สหายวัยเยาว์ของจอมยุทธ์อันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 52 มังกรกระบี่ดอกเหมย (2)

“สหายน้อย?”

 

ยองพุงเรียกข้าอีกครั้ง

 

แต่ข้ากลับไม่สามารถตอบคำถามของเขาได้ในตอนนี้

 

‘เมื่อครู่… มันคืออะไรกัน?’ 

 

ข้าคงได้ยินผิดไปเองแน่

 

เป็นแค่เสียงหลอน—ต้องเป็นเช่นนั้น

 

ถ้าไม่อย่างนั้น ข้าคงอยากกัดลิ้นตายไปเสียตรงนี้

 

‘ข้าคงฟังผิดไป ก็เพิ่งตื่นจากการนอนนี่นา’ 

 

ใช่แล้ว… ข้ายังไม่ได้ตื่นเต็มที่ คงเป็นแค่ผลจากการลืมตาขึ้นอย่างกะทันหันหลังจากพักผ่อน

 

ข้าพยายามรวบรวมสติ ก่อนจะรีบตอบกลับยองพุงให้เร็วที่สุด

 

“…ไม่มีอะไร…”

 

[โอ้! อะไรกัน! เจ้าหนู เจ้าด้ยินข้าพูดด้วยหรือ!?]

 

“เหวอ! บัดซบ!”

 

ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ข้าก็สะดุ้งเฮือกพร้อมกับร้องออกมาอย่างลืมตัว

 

ผลที่ตามมาคือยองพุงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

 

แต่ข้าไม่มีเวลามาสนใจสีหน้าของเขา เพราะข้าพุ่งไปหลบอยู่ด้านหลังเขาทันที!

 

ยองพุงดูสับสนและร้องออกมาอย่างตกใจ

 

“สะ-สหายน้อย! ท่านเป็นอะไรไป!?”

 

“มะ-มะ-เมื่อกี้ ท่านไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยเหรอ!?”

 

“เสียงอะไร? ท่านหมายถึงเสียงสบถเมื่อครู่ของตัวเองหรือ?”

 

“ไม่ใช่! ไม่ใช่อันนั้น! ข้าหมายถึงเสียงของชายแก่ที่ดูดื้อรั้น เอาแต่ใจ และน่ารำคาญมาก!”

 

“ท่านพูดถึงเรื่องอะไรกัน…?”

 

[เจ้าหนู! เจ้ากล้าพูดว่าข้าดื้อรั้นอย่างนั้นรึ!]

 

“นี่ไงล่ะ!! ท่านไม่ได้ยินอะไรเลยจริง ๆ รึ!?”

 

ข้าแทบจะคว้าไหล่ยองพุงมาเขย่า แต่เขากลับมองข้าเหมือนกับว่าข้าเป็นตัวประหลาด

 

…ก็สมควรอยู่หรอก

 

เขาเพิ่งจะเดินมาเพื่อซักถามเรื่องของข้า แต่แล้วข้ากลับวิ่งไปแอบอยู่ด้านหลังเขาแทน

 

แต่เดี๋ยวนะ… ทำไมถึงไม่มีใครได้ยินเสียงนี้เลย!?

 

เสียงมันดังขนาดนี้แท้ ๆ!

 

หรือนี่คือ “กระแสจิต”? ไม่… มันต่างจากกระแสจิตโดยสิ้นเชิง

 

มันให้ความรู้สึกเหมือนเสียงนี้ดังขึ้นโดยตรงในสมองของข้า—ราวกับกำลังกระแทกเข้าไปในหัวข้าโดยตรง

 

[ไอ้เด็กเมื่อวานซืน! ตอนที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ แค่สบตากับข้า พวกเจ้าก็แทบจะฉี่ราดอยู่แล้ว! แต่ตอนนี้กลับกล้ามาพูดจาลบหลู่ข้าอย่างนั้นรึ!? เฮ้อ… แก่แล้วคงถึงเวลาตายจริงๆ สินะ!]

 

‘ตอนที่ยังมีชีวิต…? อย่าบอกนะว่า—นี่เป็นผีจริง ๆ!?’ 

 

[หุบปากไปเลย เจ้าหนู! เจ้าเป็นบุรุษแท้ๆ แต่กลับขี้ขลาดเพียงนี้รึ!]

 

…นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน!?

 

ข้าไม่ได้เดินผ่านสุสาน หรือบ้านร้างที่ไหนเลยแท้ ๆ!

 

แล้วนี่มันเรื่องบ้าอะไรกันถึงมาเกิดขึ้นกับข้า!?

 

[ข้าจะไปเข้าสิงเจ้าที่ไหนกัน!? เจ้านั่นแหละที่ยอมรับข้าเข้ามาเอง เจ้าหนูโง่!]

 

เสียงของวิญญาณลึกลับกล่าวอย่างขุ่นเคือง…

 

ข้าชะงักไปทันทีที่ได้ยินคำนั้นจากปากของมัน

 

…ข้ารับมันเข้ามาเอง? นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน!?

 

[เจ้ากล้าพูดเช่นนั้นหรือ!? แล้วตอนที่เจ้าดูดกินมันอย่างเอร็ดอร่อยล่ะหืม? แล้วมาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ตอนนี้น่ะ!? เจ้าไม่ละอายใจบ้างเลยรึ!?]

 

“เดี๋ยวก่อน! ข้าไปกินอะไรของเจ้ากัน!? หยุดพูดบ้าๆ ได้แล้ว!”

 

“สหายน้อย…?”

 

ยองพุงมองข้าด้วยสายตาหวาดระแวง แต่ข้าตัดสินใจเมินเขาไปก่อน

 

ตอนนี้ข้ามีเรื่องสำคัญกว่ามาก และข้าไม่มีเวลามาสนใจว่าเขาจะมองข้าอย่างไร!

 

[หึ! เจ้าทำเป็นไม่รู้เรื่องจริงๆ งั้นหรือ!? เจ้ากินเข้าไปจนท้องแทบแตก แล้วยังกล้าทำเป็นลืมอีกหรือ!]

 

ข้าขมวดคิ้วแน่น

 

…นี่มันพูดเรื่องอะไรกัน?

 

[ขนาดนี้แล้วยังจำไม่ได้อีกหรือ? เจ้าลืมไปแล้วจริงๆหรือว่าใครช่วยให้เจ้าทะลวงผ่านกำแพงขีดจำกัดของเจ้า?]

 

กำแพง…?

 

คำพูดของมันทำให้ข้านึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้

 

คืนก่อนที่ข้าจะทะลวงระดับสี่ดารา…

กลิ่นดอกเหมยที่อบอวลอยู่รอบตัว…

และในวันถัดมา แสงของวัตถุวิเศษที่ข้าพกไว้ดูเหมือนจะจางลง…

 

ข้าแทบจะเย็นวาบไปทั้งตัว—

 

…อย่าบอกนะว่ามันคือสิ่งนั้น!?

 

[ฮ่าฮ่าฮ่า! อย่างน้อยเจ้าก็ยังไม่โง่จนเกินไปนัก!]

 

…โอ้ สวรรค์…

 

[ด้วยความช่วยเหลือของข้า เจ้าสามารถก้าวข้ามกำแพงที่ปกติแล้วคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะผ่านได้! แต่กลับกล้าดูถูกข้าเช่นนี้… น่าชังนัก! เจ้าหนูนี่ช่างลำพองเกินไปแล้ว!]

 

ข้ารู้สึกวิงเวียนขึ้นมาทันที

 

…วัตถุวิเศษของสำนักฮวาซานมีคุณสมบัติแบบนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน!?

 

หรือว่านี่มันไม่ใช่วัตถุวิเศษที่แท้จริง—แต่เป็นสิ่งที่สิงสถิตอยู่ด้วยวิญญาณกันแน่!?

 

นี่มันไม่ใช่ วัตถุวิเศษแล้ว! มันคือวัตถุอาถรรพ์ชัด ๆ!

 

[ข้าอยู่ตรงนี้ เจ้าก็ยังกล้าพูดจาไร้มารยาทเช่นนี้… ช่างกล้าจริง ๆ!]

 

ข้าสูดลมหายใจลึกก่อนจะถามกลับไป

 

‘เจ้าเป็นใครกันแน่ วิญญาณร้าย?’ 

 

[วิญญาณร้าย? เจ้าอย่ามาเทียบข้ากับสิ่งสกปรกพวกนั้น!]

 

ทันใดนั้น คลื่นพลังบางอย่างก็พุ่งเข้ามาปะทะร่างกายของข้า

 

เป็นพลังร้อนแรง… ไม่สิ มันไม่ใช่ความร้อนที่แผดเผา แต่เป็นพลังที่ให้ความรู้สึกสดชื่นและสงบนิ่ง

 

ลมปราณของข้าเริ่มเคลื่อนไหวไปเองโดยไม่ได้รับคำสั่งจากข้า

 

นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ารู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกายโดยที่ข้าไม่สามารถควบคุมได้ มันให้ความรู้สึกน่าขนลุก—

 

เหมือนมีแมลงนับร้อยนับพันกำลังคลืบคลานไปทั่วผิวหนังของข้า!

 

‘ข้าจะอาเจียนอยู่แล้ว…!’

 

แม้ว่าพลังที่มันส่งมาจะสงบนิ่งเพียงใด แต่การที่มันแทรกซึมไปทั่วร่างเช่นนี้ก็ไม่อาจเรียกได้ว่าน่าพึงใจเลยแม้แต่น้อย

 

ข้ากัดฟันพยายามต้านทาน แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

 

ในขณะที่ข้ากำลังทนรับแรงกดดันนั้น เสียงของมันยังคงดังต่อไปไม่หยุด

 

[ข้าคือ… ประมุขสำนักฮวาซานรุ่นที่แปด!]

 

คำพูดของวิญญาณทำให้พลังในร่างของข้าปั่นป่วนอย่างควบคุมไม่ได้

 

พลังที่หนักอึ้งกดทับลงบนไหล่ของข้า ค่อยๆแทรกซึมไปทั่วร่าง จนกระทั่งมันทะลุเข้าสู่ตันเถียนของข้าอย่างสมบูรณ์

 

ยองพุงที่อยู่ใกล้ดูเหมือนจะตกใจ รีบเข้ามาประคองข้าไว้ แต่สติของข้าก็เริ่มเลือนรางลงเรื่อย ๆ

 

สติของข้าค่อย ๆ จางหายไป พื้นที่รอบตัวถูกปกคลุมด้วยสีขาวโพลน

 

และก่อนที่ข้าจะหมดสติ ข้าได้ยินคำพูดสุดท้ายของมัน—

 

[ข้าคือ กระบี่เซียนแห่งฮวาซาน… ชินชอล]

 

◇◆

 

ศึกมารโลหิต

 

นี่คือชื่อของสงครามที่เคยเกิดขึ้นเมื่อหลายร้อยปีก่อน สงครามที่เกิดขึ้นจากน้ำมือของมารโลหิต

 

มันคือมหันตภัยครั้งใหญ่ที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์ยุทธภพ ก่อนที่มารสวรรค์จะปรากฏตัวขึ้น

 

แต่สิ่งที่แปลกคือ ข้อมูลเกี่ยวกับมารโลหิตกลับมีอยู่น้อยมาก

 

แม้แต่ในบันทึกประวัติศาสตร์ที่เหล่าปรมาจารย์บันทึกไว้ ก็มีเพียงการกล่าวถึงว่ามันเป็นยุคแห่งการสังหารหมู่

 

ว่ามันคือยุคที่แผ่นดินถูกย้อมไปด้วยโลหิตของผู้คน จนเหล่าผู้กล้าต้องรวมตัวกันเพื่อต่อต้าน

 

แต่ทำไมกัน?

 

เป็นเพราะข้าไม่เคยสนใจมันมาก่อน?

หรือเป็นเพราะข้อมูลเกี่ยวกับมันหายไป?

หรืออาจมีใครบางคนจงใจลบมันออกจากหน้าประวัติศาสตร์?

 

ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นเช่นไร ความจริงก็คือ—ข้อมูลเกี่ยวกับมารโลหิตนั้นน้อยมากจนน่าแปลกใจ

 

ในสงครามนั้น มีห้าผู้แข็งแกร่งที่สามารถหยุดยั้งมหันตภัยนี้ได้

 

-ราชาหมัดเหล็กทองคำ คึมอิลชอน

-ปราชญ์พุทธอัคคี เจิ้งหยาง

-กระบี่เซียนแห่งฮวาซาน ชินชอล

-หนึ่งกระบี่สายฟ้า นัมกุงมยอง

-ปรมาจารย์พิษนภา ถังเจมุน

 

แม้เวลาจะผ่านไปหลายร้อยปี รายชื่อของพวกเขาก็ยังคงถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ของยุทธภพ

 

ในระหว่างการต่อต้านมารโลหิตคึมอิลชอนได้สละชีพ ทำให้ตระกูลคึมชอนที่เคยเป็นตระกูลอันดับหนึ่งของยุทธภพล่มสลายไปพร้อมกับเขา

 

ถังเจมุนก็เช่นกัน การตายของเขาทำให้ตระกูลถังสั่นคลอนอย่างรุนแรง

 

แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็สามารถยับยั้งมหันตภัยนี้ และปราบมารโลหิตลงได้สำเร็จ

 

ยุทธภพทุกวันนี้ดำรงอยู่ได้ ก็เพราะวีรบุรุษเหล่านั้น—ข้าได้ยินเรื่องราวนี้จนแทบจะชินชา

 

แม้ในภายหลัง เมื่อมารสวรรค์ปรากฏตัวขึ้นและหมายจะครอบงำยุทธภพ เหล่ายอดยุทธ์ก็มารวมตัวกันต่อกรกับเขาอีกครั้ง เช่นเดียวกับที่เคยเกิดขึ้นในศึกมารโลหิต

 

และเพราะเหตุนี้ ข้าจึงไม่อยากจะเชื่อเลย…

 

ข้ากุมขมับแน่น หัวของข้าเต้นตุบๆ อย่างเจ็บปวด

 

“…ท่านว่าอะไรนะ?”

 

[ข้าคือ ชินชอล]

 

“เดี๋ยวก่อน… ท่านคือกระบี่เซียนแห่งฮวาซานอย่างนั้นหรือ?”

 

[หึ เจ้าเด็กน้อย นี่เจ้าจะถามข้ากี่ครั้งกัน?]

 

“ข้าว่าข้าถามไปสิบกว่ารอบแล้ว”

 

ข้าลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แต่พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ข้างนอก

 

ข้ากลับมาอยู่ในเกวียนอีกครั้ง—…

 

ข้าพยายามคิดว่าเสียงที่ได้ยินเป็นเพียงความฝัน แต่ความหวังนั้นก็พังทลายลงทันทีที่ลืมตา

 

เพราะเสียงที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าวนั้นยังคงดังขึ้นไม่หยุด

 

[ฝันรึ? เจ้าเด็กนี่! ปากเสียไม่มีเปลี่ยนเลยนะ!]

 

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและดื้อรั้นจนน่าหงุดหงิด

 

…แต่ว่า กระบี่เซียนแห่งฮวาซานอย่างนั้นหรือ?

 

ถ้าเติบโตมาในตระกูลยุทธภพ ย่อมไม่มีทางไม่รู้จักฉายานี้

 

หากถามว่าจอมยุทธ์คนใดในฮวาซานได้รับความเคารพมากที่สุด แน่นอนว่า หากไม่นับผู้นำสำนักในยุคปัจจุบัน ชื่อของกระบี่เซียนแห่งฮวาซานย่อมเป็นชื่อแรกที่ถูกเอ่ยถึง

 

เขาถูกยกย่องทั้งในแง่คุณธรรมและความสามารถ และเรื่องราวของเขาก็แพร่หลายไปทั่วทั้งยุทธภพ

 

[เฮ้อ เด็กสมัยนี้… นี่มันจริงๆเลย! สมัยข้านะ แค่ผู้อาวุโสพูดอะไรพวกเราก็ฟังและเชื่อหมดแล้ว!]

 

ว่ากันว่าเมื่อเขาเดินผ่านต้นไม้ที่เหี่ยวเฉา ต้นไม้นั้นจะเบ่งบานด้วยดอกเหมย

 

[อย่างน้อย ถ้ามีผู้อาวุโสพูดอะไรออกมา เจ้าก็ควรจะน้อมรับสิ! แต่ดูเจ้าเข้า… แค่เรื่องนี้ยังกลัวจนตัวสั่น!]

 

“….”

 

…ให้ข้าเชื่อเรื่องนี้จริง ๆ น่ะหรือ?

 

คุณธรรมอะไรกัน? คนที่ข้ากำลังคุยอยู่ช่างเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและหยาบคายเกินกว่าจะเป็นคนที่ได้รับความเคารพจากคนทั้งยุทธภพ!

 

ดอกเหมยบานบนต้นไม้เหี่ยวเฉางั้นหรือ? ข้าว่าแค่ต้นเหมยยังคงแห้งตายไปหมดแล้วมากกว่า!

 

‘เรียกเขาว่าอสูรร้ายยังน่าเชื่อถือเสียกว่า’ 

 

เพราะพฤติกรรมของมันก็ดูจะใกล้เคียงกับสิ่งนั้นมากกว่าเสียอีก

 

ใช่ นี่ต้องเป็นอสูรร้ายแน่

 

มันต้องเข้าสิงข้าโดยที่ข้าไม่รู้ตัวแน่ ๆ

 

‘ให้ตายเถอะ ข้าต้องหาทางขับไล่มันออกไปแล้วหรือไม่?’ 

 

[บัดซบ! เจ้านี่คิดจะขับไล่ข้ารึ!? เจ้ากล้าใช้วิธีนั้นกับปรมาจารย์อย่างข้าเชียวหรือ!?]

 

ข้ากุมขมับแน่น ขณะที่หัวของข้าปวดตุบ ๆ ไม่หยุด

 

…ข้าจะต้องหาเค้าลางแห่งคุณธรรมของสำนักฮวาซานจากบุคคลนี้ได้อย่างไร?

 

นี่มันเป็นเรื่องที่ไม่อาจเชื่อได้เลยจริง ๆ

 

ฮีโร่แห่งฮวาซานจะกลายมาเป็นอสูรร้ายได้อย่างไร? นี่มันไม่ใช่เรื่องที่ข้าจะยอมรับได้ง่ายๆ เลย!

 

[ตอนที่เจ้าดูดกลืนพลังเข้าไป เจ้าก็ทำได้ดีไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมตอนนี้ถึงมากลับคำกันเล่า!]

 

“หยุดพูดเรื่องนั้นเสียที! ข้าไปกินอะไรของท่านกัน!?”

 

[โอ้โห เจ้าหนู เจ้ากล้าปฏิเสธอย่างหน้าตาเฉย? แล้วเจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? เจ้าไม่ใช่ศิษย์ของฮวาซาน แต่กลับดูดซับพลังของข้าได้อย่างสมบูรณ์ เจ้าคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติหรือยังไง!?]

 

ข้าอ้าปากจะโต้เถียง แต่ก็ต้องกลืนคำพูดลงไป

 

…เมื่อคิดดูแล้ว เรื่องราวทั้งหมดมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว

 

กลิ่นหอมของดอกเหมยในคืนนั้น—

เสียงที่ข้าได้ยินตอนกลางดึก—

และแสงของวัตถุวิเศษที่เลือนจางลงในวันถัดมา—

 

ทั้งหมดนั้น… ไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นเรื่องจริง…!

 

เช้าวันนั้นที่ข้าตื่นขึ้นมาพร้อมกับพลังระดับสี่ดารา…

 

แสดงว่าทั้งหมดนี้เป็นผลมาจาก เคล็ดวิชามารดูดกลืนสวรรค์ อย่างนั้นหรือ?

 

‘มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่…?’ 

 

สิ่งที่ข้ายังสงสัยคือ—หากนี่เป็นผลจาก เคล็ดวิชามารดูดกลืนสวรรค์จริง

 

ก็หมายความว่ามันสามารถดูดกลืนพลังจากวัตถุวิเศษได้โดยไม่ต้องสัมผัสโดยตรง…

 

ข้าเคยคิดว่าเคล็ดนี้ใช้ได้กับพลังของศิลาอสูรเท่านั้น แต่นี่มันกลับไปถึงขั้นดูดซับพลังจากวัตถุวิเศษได้เองโดยไม่มีการแตะต้องเลยด้วยซ้ำ…

 

‘…นี่มันยุ่งยากขึ้นแล้ว’ 

 

ก่อนหน้านี้ข้ายังไม่แน่ใจ เพราะวัตถุวิเศษที่อยู่กับข้าดูเหมือนจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก แต่ยิ่งมาถึงจุดนี้ ข้าก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่มีทางหนีอีกแล้ว

 

[ร่างกายของเจ้านั้นมีพลังภายในอื่นแฝงอยู่… แล้วทำไมถึงเกิดเรื่องเช่นนี้ได้กัน?]

 

“…ก่อนอื่น หากท่านเป็นกระบี่เซียนแห่งฮวาซานจริง เหตุใดท่านจึงอยู่ในสภาพเช่นนี้และพูดกับข้าได้?”

 

[ข้าก็บอกไปแล้ว เจ้าเด็กน้อย! เป็นเพราะเจ้าดูดกลืนพลังของศิลานั่นไปเอง!]

 

“หมายความว่าท่านอยู่ในวัตถุวิเศษนี้มาโดยตลอดอย่างนั้นหรือ?”

 

ถ้าวัตถุวิเศษนี้ถูกค้นพบมาหลายร้อยปี…

 

ก็หมายความว่าเขาอาจจะติดอยู่ในนั้นมาโดยตลอด?

 

เป็นไปได้หรือที่จิตวิญญาณของบุคคลหนึ่งจะติดอยู่ในหินเป็นเวลานานขนาดนั้น?

 

[ไม่ใช่เช่นนั้น ข้าเพิ่งตื่นขึ้นมาได้ไม่นานเท่านั้น]

 

“ไม่นาน…?”

 

ข้าขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

 

[ใช่แล้ว เจ้าเด็กโง่ ข้าเพิ่งฟื้นคืนสติหลังจากที่เจ้าหยิบศิลานั่นขึ้นมาเป็นครั้งแรก]

 

…ตอนที่ข้าได้รับวัตถุวิเศษจากผู้อาวุโสสองงั้นหรือ?

 

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง หมายความว่าเขาเพิ่งตื่นขึ้นมาหลังจากที่ข้าได้รับศิลานั่นไม่นาน…

 

ถ้าเขาพูดความจริง—มันเกิดขึ้นได้อย่างไร?

 

หรือว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงอาการหลอนจากผลกระทบของการดูดซับพลังของข้าเอง?

 

ข้าถึงกับต้องคิดไปไกลถึงขนาดนั้น ไม่ว่าเขาจะเป็นกระบี่เซียนแห่งฮวาซานจริง หรือเพียงแค่วิญญาณเร่ร่อนที่แอบอ้างชื่อ สิ่งที่แน่นอนก็คือ ข้ากำลังเจอปัญหาใหญ่เข้าให้แล้ว

 

[น่าสมเพชนัก เจ้าคิดจะก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเองโดยไม่รู้จักประมาณตน ข้าเห็นว่าเจ้ากำลังจะพลาดพลั้ง จึงช่วยเจ้าเอาไว้ แต่เจ้ากลับมองข้าเป็นอสูรร้าย!]

 

คำพูดของเขาทำให้ข้าชะงักไปเล็กน้อย

 

หากมองในแง่หนึ่ง มันก็นับว่าเป็นโชควาสนาเช่นกัน

 

ก่อนหน้านี้ข้ารู้สึกได้ว่ากายาของข้ากำลังรับภาระหนักจากพลังลมปราณที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่เพราะพลังจากวัตถุวิเศษ ข้ากลับสามารถทะลวงขีดจำกัดไปได้อย่างราบรื่น

 

…แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่า ข้าเองก็พยายามหลอกตัวเองมาโดยตลอด

 

และตอนนี้ คำพูดของมังกรกระบี่ดอกเหมย ก็เป็นการยืนยันอย่างชัดเจน—

 

พลังที่ข้าได้รับมา ได้แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของข้าไปแล้ว

 

ไม่ว่าข้าจะพยายามปกปิดมันแค่ไหน แต่กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกเหมยก็ยังเล็ดลอดออกมาจากร่างของข้า

 

แม้ว่าข้าจะไม่ใช่ศิษย์ของฮวาซาน—แต่ข้ากลับได้รับพลังที่พวกเขาจะสามารถไขว่คว้าได้จากการฝึกฝนอย่างหนักเท่านั้น…!

 

“…ข้าควรทำอย่างไรดี?”

 

‘เฮ้ ข้าเผลอรับพลังของวัตถุวิเศษเข้าไป ข้าขอโทษ’ 

 

…จะให้ข้าพูดแบบนั้นแล้วจบเรื่องไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?

 

ปัญหามันไม่ได้อยู่แค่การที่ข้ามีพลังของสำนักฮวาซานทั้งที่ไม่ได้รับการยอมรับจากพวกเขาเท่านั้น

 

แต่ปัญหาที่ใหญ่กว่าก็คือ—ข้าไม่สามารถอธิบายได้ว่าข้าได้รับพลังนี้มาอย่างไร

 

ข้ากำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเองเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะหยันของวิญญาณ

 

[หึ! เจ้าจะมาโอดครวญอะไรอีก? ข้าไปบอกให้เจ้าดูดกลืนพลังตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?]

 

“เจ้าคิดว่าข้าอยากดูดกลืนมันนักหรือ!?”

 

[กลางดึกเจ้าดูดพลังราวกับสัตว์กระหายเลือด—แต่ตอนนี้กลับมาพูดว่าไม่ได้ตั้งใจ?]

 

…จริงของเขา

 

ข้ากินมันเข้าไปมากแค่ไหนกัน ถึงทำให้พลังนี้แสดงออกมาชัดเจนถึงเพียงนี้

 

ความจริงที่ว่ามันไม่ได้เกิดจากเจตนาของข้า ทำให้ข้ายิ่งรู้สึกแค้นใจและขุ่นเคือง

 

ให้ตายสิ เคล็ดวิชามารดูดกลืนสวรรค์… นี่มันจะทำลายชีวิตใหม่ของข้าไปถึงไหนกัน!?

 

ข้าพยายามข่มความหงุดหงิดที่พุ่งขึ้นมาแล้วเอ่ยถาม

 

“…ข้าถามหน่อยเถอะ ทำไมท่านถึงมาอยู่ในนี้?”

 

หากมันเป็นกระบี่เซียนแห่งฮวาซานจริง เหตุใดจึงต้องอยู่ในวัตถุวิเศษเช่นนี้?

 

และหากมันไม่ใช่กระบี่เซียนแห่งฮวาซานจริง—มันเป็นอะไรกันแน่?

 

ข้ารอคำตอบ ขณะที่วิญญาณนั้นเงียบไปชั่วขณะ

 

[…อืม…]

 

เขาลังเล? หรือเขากำลังเลือกคำพูดบางอย่างที่สำคัญ?

 

หลังจากความเงียบผ่านไปชั่วครู่ ข้าก็ได้ยินเสียงของเขาอีกครั้ง

 

แต่คราวนี้ น้ำเสียงของเขาเบาลงกว่าเดิมมาก

 

[…ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน… ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?]

 

ข้าถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเปิดประตูเกวียนออก

 

…นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน?

 

เขาไม่รู้? หรือเขาแค่แกล้งทำเป็นจำไม่ได้?

 

หากเป็นอย่างหลัง นั่นหมายความว่าเขาไม่อยากบอกข้า ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน มันก็ไม่ได้ช่วยให้ข้าได้คำตอบอยู่ดี

 

กระบี่เซียนแห่งฮวาซานอะไรกัน…

 

ข้าคิดผิดจริงๆ นี่มันก็แค่วิญญาณเร่ร่อนตัวหนึ่งเท่านั้น

 

ข้าหยุดสนใจการสนทนาไร้สาระนี้และตัดสินใจออกไปข้างนอกแทน—!

 

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนข้าจะหมดสติทำให้ข้าต้องรีบออกไปดูสถานการณ์ข้างนอก

 

[ไอ้เด็กนี่…! ข้าบอกว่าไม่ใช่ไง!]

 

“ไม่ใช่เหรอ… ก็จริงซะเมื่อไหร่กัน…”

 

“โอ้! สหายน้อย!”

 

เสียงสดใสของยองพุงทำให้ทั้งข้าและวิญญาณเงียบลงพร้อมกัน

 

เสียงของยองพุงดังมาจากไกลๆ แต่สิ่งที่ข้ากำลังเห็นกลับไม่เป็นเช่นที่คาดไว้

 

สถานการณ์มันดูผิดปกติ

 

ยองพุงที่เคยดูสงบและเรียบร้อย กลับตอนนี้มีท่าทางสับสนและน่าตกใจมากกว่าเดิม

 

เขาถูกมัดมือและขาอย่างแน่นหนา กำลังนั่งคุกเข่าลง พร้อมกับถูกคุกคามจากดาบของมูยอนที่จ่ออยู่ที่คอ

 

และที่ด้านหลังของเขา…

 

“สำนักฮวาซาน…?”

 

ท่ามกลางทหารของสำนักฮวาซานในชุดขาวที่ยืนขึงขังอยู่ในท่าทางพร้อมรบ ข้าเริ่มสงสัยแล้วว่าสถานการณ์นี้มันไปทางไหน พวกเขาก็ไม่น่าจะมีท่าทีอ่อนโยนแบบที่ยองพุงแสดงออกมาจริง ๆ

 

ข้าลืมตาไปอีกครั้งพร้อมกับตั้งใจมองไปที่ยองพุงอย่างตั้งใจ

 

เขายิ้มกว้างและมองมาที่ข้า

 

“ฮ่าฮ่า! สหายน้อย! ช่วยข้าออกจากที่นี่หน่อยได้ไหม!”

 

“…อะไรนะ?”

 

ความสดใสและเสียงที่เต็มไปด้วยพลังของยองพุงทำให้ข้าเผลอตอบกลับไปอย่างตกใจ

 

[มันทำอะไรกันอีกแล้ว?]

 

ดูเหมือนสถานการณ์มันจะไม่ได้เป็นอย่างที่คิดไว้เสียแล้ว…