วิถียุทธเหนือโลก: ข้ามีระบบสังเคราะห์ไร้พ่าย - บทที่ 108 สังหารกายาทองคำเผ่ามาร ข้าจะใช้โลหิตมารหลอมกายาทองคำ!
ท่ามกลางสมรภูมิรบอันดุเดือด จู่ๆ ก็ปรากฏตัวแปรเหนือความคาดหมาย!
นักสู้ที่แผ่กลิ่นอายเพียง ‘ขอบเขตหลอมภายใน’ ผู้หนึ่ง บุกตะลุยไปทั่วสนามรบอย่างบ้าคลั่ง ยอดฝีมือหมื่นเผ่าพันธุ์ที่อยู่ต่ำกว่าขอบเขตกายาทองคำนับไม่ถ้วน เพียงแค่ปะทะสายตากับเขาในเสี้ยววินาที ก็มีอันต้องร่วงหล่นดับดิ้นในชั่วพริบตา!
ชายหนุ่มผู้นั้นกลายสภาพเป็นเครื่องบดเนื้อกวาดล้างทุกสรรพสิ่งบนสมรภูมิรบจนเลือดสาดกระเซ็น!
การล่าสังหารอย่างเอาเป็นเอาตาย ดึงดูดความสนใจของยอดฝีมือหมื่นเผ่าพันธุ์ระดับ ‘ขอบเขตกายาทองคำ’ ตนหนึ่งเข้าอย่างจัง!
มันคือยอดฝีมือกายาทองคำแห่งเผ่ามาร กลางหว่างคิ้วประทับตรา ‘บงกชมาร’ ถึงสี่ดอก เปล่งประกายทมิฬมืดมิดชวนขนลุก
เป็นที่รู้กันดีว่าในบรรดาหมื่นเผ่าพันธุ์ หากอยู่ในระดับขอบเขตเดียวกัน สามเผ่าพันธุ์มหาอำนาจอย่าง เทพ มาร และเซียน ย่อมไร้เทียมทานเหนือใคร กระทั่งอัจฉริยะเผ่ามนุษย์ก็ยากจะสะกดข่มพวกมันในระดับเดียวกันได้!
ยอดฝีมือเผ่ามารทอดสายตาเย็นชามองซูอวี่ที่กำลังอาบเลือดเข่นฆ่า มันเบิกตาขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่า… ทุกครั้งที่ชายหนุ่มบดขยี้ศัตรูได้หนึ่งตน เขาจะควัก ‘แก่นพลัง’ ของศัตรูกลืนกินลงคอไปดื้อๆ!
ไม่สนว่าจะเป็นแก่นพลังของเผ่าพันธุ์ใด ไม่แยแสว่าพลังปราณต่างขั้วจะตีกลับหรือปะทะกันจนร่างแหลกหรือไม่ เขาเพียงแค่กลืนกินและฝืนหลอมรวมพวกมันอย่างบ้าคลั่ง!
“คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเผ่ามนุษย์จะมีสัตว์ประหลาดน้อยแบบนี้ซ่อนอยู่ด้วย”
ยอดฝีมือเผ่ามารแสยะยิ้มเหี้ยม แววตาฉายรังสีอำมหิตวาบ “สิ่งที่ข้าโปรดปรานที่สุด… ก็คือการบดขยี้อัจฉริยะเผ่ามนุษย์ให้แหลกคามือนี่แหละ!”
มันก้าวเท้ายาวๆ ทะยานฝ่าสมรภูมิมุ่งตรงไปยังซูอวี่ทันที
ทว่าท่ามกลางนรกนองเลือด ซูอวี่กลับไม่ได้สังเกตเห็นเงามัจจุราชที่กำลังคืบคลานเข้ามาเลยแม้แต่น้อย
กองทัพหมื่นเผ่าพันธุ์มีจำนวนมหาศาลเกินไป ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตกายาทองคำก็ยังถูกกลืนหายไปในคลื่นมนุษย์
วินาทีนี้ ภายในหัวของซูอวี่หลงเหลือเพียงห้วงคำนึงเดียว…
ฆ่าให้หมด!
ฆ่าให้หมด! สังหารไอ้พวกเดรัจฉานหมื่นเผ่าพันธุ์ให้สิ้นซาก!
รัศมีสิบเมตรรอบกายซูอวี่กลายสภาพเป็นบ่อเลือดไร้ก้นบึ้ง ซากศพสัตว์ประหลาดกองพะเนินเป็นภูเขาเลากา ล้วนจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของเขาทั้งสิ้น!
ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงแตกร้าวบาดแก้วหูก็ดังขึ้น!
เคร้ง!
ซูอวี่ชะงักงัน รูม่านตาหดเกร็ง รีบก้มมองอาวุธในมือ
อุปกรณ์วิญญาณระดับสอง <ดาบผ่าวิญญาณ> บัดนี้ปริร้าวและแตกกระจายเป็นเศษเหล็กคามือ!
พังแล้ว!
ต้องเข้าใจก่อนว่านี่คืออุปกรณ์วิญญาณระดับสองเชียวนะ! อาวุธหั่นกระดูกที่คมกริบพอจะฝากแผลไว้บนร่างขอบเขตกายาทองคำได้สบายๆ ทว่าตอนนี้… มันกลับแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี!
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าการไล่ล่าสังหารเมื่อครู่ ซูอวี่ใช้งานมันฟาดฟันศัตรูไปอย่างบ้าคลั่งหนักหน่วงขนาดไหน ในตอนนี้จิตใจของเขาด้านชาไปหมดแล้ว!
ภายในร่าง พลังปราณอัดแน่นมหาศาลทะลักทลายราวกับเขื่อนแตก มันพุ่งทะลวงซัดสาดกระแทกไปทั่วทุกเส้นชีพจร!
ชั่วอึดใจเดียว… เมล็ดพันธุ์ปราณเม็ดที่แปด ก็ควบแน่นก่อรูปร่างขึ้นในจุดตันเถียนสำเร็จ!
แปดเม็ด!
กระนั้น เมล็ดพันธุ์ปราณเม็ดที่แปดก็ยังคงขยายขนาดขึ้นอย่างต่อเนื่อง พายุปราณในร่างไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงเลยแม้แต่น้อย!
ตลอดทางที่บุกตะลุย ซูอวี่ยัดแก่นพลังหมื่นเผ่าพันธุ์ลงท้องไปกี่สิบกี่ร้อยเม็ด เขาก็จำไม่ได้แล้ว กระทั่งตอนนี้ ในปากก็ยังมีแก่นพลังอีกสองสามเม็ดที่เคี้ยวไม่หมดคาอยู่เลย!
ทว่าความปีติยินดีจากการทะลวงระดับ กลับไม่สามารถแทรกซึมเข้าสู่จิตใจของซูอวี่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว!
วินาทีนี้ ในสมองเขามีเพียงคำสั่งเดียว
เข่นฆ่า!
สับพวกมันให้แหลก!
ซูอวี่โยนด้ามดาบผ่าวิญญาณทิ้งอย่างไม่ไยดี ก่อนจะระเบิดปราณพุ่งทะยานกลับเข้าสู่วงล้อมนรกอีกครั้ง!
ภาพแผ่นหลังค่อมงุ้มและหยาดเลือดที่สาดกระเซ็นของอาจารย์เฒ่าอู๋หมิง ยังคงถูกสลักลึกอยู่ในโสตประสาท ไม่อาจลบเลือนไปได้เลยแม้แต่เสี้ยววินาที!
หากไม่ใช่เพราะไอ้พวกสวะพวกนี้… อาจารย์ใหญ่จะต้องเสียแขนไปได้ยังไง!
หากไม่ใช่เพราะพวกมัน… อาจารย์ใหญ่จะต้องเผาผลาญพลังชีวิตจนหมดสิ้นได้ยังไง!
หนี้เลือดทั้งหมดนี้… เผ่าพันธุ์เลวทรามพวกนี้ต้องชดใช้!
ครืนนนน!!!
เจตจำนงแห่งหยินและหยางควบแน่นเป็นพายุหมุนวนปกคลุมร่างซูอวี่เอาไว้ เขาบุกทะลวงฟาดฟันศัตรูประหนึ่งเทพสงครามจุติ!
“พอแค่นั้นแหละไอ้สวะ!”
ทันใดนั้น เสียงตวาดกัมปนาทก็ระเบิดลั่นเหนือหัว!
ร่างทมิฬของยอดฝีมือกายาทองคำเผ่ามารพุ่งตัดอากาศมาขวางหน้าซูอวี่ในชั่วพริบตา ปราณมารมืดมิดแผ่ซ่านปกคลุมร่างของมัน บริเวณกลางหว่างคิ้วสลักตรา ‘บงกชมารสี่ดอก’ สาดแสงชั่วร้ายวิปริต!
“ไอ้มดปลวกมนุษย์ บังอาจนักที่กล้าสังหารขุนพลของข้าไปมากมายขนาดนี้!”
ยอดฝีมือเผ่ามารแผดเสียงคำราม ก่อนจะกำหมัดซัดเปรี้ยงเข้าใส่ซูอวี่!
พลังขอบเขตกายาทองคำระเบิดปะทุทะลักทลาย! หมัดนั้นอัดแน่นไปด้วยอานุภาพมรณะ หมายจะบดกะโหลกซูอวี่ให้แหลกละเอียดเป็นผุยผง!
ห่างออกไปไม่ไกล ไป๋จ่านที่หันมาเห็นเหตุการณ์พอดีถึงกับตาเหลือก รูม่านตาหดเกร็งสุดขีด!
“หยุดนะโว้ย ไอ้ระยำ!”
ไป๋จ่านแผดเสียงคำรามลั่น ตวัดดาบสุดแรงเกิดฟันกระเด็นยอดฝีมือศัตรูที่พัวพันอยู่ เพื่อหวังจะพุ่งเข้าไปขวางหมัดนั้น! ทว่ากองทัพหมื่นเผ่าพันธุ์ที่ล้อมรอบเขากลับมีมากเกินไป
พวกมันรุมกรอบบีบวงล้อมปิดทางราวกับนัดแนะกันมา ทำให้ไป๋จ่านไม่อาจสลัดหลุดไปช่วยได้ทัน!
ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเคียดแค้นคลุ้มคลั่ง
นั่นคือซูอวี่นะเว้ย! ความหวังอันดับหนึ่งของมณฑลเจียงหนาน! จะปล่อยให้มาตายอนาถแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!
ไป๋จ่านสับดาบกระหน่ำโจมตีราวกับคนบ้า หวังจะฝ่ากำแพงเนื้อเข้าไปช่วยชีวิตเด็กหนุ่มให้ทันเวลา!
ทว่าสายเกินไป… หมัดมฤตยูของกายาทองคำเผ่ามาร กระแทกเข้าถึงตัวซูอวี่เป็นที่เรียบร้อย!
“จบสิ้นกันแค่นี้แหละ! ไปลงนรกซะไอ้อัจฉริยะมนุษย์!”
เผ่ามารแสยะยิ้มอำมหิต ในหัวของมันจินตนาการภาพกะโหลกของเด็กหนุ่มระเบิดกระจายราวกับแตงโมตกพื้นไปล่วงหน้าแล้ว!
ตึงงง!!
เสียงปะทะทึบหนักดังสนั่น ทว่ารอยยิ้มของยอดฝีมือเผ่ามารกลับแข็งค้าง สีหน้าของมันพลันบิดเบี้ยว!
แรงสะท้อนที่ส่งกลับมาจากกำปั้น… มันผิดปกติ!
มันรีบเบิกตาเพ่งมองผ่านม่านฝุ่นควัน ก่อนจะพบว่า… ดาบโบราณสีดำสนิทเล่มหนึ่ง ไม่รู้ว่าโผล่มาอยู่ในมือของซูอวี่ตั้งแต่เมื่อไหร่!
และสิ่งที่สกัดกั้นหมัดเพชฌฆาตของมันเอาไว้ ก็คือใบดาบเล่มนี้นี่เอง!
วินาทีที่นัยน์ตาของเผ่ามารจดจ้องไปยังใบดาบทมิฬ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ความหวาดผวาถึงขั้ววิญญาณกลับแผ่ซ่านขึ้นมาในใจอย่างไม่อาจควบคุม!
สัญชาตญาณร้องเตือนว่า… ดาบเล่มนี้มีอำนาจมากพอจะหั่นบดขยี้ตัวตนของมันให้สูญสลายไปตลอดกาล!
ซูอวี่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ <เคล็ดวิชากลืนปราณ> โคจรทะลุขีดจำกัด!
คลื่นพลังปราณมหาศาลแปรสภาพเป็นมังกรยักษ์ มันคำรามก้องก่อนจะพุ่งถาโถมเข้าควบแน่นเป็นเมล็ดพันธุ์ปราณเม็ดที่เก้า!
ครืนนนน!!!
เสียงระเบิดทึบๆ ดังลั่นออกมาจากกระดูกและเส้นเอ็นทั่วร่าง!
เพียงชั่วอึดใจเดียว… เมล็ดพันธุ์ปราณเม็ดที่เก้า ก็เบ่งบานสมบูรณ์แบบในจุดตันเถียน!
พลังปราณเชี่ยวกรากไหลทะลักไปทั่วสรรพางค์กายราวกับสายน้ำ ปลดปล่อยกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวเหนือจินตนาการ!
ซูอวี่จ้องหน้ายอดฝีมือกายาทองคำเผ่ามารด้วยแววตาอาบย้อมไปด้วยจิตสังหารคลุ้มคลั่ง
“บงกชมารสี่ดอกงั้นเหรอ?”
เด็กหนุ่มเอียงคอ แสยะยิ้มวิปริตที่มุมปาก
“วันนี้… คอยดูฉันสับกายาทองคำของแกให้เละเป็นโจ๊กก็แล้วกัน!”
สิ้นคำราม <ดาบพิฆาตมาร> ในมือซูอวี่ก็ปะทุออร่าทมิฬอันบ้าคลั่งออกมาทันที!
วินาทีที่กลิ่นอายสายนั้นปรากฏ ปราณมารบนร่างของกายาทองคำเผ่ามารก็ราวกับหนูเจอแมว! มันหวาดกลัวจนหดกลับเข้าไปในจุดกำเนิดอย่างลนลาน!
รูม่านตาของเผ่ามารเบิกกว้างสุดขีด
“น... นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย! เป็นไปได้ยังไง!”
มันร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเหตุใดปราณมารอันภาคภูมิใจของตน ถึงได้ถูกกดข่มจนจมดินขนาดนี้! ส่งผลให้ตัวมันในตอนนี้ กระทั่งจะรีดเร้นพลังออกมาให้ถึงครึ่งยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ!
“ทลายสวรรค์!”
เสียงกระซิบเย็นเยียบดุจมัจจุราช ดังขึ้นข้างหูเผ่ามาร!
ภาพสุดท้ายที่สะท้อนในรูม่านตาของมัน… คือเงาดาบยักษ์สีดำสนิทที่ฟาดฟันลงมาดุจสายฟ้าแลบ! ภายใต้อานุภาพสยบวิญญาณของดาบเล่มนั้น ร่างกายของมันถูกตรึงแน่นจนไม่มีปัญญาแม้แต่จะขยับนิ้วหลบหนี!
ฉัวะ!!! ตูมมม!!!
แรงกระแทกมหาศาลสับผ่าลงมาจนผืนปฐพีแตกร้าวสั่นสะเทือน!
ชั่วพริบตานั้น ร่างกายาทองคำของยอดฝีมือเผ่ามารก็ถูกผ่าซีก โลหิตมารสีคล้ำสาดกระเซ็นย้อมผืนดินไปทั่วสารทิศ!
ทั่วทั้งร่างของซูอวี่อาบชโลมไปด้วยเลือดของเผ่ามารระดับกายาทองคำ ท่ามกลางหยาดโลหิตคาวคลุ้ง… ผิวหนังของเขาพลันปรากฏแสงสีทองเรืองรองจางๆ ส่องประกายวูบวาบ!
เด็กหนุ่มก้มมองซากศพที่ถูกผ่าครึ่งตรงหน้า ริมฝีปากเหยียดยิ้มเย็นเยียบพลางเอื้อนเอ่ยเสียงเหี้ยม…
“ขอบใจสำหรับเลือดมาร... วันนี้ฉันจะใช้มันหลอมกายาทองคำ!”
YOU MAY ALSO LIKE
