สวรรค์บันดาล: ข้าพเจ้าสร้างวิถี - บทที่ 716 เหล่าระดับ 13 แห่งความว่าง

เปล่าแห่งความโกลาหล
“ข้ากลับสัมผัสถึงการดำรงอยู่ของน้ำเต้าไม่ได้รึ?”
ร่างสูงตระหง่านม่านตาหดแคบ
วัตถุพิเศษทั้งเจ็ดล้วนถูกหลอมสร้างโดยพระองค์ ย่อมต้องควบคุมได้อย่าง
สมบูรณ์
เพียงแค่ความคิดไหววูบ ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด มีผู้สืบทอดหรือไม่ ล้วนต้องกลับ
มาอยู่เบื้องหน้าพระองค์
สิ่งที่เรียกว่าวัตถุพิเศษ เดิมทีก็เป็นสิ่งที่ร่างสูงตระหง่านใช้หลอมสร้างขึ้น
เพื่อบ่มเพาะผู้สืบทอดโดยเฉพาะ
เจ้าของที่แท้จริงยังคงเป็นพระองค์เอง
ผู้สืบทอดแต่ละรุ่น แม้ในนามจะเป็นเจ้าของ แต่โดยแก่นแท้แล้วล้วนเป็น
เพียงผู้ผ่านทาง
แต่บัดนี้เล่า?
ร่างสูงตระหง่านเรียกคืนวัตถุพิเศษทั้งเจ็ด แต่น้ำเต้าหยกที่เป็นตัวแทน
ของรากฐานจักรวาลภายในร่างไม่เพียงแต่ไม่ปรากฏตัว
พระองค์ยิ่งไม่อาจสัมผัสได้ว่าน้ำเต้าหยกอยู่ที่ใดกันแน่
กล่าวให้ถูกต้องแล้ว
ร่างสูงตระหง่านสัมผัสได้ว่าน้ำเต้าหยกยังคงอยู่ในความว่างเปล่าแห่ง
ความโกลาหลแห่งนี้
ที่
ที่
แต่ตำแหน่งที่แน่ชัด อยู่ที่ใดกันแน่ กลับเลือนรางคลุมเครือ ราวกับถูก
ตัดขาดจากการเชื่อมโยงแห่งเหตุและผลทั้งหมด
“เกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่?” ร่างสูงตระหง่านฉงนใจ
วิธีการที่สามารถทำถึงขั้นนี้ได้ ทำให้แม้แต่พระองค์ก็ไม่อาจระบุตำแหน่ง
ของน้ำเต้าหยกได้
ส่วนใหญ่แล้วน่าจะมาจากฝีมือของสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาระดับ 13 แต่สิ่ง
มีชีวิตแห่งกาลเวลาในความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลพระองค์ล้วนรู้จัก
ต่างฝ่ายต่างก็เข้าใจกันเป็นอย่างดี
ตามหลักเหตุผลแล้ว ย่อมเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเก็บเอาวัตถุพิเศษที่
พระองค์หลอมสร้างขึ้นเพื่อบ่มเพาะผู้สืบทอดไปตามอำเภอใจ
เพราะท้ายที่สุดแล้ว เคล็ดวิชาสืบทอดระดับ 13 ที่บรรจุอยู่ในวัตถุพิเศษ
นั้น เป็นเส้นทางที่พระองค์เดิน สำหรับสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาตนอื่นแล้ว
ประโยชน์มิได้ใหญ่หลวงนัก
อีกทั้งสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาทั้งเจ็ดแห่งความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล
ก็ได้แลกเปลี่ยนเส้นทางที่ตนเองเดินกันไปนานแล้ว ไม่มีความจำเป็นใดๆ เลยที่
จะต้องไปเอาไปน้ำเต้าหยกของพระองค์
ส่วนสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาจากนอกความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลเล่า?
การโคจรโดยสัญชาตญาณของเจตจำนงแห่งความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล
ต่อให้แข็งแกร่งดุจจ้าวแห่งกาลเวลาเพียงกล้าบุกรุกเข้ามา พวกพระองค์ก็คงจะ
รับรู้ได้ในชั่วพริบตา
“ข้าดูหน่อย”
ร่างสูงตระหง่านสีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย
เริ่มต้นมองดูเส้นเวลา
ที่
สิ่
เส้นเวลาที่เหล่าสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาระดับ 13 มองเห็น มิได้จำกัดอยู่
เพียงแค่เส้นเวลาในอนาคตเท่านั้น
ยังมีเส้นเวลาในอดีตด้วย
เพียงแต่อดีตได้ถูกกำหนดไว้แล้ว
ไม่มีตัวแปรใดๆ ทั้งสิ้น
ดังนั้นสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาระดับ 13 แทบจะไม่ค่อยมองดูเส้นเวลาใน
อดีต
พลังงานเกือบทั้งหมดล้วนทุ่มเทให้กับการสังเกตการณ์เส้นเวลาในอนาคต
และฉากที่ร่างสูงตระหง่านเผชิญอยู่ในขณะนี้ ทำให้พระองค์ทำได้เพียง
มองดูเส้นเวลาในอดีตของความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลแห่งนี้เท่านั้น
ผ่านการมองดูเส้นเวลาในอดีต เพื่อยืนยันจุดเวลาสุดท้ายทีน้ำเต้าหยกหาย
ไป จากนั้นจึงค่อยสังเกตการณ์ตามเส้นเวลาไปสุดท้ายจึงจะยืนยันได้ว่าน้ำเต้า
หยกไปตกอยู่ที่ใด
ครืนนน~ เส้นเวลาเริ่มย้อนกลับ
หนึ่งพันปี สองพันปี สามพันปี…
หนึ่งหมื่นปี สองหมื่นปี…
ในที่สุด ณ จุดเวลาที่ไม่ถึงสองหมื่นปี ในจักรวาลที่ถือกำเนิดขึ้นเองตาม
ธรรมชาติแห่งหนึ่ง ก็ได้ค้นพบน้ำเต้าหยก
ในขณะนี้น้ำเต้าหยกยังคงอยู่ในสภาพดั้งเดิม ปรากฏเป็นสีแดงชาด
“เขากลายเป็นผู้สืบทอดรึ?”
สายตาของร่างสูงตระหง่านจับจ้องไปยังหลินหยวนที่เพิ่งได้รับน้ำเต้าหยก
ฟุ่บ——
หลังจากล็อคตำแหน่งของน้ำเต้าหยกแล้ว
ร่างสูงตระหง่านก็เริ่มติดตามจุดเวลาต่อไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง
“ความเร็วในการเติบโตเหตุใดจึงรวดเร็วเช่นนี้?” ร่างสูงตระหง่านเพียงแค่
มองดูเล็กน้อย
ไม่ได้คิดว่าน้ำเต้าหยกที่ตนเองสัมผัสไม่ได้จะเกี่ยวข้องกับหลินหยวน
เพราะท้ายที่สุดแล้ว หลินหยวนที่ได้รับน้ำเต้าหยกในตอนนั้นช่างอ่อนแอ
เกินไปจริงๆ
แต่พร้อมกับการที่เส้นเวลาเคลื่อนไปข้างหน้า
ความเร็วในการเติบโตอันน่าสะพรึงกลัวของหลินหยวน ทำให้ร่างสูง
ตระหง่านยากที่จะเชื่อ
ใช้เวลาเพียงไม่กี่พันปี ก็เติบโตถึงขอบเขตโกลาหลขั้นสมบูรณ์
“หม้อมรรคาสุญญาทัณฑ์?”
ร่างสูงตระหง่านค้นพบหม้อมรรคาสุญญาทัณฑ์ที่หลินหยวนได้รับ
ก็ไม่ได้มีสีหน้าประหลาดใจใดๆ
เจ้าของหม้อมรรคาสุญญาทัณฑ์ ก็เป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาทั้ง
เจ็ดแห่งความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลเช่นกัน
“หืม?”
ร่างสูงตระหง่านมองดูต่อไป
เส้นเวลาไหลผ่านไปสู่ปัจจุบันอย่างรวดเร็ว
ขึ้
ที่สิ้
พลังของหลินหยวนยังคงยกระดับขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุดต่อไป
จนกระทั่งหมื่นกว่าปีที่แล้ว
น่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพบางอย่างขึ้นกับร่างของหลินหยวน
ก่อนหน้านี้ ร่างสูงตระหง่านสามารถยืนยันตำแหน่งของน้ำเต้าหยกได้
ตลอดเวลา
ก็อยู่ในจักรวาลภายในร่างของหลินหยวน
แต่ ณ จุดเวลาหมื่นกว่าปีที่แล้ว
ร่างสูงตระหง่านสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า กลิ่นอายจักรวาลภายในร่างของ
หลินหยวนเปลี่ยนไป
ทันใดนั้นก็ตัดขาดเหตุและผล ตัดขาดทุกสิ่ง
การรับรู้ของพระองค์ต่อน้ำเต้าหยก ก็ถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิงในชั่วขณะนี้
เช่นกัน
จวบจนปัจจุบัน
ร่างสูงตระหง่านไม่อาจสัมผัสถึงตำแหน่งที่แน่ชัดของน้ำเต้าหยกได้
“เป็นเขานั่นเองรึ?”
สายตาของร่างสูงตระหง่านมาถึงเส้นเวลาปัจจุบัน มองไปยังตำแหน่งที่
หลินหยวนอยู่จากระยะไกล
“ใช้หนทางใดกันแน่ ถึงกับตัดขาดการรับรู้ของข้าได้?” ร่างสูงตระหง่าน
อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหลือเชื่อ
ในฐานะสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาที่ถือกำเนิดในความว่างเปล่าแห่งความ
โกลาหล ทุกสิ่งภายในความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลล้วนไม่อาจปิดบัง
พระองค์ได้ ต่อให้เป็นจักรวาลที่ถือกำเนิดขึ้นเองตามธรรมชาติเหล่านั้น ได้รับ
การคุ้มครองจากการโคจรของกฎแห่งความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล ความ
ลับมากมายภายในก็ไม่อาจปิดบังพระองค์ได้
แต่ร่างสูงตระหง่านกลับได้แต่มองดูการรับรู้ของตนเองต่อน้ำเต้าหยก ถูก
หลินหยวนตัดขาดโดยสิ้นเชิง
“ดูต่อไป”
แม้ในใจของร่างสูงตระหง่านจะรู้สึกเหลือเชื่อ แต่ก็ไม่ได้ลงมืออย่าง
ผลีผลาม
แต่เริ่มมองดูเส้นเวลาในอนาคตของหลินหยวนทันที
พลังของหลินหยวน ไม่ได้เปิดเผยออกมาโดยสมบูรณ์ในความว่างเปล่า
แห่งความโกลาหล
การลงมือเพียงไม่กี่ครั้งนั้น แม้จะเหนือกว่ามหาปราชญ์ไร้พ่ายในแต่ละยุค
สมัยของความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลอย่างมาก
แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาเช่นร่างสูงตระหง่านแล้ว ก็ไม่นับว่าเป็น
สิ่งใด
เพียงแค่จากเส้นเวลาในอดีต ไม่อาจยืนยันพลังที่แท้จริงของหลินหยวนได้
ซ่าาา
เส้นเวลาดุจสายน้ำ
แผ่ขยายออกไปสู่อนาคตอย่างรวดเร็ว
“หือ?”
เพียงแค่มองดูเล็กน้อย ร่างสูงตระหง่านก็มองเห็นไปถึงหลายหมื่นปีข้าง
หน้า
นี้
สิ่
ในเส้นเวลาเส้นนี้ หลินหยวนก้าวเข้าสู่ระดับ 13 กลายเป็นสิ่งมีชีวิตแห่ง
กาลเวลาได้อย่างราบรื่น
“แค่เส้นเวลาสุ่มๆ เส้นหนึ่ง ก็กลายเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาแล้วรึ?”
ร่างสูงตระหง่านตะลึงงันไปบ้าง อนาคตมีตัวแปรนับไม่ถ้วน เส้นเวลาก็นับ
ไม่ถ้วนเช่นกัน
ตนเองแค่สุ่มเลือกเส้นเวลาเส้นหนึ่ง ก็เป็นเส้นเวลาที่อีกฝ่ายก้าวเข้าสู่
ระดับ 13 เสียแล้ว
ร่างสูงตระหง่านแม้จะรู้สึกว่าตนเองโชคดี แต่ก็ยังคงมองลึกลงไปใน
อนาคตที่ห่างไกลออกไปอย่างต่อเนื่อง
ในเส้นเวลาเส้นนี้ พลังของหลินหยวนยังคงยกระดับขึ้นอย่างต่อเนื่อง ใน
ไม่ช้าก็บรรลุถึงระดับที่ 3ำรถผนึกเส้นเวลาของตนเองรวบรวมอดีต อนาคต
และปัจจุบัน
และเมื่อมาถึงจุดนี้ ร่างสูงตระหง่านก็ไม่อาจมองดูต่อไปได้อีก
อนาคตของจ้าวแห่งกาลเวลาตนหนึ่ง มิใช่สิ่งที่สิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลา
ธรรมดาจะสามารถหยั่งรู้ได้
ต่อให้เป็นตอนที่จ้าวแห่งกาลเวลาผู้นี้ยังไม่ได้ก้าวเข้าสู่ระดับ 13 ก็ยากที่จะ
หยั่งรู้ได้เช่นกัน
“นี่มันราบรื่นเกินไปแล้ว”
ร่างสูงตระหง่านตะลึงงันไปบ้าง
พระองค์แค่สุ่มเลือกเส้นเวลาในอนาคตเส้นหนึ่ง อีกฝ่ายไม่เพียงแต่ก้าว
เข้าสู่ระดับ 13 ได้อย่างราบรื่น แต่ยังสามารถกลายเป็นจ้าวแห่งกาลเวลาได้อี
กรึ?
ร่างสูงตระหง่านนับตั้งแต่กลายเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลามา ไม่รู้ว่าได้
หยั่งรู้เส้นเวลาในอนาคตไปมากเท่าใดแล้ว แต่ที่เกี่ยวข้องกับจ้าวแห่งกาลเวลา
นั้
กี่
นั้
รู้
นั้น มีเพียงไม่กี่สิบเส้นเท่านั้น
หากกล่าวว่าการที่ตนเองสุ่มเลือกเส้นเวลาเส้นหนึ่ง ก็เป็นเส้นเวลาที่หลิน
หยวนก้าวเข้าสู่ระดับ 13 แล้ว ถือว่าโชคดีอย่างยิ่ง
เช่นนั้นแล้ว ในเส้นเวลาในอนาคตเส้นนี้ การที่หลินหยวนไม่เพียงแต่ก้าว
เข้าสู่ระดับ 13 แต่ยังกลายเป็นจ้าวแห่งกาลเวลาได้อีก ก็มิใช่สิ่งที่โชคจะ
สามารถอธิบายได้แล้ว
อนาคตมีตัวแปรนับไม่ถ้วน ทุกจุดเวลาจะแตกแขนงความเป็นไปได้ออก
มานับไม่ถ้วน ต่อให้ตนเองโชคดีถึงขีดสุด ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะสุ่มมองดูเส้นเวลา
เส้นหนึ่ง แล้วจะเลือกถูกเส้นเวลาเพียงหนึ่งเดียวในล้านล้านล้านล้านเส้นเวลาที่
มุ่งสู่การเป็นจ้าวแห่งกาลเวลาได้หรอกรึ?
“เลือกใหม่เส้นหนึ่ง”
ร่างสูงตระหง่านรวบรวมความคิด เริ่มต้นสังเกตการณ์ใหม่ตั้งแต่ต้นทันที
เพียงแต่ในเส้นเวลาเส้นนี้ หลินหยวนก็ก้าวเข้าสู่ระดับ 13 สุดท้ายก็ยังคง
มุ่งสู่การเป็นจ้าวแห่งกาลเวลา
“หือ?”
ร่างสูงตระหง่านตกอยู่ในความเงียบ
ในใจเริ่มปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ
หากเส้นเวลาเส้นแรก เป็นเพียงผลลัพธ์จากโชคที่ดีอย่างยิ่งยวดของ
ตนเอง
เช่นนั้นแล้ว ในเส้นเวลาเส้นที่สอง แม้ว่ากระบวนการจะแตกต่างกัน แต่
การก้าวเข้าสู่ระดับ 13 และการกลายเป็นจ้าวแห่งกาลเวลากลับไม่ได้เกิดการ
เปลี่ยนแปลงใดๆ เลย
“ไม่ถูกต้อง”
ริ่
ที่
ขึ้
ร่างสูงตระหง่านเริ่มมองดูเส้นเวลาที่มากขึ้นทันที
ห้าเส้น สิบเส้น
ร้อยเส้น พันเส้น
ในเส้นเวลาจำนวนมาก เวลาที่หลินหยวนก้าวเข้าสู่ระดับ 13 และกลาย
เป็นจ้าวแห่งกาลเวลานั้นมีความแตกต่างกัน อาจจะเร็วหรือช้า
แต่ผลลัพธ์สุดท้ายกลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ
“พวกเจ้าทั้งหลาย”
ร่างสูงตระหง่านติดต่อสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาอีกหกตนทันที
สิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาทั้งหกตนนี้ โดยพื้นฐานแล้วล้วนอยู่ในระหว่างปิด
ด่าน หรือกำลังบ่มเพาะ หรือกำลังสังเกตการณ์เส้นเวลาทีตนเองสำรวจช่องว่าง
ระหว่างมิติอันลึกลับ
แทบจะไม่สนใจเรื่องราวภายในความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล
ในโลกต้นกำเนิดแห่งแรก บรรพบุรุษทั้งหกบางครั้งก็จะมาเยือนชี้แนะบุตร
หลานทายาทของตนเอง
แต่ในความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล สิ่งมีชีวิตระดับ 13 ทั้งเจ็ดต่อให้ให้
ความสนใจความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล ก็มักจะเว้นช่วงเวลายาวนาน นับ
เป็นร้อยล้านยุคจักรวาล
ร่างสูงตระหง่านติดต่อได้ไม่นาน
ก็มีร่างสูงตระหง่านหกตนมาเยือน
“หมัวซวีจวิน เจ้าตามหาพวกเรามีเรื่องใดรึ?”
ร่างสูงตระหง่านตนหนึ่งสวมเกราะสีดำกล่าวอย่างเกียจคร้าน
สิ่
ทั้
ตามปกติแล้ว สิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาทั้งเจ็ดแห่งความว่างเปล่าแห่งความ
โกลาหล น้อยครั้งนักที่จะติดต่อกันเช่นนี้
เรียกพวกพระองค์ทั้งหกมาพร้อมกันทีเดียวรึ?
“หรือว่ามีสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาจากห้วงมิติอื่นบุกรุกเข้ามา?”
ร่างสูงตระหง่านอีกตนหนึ่งมีหางเป็นงูถามขึ้น
ความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลในฐานะห้วงมิติระดับสูงสุด การโคจร
ของกฎแห่งวิถีที่บรรจุอยู่ สำหรับสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาแล้ว มีคุณค่าอ้างอิง
อย่างยิ่ง
สิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาที่แข็งแกร่งจำนวนมากล้วนอยากได้ความว่างเปล่า
แห่งความโกลาหลจนน้ำลายสอ
“สิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาจากห้วงมิติอื่นบุกรุกเข้ามา? ก็หามิได้”
ร่างสูงตระหง่าน ‘หมัวซวีจวิน’ ส่ายหน้า ทันใดนั้นสีหน้าก็พลันจริงจัง:
“แต่เป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่านี้เสียอีก”
การบุกรุกของสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาจากห้วงมิติอื่น จะเทียบกับอนาคตที่
ต้องกลายเป็นระดับ 13 อย่างแน่นอน และต้องกลายเป็นจ้าวแห่งกาลเวลา
อย่างแน่นอนได้อย่างไร?
“โอ้?”
สิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาทั้งหกที่มาเยือนพลันเกิดความสนใจขึ้นมาทันที
“พวกเจ้าดู”
ร่างสูงตระหง่าน ‘หมัวซวีจวิน’ พลิกฝ่ามือขวา ภาพฉากหนึ่งปรากฏขึ้น
เงาร่างในภาพก็คือหลินหยวนที่กำลังล่องลอยอยู่ในความว่างเปล่าแห่งความ
โกลาหลที่รกร้างว่างเปล่า
“เขาคือ?”
ที่
นื้
ร่างสูงตระหง่านที่สวมเกราะสีดำสีหน้าตกใจเล็กน้อย “เหตุใดร่างกายเนื้อ
และพละกำลังถึงแข็งแกร่งเช่นนี้?”
ต่อให้คั่นด้วยภาพฉาก พระองค์ก็ยังสัมผัสได้ถึง ‘ความหนักหน่วง’ ของ
หลินหยวน
“ดูอนาคตของเขา”
‘หมัวซวีจวิน’ กล่าวอย่างรวบรัด
สิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาทั้งหกมองหน้ากัน เริ่มต้นมองดูหยั่งรู้ทันที
ในฐานะสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลา ทันทีที่มองเห็นหลินหยวน ก็สามารถสร้าง
การเชื่อมโยงแห่งเหตุและผลระหว่างกันได้ จากนั้นจึงสามารถมองดูเส้นเวลาใน
อนาคตของอีกฝ่ายได้
ไม่ถึงครู่ต่อมา
สิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาทั้งหกก็ค่อยๆ เผยสีหน้าที่ยากจะเชื่อออกมา
“หือ?”
สิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาที่มีร่างเป็นคนหัวเป็นงูสีหน้าตกตะลึง: “ข้า
สังเกตการณ์เส้นเวลานับสิบเส้น ผลคือเขาก้าวเข้าสู่ระดับ 13 ทั้งหมด กระทั่ง
กลายเป็นจ้าวแห่งกาลเวลาด้วยรึ?”
“ข้าก็ด้วย”
สิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาอีกสองสามตนตอบรับทันที
ผลการสังเกตการณ์นี้มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว
“ข้าก็เป็นเช่นนี้ ดังนั้นในเส้นเวลาเส้นล่าสุด ข้าจึงลองขัดขวางไม่ให้เขา
ทะลวงสู่ระดับ 13 ต้องการจะกำจัดทิ้งเสียแต่เนิ่นๆ ผลคือ…”
สิ่
ที่
น้ำ
ชื่
สิ่
สิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาที่สวมเกราะสีดำน้ำเสียงเหลือเชื่อ “ข้ากลับทำสิ่งใด
กับอีกฝ่ายไม่ได้เลยรึ?”
สิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาผู้ยิ่งใหญ่ ลงมือกับสิ่งมีชีวิตที่ต่ำกว่าระดับ 13 กลับ
ทำสิ่งใดไม่ได้เลย? กระทั่งในเส้นเวลาที่พระองค์มองเห็นตนเองกับหลินหยวน
ต่อสู้อย่างสุดกำลัง รบกันไปถึงในช่องว่างระหว่างมิติ
แต่ต่อให้ถึงสุดท้าย ก็ยังไม่อาจกดข่มอีกฝ่ายได้
“หือ?”
‘หมัวซวีจวิน’ ตกใจในใจ
เส้นเวลาที่พระองค์มองเห็น ล้วนตั้งอยู่บนสมมติฐานที่ว่าพวกตนเหล่าสิ่งมี
ชีวิตแห่งกาลเวลาไม่ได้เข้าไปแทรกแซง หลินหยวนแทบจะก้าวเข้าสู่ระดับ 13
อย่างแน่นอน
และตามเส้นเวลาที่ผู้สวมเกราะสีดำสังเกตการณ์เห็น ต่อให้มีสิ่งมีชีวิตแห่ง
กาลเวลาเข้าแทรกแซง ก็ไม่อาจขัดขวางได้ กระทั่งทำอะไรก็ยังทำไม่ได้
“ข้าก็ดูด้วย”
สิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาตนอื่นๆ ได้ยินดังนั้น ก็เริ่มลองเลือกเส้นเวลาที่ลงมือ
กำจัดหลินหยวนทันที
“กำจัดไม่ได้”
“ข้าก็กำจัดไม่ได้”
“หลินหยวนผู้นี้ ยังมิใช่ระดับ 13 พลังกลับแข็งแกร่งถึงเพียงนี้รึ? การต่อสู้
ซึ่งหน้าไม่ด้อยไปกว่าพวกข้าระดับ 13 เลย”
“เหลือเชื่อ”
เหล่าสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาสีหน้าตกตะลึง
ที่
ในเส้นเวลาที่พวกพระองค์ลงมือกำจัดหลินหยวน
ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด ก็คือร่วมมือกันขับไล่เขาออกจากความว่างเปล่าแห่ง
ความโกลาหล
แต่ในไม่ช้าหลินหยวนก็จะกลับเข้ามาอีกครั้ง ถึงตอนนั้นสิ่งมีชีวิตแห่งกาล
เวลาทั้งเจ็ดแห่งความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลล้วนถูกสะสางอย่างแสน
สาหัส
ไม่ถูกกดข่มโดยสิ้นเชิง ก็ต้องหนีเตลิดออกจากความว่างเปล่าแห่งความ
โกลาหล ไม่กล้ากลับมาอีกเลย กระทั่งมีความเป็นไปได้เล็กน้อยที่จะร่วงหล่น
โดยตรง
“ปีศาจ”
“นี่มันปีศาจใดกัน”
สิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาทั้งเจ็ดตน รวมถึง ‘หมัวซวีจวิน’ ผู้ค้นพบหลินหยวน
เป็นคนแรก สีหน้าล้วนปรากฏแววตื่นตระหนก
ความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล
ความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลที่รกร้างว่างเปล่า
หลินหยวนนั่งขัดสมาธิ พลังจิตใจส่วนน้อยยังคงสังเกตการณ์เส้นเวลาใน
อนาคตของตนเองต่อไป
“หืม?”
สีหน้าของหลินหยวนเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย
ในเส้นเวลาในอนาคตหลายสิบเส้นที่สังเกตการณ์เห็นล่าสุดมากกว่าเก้า
ส่วนในไม่ช้าจะกลายเป็นเลือนรางบิดเบี้ยว
ปรากฏการณ์เช่นนี้น่าจะเกิดจากการได้สัมผัสกับสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลา
ระดับ 13
ที่
สิ่
“ต่อไป มีความเป็นไปได้สูงที่จะมีสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาระดับ 13 ต้องการ
พบข้างั้นรึ?”
หลินหยวนได้ข้อสรุป
อนาคตมีตัวแปรนับไม่ถ้วน แต่หลังจากผ่านจุดเวลาหนึ่งไป เกิดเรื่องราว
บางอย่างขึ้น จะทำให้ความเป็นไปได้บางอย่างเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก
ตัวอย่างเช่น มหาปราชญ์ไร้พ่ายคนใดคนหนึ่งในความว่างเปล่าแห่งความ
โกลาหล เดิมทีผลลัพธ์ของเขาคือการพยายามทะลวงสู่ระดับ 13 แล้วก็ติดอยู่
ในวังวนแห่งกาลเวลา
ผลลัพธ์เช่นนี้มีความเป็นไปได้สูงสุด ในแสนเส้นเวลา มากกว่าเก้าหมื่นเก้า
พันเก้าร้อยเส้นล้วนเป็นข้อสรุปนี้
แต่เมื่อหลินหยวนเกิดเจตนาฆ่าต่อมหาปราชญ์ไร้พ่ายผู้นี้ต้องการจะลงมือ
กับเขา เช่นนั้นแล้วอนาคตของมหาปราชญ์ไร้พ่ายผู้นี้ ก็แทบจะถือว่าถูก
กำหนดไว้แล้ว
แสนเส้นเวลาในอนาคต ล้านเส้นเวลาในอนาคต ร้อยล้านเส้นเวลาใน
อนาคต ผลลัพธ์ล้วนเหมือนกัน
นั่นก็คือตายด้วยน้ำมือของหลินหยวน
และบัดนี้
หลินหยวนกลับมองเห็นว่าความเป็นไปได้ที่ตนเองจะได้สัมผัสกับสิ่งมีชีวิต
แห่งกาลเวลาต่อไปนั้นเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก
นี่ไม่สอดคล้องกับเส้นเวลาที่สังเกตการณ์เห็นก่อนหน้านี้
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ระหว่างนั้นน่าจะเกิดเรื่องราวบางอย่างขึ้นทำให้สิ่งมี
ชีวิตแห่งกาลเวลาให้ความสนใจตนเอง
“เรื่องอะไรกันแน่?”
หลินหยวนตกอยู่ในภวังค์ความคิด
ขณะเดียวกันก็เริ่มสำรวจตรวจสอบตนเอง
ในไม่ช้าก็พบเด็กหญิงชุดแดงที่มีสีหน้ากระวนกระวายเล็กน้อยอยู่ใน
จักรวาลภายในร่าง
“นายท่าน”
เด็กหญิงชุดแดงคือจิตวิญญาณของน้ำเต้าหยก ขณะนี้กำลังมองสำรวจ
รอบด้านอย่างกระวนกระวายเล็กน้อย
“มีเรื่องใดรึ”
หลินหยวนเอ่ยปากถาม
“นายท่าน”
เด็กหญิงชุดแดงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กล่าวตามความจริง: “เมื่อครู่นีข้าสัมผัสได้
ว่านายท่านเก่าตื่นขึ้นแล้ว ต้องการจะเรียกข้าไปหา”
“นายท่านเก่ารึ?”
หลินหยวนเข้าใจในใจทันที
นายท่านเก่าของเด็กหญิงชุดแดง ก็คือผู้ก่อตั้งเคล็ดวิชาสืบทอด 《สุญญา
อนันต์》 เป็นสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาตนหนึ่งในความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล
แห่งนี้
“แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่ไปเล่า?” หลินหยวนถาม
“นายท่าน มิใช่ว่าข้าไม่อยากไป แต่โดยพื้นฐานแล้วออกไปไม่ได้เลย
เจ้าค่ะ” เด็กหญิงชุดแดงกล่าวอย่างจนปัญญา
จักรวาลภายในร่างแห่งนี้ระดับความสมบูรณ์แบบเหนือกว่าความว่างเปล่า
แห่งความโกลาหล แม้ว่าขนาดจะเทียบไม่ได้กับอย่างหลังแต่การตัดขาดภายใน
ภายนอกแทบจะเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ อย่าว่าแต่ตนเองจะออกไปไม่ได้เลย
เกรงว่าแม้แต่นายท่านเก่าก็ยังยากทีจะสัมผัสได้ว่าตนเองอยู่ที่ใด
“ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง”
หลินหยวนนึกถึงความเป็นไปได้สูงที่ตนเองจะได้สัมผัสกับสิ่งมีชีวิตแห่ง
กาลเวลาต่อไป สีหน้าราวกับกำลังครุ่นคิด