สู่ชีวิตนิรันดร์ - บทที่ 350 สถานที่อันตราย

บทที่ 350 สถานที่อันตราย

นายพลคนอื่น ๆ เมื่อได้ยินฮูหยินเย่พูดถึงโศกนาฏกรรมการล้างเผ่าพันธุ์ที่เฟิ่งหมิงซานจวง สีหน้าก็ปรากฏความตกใจและหวาดกลัว ไม่คิดเลยว่าคนที่ก่อเหตุคือหลี่เสี่ยวเป่าแห่งค่ายใต้หล้า!

เหลียงเฟยตอนอยู่ที่เกาะหมื่นอสูรเคยอ่านบันทึกเรื่องนี้ในหนังสือเล่มหนึ่ง จึงรู้เรื่องการล้างเผ่าพันธุ์ที่เฟิ่งหมิงซานจวงอยู่บ้าง

ด้วยเหตุนี้ สีหน้าของเขาจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เพราะตามที่เขารู้ เฟิ่งหมิงซานจวงที่เคยรุ่งเรืองนั้น ไม่ได้มีแค่เจ้าสำนักตู้กูเอ่าเพียงคนเดียวที่เป็นเซียนยุทธ์นอกจากนี้ยังมียอดฝีมือระดับเซียนยุทธ์อีกสามคน

ช่างไม่กล้าจินตนาการว่าหลี่เสี่ยวเป่าเป็นคนที่น่ากลัวขนาดไหน คนเดียวไม่เพียงแต่ฆ่าเซียนยุทธ์สี่คน แต่ยังฆ่ายอดฝีมือมากมายในสำนัก

ฮูหยินเย่เห็นเหลียงเฟยเปลี่ยนสีหน้า ก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ แล้วพูดต่อว่า

“ถ้าข้าเดาไม่ผิด หลี่เสี่ยวเป่าคนนี้แต่เดิมไม่ได้แซ่หลี่ แต่แซ่ตู้กู เขาคือตู้กูรู่อี้ บุตรนอกสมรสของตู้กูเอ่าและเหยาหรัวอี!”

ทุกคนได้ยินคำพูดนี้ก็ตกตะลึง รู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างเหลือเชื่อ!

คราวนี้ไม่ใช่เหลียงเฟยแต่เป็นคนอื่นที่ไม่เชื่อ และถามอย่างตรงไปตรงมาว่า

“ข้าคิดว่าความเป็นไปได้นี้น้อยมาก ถ้าหลี่เสี่ยวเป่าเป็นลูกนอกสมรสของตู้กูเอ่า ไม่มีเหตุผลที่จะตั้งชื่อแบบนี้ ไม่ใช้แซ่พ่อ และก็ไม่ใช้แซ่แม่!”

อย่างไรก็ตาม ฮูหยินเย่กลับโต้แย้งว่า

“แรกเริ่มข้าก็ไม่เชื่อการคาดเดานี้ แต่เมื่อข้าสืบพบว่าลูกนอกสมรสของตู้กูเอ่าไม่ได้ถูกภรรยาของเขา ซุนเสี่ยวเซียน ผลักลงหน้าผา แต่ไม่มีใครพบศพของเขา

และจากวิธีการตายของทุกคนในเฟิ่งหมิงซานจวง ล้วนเป็นฝีมือของตู้กูเทียนเจี้ยน ดาบสวรรค์ที่ตระกูลตู้กูคิดค้นขึ้นเอง จึงไม่มีทางสืบหาตัวคนร้าย ข้าจึงเชื่อ

ส่วนเหตุที่ตู้กูรู่อี้ใช้ชื่อหลี่เสี่ยวเป่า บางทีคนที่ช่วยเขาอาจแซ่หลี่ หรืออาจเพราะเขาผิดหวังกับพ่อที่ไม่รับผิดชอบ ขณะเดียวกันก็ผิดหวังกับแม่ที่ไปรักคนที่ไม่ควรรัก ไปเป็นเมียน้อยของคนมีเมียแล้ว แต่ยังคลอดเขาออกมาให้ทุกข์ทรมาน”

เหลียงเฟยฟังฮูหยินเย่พูดถึงตรงนี้ ก็หัวเราะออกมา

“ถ้าฮูหยินเย่เดาไม่ผิด เราจะกังวลอะไรกับหลี่เสี่ยวเป่าคนนี้? ข้าคิดว่าเหตุที่ไอ้หนูคนนี้สามารถฆ่ายอดฝีมือมากมายที่เฟิ่งหมิงซานจวงได้ในคืนเดียว คงเป็นเพราะสถานะลูกนอกสมรสของตู้กูเอ่าใช่ไหม?”

ทุกคนได้ยินคำพูดนี้ แม้จะรู้ดีว่าตัวหลี่เสี่ยวเป่าเองคงไม่ง่ายอย่างที่คิด แต่ก็หัวเราะออกมา

ฮูหยินเย่มองไปที่เหลียงเฟยอย่างโกรธ ๆ กำลังจะพูด

ทว่าเหลียงเฟยกลับพูดก่อนว่า

“ฮูหยินเย่ ข้าว่าท่านไม่ต้องไปเพิ่มความมั่นใจให้คนอื่น แล้วลดกำลังใจตัวเองหรอก เหมือนลูกม้าข้ามแม่น้ำ พวกเราต้องเข้าสู่การต่อสู้ถึงจะรู้ความลึกตื้น ต้องสู้ถึงจะเข้าใจค่ายใต้หล้ามากขึ้น แม้แต่พ่ายแพ้ก็จะเก็บประสบการณ์ไว้ใช้ครั้งต่อไป!”

ฮูหยินเย่รู้สึกสะอื้น!

เหลียงเฟยกลับยิ่งพูดยิ่งมีแรง ตะโกนต่อไปว่า

“ทุกคนลองคิดถึงความอัดอั้นที่ผ่านมา บัดนี้พวกเราได้จานเจ็ดดาวมาแล้ว ได้ครอบครองพลังอันยิ่งใหญ่ ปลาเค็มพลิกตัว แต่กลับไม่ระบายความแค้น พวกเจ้ายังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือไม่?”

ทุกคนได้ยินคำพูดนี้แล้ว นึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาที่ถูกแผนร้ายของตระกูลหลู่ทำให้พวกเขาต้องอับอายขายหน้า จึงไม่ลังเลมากนักก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้ม ตะโกนว่าจะไปทำลายค่ายเทียนเซี่ย

นายพลเย่ผู้เงียบขรึมตลอดมาก็เอ่ยปากขึ้น

“ข้าเห็นด้วยกับวิธีการของเหลียงเฟยที่จะส่งกำลังทหารไปจัดการค่ายเทียนเซี่ยทันที! ตอนนี้หากพวกเราโจมตีค่ายเทียนเซี่ยโดยเร็ว ก็จะหลีกเลี่ยงการให้พวกโจรได้สร้างการป้องกันที่แข็งแกร่งขึ้น ด้วยวิธีนี้โอกาสชนะก็จะมากขึ้น”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนก็ตะโกนด้วยความกระตือรือร้นมากขึ้น

ภรรยาของนายพลเย่ดูเหมือนจะไม่พอใจที่แพ้ให้เหลียงเฟยในที่สุด นางหันหน้าไปและเตือนว่า

“เทียนซง เหตุใดท่านถึงทำเรื่องบุ่มบ่ามเช่นนี้? ค่ายเทียนเซี่ยอันตรายนัก หากพี่น้องกองทัพตระกูลเย่ไปแล้ว…”

ไม่คาดคิดว่าเหลียงเฟยกลับพูดว่า

“ใครบอกว่าจะพากองทัพไป!”

ทุกคนชะงัก ไม่เข้าใจว่าเหลียงเฟยคิดอะไรอยู่

เหลียงเฟยยังคงยิ้มอย่างมั่นใจ ยืดอกขึ้น แล้วพูดต่อว่า

“ด้วยจานดาวเหนือเจ็ดดวง ยิ่งพวกเราไปมาก ก็ยิ่งไม่ดี อืม สิบสองคนเหมือนเมื่อคืนก็พอแล้ว!”

สิบสองคน?

แค่สิบสองคนจะไปเผชิญหน้ากับค่ายเทียนเซี่ยที่มีโจรนับหมื่น?

แม่ทัพหลายคนได้ยินแล้ว ถึงจะรู้สึกว่าเหลือเชื่อ แต่เมื่อนึกถึงการโจมตีอันทรงพลังที่เหลียงเฟยใช้กับกลยุทธ์ดาวเจ็ดดวงเปลี่ยนป่าเมื่อคืน พวกเขาไม่เพียงไม่คัดค้าน แต่ยังเห็นด้วยอย่างเต็มที่

ภรรยาของนายพลเย่เห็นทุกคนมีกำลังใจสูง ก็ไม่ได้ทัดทานอีก เพียงแต่บอกให้ทุกคนระมัดระวังให้มาก ชีวิตสำคัญที่สุด

สุดท้ายนางยังเดินไปกอดนายพลเย่ พร้อมจูบร้อนแรง บอกให้เขากลับมาอย่างปลอดภัยไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น และให้ปกป้องลูกสาวของพวกเขาเย่หลิวซูด้วย

เซียวหนิงเสวี่ยเห็นเหลียงเฟยมีอิทธิพลมากเช่นนี้ ก็รู้สึกภาคภูมิใจ แต่ชั่วขณะนั้นนางลืมที่จะพูดถึงเรื่องการแต่งงานของนางกับเหลียงเฟย

ส่วนเสี่ยซือ นอกจากจะมีความรู้สึกเหมือนเซียวหนิงเสวี่ยแล้ว ก็ยังแอบดีใจอยู่ในใจ

มุมปากของเย่หลิวซูก็มีรอยยิ้มบาง ๆ แต่นางกลับพบว่าตอนนี้นางไม่กล้ามองเหลียงเฟยแล้ว สาเหตุที่แท้จริง นางก็ไม่รู้ แต่หลังจากนั้นนางก็ตามทุกคนไปในการเดินทางเพื่อจัดการกับค่ายเทียนเซี่ย

ดังนั้น ทุกคนจึงตามเหลียงเฟยออกจากจวนตระกูลเย่ มุ่งหน้าไปยังค่ายเทียนเซี่ย!

เหมือนกับเมื่อคืน ยังคงเป็นแม่ทัพหลายคนและเหลียงเฟยกับพวกเขา

รวมทั้งหมดสิบสองคน!

ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพราะอะไร!

เพียงเพราะเหลียงเฟยผู้ครอบครองจานดาวเหนือเจ็ดดวงและเข้าใจความลับแห่งพลังของมัน เพียงคนเดียวก็สามารถต้านทานกองทัพนับพันนับหมื่นได้!

สิบสองคนกลายเป็นสิบสองสายแสง หลังจากออกจากคฤหาสน์ตระกูลเย่แล้ว พวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังค่ายใต้หล้าอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วยามกว่า ๆ ก็เดินทางข้ามระยะทางพันลี้มาถึงค่ายใต้หล้าแล้ว

เมื่อมาถึงที่นั่นและมองดู พวกเขาก็เห็นว่าที่นั่นเป็นสถานที่อันตรายจริง ๆ !