สงครามสะเทือนสามภพ Realm of Cultivation - บทที่ 629 สู้

จั่วม่อเหม่อมองมวลชนแน่นขนัดสุดลูกหูลูกตาอย่างโง่งม

มองดูคร่าว ๆ เกรงว่าพลเมืองปิศาจในนครมหาสันติกว่าครึ่งล้วน ชุมนุม
กันอยู่เบื้องหน้ามันแล้ว มากมายเท่าใดกัน? หนึ่งแสนคน? หรือสอง แสน
คน?

จำนวนผู้คนเมื่อมารวมตัวกันมากถึงระดับหนึ่งมักจะก่อเกิด บรรยากาศ
อันน่าตื่นตะลึง ทะเลผู้คนกว้างไกลที่เบื้องหน้ามันบันดาลให้ จั่วม่อ
แตกตื่นจนแทบขวัญกระเจิง

“ไฉนมีผู้คนมากมายถึงเพียงนี้ ?” จั่วมือดึงหลันเทียนหลงเข้ามา กระซิบ
ถาม

หลันเทียนหลงสีหน้าภาคภูมิใจอยู่บ้าง “ฮ่า ที่แรกพวกเราหลงโง่งม อยู่
เป็นนาน เมื่อพวกเราพยายามกะเกณฑ์ผู้คนเข้าร่วม ไม่ค่อยมีคนให้ ความ
สนใจกับพวกเรานัก จากนั้นมีคนเข้ามาถามพวกเราว่าใช่เป็นพวก
เดียวกันกับเซี่ยวม่อเกอเจ้าหรือไม่ เท่านั้นเอง ข้าพลันตระหนักว่าไฉนข้า
จึงล้มเหลวไม่เป็นท่า ดังนั้นพวกเราเปลี่ยนเป็นใช้ชื่อของเจ้าดึงดูดผู้คน
ผลลัพธ์จึงออกมาเป็นดังที่เห็น!”

“ชื่อของข้า?” จั่วม่อตะลึงลานไร้วาจาจะกล่าว

“พี่น้อง ทุกผู้คนล้วนประจักษ์แก่สายตาว่าเจ้าหยุดยั้งท่ากระบี่ของ หลิน
เชียนอย่างไร ยามนี้ซือเฉิงจู่ลาโลกไป ไม่มีผู้ใดมีชื่อเสียงยิ่งไปกว่าเจ้าอีก
ฮ่า ประเสริฐ ทุกคนล้วนเชื่อมั่นในตัวเจ้า!” หลันเทียนหลงตบไหล่ จั่วม่อ
พลางกล่าวอย่างจริงจัง “พี่น้อง ชีวิตของทุกคนอยู่ในมือเจ้าแล้ว ไม่ ว่าจะ
อย่างไร ก็ต้องพยายามช่วยเหลือพวกมันให้มากเท่าที่สุดเท่าที่จะทำ

หลังจากกล่าวเช่นนี้ มันก็พลิ้วกายจากไป

เหม่อมองทะเลผู้คนที่สายตาอัดแน่นไปด้วยความคาดหวัง หัวม่อ ลำคอ
แห้งผาก รู้สึกอับจนหนทาง

มันที่เรียกให้หลันเทียนหลงไปกะเกณฑ์ผู้คน เพียงแต่คิดว่ารวบรวม คน
มากขึ้น ช่วยเพิ่มสภาวะให้ห้าวหาญขึ้น ในเวลาสาคัญยังสามารถใช้ พวก
มันเป็นอาหารสัตว์กระสุนปืนใหญ่

มันไม่ได้นึกถึงการช่วยเหลือผู้อื่น

แต่ยามนี้ เมื่อมองดูทะเลผู้คนแน่นขนัด มองดูใบหน้าที่จ้องมองมาที่ มัน
อย่างคาดหวังรอคอย ไม่ทราบเพราะเหตุใด มันรู้สึกในใจตีบตันไปหมด!

ไฉนเป็นเช่นนี้ไปได้ … จั่วม่อจิตใจเลื่อนลอย

มันไม่ใช่คนใจบุญสุนทาน ไม่เคยยึดมั่นศีลธรรมจรรยาหรือหลัก เมตตา
ธรรมอันใด ทั้งยังมิใช่วีรบุรุษผู้กล้าจากที่ใด มันกระทั่งรู้สึกว่ามัน เป็นจอม
ลวงโลกผู้หนึ่ง

มันทั้งเห็นแก่ตัว ละโมบโลภมากและเลือดเย็น สามารถกระทำทุก วิถีทาง
เพื่อชัยชนะ ยินดีเสียสละผู้ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวพันกับมัน เพียงเพื่อ รักษาชีวิต
ผู้คนของมัน เมื่อทำเช่นนั้นมันไม่รู้สึกกดดันหรือบาปผิดอันใด

เมื่อโลกหล้าตกสู่กลียุคเช่นนี้ ผู้ใดสามารถรับผิดชอบต่อชีวิตของ ผู้อื่น?
ผู้ใดจะมัวพะวงต่อความปลอดภัยของคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับตน?

แต่เมื่อมองดูทะเลผู้คนนับหมื่นที่เงียบสงัด มองดูสายตาเต็มไปด้วย
ความหวังบนใบหน้าที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่นดิน มันไม่อาจปลูกปลอบใจ
ตัวเอง ให้กล่าวถ้อยคำเหล่านั้นออกมาได้

เงียบสงัดอย่างสิ้นเชิง

มวลชนมีมากมายมหาศาลจนต้องเบียดเสียดกันยืน บ้างอยู่บนซาก
ปรักหักพัง บ้างซุกแอบอยู่ตามมุม บ้างโดดเดี่ยวลำพัง บ้างโอบกอดกัน
พวกมันล้วนแหงนเลยขึ้นมอง คนนับหมื่นพากันจ้องมองจั่วม่อเป็น
ตาเดียว

พวกมันฝ่าความหวังรอคอย รอให้ปาฏิหาริย์บังเกิดขึ้น

ในจิตใจพวกมัน เซี่ยวม่อเกอเป็นร่างจำแลงของปาฏิหาริย์ ในมือของ มัน
แสงปาฏิหาริย์สาดส่องขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน ผู้คนคาดหวังว่าปาฏิหาริย์จะ
บังเกิดขึ้นอีกครั้งเหมือนเช่นที่ผ่านมา

พวกมันเฝ้ารอคอย รอคอยให้เซี่ยวม่อเกอกล่าววาจาสักคำ

เสียกงจู่กับพวกเหม่อมองดูมวลชนเบียดเสียดยัดเยียด จากนั้นมอง เงา
ร่างเล็กกระจ้อยร่อยกลางเวหาเหนือฝูงชน สีหน้าของพวกนางเต็มไปด้วย
ความอัศจรรย์ใจ

ภาพอันยิ่งใหญ่ที่อุบัติขึ้นตรงหน้าพวกนางช่างน่าแตกตื่นตระหนก

พวกนางประเมินอำนาจบารมีของเซี่ยวม่อเกอตํ่าเกินไป “สถานการณ์
สร้างวีรบุรุษ!” จูเข่ออดทอดถอนใจไม่ได้

ไม่มีผู้ใดสามารถละสายตาจากบุรุษหนุ่มที่สะพายกรงเล็บพิฆาต มังกรไว้
บนแผ่นหลังผู้นั้นได้

เสียกงจู่ดวงตาทอประกายประหลาด กล่าวแผ่วเบาคล้ายรำพึงกับ ตัวเอง
“เจ้าสามารถมอบความหวังและความกล้าหาญให้แก่ผู้คนได้เสมอ”

ทันใดนั้นร่างของเซี่ยวม่อเถอบนฟากฟ้าพลันขยับเคลื่อนไหว

ทุกผู้คนแทบหยุดหายใจโดยไม่รู้ตัว พวกมันบังเกิดความรู้สึกว่าภาพ
เหตุการณ์ที่ชั่วชีวิตนี้พวกมันจะไม่มีวันลืมเลือน กำลังจะเปิดฉากขึ้น

จั่วม่อขยับตัว กรงเล็บพิฆาตมังกรบนแผ่นหลังก็ขยับตามไปด้วย

มันหันหน้าเข้าหาผู้คนที่จับจ้องมา เอ่ยปากอย่างแช่มช้า ส้มเสียง แหบลึก
ของมันก้องสะท้อนไปในอากาศ

“พวกเจ้าทำให้ข้าประหลาดใจ ข้าตื่นตระหนกจนพูดไม่ออก ข้าไม่ ทราบ
พวกเจ้าไฉนเลือกข้า ไม่อาจเข้าใจได้จริง ๆ” กล่าวพลางสั่นศีรษะทอดถอน
ใจ ราวกับกำลังรำพึงรำพันกับตัวเอง

“พวกเจ้าทำให้ข้าทำอะไรไม่ถูก กล่าวตามความสัตย์ อาการเช่นนี้ ยาก
มากที่จะเกิดขึ้นกับข้า เจ้าไม่รู้จักข้า เราไม่เคยคบหาสมาคมเป็นการ
ส่วนตัว ไม่เคยมีนํ้าใจไมตรีต่อกันมากก่อน ข้าจึงตื่นตกใจยิ่งเมื่อเห็นว่า
พวกเจ้าเลือกที่จะวางใจในตัวข้า แต่ให้ข้าบอกความจริงต่อพวกเจ้าเถอะ
ข้าเองก็มิได้มีทางออกที่ดี”

หลายคนเผยสีหน้าผิดหวัง แต่พวกมันยังคงนิ่งฟัง

“นอกม่านวารีเป็นกองโจรตระกูลหมิง ข้าเชื่อว่าพวกเจ้าทุกคนทราย
กระจ่างยิ่งกว่าข้าว่าพวกมันโหดเหี้ยมอำมหิตเพียงใด หากข้ามีไพร่พล
จำนวนใกล้เคียงกับพวกมัน บางทีข้าอาจมีความเชื่อมั่นอยู่บ้าง แต่ยามนี้
ข้าไม่มีกองทัพเช่นนั้น ข้าก็เหมือนกับพวกเจ้าทุกคนหวาดหวั่นวิตกและ
สิ้นหวัง ข้าทราบว่าแทบไม่มีโอกาสที่จะฝ่าวงล้อมออกไปได้ พวกมันไม่ไว้
ชีวิตผู้ใด ข้าเองก็จะทอดร่างเป็นซากศพ เช่นเดียวกันกับพวกเจ้าทั้งหมด”

คนจำนวนมากเริ่มตัวสั่นสะท้าน บ้างมีสีหน้าสิ้นหวัง บ้างเริ่มรํ่าไห้ ครํ่า
ครวญ ดวงตาที่มือครู่ยังเป็นประกายด้วยแสงแห่งความหวังค่อย ๆ มืดมน
ลง

“ใช่แล้วพวกมันคือกองโจรตระกูลหมิง ต่อหน้าพวกมัน พวกเรา อ่อนแอไม่
ต่างจากลูกกะแรกเกิด ในสายตาของพวกมัน แน่นอนว่าเรา เป็นเพียงลูก
แกะตัวน้อย ๆ ที่ยังไม่หย่านมมารดา พวกมันกำลังเฝ้ารอให้ ม่านนํ้าสลาย
ไป จากนั้นพวกมันจะรุมทิ้งพวกเรา พวกเราจะไม่มีผู้ใดรอดไปได้ ล้วนต้อง
ตกตายอย่างทารุณ!”

ประโยคสุดท้ายของจั่วม่อประหนึ่งเสียงเพรียกแห่งความตาย หลาย คนใน
ที่สุดไม่อาจทานทนได้อีกต่อไป ทิ้งร่างลงกับพื้น ซบหน้าพลางรำพัน อย่าง
หวนโหย

“พวกเราจะต้องตายอย่างแน่นอน”

จั่วม่อยังคงยํ้าคำราวกับพรํ่าบอกกับตัวเอง แต่ประโยคนี้ทำให้ผู้คน
มากมายเงยหน้าขึ้น จ้องมองบุรุษหนุ่มที่กลางอากาศอีกครั้ง

“แต่ถึงกระนั้นข้าก็ไม่คิดจะหยุดการต่อสู้ดิ้นรน ข้าไม่คิดยอมยก ตัวเองใส่
พานถวายภายใต้ปังตอของคนฆ่าสัตว์เยี่ยงลูกแกะน้อยที่ไร้ทางสู้ ไม่คิด
ปล่อยให้พวกมันเขมือบกลืนข้าลงไปโดยง่ายดาย ถูกแล้วพวกมัน ร้าย
กาจ! ใช่ พวกมันโหดเหี้ยม! มิผิด เราไม่มีโอกาสแม้แต่น้อย! ถูกต้อง พวก
เราจะต้องตาย! แล้วจะเป็นไร?”

ประโยคสุดท้ายสุ่มเสียงของจั่วมือกลับกลายเป็นอึกเหิม มันถลึงตา กลม
กว้าง สีหน้าบิดเบี้ยวเกรี้ยวกราด ลำคอโป่งพองด้วยเส้นเอ็น ประหนึ่ง
สุนัขป่าที่ถูกไล่ต้อนจนมุมตัวหนึ่ง

“แล้วจะเป็นไร”

สุ่มเสียงดังกึกก้องขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงตวาดอย่างเกรี้ยวกราดของ มัน
สะท้อนสะท้านไปทั่วนครมหาสันติดั่งสายฟ้าคำรน

ทุกผู้คนถูกวาจานี้ข่มขวัญจนตะลึงลาน ที่รํ่าไห้ก็หยุดรํ่าไห้ ที่ครํ่า ครวญ
พลันชะงักคำรำพัน พวกมันแหงนเงยขึ้นอีกครั้ง กลั้นหายใจโดยไม่ออก

จั่วม่อกวาดตามองไปทั่วมวลชนด้านล่าง ใบหน้าถมึงทึง สุ่มเสียง คล้าย
ตวาดออกมาจากทรวงอก ทุ่มลึก สะท้านสะเทือน เปล่งออกมาด้วย
เรี่ยวแรงกำลังทั้งหมดที่มันมี

“ใช่! แล้วจะเป็นไร! ใช่! เราไม่มีทางออกที่ดี ทว่า แล้วจะเป็นไร! ถูก พวก
เราอ่อนแอ แล้วจะเป็นไร! ข้าจึงไม่เอาแต่นั่งรอคอยให้พวกมันมา เชือด
เฉือน ข้าจะไม่รอให้มันเข้ามาจัดการกับข้าตามใจชอบ! นอกจากต่อสู้ กับ
พวกมัน หรือว่าพวกเรายังมีทางเลือกอื่นอีก!?”

จั่วม่อจ้องมองพวกมันตาเขม็ง จากนั้นกู่ก้องอย่างดุดัน “พวกเรายังมี
ทางเลือกอื่นอีกหรือไม่!”

บรรดาปิศาจด้านล่างหยุดรํ่าไห้ครํ่าครวญ พวกมันปาดเช็ดนํ้าตาแรง ๆ ผู้
ที่ซบอยู่กับพื้นดิ้นรนลุกขึ้นยืน คว้าศาสตรามารคู่มือของตนใบหน้าแหงน
เงยขึ้น ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังบนใบหน้าค่อย ๆ เลือน หายไป
ประกายแห่งความมุ่งมั่นเริ่มฉายชัดขึ้นบนใบหน้าของพวกมัน

มิผิด หรือพวกมันยังมีทางเลือกอื่นอีกเล่า?

ผู้คนพอตระหนักอย่างถ่องแท้ว่าพวกมันหาได้มีทางเลือกอื่นใดไม่ พวกมัน
จากหวาดกลัว ก็จะลุกขึ้นสู้เยี่ยงสุนัขจนตรอก

“เราไม่มีทางเลือกอื่นใด: ไม่มีเลย! ข้าไม่ทราบว่าพวกเจ้าไฉนจึงเลือก ข้า
ข้าไม่ล่วงรู้ว่าพวกเจ้าเชื่อถือข้าเพราะเหตุใด ข้าไม่มีทางออกที่ดี ไม่มี
ปาฏิหาริย์ ข้าเพียงสามารถนำพาพวกเจ้าไปกระทำเรื่องหนึ่ง!”

ผู้คนดวงตาเริ่มสาดประกายเจิดจ้า ประหนึ่งในส่วนลึกของดวงตามี กอง
ไฟโหมไหม้อยู่ภายใน

จั่วม่อดวงตาร้อนระอุ ใบหน้าบิดเบี้ยวถมึงทึง เค้นเสียงลอดไรฟัน ออกมา
อย่างเกรี้ยวกราด “สู้”

“สู้! ต่อสู้กับพวกมัน! การต่อสู้ที่จะจบลงด้วยความตาย! สู้จนกว่าจะ ตาย
กันไปข้างหนึ่ง! เราจะสู้เพื่อประกาศให้ตัวบัดซบเหล่านั้นได้ประจักษ์ ว่า
พวกมันเป็นกองโจรตระกูลหมิงแล้วจะเป็นไร! พวกมันแข็งแกร่งกว่าเรา
แล้วจะเป็นไร!”

มันดูคล้ายเสียสติ สุ่มเสียงเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง ประหนึ่งกองไฟ ลุก
โชติช่วง ส่องสว่างไปรอบบริเวณ

มวลชนดวงตาลูกโชนด้วยเปลวไฟร้อนระอุ เปลวร้อนระอุอันน่า
เคลิบเคลิ้มงมงาย พวกมันรู้สึกว่าเลือดในกายเดือดพสน ท่ามกลางความ
สิ้นหวัง ความฮึกเหิมที่ไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อนระเบิดพล่านออกมาจาก
ส่วนลึกในใจพวกมัน!

“เรายังจะสู้เรายังคงสามารถต่อสู้ เรายังสามารถต่อสู้กับมารดามัน
ทั้งหมด!”

จั่วม่อกระชากกรงเล็บพิฆาตมังกรลงจากกลางหลัง ยกชูขึ้นสูง ตวาด
อย่างกราดเกรี้ยว “สู้”

ที่ตอบสนองมันเป็นภูเขาไฟระเบิดจากฝูงชน คลื่นเสียงตวาดอย่าง เดือด
ดาลโหมซัดดุจคลื่นยักษ์ ทุกผู้คนกำหมัดชูขึ้นฟ้า แน่นขนัดดุจป่า กำปั้น
ผืนหนึ่ง!

“ฆ่าพวกมัน!” จั่วม่อตวาดอย่างดุเดือด!

“ฆ่าพวกมัน!” เสียงตะโกนอย่างสุดแรงนับไม่ถ้วนดังกึกก้อง กัมปนาท!

พื้นดินสั่นสะเทือน คลื่นพิโรธกวาดซัดดุจห้วงสมุทรคลั่ง ขุมพลังที่ เคยต่ำ
ต้อยที่สุด ผนึกกันเป็นขุมกำลังที่ลุกโชนร้อนเร่าที่สุด!

“เร็วเข้า เร็วเข้า เร็วเข้า เร็วกว่านี้อีก!”

“หนึ่งพันคนเป็นหนึ่งหน่วย เร็วเข้า!”

“จดจำผู้บัญชาการหน่วยของพวกเจ้าให้มั่น สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำก็ คือทำ
ตามมัน ไม่ว่ามันโจมตีไปที่ใด พวกเจ้าต้องโจมตีตามมันไปยังจุด
เดียวกัน!”

“ระหว่างการสู้รบ ไม่ว่าจะด้วยเหตุใดผล ก็อย่าได้ล่าถอยเป็นอันขาด! ต่อ
ให้เจ้ารับบาดเจ็บหรือว่ากำลังจะตาย ก็ห้ามถอยร่นจนหลุดจาก ตำแหน่ง
ของตน! หากเจ้าล่าถอย ผู้บัญชาการหน่วยของเจ้าจะสังหารเจ้า โดยไม่
ปราณี!”

ทั่วทั้งนครมหาสันติกลับกลายเป็นยุ่งวุ่นวายมากกว่าเดิม ทุกคน พยายาม
เรียนรู้วิธีทำศึกอย่างบ้าคลั่ง พยายามสุดความสามารถที่จะเรียนรู้วิธีฟัง
คำสั่งจากผู้บัญชาการของพวกมัน เร่งทำการฝึกฝนวิธีสู้รบ แบบสงคราม
ขนาดใหญ่ขั้นพื้นฐานที่สุด

สาหรับค่ายเว่ย พลังที่พวกมันสามารถแสดงออกมาในการศึกครั้งนี้มี น้อย
มาก จั่วม่อตกลงใจใช้พวกมันเป็นแกนหลักของแต่ละหน่วยทัพ ให้พวกมัน
ทำหน้าที่แม่ทัพนำขบวนของแต่ละหน่วย

หนึ่งหน่วยทัพมีหนึ่งพันคน นี่เป็นหน่วยทัพที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมี

แต่ถึงกระนั้น จำนวนแม่ทัพผู้นำหน่วยก็มีไม่มากพอ จั่วม่อต้องเลือก
ปิศาจที่พอมีประสบการณ์มารับหน้าที่เป็นแม่ทัพผู้นำหน่วยด้วย

ไม่ว่าในเมืองจะยุ่งเหยิงวุ่นวายเท่าใด ตั้งแต่ต้นจนจบจั่วม่อมีเพียง ท่วงท่า
สงบเยือกเย็น หากมีเวลาว่าง มันจะสะพายกรงเล็บพิฆาตมังกรไว้ บนหลัง
ตระเวนไปตามที่ต่างๆ เพื่อปลุกปลอบขวัญกำลังใจ

แม้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างยังคงสับสนยุ่งเหยิง แต่ขวัญกำลังใจกลับเต็ม เปี่ยม

หลังจากตระหนักว่าความหวังในการรอดชีวิตของมันเป็นเพียงสิ่งที่ เลื่อน
ลอย น่าแปลกที่ผู้คนกลับไม่รู้สึกหวาดกลัวมากไปกว่านี้อีก ผู้ที่อาศัย อยู่
ในนครมหาสันติส่วนมากมาที่นี่เพื่อหลักศิลาทักษะปิศาจ พวกมันแต่ละ
คน ไม่มีผู้ใดที่ไม่มีพลังอำนาจอยู่บ้าง รอจนพวกมันตระหนักว่าพวกมัน
ต้องตายอย่างแน่นอน จิตวิญญาณการต่อสู้กลับปะทุขึ้น

ในเมื่อไม่ว่าอย่างไรพวกมันก็ต้องตาย เช่นนั้นก็ต้องฉุดลากกองโจร เป็น
เพื่อนร่วมทางลงนรกให้มากที่สุด!

ในอกของพวกมันลุกโชนด้วยเปลวเพลิง

ภายใต้ม่านนํ้าดำทมิฬ ทั่วทั้งนครมหาสันติประดุจเตาหลอมที่เฝ้าสั่งสม
กำลังอำนาจ รอระเบิดออกมาในคราวเดียว

กองโจรตระกูลหมิงกำลังรอคอย พวกมันเองก็กำลังรอคอยเช่นกัน!