วิถียุทธเหนือโลก: ข้ามีระบบสังเคราะห์ไร้พ่าย - บทที่ 107 อู๋หมิงแขนขาด ซูอวี่คลุ้มคลั่ง!
สิ้นสุดการจุติลงมาของสามสัตว์ประหลาดระดับปรมาจารย์จันทรา บรรยากาศเหนือสมรภูมิรบก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!
ชั่วขณะนั้น กองทัพหมื่นเผ่าพันธุ์นับไม่ถ้วนราวกับถูกฉีดสารกระตุ้นให้คลุ้มคลั่ง พวกมันแผดเสียงคำรามกึกก้อง พุ่งทะยานเข้าบดขยี้เมืองเหิงเฉิงอย่างเอาเป็นเอาตาย! สัตว์ประหลาดนับหมื่นตนหลอมรวมกันดุจคลื่นสึนามิสีเลือด ถาโถมเข้าซัดสาดกำแพงเมืองที่กำลังสั่นคลอนอย่างหนักหน่วง!
บริเวณหน้าช่องทางมิติ ยอดฝีมือระดับจันทราทั้งสามสบตากันพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้… งั้นก็ลงไปยืดเส้นยืดสาย เล่นสนุกกับพวกมดปลวกมนุษย์สักหน่อยเถอะ ข้าไม่ได้ลงมือมานานจนกระดูกกระเดี้ยวฝืดไปหมดแล้ว”
ยอดฝีมือเผ่าเทพแสยะยิ้ม ก่อนจะพุ่งทะลวงอากาศออกไปเป็นตนแรก ร่างสีทองอร่ามพุ่งหลาวดุจอุกกาบาตศักดิ์สิทธิ์ ปลดปล่อยแรงอัดกระแทกทำลายล้างจนมวลอากาศบิดเบี้ยว!
หวังหลงและปรมาจารย์มนุษย์อีกสองคนตั้งกระบวนท่ารับมืออย่างตึงเครียด แสงปราณสีเงินสาดกระจายบดบังผืนฟ้า ราวกับจันทร์เพ็ญทอแสงสุกสกาว
“นักสู้แห่งต้าเซี่ย… อย่าให้มันเข้ามาได้!” หวังหลงแผดเสียงคำรามลั่นสะท้านปฐพี
สิ้นเสียงประกาศิต ภายในเมืองเหิงเฉิง กองกำลังเสริมจากมณฑลเจียงหนาน มณฑลซี และมณฑลตง ก็ระเบิดปราณพลังสุดขีดความสามารถ ร่างนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานทะลวงเข้าปะทะกับกองทัพหมื่นเผ่าพันธุ์ดุจห่าฝนดาวตก!
เจียงซ่างพุ่งทะยานเป็นทัพหน้า รากฐานการฝึกฝนขอบเขต ‘เหินเวหาขั้นปลาย’ ระเบิดออกจนหมดก๊อกในวินาทีนี้
“ฆ่าไอ้พวกเดรัจฉานนี่ให้เกลี้ยง! ยิ่งล่าพวกมันได้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้แต้มคะแนนมากเท่านั้นเว้ย!” เจียงซ่างตะโกนปลุกใจ
คล้อยหลังคำพูดของเจียงซ่าง นัยน์ตาของเหล่าอัจฉริยะจากค่ายฝึกก็พลันแดงก่ำด้วยความกระหายเลือด! ใครบ้างจะไม่รู้ว่าสิ่งล้ำค่าที่สุดในค่ายอัจฉริยะก็คือแต้มคะแนน? ที่นั่น… แต้มคะแนนสามารถเนรมิตได้ทุกสรรพสิ่ง!
วินาทีนี้ กองทัพสัตว์ประหลาดตรงหน้าถูกมองเป็นเพียง ‘คลังแต้มเคลื่อนที่’ ไปเสียแล้ว!
ตู้เนี่ยนกวนถึงกับกู่ร้องลั่นพร้อมชักอาวุธพุ่งทะยานออกไปอย่างบ้าคลั่ง!
ตัดกลับมาภายในเมืองเหิงเฉิง ซูอวี่ที่ได้ยินเสียงคำรามของหวังหลง ปราณโลหิตในร่างก็พลันเดือดพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ทว่าอู๋หมิงที่ยืนอยู่เบื้องข้างกลับทอดถอนใจยาว
“ถึงยังไงก็แก่เกินแกงแล้วล่ะนะ… โลกในวันข้างหน้า ท้ายที่สุดก็ต้องฝากไว้ในมือคนหนุ่มสาวอย่างพวกเธอ แต่ก่อนตาย กระดูกผุๆ อย่างฉันก็น่าจะพอใช้ทำประโยชน์ได้บ้าง”
ชายชราตบไหล่ซูอวี่เบาๆ พร้อมกับคลี่ยิ้มอ่อนโยน
“ท่านอาจารย์ใหญ่…” ซูอวี่เรียกเสียงสั่น จ้องมองชายชราที่ค่อยๆ ก้าวเดินออกไปนอกกำแพงเมืองทีละก้าว… ทีละก้าว
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ยามทอดมองแผ่นหลังที่ค่อมงุ้มลงตามกาลเวลาของอู๋หมิง ซูอวี่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความชื้นในตาและแสบจมูกขึ้นมาอย่างรุนแรง
“ไอ้พวกเดรัจฉานหมื่นเผ่าพันธุ์บัดซบเอ๊ย!” ซูอวี่กัดฟันกรอดจนเลือดแทบซิบ
อู๋หมิงเดินทอดน่องมาจนถึงหน้าประตูเมือง ข้างกายของเขามีเหล่านักสู้เผ่ามนุษย์นับไม่ถ้วนพุ่งทะยานสวนออกไป โถมเข้าโรมรันกับกองทัพหมื่นเผ่าพันธุ์ที่บดบังแสงตะวันอยู่เต็มฟากฟ้า ชั่วขณะนั้น เสียงโห่ร้องกึกก้องและเสียงฆ่าฟันดังสะท้านสะเทือนไปทั่วสารทิศ!
ชายชราทอดสายตามองภาพนองเลือดตรงหน้า แววตาของเขาเหม่อลอยไปชั่วขณะ… ทำให้นึกย้อนกลับไปในสมัยที่ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่ม
ยุคนั้น เขายังเป็นเพียงทหารเลวปลายแถวในสมรภูมิแนวหน้า แคว้นต้าเซี่ยในอดีตนั้นเปราะบางและอ่อนแอกว่าปัจจุบันมากนัก
ทหารร่วมรบจำนวนไม่น้อย กระทั่ง ‘ขอบเขตนักสู้’ ก็ยังเอื้อมไม่ถึงด้วยซ้ำ ทว่าอู๋หมิงนับว่าโชคดีกว่าใครเพื่อน ที่สามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตนักสู้ได้สำเร็จ
ช่วงเวลานั้น… คือช่วงเวลาที่เขาไม่มีวันลืมเลือนไปชั่วชีวิต
เขาอาบเลือดสู้รบ ห้ำหั่นฟาดฟันกับพวกมันวันแล้ววันเล่า จนกระทั่งอายุล่วงเข้าวัยสามสิบ ในที่สุดเขาก็เหยียบย่างเข้าสู่ ‘ขอบเขตหลอมโลหิตขั้นสูงสุด’ ได้สำเร็จ!
ทว่าผลกรรมจากการใช้ร่างกายแลกเลือดเนื้อตลอดสิบกว่าปี กลับทิ้งรอยแผลเป็นและอาการบาดเจ็บเรื้อรังเอาไว้ ส่งผลให้ชาตินี้… เส้นทางสู่ ‘ขอบเขตหลอมภายใน’ ของเขาถูกตัดขาดลงอย่างสิ้นเชิง
ท่ามกลางความท้อแท้สิ้นหวัง เขาซมซานกลับมายังบ้านเกิด… เมืองเหิงเฉิง
เขาเข้ารับตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ ทุ่มเทหยาดเหงื่ออบรมสั่งสอนลูกศิษย์รุ่นแล้วรุ่นเล่า การได้เฝ้ามองใบหน้าอ่อนเยาว์เหล่านั้น ค่อยๆ เติบโตแผ่กิ่งก้านสาขากลายเป็นต้นไม้ใหญ่ที่ค้ำจุนฟ้าดิน... มันทำให้หัวใจของชายชราพองโตด้วยความภาคภูมิใจอย่างหาที่สุดไม่ได้
ยิ่งแคว้นต้าเซี่ยแข็งแกร่งเกรียงไกรมากเท่าใด ความภาคภูมิใจนี้ก็ยิ่งฝังรากลึกลงไปในจิตวิญญาณ
เขาเคยคิดว่า บั้นปลายชีวิตนี้คงจะสงบสุขและจบลงแบบนี้ตลอดไป…
แต่ใครจะคาดคิดล่ะว่า! ช่องทางมิติหมื่นเผ่าพันธุ์ จะมาเปิดฉากจุติลงใกล้กับเมืองเหิงเฉิงแห่งนี้!
อู๋หมิงสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด ทอดมองไปยังวังวนมิติมืดมิดเบื้องหน้า มันดูราวกับหลุมดำมรณะที่พร้อมจะกลืนกินดินแดนมนุษย์ให้สูญสิ้น
แววตาอันฝ้าฟางของชายชราพลันเปล่งประกาย… สาดแสงแห่งความเด็ดเดี่ยวสะท้านฟ้า!
“ขอให้กระดูกผุๆ ร่างนี้… ได้ลุกโชนเพื่อเผ่ามนุษย์เป็นครั้งสุดท้ายเถิด!” ชายชราเอื้อนเอ่ยเสียงแผ่วเบา
ชั่วพริบตา กระบี่ยาวเก่าคร่ำคร่าก็ปรากฏขึ้นในมือ ใบกระบี่บิ่นร้าวเต็มไปด้วยร่องรอยกรำศึก ดูเปราะบางราวกับพร้อมจะแหลกสลายได้ทุกเมื่อ
อู๋หมิงลูบคมกระบี่อย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังปลอบประโลมหญิงคนรัก
“สหายเก่า… ถึงเวลาที่พวกเราต้องออกโรงสร้างตำนานอีกสักรอบแล้วล่ะ”
สิ้นคำกล่าว แผ่นหลังที่เคยค่อมงุ้มของอู๋หมิงก็พลันยืดตรงตระหง่านดุจขุนเขา! เขาก้าวเท้ายาวๆ ทะยานฝ่าสมรภูมิออกไปนอกเมืองเหิงเฉิงอย่างไร้ความหวาดกลัว!
สัตว์ประหลาดหมื่นเผ่าพันธุ์ที่เห็นนักสู้ชราเดินเข้ามาหาที่ตาย ต่างก็พุ่งทะยานเข้ามารุมทึ้งอย่างบ้าเลือด!
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เข้ามาเลยไอ้พวกลูกหมา!”
อู๋หมิงระเบิดเสียงหัวเราะกึกก้อง ก้าวฝ่าดงศัตรูไปข้างหน้า กระบี่สนิมเขรอะในมือสั่นระริก ราวกับกำลังกู่ร้องตอบรับปณิธานเดือดของเจ้านาย!
ทันใดนั้นเอง! คลื่นปราณสีเลือดก็ระเบิดพวยพุ่งทะลักออกจากร่างของชายชราอย่างบ้าคลั่ง!
ใบหน้าของอู๋หมิงบิดเบี้ยวเหยเกจนดูน่าสยดสยอง เส้นเลือดปูดโปนแทบปริแตก บ่งบอกถึงความเจ็บปวดแสนสาหัสที่เขากำลังแบกรับ!
เบื้องหลัง ซูอวี่ที่จับจ้องแผ่นหลังนั้นอยู่ รูม่านตาก็พลันหดเกร็งวูบ!
“วิชาผลาญชีวิต!” เขาโพล่งตะโกนออกมา ดวงตาเบิกกว้างจนหางตาแทบฉีกขาด!
ชาตินี้อู๋หมิงถูกลิขิตให้ติดอยู่แค่ที่ขอบเขตหลอมโลหิตขั้นสูงสุด ไม่มีวันก้าวข้ามเส้นแบ่งสู่ขอบเขตหลอมภายในได้อีก แต่ด้วยพลังแค่นี้… จะอยู่รอดและสร้างประโยชน์อันใดในขุมนรกหมื่นเผ่าพันธุ์แห่งนี้ได้?
ดังนั้น ชายชราจึงงัดไม้ตายสุดท้ายออกมาใช้…
จุดไฟเผาผลาญพลังชีวิตและวิญญาณ รีดเร้นพลังเหือดสุดท้ายเพื่อยกระดับฐานการฝึกฝนให้ทะลวงสู่ ‘ขอบเขตหลอมภายใน’ ชั่วคราว!
วินาทีนี้… เขาคือปรมาจารย์หลอมภายในโดยสมบูรณ์!
“ตายซะไอ้พวกเดรัจฉาน!!” ชายชราแผดเสียงคำรามก้องฟ้า
กระบี่เก่าคร่ำคร่าบัดนี้ถูกห่อหุ้มด้วยปราณคมกริบ สาดประกายเย็นเยียบสะท้านวิญญาณ! สัตว์ประหลาดที่พุ่งเข้ามาหมายเด็ดหัวเขา… พริบตาที่ประกายกระบี่ตวัดผ่าน ร่างของพวกมันล้วนถูกฟันขาดสะบั้นกลายเป็นกองเนื้อเละเทะในดาบเดียว!
“ไอ้แก่เผ่ามนุษย์รนหาที่ตาย!” ในที่สุด สัตว์ประหลาดระดับหลอมภายในตนหนึ่งก็ทนไม่ไหว มันคำรามลั่น เงื้อดาบยักษ์ฟาดฟันลงหมายผ่าร่างอู๋หมิงให้เป็นสองซีก!
นัยน์ตาของอู๋หมิงสาดประกายเหี้ยมเกรียม “มาได้สวย!”
ชายชราแสยะยิ้มบ้าคลั่ง เขาไม่แม้แต่จะหลบเลี่ยง ถึงขั้นเอาท่อนเนื้อของตัวเองพุ่งรับคมดาบยักษ์นั้นตรงๆ เพียงเพื่อแลกกับการจ้วงแทงกระบี่ทะลวงขั้วหัวใจศัตรู!
ฉัวะ!!
เพื่อแลกกับชีวิตศัตรู… แขนซ้ายของอู๋หมิงถูกดาบยักษ์ฟันขาดกระเด็นหลุดจากลำตัว! เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดเป็นสายฝนสีแดงฉาน!
ทว่าสัตว์ประหลาดตนนั้นกลับเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง มันไม่เข้าใจเลยสักนิด… ว่าเหตุใดนักสู้มนุษย์ถึงได้บ้าดีเดือด ยอมแลกแขนเพื่อฆ่ามันได้ถึงเพียงนี้!
แต่น่าเสียดายที่มันไม่มีโอกาสได้หาคำตอบอีกแล้ว เมื่อกระบี่ทะลวงอกดับลมหายใจมันไปในพริบตา!
ภาพอาจารย์แขนขาดกระเด็นต่อหน้าต่อตา ทำเอาเส้นสติของซูอวี่ขาดผึง! เพลิงโทสะพุ่งปรี๊ดขึ้นสมองจนแทบระเบิด!
“หมื่นเผ่าพันธุ์… พวกแกต้องตายให้หมดทุกตัว!!!”
ซูอวี่แผดเสียงคำรามก้องฟ้า ฐานการฝึกฝนระดับ ‘หลอมภายในขั้นปลาย’ ระเบิดอานุภาพสูงสุดในชั่วอึดใจ! คลื่นปราณเชี่ยวกรากปะทุขึ้นกลายเป็นพายุหมุนวนรอบกาย!
เมล็ดพันธุ์ปราณทั้งเจ็ดในจุดตันเถียนหมุนอย่างบ้าคลั่ง สูดกลืนและปลดปล่อยพลังงานทำลายล้างออกมาอย่างไม่สิ้นสุด!
ตูม!!
วินาทีต่อมา พื้นดินใต้ฝ่าเท้าแหลกละเอียด ร่างของซูอวี่พุ่งทะลวงอากาศกลายเป็นเพียงเส้นแสงติดตา ทะยานเข้าบดขยี้ใจกลางสมรภูมิในพริบตาเดียว!
ไม่ว่าเงามัจจุราชของซูอวี่จะพาดผ่านไปที่แห่งใด ล้วนเป็นวาระยอดฝีมือหมื่นเผ่าพันธุ์ตัวนั้น กลายเป็นกองเลือดเนื้อเศษกระดูกเกลื่อนกลาด!
วินาทีที่เห็นแขนของอาจารย์เฒ่าถูกฟันขาดกระเด็น…
ขีดจำกัดความอดทนของซูอวี่… ก็ได้ขาดสะบั้นและคลุ้มคลั่งไปโดยสมบูรณ์แล้ว!!
YOU MAY ALSO LIKE
