สหายวัยเยาว์ของจอมยุทธ์อันดับหนึ่งในใต้หล้า - ༺ บทที่ 130 เจ้าแห่งแดนตะวันตก(2) ༻

หนึ่งในสามจอมปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุทธภพ ผู้ถูกขนานนามว่าจอมพ่ายแห่งตะวันตก

ชายผู้นั้นหาได้ถูกเรียกด้วยฉายานี้เพราะชัยชนะอันยิ่งใหญ่ใดไม่ หากแต่ตรงกันข้าม… เขาคือผู้ที่ผ่านความพ่ายแพ้มาแล้วนับไม่ถ้วน จนกระทั่งคำว่าพ่ายแพ้กลายมาเป็นสมญาของตนเอง

ผู้คนมากมายต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า

จอมพ่าย… คือผู้โชคดี

แม้ตัวเขาเองก็ไม่ปฏิเสธคำกล่าวนั้น เขากล่าวว่าตนเป็นผู้โชคดีจริง ๆ

แม้จะประสบกับความปราชัยซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เขายังคงรักษาชีวิตไว้ได้ รอดมาโดยที่แขนขายังครบถ้วน และเมื่อเวลาผ่านไป ด้วยผลงานที่สั่งสมจนไม่อาจมองข้าม ผู้คนจึงเปลี่ยนการเรียกขานเป็น จ้าวแห่งความพ่ายแพ้ ที่แปลว่า ผู้พ่ายแพ้ที่ยิ่งใหญ่

แต่เจ้าตัวกลับปรารถนาให้ความหมายของฉายานี้ยึดตามเดิมคือคำว่า พ่ายแพ้

เหตุผลของเขานั้นเรียบง่ายมาก

เพราะตนมาถึงจุดนี้ได้ ด้วยการยืนหยัดหลังจากเผชิญความพ่ายแพ้มากมาย หากลืมเลือนหัวใจดั่งวันนั้น ก็ไม่มีวันที่จะมาอยู่ตรงนี้ได้

เขาไม่ต้องการให้จิตใจนั้นสั่นคลอน จึงยืนกรานจะรักษาความหมายดั้งเดิมไว้

แม้ท้ายที่สุด ผู้คนจะยึดตามความสำเร็จและยกย่องนาม จ้าวแห่งความพ่ายแพ้ก็ตาม แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้เลยคือ เขายังคงเป็นจอมยุทธ์ระดับสามจอมปราชญ์แห่งยุทธภพ

ชายผู้ที่แม้ไม่นับเซียนกระบี่ ก็ยังมีผลงานล้างบางกองกำลังใหญ่ฝ่ายอธรรมได้เพียงลำพัง และหนึ่งในตำนานของเขาคือการประมือกับปราชญ์สวรรค์จนทำให้ภูเขาทั้งลูกหายไปจากแผนที่

‘…แต่ทำไมกัน?’

สิ่งที่ทำให้ข้าตกใจ ไม่ใช่เพียงเพราะเขาเขียนจดหมายแนะนำตัวให้ข้า แต่เพราะ… จอมพ่าย คนนี้ได้หายสาบสูญไปนานหลายปีเช่นเดียวกับเซียนกระบี่

ในอดีตชาติของข้า หากไม่ใช่เพราะการปรากฏตัวของมารสวรรค์แล้วล่ะก็… เขาคงไม่มีวันเผยตัวออกมาอีก

แล้วเหตุใดจึงได้มีจดหมายของเขาอยู่ในมือของผู้อาวุโสผู้นั้น?

“ท่านผู้อาวุโส ได้สิ่งนี้มาจากที่ใดหรือขอรับ?”

“ได้มาจากไหนรึ? ก็ได้รับมาด้วยมือตัวเองน่ะสิ”

“จาก… จอมพ่ายงั้นหรือขอรับ?”

“ใช่แล้ว”

กับเรื่องนี้ ข้ารู้สึกตกใจจนแทบพูดไม่ออก แม้ข้าจะไม่รู้ว่าทำไมเซียนกระบี่ถึงเก็บตัวเงียบหายไปเมื่อหลายปีก่อน

แต่กับจอมพ่ายข้ารู้เหตุผลนั้นดี

มันเป็นเหตุผลที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง และนั่นทำให้ข้าแน่ใจว่า… เขาคงลดการติดต่อกับผู้อื่นให้น้อยที่สุด แล้วท่านผู้อาวุโสสองรู้จักเขาได้อย่างไร?

“ท่านรู้จักเขาได้อย่างไรกันหรือขอรับ?”

“ทำไมเล่า? จอมยุทธ์รู้จักกันมันแปลกนักหรือ?”

ก็จริงที่ว่าไม่น่าแปลกอะไร ท่านผู้อาวุโสก็เคยมีฉายาว่า ปรมาจารย์หมัดเขี้ยวอัคคีมาก่อน

“ก็ใช่… แต่ว่า… คนอย่างจอมพ่ายน่ะ…”

ข้าหยุดคำพูดไว้กลางประโยค เพราะเพียงแค่ข้ารู้ความลับนี้ก็ผิดวิสัยธรรมดาอยู่แล้ว…

ข้าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง

“ท่านให้ข้ามา… แล้วจะให้ข้าใช้จดหมายนี่อย่างไรหรือขอรับ?”

“ก็แล้วจดหมายแนะนำตัวจะใช้ยังไงได้อีกล่ะ? ก็ยื่นให้ดูน่ะสิ”

“…จดหมายของจอมพ่าย นะหรือขอรับ”

มิใช่จดหมายจากใครที่ไหน หากแต่เป็นจดหมายของจอมพ่ายที่หายสาบสูญไปแล้วครึ่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ในมือของสายเลือดตระกูลกู่ที่แทบไม่มีใครรู้จัก แล้วให้ข้าถือไปยัง สมัชชามังกรหงส์งั้นหรือ?

…โอ้ เง้กเซียน

“มัวลังเลอันใดกันอีก เจ้าเหมือนตัดสินใจจะก่อเรื่องใหญ่อยู่แล้วไม่ใช่หรือ ข้าก็แค่ยื่นของดีให้เหมาะกับสถานการณ์เท่านั้นเอง”

“…ก็จริง ท่านให้ของดีมากจริงๆ ขอรับ ถ้ามองในแง่นั้น”

แน่นอนว่ามันจะดึงความสนใจของผู้คนมาไม่น้อย คำถามคือ… ข้าจะใช้มันอย่างไรให้ได้ผลสูงสุดเท่านั้นเอง

“ขอบพระคุณขอรับ”

ไม่ว่าจะอย่างไร ท่านผู้อาวุโสก็หยิบยื่นสิ่งนี้มาเพราะเห็นแก่ข้า ข้าย่อมรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างที่สุด ข้าจึงเก็บจดหมายนั้นใส่ในอกเสื้อ

พลางเอื้อมมือไปลูบเส้นผมของวีซอลอาที่ยืนอยู่ข้างกายเบาๆ ขณะนั้นในใจข้าก็ยังคงครุ่นคิด…

ว่าจะใช้จดหมายฉบับนี้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดได้อย่างไรดี…

◇◆

ยามตะวันเพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า

นัมกุงบีอาลืมตาตื่นขึ้นช้าๆ พร้อมกันนั้นก็ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทางเชื่องช้า

“อืมม…”

สำหรับนัมกุงบีอาแล้วเวลาเช่นนี้นับว่ายามเช้าเร็วเกินไป เพราะโดยนิสัยแล้วนางเป็นคนตื่นสาย ทว่า… นางก็บังคับร่างกายให้ตื่นขึ้นมาอยู่ดี เพราะรู้ดีว่า หากปล่อยตัวเองให้หลับต่อไปอีกก็คงไร้ประโยชน์

สายตานางทอดไปยังข้างหน้าต่าง ดอกไป่โหยวฮวาที่เคยนำมาวางไว้กำลังรับแสงแดดยามเช้าอย่างสดใส

สำหรับดอกไม้สดแล้วถือว่าอายุยืนไม่น้อย เพราะมันยังคงสดชื่นและเปล่งประกาย

จากนั้นนางก็เริ่มเก็บผ้าปูที่นอนและหมอนด้วยตนเอง แม้ปกติแล้วเรื่องเช่นนี้ควรปล่อยให้สาวใช้เป็นคนจัดการ แต่ครั้งนี้… นัมกุงบีอากลับเลือกที่จะทำเอง

ก็เพราะหมอนที่นางกอดแน่นทั้งคืน ที่นางสูดดมไม่หยุดตลอดทั้งคืนมันมีที่มาที่ไปที่นางไม่อยากให้ใครรู้

‘…ตอนนี้แทบไม่เหลือกลิ่นแล้วสิ’

ผ้าห่มและหมอนที่นางใช้อยู่ขณะนี้ ล้วนเป็นของจากห้องกู่หยางชอน

ทันทีที่ต้องห่างจากเขา กลิ่นเหม็นประหลาดที่เคยชินก็พลันกลับมารบกวนชีวิตของนางอีกครั้งจนคุณภาพชีวิตตกต่ำลงอย่างน่าสงสาร

นางรู้สึกเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียใจที่ตัดสินใจถอยห่างจากเขา

‘…น่าอายชะมัด’

ตั้งแต่ได้รับความรู้ใหม่ๆจากถังโซยอล เรื่องโลกอันแปลกใหม่… นัมกุงบีอากลับรู้สึกเขินอายเมื่อต้องสบตากับกู่หยางชอน ไม่ว่าจะเป็นลมหายใจที่แนบชิดหรือแววตาที่เขาจ้องมอง แม้แต่ปลายนิ้วหรือริมฝีปากของเขา

ทุกสิ่งทุกช่วงเวลาในความคิด ล้วนเต็มไปด้วยความกระดากอาย

น่าขันนัก

ตนเองเคยเชื่อว่าแค่จับมือกับเขาแล้วนอนหลับข้างกันก็อาจทำให้ตั้งครรภ์ได้ และในเวลาเดียวกัน… ก็ยังเคยคิดว่าหากจะมีบุตรจริงๆ ก็อาจไม่เป็นไรนักก็ได้

ทั้งที่ในฐานะมือกระบี่ นางมุ่งมั่นฝึกฝนเพื่อให้สามารถหลุดพ้นจากกลิ่นเหม็นประหลาดนั้นโดยการยกระดับพลังภายใน แต่พอมีทางออกใหม่เพียงนิดเดียว… ความคิดทั้งหมดก็กลับเปลี่ยนไปอย่างง่ายดาย

สิ่งที่นัมกุงบีอารู้สึกละอายไม่ใช่เพราะใครอื่นเลย แต่เพราะตัวของนางเอง นางนึกถึงภาพของบิดาที่นั่งคุกเข่าอยู่ต่อหน้าเด็กหนุ่มในยามค่ำคืน

บิดาที่เคยดูเย็นชา น่าชิงชัง และไร้หัวใจคนนั้น… แม้เวลาจะผ่านไปหลายวันแล้ว แต่เมื่อได้พบอีกครั้งก็ยังเป็นภาพเดียวกันนั้นไม่เปลี่ยน

มารดาของนางผู้จากไปด้วยอาการป่วยเพราะความเฉยเมยของสามี ยังคงไม่เคยกล่าวโทษเขาเลยแม้แต่คำเดียวจนลมหายใจสุดท้าย

ทำไมกัน? นางไม่เข้าใจ

หากสิ่งนั้นเรียกว่า “ความรัก” ดังที่ผู้คนเอ่ยถึง… มันก็น่าหวาดหวั่นเกินกว่าจะเรียกว่าความรู้สึกงดงาม

ในวันที่นางเหลือเพียงลำพังในโลกใบนี้ แม้จะจมอยู่ในกลิ่นอันน่าคลื่นไส้ แต่นางก็ยังอดทนและยืนหยัด

“ลูกต้องมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขนะ”

…คำพูดสุดท้ายจากมารดาไม่เคยเลือนหายจากใจของนาง เพราะผู้เป็นแม่ปรารถนาให้นางมีความสุข นางจึงอดทน… จนกว่าจะถึงวันที่นางสามารถมีความสุขได้จริง

แม้ไม่รู้ว่าวันนั้นจะมาถึงเมื่อไร นัมกุงบีอาก็ยังยืนหยัดเผชิญช่วงเวลาอันเหมือนขุมนรกอยู่ลำพัง และในเวลานี้ นางเริ่มเชื่อว่าบางที… ช่วงเวลานั้นทั้งหมดอาจมีอยู่ก็เพื่อวันนี้

นางยังจำภาพของบิดา ที่คุกเข่าต่อหน้าเด็กหนุ่มผู้นั้นในวันก่อนหน้านั้นได้ชัดเจน

ชายผู้ยิ่งใหญ่ผู้ไม่เคยลดศักดิ์ศรีให้ใคร เหตุใดจึงทำได้เช่นนั้น?

ต่อหน้าภาพของบิดาที่สูญเสียศักดิ์ศรีเช่นนั้น นัมกุงบีอาควรรู้สึกอย่างไร?

รู้สึกสะใจหรือ? หากใช่… ทำไมนางกลับรู้สึกหนักอึ้งจนกล่าวไม่ออก

กลัวหรือ? ก็ไม่ใช่ เพราะความรู้สึกนั้นไม่ได้ทำให้ใจสั่นเลย

ความรู้สึกของมนุษย์ช่างยากจะเข้าใจนัก และนัมกุงบีอากำลังค่อยๆ เรียนรู้สิ่งเหล่านั้นทีละน้อย

นางเดินออกจากเรือนพักชั่วครู่ ราวกับจะออกไปเดินเล่นเพื่อผ่อนคลาย

“…ง่วงชะมัด”

เนื่องจากนอนหลับได้ไม่เต็มที่ ความง่วงจึงยังเกาะติดไม่ยอมห่าง

แม้ตลอดชีวิตก่อนหน้านี้จะเคยชินกับการหลับไปพร้อมกลิ่นอันน่าสะอิดสะเอียน แต่เพียงไม่กี่เดือนของความสงบสุข ก็สามารถเปลี่ยนนิสัยเดิมของนางไปได้แล้ว

นัมกุงบีอาเพิ่งรู้ว่านางเองก็เป็นคนที่ชอบเดินเล่นไปเรื่อยๆ ไม่น้อยเลยทีเดียว เป็นสิ่งที่นางไม่อาจรู้ได้เลย ถ้ากลิ่นเหม็นนั้นยังอยู่

เมื่อเดินไปเรื่อยๆ บางครั้งก็จะรู้สึกได้ว่ามีทิศทางหนึ่งที่กลิ่นอันเลวร้ายจางลง และนั่นก็หมายความว่า เขาอยู่ทางนั้น

“…!”

นัมกุงบีอาพบว่าตัวเองกำลังจะก้าวไปในทิศทางนั้นโดยไม่รู้ตัว

“…ยังไม่ได้…”

นางกัดฟันพลางฝืนหมุนตัวกลับ เพราะก่อนจะไป… ยังมีเรื่องที่ต้องทำให้เสร็จเสียก่อน

จุดหมายของนัมกุงบีอาคือลานฝึกกระบี่ แต่เป้าหมายของนาง… ไม่ใช่เพื่อหวดกระบี่

ฉัวะ! เฉี๊ยว! ฉัวะฉัวะ!

เสียงหวดกระบี่อันแหลมคมดังก้องมาจากภายในลาน เป็นเสียงของนัมกุงจินขณะกำลังฝึกกระบี่อย่างเคร่งเครียด

พักหลังมานี้นัมกุงจินมุ่งมั่นฝึกฝนอย่างผิดสังเกต แม้เคยเห็นเขาฝึกบ้างในจวนใหญ่ของตระกูล แต่การฝึกแบบเอาเป็นเอาตายเช่นนี้นับว่าแปลกประหลาดอย่างยิ่ง

“…เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

เมื่อนัมกุงบีอาเดินเข้าใกล้ เสียงฝีเท้าทำให้นัมกุงจินหันมาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาเช่นเคย

“มีธุระอะไรหรือ”

“ข้า… อยากถามอะไรบางอย่างเจ้าค่ะ”

“เจ้าจะถามข้างั้นรึ?”

นัมกุงจินแสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยกับคำตอบของบุตรสาว ก็ไม่น่าแปลกใจนัก เพราะแทบไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่นัมกุงบีอาจะเอ่ยปากพูดกับเขาก่อน

“หากเจ้าจะถามเกี่ยวกับแผนการในวันข้างหน้า ก็จัดการตามใจเจ้าเถอะ…”

“ท่านพ่อ… เคยรักท่านแม่หรือไม่เจ้าคะ”

คำถามที่นัมกุงบีอาเอ่ยขึ้นอย่างตรงไปตรงมา ทำให้คำพูดของนัมกุงจินหยุดชะงักลงในทันที ดวงตาของเขาขยายเล็กน้อย ขณะจ้องมองลูกสาวของตน

“…จู่ๆ มาถามเรื่องไร้สาระอะไรเช่นนี้กัน”

“หมายความว่า… ท่านไม่เคยรักนางเลยใช่หรือไม่เจ้าคะ”

นัมกุงจินไม่อาจเข้าใจเจตนาของบุตรสาวได้เลย คำถามที่นางเอ่ยออกมานั้น ทำให้ภาพของหญิงสาวผู้หนึ่งฉายชัดในห้วงสำนึกของเขา

หญิงสาวผู้นั้นมีใบหน้าคล้ายกับนัมกุงบีอาราวกับเป็นเงาสะท้อน นางเป็นธิดาคนรองของหอการค้าใหญ่ที่สุดในมณฑลอันฮุย และสำหรับลูกสาวของพ่อค้าแล้ว นางช่างอ่อนโยนเหลือเกิน

นางงดงามและอ่อนหวานอย่างที่หญิงใดก็ยากจะเปรียบ

แต่ถึงอย่างนั้น… นางก็ไม่อาจเติมเต็มช่องว่างใดในหัวใจของเขาได้เลย

ด้วยเหตุนี้… เมื่อได้ยินคำถามจากบุตรสาวอีกครั้งในรอบกว่าสิบปี นัมกุงจินจึงไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้เลย เพราะความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนางหาใช่สายใยอันลึกซึ้ง

แม้ในฐานะสามี เขาก็ไม่เคยแสดงความอบอุ่นหรืออ่อนโยนใดๆให้เลย ในวันเวลานั้น นัมกุงจินเอาแต่เร่งรุดเสริมสร้างอำนาจของตนในฐานะหัวหน้าตระกูล

สิ่งที่เขารู้สึกได้ยามนึกถึงนาง… มีเพียงความรู้สึกผิดเล็กๆเท่านั้น

นัมกุงจินไม่ได้มีอนุภรรยาหรือภรรยาอื่นเพิ่มเติมไม่ใช่เพราะความรู้สึกผิดต่อผู้ล่วงลับ แต่เพราะ… ไม่มีความจำเป็น

ไม่เคยมีเหตุให้ต้องทำเช่นนั้น และยังไม่พบสถานการณ์ที่มีประโยชน์พอจะทำให้จำต้องมีใครเพิ่มขึ้นมา

เพียงเท่านี้เท่านั้น

เท่านี้คือทุกสิ่งที่เหลืออยู่ในหัวใจของนัมกุงจิน

“…”

ในบางสถานการณ์ ความเงียบก็คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด และในตอนนี้สำหรับนัมกุงบีอา… ความเงียบนั้นชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดทั้งหมด

“…ข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ…”

แม้จะไม่ได้รับคำตอบใด แต่นัมกุงบีอาก็ยังทำความเคารพบิดาตามมารยาท แล้วจึงหันหลังกลับไป

จากสีหน้า จังหวะลมหายใจ และสายตาที่ทอดมองตน นางก็เข้าใจคำตอบทั้งหมดแล้วโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดเพิ่มเติม

หลายปีแล้วกระมังที่ความรู้สึกเหมือนจะร้องไห้เช่นนี้แล่นวูบขึ้นมา แล้วทำไมนางถึงเลือกที่จะเอ่ยคำถามนั้นในตอนนี้? ทั้งที่เคยกลัวคำตอบมากจนไม่กล้าเอ่ยถาม

คำตอบนั้นก็ชัดอยู่แล้ว…

เพราะความหวังอันเลื่อนลอยได้กลับมาเกาะกุมหัวใจของตนน่ะสิ ทั้งที่เคยคิดว่าตัดใจได้แล้วแท้ๆ แต่สุดท้ายนางกลับเผลอเก็บมันกลับเข้ามาในอกอีกครั้ง

“…เหนื่อยเหลือเกิน…”

แม้จะไม่รู้ตัวชัดเจน แต่นางก็สัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าที่ค่อยๆกัดกร่อนหัวใจตน ทั้งที่นางเกลียดความรู้สึกเช่นนี้มาตลอดแท้ๆ

นางก้าวเดินออกไปอย่างไร้จุดหมาย โดยลืมเลือนไปเสียแล้วว่าเดิมทีตนตั้งใจจะมาฝึกกระบี่

กลิ่นเหม็นแห่งโลกนี้ยังคงไม่เปลี่ยน แม้ดอกไม้จะบานสะพรั่งก็ยังดูน่าเกลียด

แม้นกจะขับขานอย่างไพเราะ… ก็ยังฟังไม่ต่างจากเสียงกรีดร้อง

สำหรับนัมกุงบีอาแล้วชีวิตในยามนี้ไม่ต่างอะไรจากขุมนรก และชีวิตของนาง… ก็เป็นเช่นนั้นเสมอมา

ยิ่งเดิน… กลิ่นเหม็นก็ค่อยๆจางลง

เสียงสะอื้นที่เคยจุกอยู่ถึงลำคอก็ถูกกลืนกลับลงไปโดยอัตโนมัติ

นัมกุงบีอารู้ดีว่านางกำลังมุ่งหน้าไปที่ใด จึงพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่แสดงสีหน้าใดออกมา เพราะนางไม่ต้องการให้เขาเห็นใบหน้าที่เปื้อนอารมณ์เช่นนี้

นางก้าวเดินไปอย่างช้าๆ และเป็นไปตามคาด ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่กระจายออกมา คงเพราะอากาศหนาวในยามนี้… ความอบอุ่นนั้นจึงยิ่งชัดเจน

เขาอาจจะครอบครองเปลวเพลิง แต่สำหรับนัมกุงบีอาแล้ว… สิ่งนั้นคือความอบอุ่นอย่างแท้จริง

เมื่อเข้าใกล้ที่พักของเขา ก็มีใครบางคนเดินเข้ามาหานางด้วยความเร่งรีบ

“สวัสดีเจ้าค่ะ คุณหนู!”

นัมกุงบีอาเผลอคิดว่าอาจเป็นวีซอลอา แต่พอมองดีๆ ก็พบว่าแม้จะใส่ชุดสาวใช้แบบเดียวกัน แต่หญิงผู้นี้เป็นคนละคน

ใครกัน?

“ขอบพระคุณสำหรับคราวก่อนด้วยนะเจ้าคะ…!”

“อ่า…”

พอได้ยินแบบนั้น นางก็เพิ่งนึกออก

นี่คือสาวใช้ที่เคยทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ในตอนที่นัมกุงบีอา แอบหยิบเครื่องนอนของอีกฝ่ายไปใช้นั่นเอง

หลังจากนั้นไม่นานนัมกุงบีอา ก็ได้จ่ายเงินชดเชยเป็นจำนวนสองเท่าของค่าของใช้ให้กับนาง

ทั้งที่ไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา แต่สาวใช้คนนั้นกลับก้มศีรษะให้อย่างนอบน้อม พูดว่าจะเก็บเงียบเรื่องนี้ไว้เองโดยไม่ให้ใครรู้ จนนัมกุงบีอาเองถึงกับรู้สึกประหลาดใจในท่าทีของอีกฝ่าย

“…สวัสดีเจ้าค่ะ”

นางตอบกลับพร้อมพยักหน้าน้อยๆให้ ถือเป็นคำทักทายแบบของนาง

ทว่าครั้งนี้… ฝ่ายสาวใช้กลับเป็นฝ่ายตกใจเสียเอง

แค่คนจากตระกูลนัมกุงเอ่ยทักกลับมาเท่านั้น… ถึงกับต้องตกใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

แต่ความคิดไร้สาระเช่นนั้น นัมกุงบีอาก็ลบทิ้งจากหัวไปตั้งแต่แรกแล้ว

“คุณหนูมาหานายน้อยหรือเจ้าคะ?”

นัมกุงบีอา พยักหน้าช้าๆ

“อ้อ นายน้อยกำลังฝึกกระบี่อยู่น่ะเจ้าค่ะ ช่วงนี้ฝึกตรงเวลาทุกวันเลยค่ะ”

สาวใช้เอ่ยพร้อมรอยยิ้มสดใสขณะบอกตำแหน่งให้ แต่นัมกุงบีอารู้ดีอยู่แล้วว่าเขาอยู่ที่ใด

หลังจากร่ำลาและแยกกับสาวใช้ นางก็เริ่มก้าวเดินช้าๆไปตามเส้นทางนั้น

หนึ่งก้าว… สองก้าว…

และพอก้าวที่สาม กลิ่นเหม็นที่เคยบีบคั้นจากทุกทิศทางพลันหายวับไปในพริบตา

‘…กว้างขึ้นกว่าแต่ก่อนมากเลย’

เมื่อตอนพบกันครั้งแรก เพียงแค่ห่างกันเพียงเล็กน้อยกลิ่นอันน่าสะอิดสะเอียนก็ยังตามมาไม่ห่าง แต่ตอนนี้ถึงแม้จะมีระยะห่างพอสมควรก็ยังไม่รู้สึกถึงกลิ่นนั้นอีก

อะไรที่เปลี่ยนไป?

หรือเป็นเพราะเขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ?

หากเป็นเช่นนั้นมันย่อมเป็นความหวัง เพราะหากระดับพลังของตนสูงขึ้นบ้าง… กลิ่นนั้นก็อาจจะเลือนหายไปในสักวันหนึ่ง

สูดดมกลิ่นหอมที่เพิ่งได้กลับคืนมา นัมกุงบีอาเดินตรงไปยังที่ที่เขาอยู่

ยิ่งเข้าใกล้ ความร้อนที่แผ่ออกมาก็ยิ่งทวีขึ้น เขากำลังแผ่พลังออกมามากกว่าครั้งก่อนหรือ?

ทว่าทันใดนั้น… ฝีเท้านางก็หยุดลง เพราะเปลวความร้อนที่พวยพุ่งมาจากลานฝึกพลันจางหายไปในฉับพลัน จากนั้นประตูก็ถูกเปิดออก และกู่หยางชอนในสภาพเหงื่อชุ่มร่างก็ก้าวออกมาทันที

เขาไม่ได้แสดงท่าทีตกใจแม้แต่น้อย ราวกับรู้มาก่อนแล้วว่านัมกุงบีอากำลังรออยู่นอกประตู

“อะไรน่ะ มาทำไมแต่เช้า… แล้วทำไมหน้าตาเจ้าดูเป็นแบบนั้นล่ะ?”

กู่หยางชอนถามด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย

เขาเป็นเช่นนี้เสมอ ต่อให้คนอื่นมองไม่เห็น เขาก็ยังสังเกตเห็นแม้แต่การเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยบนสีหน้าของนางได้อย่างแม่นยำ และความใส่ใจนั้นสำหรับนัมกุงบีอาแล้วมันช่าง… แตกต่างจากใครอื่นทั้งหมด

“เมื่อคืนเจ้านอนไม่พอหรือ?”

เมื่อได้ยินคำถามของเขา นัมกุงบีอาก็พยักหน้าเบาๆ

เด็กหนุ่มผู้เคยใช้คำพูดกระด้าง ผลักไสนางออกไปด้วยวาจาหยาบคายและเย็นชา ตอนนี้กลับไม่แสดงท่าทีเหล่านั้นออกมาอีกแล้ว

“งั้นก็น่าจะกลับไปนอนต่อสิ… แล้วมาหาข้าแต่เช้าแบบนี้ทำไมกัน?”

แม้ถ้อยคำยังแฝงความห้วนในน้ำเสียงอยู่บ้าง แต่นางกลับไม่รู้สึกเคืองแม้แต่น้อย

…ไม่เลย

นัมกุงบีอาแค่คิดถึงสายตาที่บิดาเคยมอบให้มารดาของตนเท่านั้นเอง

แต่สายตาที่เขามอบให้ข้ามันไม่เหมือนกับที่ใครเคยมอบให้เลย เพราะรู้ถึงสิ่งนั้นอย่างแจ่มชัด นัมกุงบีอาจึงเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

“…ก็แค่อยากเห็นหน้าเจ้า”

“หืม…?”

“…แค่นั้นแหละ ข้าแค่อยากเห็นหน้าเจ้า…”

คำพูดที่ไม่เจือปนสิ่งใด ถ่ายทอดออกมาจากใจจริง

ไม่มีเหตุผลอื่นใด

แค่อยากเห็นหน้าเขา… ก็เท่านั้น

“…”

กู่หยางชอน ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับถูกตรึงไว้ด้วยเวทมนตร์ แม้ความเงียบนั้นจะชวนให้นึกถึงบิดาของนางที่นิ่งงันอยู่ก่อนหน้า แต่นัมกุงบีอากลับรู้สึกได้อย่างแน่ชัดว่า… ความเงียบนี้หาใช่จุดจบของทุกสิ่งไม่ และไม่นานหลังจากนั้นกู่หยางชอนก็เอ่ยปากพูดขึ้น

“…ข้าว”

“อะไรนะ…?”

“…เจ้ากินข้าวรึยัง?”

“ยัง”

“งั้นไปกินกันเถอะ”

กล่าวจบเขาก็เดินผ่านหน้านางไป นัมกุงบีอาเผลอหลุดหัวเราะเบาๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ขำอะไรนักหนา?”

กู่หยางชอนหันมาถามด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์นัก แต่นางก็ไม่ได้ตอบอะไร… เพียงยิ้มรับอยู่อย่างนั้น

“…บ้าชะมัด”

เขาบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ

แต่แม้นางจะไม่ได้ยินคำตอบที่ชัดเจนใดจากเขา ทว่านางกลับรู้สึกเหมือนได้ยินสิ่งที่ต้องการแล้ว เพราะแม้ใบหน้าของเขาจะไม่แสดงอาการใด… แต่หูของเขากลับแดงซ่านจนเห็นได้ชัด

ไม่เพียงเท่านั้น แม้จะเดินนำไปก่อน แต่เขาก็แอบผ่อนฝีเท้าให้ช้าลงราวกับกำลังรอคอยนางอยู่

แค่นั้น… ก็เพียงพอแล้ว

เพียงเท่านี้… ก็พอสำหรับตอนนี้

รู้สึกได้เลยว่าความอึดอัดภายในใจเมื่อครู่ได้คลายหายไปในพริบตา

พร้อมรอยยิ้มจางๆบนใบหน้า นัมกุงบีอาก้าวเท้าตามหลังเขาไปอย่างเงียบงัน