ลูกเขยมังกร Royal Dragon Husband - บทที่ 421 ผมก็เหลือทนเหมือนกันนะ

บทที่ 421 ผมก็เหลือทนเหมือนกันนะ

“แกรก” เสียงแตกหักของกระดูกดังขึ้น รอยยิ้มแสยะที่มุมปากของก่วนฉู่อี้ยังไม่ทันได้เบ่งบานก็ถูกชะงักอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

เพราะพี่เสือที่เหนือมนุษย์คนนี้กระเด็นออกไปด้วยแรงหมัดของเฉินเฟิง

อีกอย่าง ดูเหมือนเขาจะขาหักด้วย?

ก่วนฉู่อี้ยังไม่แน่ใจว่าเสียงแตกหักของกระดูกนั้นดังมาจากขาของพี่เสือหรือไม่

“โอ้ย!”

วินาทีต่อมาเสียงกรีดร้องของพี่เสือก็ดังขึ้น

เมื่อได้ยินเสียงนี้แล้วก่วนฉู่อี้ถึงกับตกใจตาค้าง ขาของพี่เสือ หักแล้วจริง ๆ!

เสียงนี้ไม่เพียงแต่ทำให้ก่วนฉู่อี้ใจหาย แต่ยังทำให้ทุกคนในงานถึงกับตกใจจนหน้าซีดเหมือนกัน

ไม่มีใครคาดคิดได้ว่าเฉินเฟิงผู้อ่อนแอเมื่อต้องเจอกับคนอย่างพี่เสือแล้วจุดจบมันจะเป็นแบบนี้!

การเคลื่อนไหวเดียว!

แค่การเคลื่อนไหวเดียวเท่านั้น!

เฉินเฟิงกลับหักขาพี่เสือได้!

“ซี๊ด”

หลาย ๆ คนสูดปากเพราะรู้สึกเสียวไส้กับภาพที่เห็น

เพื่อนร่วมชั้นหลาย ๆ คนที่เดินเข้าไปเพื่อจะจัดการเฉินเฟิงก่อนหน้านี้ก็ทำหน้าไม่ถูกเช่นกัน

โชคดีที่เขายังไม่ได้ลงมือ มิฉะนั้นคนที่นอนดิ้นอยู่บนพื้นอาจจะเป็นพวกเขาก็ได้

“กระจอก! กระจอก!”

“ไอ่พวกกระจอก!”

ก่วนฉู่อี้รู้สึกโกรธมาก เขาไม่อยากเชื่อเลยจริง ๆ พี่เสือที่เปิดตัวอย่างน่าเกรงขามคนนี้กลับกลายเป็นการย้อมแมวขายเท่านั้น

“ยืนเหม่ออะไรกัน! ให้พวกมันรีบเข้าไปสิ!” ก่วนฉู่อี้หันไปมองผู้จัดการหวงอีกครั้ง ไม่ว่าด้วยวิธีไหน วันนี้เขาต้องกู้หน้ากลับมาให้ได้

“ยังจะเอาอีก?” เมื่อได้ยินคำพูดของก่วนฉู่อี้แล้วผู้จัดการหวงแทบจะร้องไห้ออกมา พี่เสือเคยเป็นหน่วยรบพิเศษของกองกำลังพิเศษในภาคตะวันตกเฉียงเหนือเชียวนะ แม้ว่าตอนนี้จะเกษียณอายุราชการแล้ว แต่ทักษะของเขายังคงเดิม บอกได้ว่าในเจียงหมั่นโล๋นี้ไม่มีใครสู้เขาได้หรอก

แต่ตอนนี้พี่เสือกลับถูกเฉินเฟิงอัดล้มด้วยหมัดเดียวแบบนี้ ถ้าให้คนอื่น ๆ เข้าไปมันจะไม่เป็นกระต่ายแหย่เสือหรือ อย่าขอให้พวกมันไปจัดการเฉินเฟิงเลย ขอให้พวกมันเข้าไปถึงตัวของเฉินเฟิงก่อนเถอะ

“คุณชายก่วน เราแจ้งตำรวจเถอะ คนของเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันหรอก……” ผู้จัดการหวงพูดอย่างขมขื่น เขาไม่อยากยั่วยุเฉินเฟิงจริง ๆ คนที่สามารถอัดพี่เสือขาหักด้วยหมัดเดียวแบบนี้ใครจะกล้ามีเรื่องด้วย

“แจ้งทำบ้าอะไร! กูบอกให้เรียกคนมาอีก!” ก่วนฉู่อี้โกรธจนแทบบ้า แจ้งตำรวจตอนนี้จะให้คุณชายก่วนเอาหน้าไว้ไหน?

“คุณชายก่วนครับ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหมดในเจียงหมั่นโล๋ของเราอยู่ที่นี่กันหมดแล้วครับ” ผู้จัดการหวงพูดด้วยความขมขื่น

“แมร่ง!” ก่วนฉู่อี้รู้สึกอึดอัดมาก เขากวาดสายตามองไปที่ชายหนุ่มผิวดำที่จะช่วยเขาก่อนหน้านี้ แต่เขายังไม่ทันพูดอะไรชายผิวดำก็ได้เดินถอยหลังแล้วยิ้มพูดอย่างขมขื่นว่า “พี่ก่วน ผมก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาหรอกครับ พี่หาคนอื่นเถอะครับ……”

ก่วนฉู่อี้หน้ามืดจนแทบจะเป็นลมทันที เขาไม่คิดเลยว่าเพื่อนร่วมชั้นของเขาจะเห็นแก่ตัวแบบนี้ เมื่อเห็นฝีมือของเฉินเฟิงแล้วทุกคนก็ไม่กล้าสู้อีก

เมื่อเทียบกับความหงุดหงิดของก่วนฉู่อี้แล้วตอนนี้เฉินเฟิงสงบนิ่งมาก เขายกมือขึ้นแล้วก้มดูนาฬิกาจากนั้นยิ้มพูด “ยังจะเรียกใครอีกไหม? ถ้ามีอีกผมจะรอที่นี่สิบห้านาที ช่วยเรียกคนที่เก่งที่สุดเท่าที่คุณรู้จักมาด้วยนะ แล้วก็เรียกมายิ่งเยอะยิ่งดี”

เรียกยิ่งเยอะยิ่งดี!

คำพูดของเฉินเฟิงทำให้ทุกคนต้องผวาอีกครั้ง

อะไรคือความเย่อหยิ่ง?

นี่แหละ!

ทุกคนในสถานการณ์ต่างก็เคยผ่านอะไรมามากมาย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ทุกคนได้เห็นการที่ทำร้ายคนอื่นแล้วยังไม่คิดจะหนีแต่รอให้คู่ต่อสู้เรียกพรรคพวกมาช่วย!

ใบหน้าของก่วนฉู่อี้แสบร้อนมาก ไม่ต้องสงสัยเลย เพราะเฉินเฟิงกำลังดูถูกเขา การกระทำนั้นไม่ต่างอะไรกับเอาใบหน้าของเขาไปเหยียบที่พื้นเลย!

“คุณแน่ใจแล้วหรือว่าจะให้ผมเรียกคน?!” ก่วนฉู่อี้ตาแดงและแสดงออกถึงความบ้าคลั่งของเขา

ณ ตอนนี้ แม้ก่วนฉู่อี้จะโง่แค่ไหนก็ต้องรู้ว่าเฉินเฟิงคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาและมีแบล็คหนาอย่างแน่นอน แต่เขาก็ไม่ตายใจอยู่ดี!

เขาต้องกู้หน้าคืนมาให้ได้!

ต่อให้เฉินเฟิงจะมีแบล็คหนาซะแค่ไหน เขาก็จะลองดูอีกสักตั้ง!

“แน่นอน” เฉินเฟิงยิ้มจาง ๆ ที่เขายอมให้ก่วนฉู่อี้เรียกคนมาช่วยเพราะเขาตั้งใจจะจัดการให้รู้แล้วรู้รอดไป

ถ้าเขาจากไปตอนนี้ วันหลังก่วนฉู่อี้ต้องเอาความแค้นนี้ไปลงกับหลี่เล่ออย่างแน่นอน

“ได้!”

“อย่าเสียใจก็แล้วกัน!” ก่วนฉู่อี้กัดฟันแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา การคาดเดาก่อนหน้านี้ของเขาถูกต้องเหมือนกัน เฉินเฟิงนั้นมีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ

สถานการณ์ปัจจุบันก็เหมือนกับแปดเซียนข้ามทะเล วัดกันให้รู้ไปข้างหนึ่ง

ก่วนฉู่อี้กดโทรออกด้วยสีหน้าเศร้าหมอง ภูมิหลังของเขาอยู่ในเมืองเจียงตง แต่ฝั่งจงไห่ก็มีพรรคพวกเครือข่ายของเขาไม่น้อยเหมือนกัน

แม้ว่าจะเสียหน้าที่ขอความช่วยเหลือจากบุคคลเหล่านี้ แต่ ณ ตอนนี้เขาไม่สนศักดิ์ศรีของตนแล้ว

ขอเพียงเอาชนะเฉินเฟิงได้ เสียหน้าหน่อยจะเป็นอะไรไป? ไม่กี่นาทีต่อมาก่วนฉู่อี้ก็วางสายลง

หลังวางสายลง ทุกคนก็เห็นก่วนฉู่อี้มีความมั่นใจมากขึ้น

“ไอ้สัตว์กะหมา มึงรู้ไหมว่ากูเรียกใครมา?” ก่วนฉู่อี้หัวเราะเยาะแล้วมองไปที่เฉินเฟิงอย่างเย็นชา ก่อนโทรออกเขายังรู้สึกกังวลอยู่ เนื่องจากคนในสายนั้นเป็นคนระดับสูงกว่าเขา ตามฐานะของเขาแล้วไม่คู่ควรขอความช่วยเหลือจากคน ๆ นั้นเลย

เหตุผลที่เขาโทรหาคน ๆ นี้ก็แค่อยากจะลองดูเท่านั้น แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะตอบรับคำขอจริง ๆ

สำหรับคำพูดได้ใจของก่วนฉู่อี้แล้วเฉินเฟิงไม่ได้ใส่ใจเลย ไม่ว่าก่วนฉู่อี้จะเรียกใครมาเขาก็เตรียมที่จะล้มโค่นอยู่แล้ว

เฉินเฟิงคิดว่าก่วนฉู่อี้จะเงียบลงถ้าเขาไม่สนใจเขา แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะยิ่งได้ใจมากขึ้น

ยิ่งเขาไม่สนใจก่วนฉู่อี้เท่าไหร่ ก่วนฉู่อี้ก็ยิ่งได้ใจเท่านั้น

“ไอ้สัตว์กะหมา มึงรู้จักกลัวแล้วใช่ไหม?”

“ฮ่า ๆ ถ้ามึงกลัว มึงมาคุกเข่าขอร้อง แล้วมาคลานรอดเป้าให้กูมีความสุข กูอาจจะปล่อยมึงไปก็ได้นะ……”

“พั๊วะ”

ก่วนฉู่อี้ยังไม่ทันพูดจบก็มีถ้วยน้ำชาร้อนลอยไปกระแทกกับใบหน้าของเขาอย่างจัง

น้ำชาร้อนถูกสาดกระเด็นไปที่บาดแผลของก่วนฉู่อี้

ก่วนฉู่อี้มือกุมศีรษะแล้วมีเสียงร้องโหยหวนที่เสียดแทงลำคอเหมือนหมูกำลังจะถูกเชือด

เสียงร้องที่เจ็บปวดนี้ทำให้ทุกคนในห้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดัง

ทุกคนหันไปมองเฉินเฟิงด้วยสายตาที่หวาดกลัว

พี่ใหญ่คนนี้ลงไม้ลงมือแบบไม่ให้ตั้งตัว

น้ำชาร้อน ๆ แบบนี้คิดจะสาดใส่หน้าก็สาด ช่างไม่มีเหตุผลเลย!

เฉินเฟิงส่ายหัวอย่างเหลือทน อันที่จริงเขาก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้เหมือนกัน เพียงแต่เสียงรบกวนของก่วนฉู่อี้ทำให้เขาเหลือทนจริง ๆ

เขาจึงจำเป็นต้องทำมัน