทึกให้เรียบร้อยเสียก่อน!

“กลับไปบอกตระกูลของคุณด้วยนะว่า สิ่งของในบริษัทเทียนเจี้ยนของผมไม่ง่ายที่จะเอาไปหรอกนะ”

หลังจากที่พูดจบฉิงเทียนก็ไม่ได้หันไปมองไวเคาน์ติสโรสอีก แล้วเขาก็ได้หันหัวแล้วเดินจากไป

ไวเคาน์ติสโรสก็ได้มองไปที่ตัวตนของฉิงเทียนที่จากไป สายตาของเธอเต็มไปด้วยความระแวดระวัง สงสัยและหวาดกลัว

ชายคนนี้เป็นใครกันแน่ แล้วทำไมถึงได้มีความสามารถที่น่ากลัวเช่นนั้น

ประเทศจีนโบราณนี่มันน่ากลัวเหมือนกับที่อยู่ในบันทึกของตระกูลเธอจริงๆด้วย

ในเวลานี้ไวเคาน์ติสโรสก็นึกถึงคำพูดที่ผู้อาวุโสคนหนึ่งในตระกูลเอ็ดวาร์ดของเธอพูดขึ้นมาได้

“ประเทศจีน เป็นประเทศที่เจ้าจะต้องระวังตัวเอาไว้ให้ดี โดยเฉพาะผู้มีพลังพิเศษในประเทศนั้น”

ไวเคาน์ติสโรสในเวลานั้นยังไม่เห็นด้วย อย่างไรเสียประเทศจีนนั้นทั้งเศรษฐกิจและความแข็งแกร่งโดยรวมไม่มีอะไรที่สู้ทางยุโรปได้เลย

แต่ในเวลานี้เธอรู้แล้วว่าเธอคิดผิด

“ดูเหมือนว่าเราคงจะต้องไปที่สำนักงานรักษาความมั่นคงแห่งชาติเพื่อไปลงทะเบียนและเข้าประเทศอย่างถูกกฎหมายก่อน แล้วจากนั้นเราจะต้องรู้ให้ได้ว่าฉิงเทียนคนนั้นเป็นใครกันแน่?”

ไวเคาน์ติสโรสก็ได้เผยรอยยิ้มออกมา “ฉิงเทียน คุณคิดเหรอว่าดิฉันจะยอมจบแค่นี้? ยุโรปน่ะไม่ได้มีแค่ตระกูลเอ็ดวาร์ดหรอกนะ และไม่ใช่แค่ศาสนจักรมืดที่สนใจในบริษัทเทียนเจี้ยนของคุณด้วย!”

“บางทีเราอาจจะได้ผลประโยชน์จากการต่อสู้ระหว่างพวกเขาก็ได้”

ฉิงเทียนที่กลับออกมาจากโรงแรมก็ได้เดินทางกลับบ้านของเขา

ซูเสวี่ยก็ได้ยิ้มและมองมาที่ฉิงเทียน

“ที่รัก ทำไมคุณถึงได้มองผมด้วยสายตาแปลกๆแบบนั้นล่ะ?” ฉิงเทียนก็ได้เข้าไปกอดซูเสวี่ยแล้วจูบเธออย่างดุเดือด

เขาและซูเสวี่ยนั้นไม่ได้พบกันมาสักพักใหญ่แล้ว

“ฮึ คุณยังคิดจะกลับมาอีกเหรอ? ฉันนึกว่าคุณจะไปกับแม่สาวต่างชาติในวันนี้ซะแล้ว” ซูเสวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหึงหวง

ฉิงเทียนก็ได้ยิ้มออกมา แล้วจับไปที่มือของซูเสวี่ยแล้วพูด “คุณหึงผมเหรอ?”

“ใครหึงคุณกัน?”

“นี่ที่รัก คุณเข้าใจผมผิดไปนะ ผมก็แค่ไปสืบหาเบื้องหลังของผู้หญิงคนนั้น ว่าพวกเขามีแผนการอะไรกับบริษัทเทียนเจี้ยนของเราหรือเปล่า?” แล้วฉิงเทียนก็ได้ขยับมือข้างหนึ่งของเขาอย่างซุกซน

“อย่าเพิ่งมาทำยุ่มย่ามนะ” ซูเสวี่ยพูดอย่างอายๆ

“ถ้าเช่นนั้นคุณก็บอกเรื่องที่คุณไปสืบมาได้แล้ว?”