สงครามสะเทือนสามภพ Realm of Cultivation - (*คำแปลอยู่ในตอนที่ 0 ในที่นี้พวกมันใช้อ้างถึงอสูรปิศาจตนที่ก่อให้เกิดดาวพร่าง

กลางทิวาด้วยความเคารพ)
“อย่าได้คิดเหลวไหล ดาวพร่างกลางทิวาไม่อาจแปลกปลอมได้ แม้ว่าข้าจะไม่ทราบ
ว่าต้าเหรินท่านนั้นกำลังคิดสิ่งใด แต่เราต้องปฏิบัติตามคำสั่งที่ได้รับ”
“เข้าใจแล้ว”
“ให้ความสนใจต่อไป เจ้าต้องปกปิดตัวเองอย่างระมัดระวัง มีเพียงพวกเจ้าไม่กี่คน
เท่านั้นที่สามารถเล็ดลอดเข้าไปได้ พวกเราชุดต่อไปอาจมาถึงในอีกสองสามเดือน เวลานี้
สถานการณ์ในมหานครนภาโลหิตกำลังแปรปรวน เราต้องเร่งหาตัวต้าเหรินท่านนี้
โดยเร็วที่สุด!”
“ขอรับ!”
ภายในร้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง จั่วม่อกำลังปรึกษาหารือกับแม่นางซู่ ในเมื่อซู่ให้คำมั่นว่า
สามารถช่วยเหลือมันเข้าสู่สิบลำดับแรก หากไม่ใช้ให้เป็นประโยชน์ มันก็เสียเปรียบแย่
แล้ว แต่ปัญหาคือเมื่อพวกมันเข้าสู่หอคลื่นสนของอารามตงฝู* ตำแหน่งเริ่มต้นของพวก
มันจะมาจากการสุ่ม ไม่มีผู้ใดรู้ว่ามันจะอยู่ที่ใด
(*เปลี่ยนหอตงฝูของเทียนซงจื่อเป็นอารามตงฝู)
ข้อมูลเหล่านี้ซู่จัดเตรียมมาให้แก่จั่วม่อ เห็นได้ชัดว่านางรู้สึกว่าตราบเท่าที่นางให้
ข้อมูลแก่จั่วม่อมากพอ มันย่อมสามารถคิดหาทางออกที่เหมาะสมได้ การประลอง
ระหว่างจั่วม่อกับเฉาอัน ได้พิสูจน์ความสามารถของมันในด้านนี้อย่างเต็มที่
จั่วม่อยังได้เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับหอคลื่นสนอย่างละเอียด เนื่องเพราะมันไม่เคย
สนใจเกี่ยวกับงานชุมนุมวิจารณ์กระบี่มาตั้งแต่แรกเริ่ม แม้แต่ความเข้าใจพื้นฐานที่สุดก็
ยังไม่ทราบ ดังนั้นเอาใจใส่กับรายละเอียดมากเป็นพิเศษ
กล่าวได้ว่า จั่วม่อเป็นบุคคลที่รู้หลักเหตุผลมากที่สุดผู้หนึ่ง เมื่อมันตัดสินใจแล้วว่า
ต้องการสู้เพื่อชัยชนะ มันจะทุ่มเทสุดชีวิต กระทำทุกวิถีทาง
“การติดต่อกันนั้นไม่ยาก เราเพียงต้องสร้างนกกระเรียนกระดาษสองตัว สำหรับเรา
คนละตัว จากนั้นสลักค่ายกลหยินหยางนำทางไว้บนนกกระเรียนกระดาษ นี่จะช่วยให้
เราหาตำแหน่งของอีกฝั่ายได้อย่างรวดเร็ว” จากนั้นกำชับอย่างปราศจากความละอายใจ
ว่า “เมื่อเราเข้าไปแล้ว ข้าจะคอยอยู่ในตำแหน่งของข้า เจ้าต้องมาหาข้าให้เร็วที่สุดเท่าที่
จะเป็นไปได้”
“ตกลง” ซู่พยักหน้าให้คำมั่นอย่างไม่ลังเล อย่างไรก็ตาม ความไร้ยางอายของจั่วม่อ
ยังทำให้นางถึงกับอึ้งงันไปครู่ใหญ่ บุรุษทั่วไป รวมทั้งศิษย์พี่ของนางกู่หรงผิง เมื่ออยู่ต่อ
หน้านางมักเต็มไปด้วยความปรารถนาจะสำแดงฝีมือ แต่จั่วม่อ กลับกระทำเรื่องไร้
ยางอายโดยไม่ตะขิดตะขวงใจ อย่างเป็นธรรมชาติมากเสียด้วย
หลังจากที่ทั้งสองคนระบุรายละเอียดของการติดต่อ จั่วม่อก็จากไป
ทันทีที่จั่วม่อหายลับสายตา กู่หรงผิงก็เดินออกมาจากด้านหลัง
“แม้ว่าเจ้าจะช่วยเหลือมัน มันก็ไม่สามารถเข้าสู่สิบลำดับแรก” กู่หรงผิงกล่าวอย่าง
มั่นใจ
“ท่านต้องการจะสู้กับข้า?” ซู่ถามอย่างเย็นชา
“ข้าหรือจะกล้า?” กู่หรงผิงกล่าวอย่างยิ้มแย้ม หัวร่อเบาๆ “แต่ชุมนุมวิจารณ์กระบี่
ครั้งนี้ รวบรวมยอดฝีมืออายุเยาว์จากทั่วทั้งอาณาจักรนภาจันทร์ มันอาจมีพรสวรรค์ แต่
ยังไม่มีพลังมากพอ”
“แล้วเป็นไร?” สุ้มเสียงของซู่ยังคงเย็นชา แต่นางทราบดีว่าเพียงแสร้งทำเป็น
ปากแข็งไปอย่างนั้นเอง นางยังทราบอีกด้วย ว่าศิษย์พี่กำลังรอให้นางวิงวอนมัน
แต่นางเงียบ
กู่หรงผิงเหลือบมองนางแวบหนึ่ง จากนั้นลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกไป
แม้ด้วยความช่วยเหลือของซู่ จั่วม่อก็มั่นใจว่าโอกาสที่มันจะเข้าสู่สิบลำดับแรกนั้นมี
น้อยยิ่งกว่าน้อย ในบรรดาผู้เข้าประลองทั้งหนึ่งร้อยคนที่เข้าสู่หอคลื่นสน นับมันรั้งท้าย
อย่างไม่ต้องสงสัย ไม่ว่าผู้ใดพบเจอมัน ย่อมไม่มีเกรงอกเกรงใจ
มันประหนึ่งลูกแกะอ้วนที่พลัดหลงเข้าไปในฝูงราชสีห์!
อย่างไรก็ตาม เมื่อหวนนึกถึงแผนการของมัน…
จั่วม่อรู้สึกแทบอดใจรอไม่ไหวอยู่บ้าง!
ภูเขาสุญตา
“ได้ยินหรือไม่? ท่านเจ้าสำนักสั่งให้ศิษย์พี่จั่วเข้าสู่สิบลำดับแรก! มิเช่นนั้นมันจะต้อง
ถูกอาจารย์อาซินหยานลงโทษ!”
“สวรรค์! อาจารย์อาซินหยาน ท่านเจ้าสำนักใช่เห็นศิษย์พี่จั่วเป็นที่ขัดตาหรือไม่?
ส่งมันไปลงโทษโดยตรงเสียเลยไม่ดีกว่าหรือ”
“ใช่แล้ว นี่ไม่สมเหตุสมผลเกินไปแล้ว”
“อ้อ ล่วงเกินท่านเจ้าสำนัก เกรงว่าวันคืนของศิษย์พี่จั่วจะไม่ได้สุขสบายแล้ว”
เมื่อเสี่ยวกั่วได้ยินข่าวลือนี้ คล้ายมีบางอย่างจุกแน่นอยู่ในใจนาง นางไม่ได้พบเห็น
ศิษย์พี่หลายวันแล้ว นับตั้งแต่ศิษย์พี่จั่วกลับมาจากด้านนอกคราวก่อน มันก็ปิดขังตัวเอง
อยู่ในหุบเขา ไม่ได้ออกมาอีกเลย
ดวงตานางทอแวววิตกกังวล
เสี่ยวกั่วไม่ได้เป็นห่วงว่าศิษย์พี่จะถูกลงโทษ นางก็เป็นศิษย์ฝั่ายใน ทราบกระจ่างถึง
ตำแหน่งแห่งที่ของศิษย์พี่ที่มีต่อท่านเจ้าสำนัก ต่อให้ถูกลงโทษก็ไม่มีอะไรสำคัญ สิ่งที่
นางหวาดหวั่นกังวล คือศิษย์พี่จะเสี่ยงชีวิตของมันเข้าต่อสู้ นางทราบดีว่าดูผิวเผินศิษย์
อาจสนใจแต่เรื่องจิงสือ แต่หากมันตัดสินใจกระทำสิ่งใดแล้ว มันจะทุ่มเทสุดชีวิต
ศิษย์พี่ที่เอาจริงเอาจังนั้นน่ากลัวมาก…แต่หากมันได้รับบาดเจ็บเพราะเรื่องนี้…
เสี่ยวกั่วเม้มปากแน่น