สู่ชีวิตนิรันดร์ - บทที่ 351 พุ่งไปยังด้านหลังของภูเขา

บทที่ 351 พุ่งไปยังด้านหลังของภูเขา

ค่ายใต้หล้าทั้งหมดมีเส้นรอบวงหลายร้อยลี้ ทั้งหมดเป็นเนินเขาหินปูนแปลกประหลาด บนภูเขาโล่งเตียน แทบจะไม่มีหญ้าขึ้นเลยสักต้น ภูเขาแต่ละลูกดูเหมือนสัตว์ประหลาด มีความน่ากลัวแฝงอยู่

ภูเขาเหล่านี้ไม่ได้ใหญ่มาก ภูเขาที่ใหญ่ที่สุดก็มีขนาดที่คนสามร้อยคนสามารถล้อมได้ แต่มันสูงเสียดฟ้า ทะลุเก้าชั้นฟ้า

ยอดเขาที่อยู่ลึกในเมฆ มียอดซ้อนทับกัน หินระเกะระกะ ปลายหินคมมาก…

ระหว่างภูเขาแต่ละลูกเชื่อมต่อกันด้วยโซ่เหล็กสองเส้น โจรในค่ายใต้หล้าเหล่านั้นมีวิชาไม่ธรรมดาจริง ๆ พวกเขาเคลื่อนไหวไปมาบนโซ่เหล็กในหมู่เมฆอย่างคล่องแคล่ว ราวกับภูตผี

ใช้ภูเขาเป็นบ้าน ใช้โซ่เป็นถนน!

ผู้คนในค่ายใต้หล้าดูเหมือนจะน่าทึ่ง แต่ความจริงแล้วก็น่าสงสาร นับตั้งแต่พวกเขาเริ่มเป็นโจร พวกเขาก็ถูกขังอยู่ในคุก และพวกเขายังต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องคุกนี้ เพียงแต่คุกนี้มองไม่เห็น มีเพียงคนภายนอกเท่านั้นที่มองเห็นได้

เย่เทียนฉงอยู่ในอากาศว่างเปล่า มองดูค่ายใต้หล้าที่เต็มไปด้วยอันตราย อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจและกล่าวว่า

“ค่ายใต้หล้านี้ สมกับเป็นสถานที่อันตรายอันดับหนึ่งของประเทศจีนจริง ๆ !”

เหลียงเฟยและสาวสามคนเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ เพราะเมื่อเทียบกับความอันตรายของเขาแดงในประตูหมอเทวดาแล้ว ค่ายใต้หล้านี้ก็เหมือนเด็กเล่นของเล่นผู้ใหญ่เท่านั้น

ครู่ต่อมา เย่หลิวซูมองดูพื้นดินและกล่าวว่า

“อืม เป็นสถานที่อันตรายจริง ๆ ! โชคดีที่มีเหลียงเฟยช่วย ถ้ากองทัพตระกูลเย่ของพวกเราบุกเข้ามา เจอกับสถานที่อันตรายที่คนเดียวสามารถป้องกันได้ หมื่นคนก็ไม่สามารถผ่านเข้ามาได้ ข้ากลัวว่าสุดท้ายกองทัพทั้งหมดจะพ่ายแพ้!”

คำพูดนี้อาจจะเกินจริงไปหน่อย แต่บิดาของนาง แม่ทัพเย่ มองดูพื้นดินและพยักหน้าเห็นด้วยทันที

จากนั้น เขาก็หันไปมองเหลียงเฟยและถามว่า

“หลานชาย เจ้าวางแผนจะทำอย่างไร?”

แม้ว่าเขาจะเป็นแม่ทัพใหญ่ เป็นแม่ทัพผู้บัญชาการกองทัพอย่างแท้จริง แต่ในตอนนี้ บารมีของเขาก็ไม่เท่าเหลียงเฟยอย่างเห็นได้ชัด

แต่เหลียงเฟยเนื่องจากอยู่ที่เกาะหมื่นอสูรมาสิบกว่าปี ไม่ค่อยเข้าใจมารยาทสังคม จึงไม่สนใจว่าตนเองได้แย่งความโดดเด่นของแม่ทัพเย่เทียนฉงหรือไม่

เห็นเขามองไปที่ภูเขาเล็ก ๆ ไม่กี่ลูกข้างหน้า และชี้ไปที่พวกมันอย่างตรงไปตรงมา ยิ้มอย่างมั่นใจและกล่าวว่า

“ฟ้าย่อมยุติธรรมเสมอ แม้ว่าค่ายใต้หล้าจะอันตราย แต่ก็ให้ความช่วยเหลือมหาศาลแก่พวกเรา ภูเขาไม่กี่ลูกนี้สามารถใช้ประโยชน์ได้ดี!”

เย่เทียนฉงมีลักษณะของแม่ทัพใหญ่ ไม่ได้รู้สึกไม่พอใจ เพียงแค่มองไปตามทิศทางที่เหลียงเฟยชี้

เห็นว่าข้างหน้ามีภูเขาเล็กหกลูก สี่ลูกอยู่ด้านหน้า สองลูกอยู่ด้านหลัง

สี่ลูกที่อยู่ด้านหน้าสร้างการล้อมรอบ ล้อมเป็นวงกลม ส่วนสองลูกที่อยู่ด้านหลังพอดีสร้างเป็นป้อมปราการ คนเดียวสามารถป้องกันได้ หมื่นคนก็ไม่สามารถผ่านเข้ามาได้

เป็นสถานที่ที่ทหารต้องแย่งชิงจริง ๆ !

แม่ทัพเย่มองดูภูมิประเทศข้างหน้าเสร็จแล้ว อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเหลียงเฟยแวบหนึ่ง รู้สึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้น่าเชื่อถือจริง ๆ

แต่เขาก็ยังถามว่า

“เหลียงเฟยวางแผนจะทำอย่างไร?”

เหลียงเฟยยิ้มอย่างสงบและมั่นใจ กล่าวว่า

“พวกเราสิบสองคน แบ่งเป็นสี่กลุ่ม ลุงเย่นำคนที่มีวิชาสูงสุดสามคนบุกเข้าไปในป้อมปราการ จะต้องดึงดูดให้โจรมาล้อมที่นอกภูเขา”

ทุกคนที่ได้ยินถึงตรงนี้ อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงเล็กน้อย

แม่ทัพเย่ชรามองดูสถานที่ที่ถูกล้อมรอบด้วยภูเขาสี่ลูกนั้น เขาก็อดที่จะเหงื่อเย็นซิบ ๆ ไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เงียบและฟังต่อไป ดูว่าเหลียงเฟยจะพูดอะไรต่อไป

เหลียงเฟยไม่ได้สนใจสีหน้าของใครเลย เขาพูดต่อไปว่า

“อืม คนที่เหลือ ยกเว้นข้ากับเสวี่ย แบ่งกำลังเป็นสองสาย แยกกันไปกวาดล้างโจรเถื่อนของค่ายเทียนเซี่ยที่ตั้งป้องกันอยู่หลังภูเขาทั้งสี่ลูก เพื่อป้องกันไม่ให้ลุงเย่และคนอื่น ๆ ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก

ส่วนข้ากับเสวี่ย จะโจมตีหลักที่ภูเขาสองลูกด้านหน้า เมื่อโจรเถื่อนรวมตัวกันมากพอแล้ว ค่อยใช้จานเจ็ดดาว ฆ่าพวกมันให้ราบเป็นหน้ากลอง!”

เย่เทียนฉงฟังคำพูดเหล่านี้แล้ว อดที่จะยิ้มบาง ๆ พลางส่ายหน้าไม่ได้ คิดในใจว่าทำไมตนเองถึงได้ลืมเรื่องนี้ไปเสียได้!

ดังนั้น

แม่ทัพชรารับคำว่า

“แม่ทัพหลัว แม่ทัพเฉิน และหลิวซู พวกท่านทั้งสามตามข้าไปเถอะ!”

แม่ทัพทั้งสองและเย่หลิวซูได้ยินดังนั้น ก็หันมามองเขา พยักหน้าอย่างจริงจัง แสดงว่าพวกเขายินดีที่จะไปเสี่ยงอันตรายด้วยกัน

ส่วนคนอื่น ๆ ยกเว้นเหลียงเฟยและเซียวหนิงเสวี่ยก็แบ่งออกเป็นสองกลุ่มอย่างรวดเร็ว

ลุงหัวกับแม่ทัพอีกสองคนที่มักจะร่วมมือกับเขาเป็นกลุ่มหนึ่ง

อีกกลุ่มหนึ่ง…

มีเพียงสองคน

ส่วนใหญ่เป็นเพราะเซี่ยซื่อลอยอยู่ในอากาศระหว่างกลุ่มคนหลายกลุ่ม เธอจ้องมองเหลียงเฟยอย่างเหม่อลอย จากสายตาของเธอเห็นได้ชัดว่า เธอไม่อยากอยู่กับใคร เธอแค่อยากอยู่กับเหลียงเฟย

ทุกคนเห็นสถานการณ์แล้ว ไม่ได้พูดอะไร แต่หันไปมองที่เหลียงเฟย

เหลียงเฟยถอนหายใจ เดินไปตบไหล่เซี่ยซื่อ

แต่เขายังไม่ทันได้พูดอะไร เซี่ยซื่อก็พูดก่อนว่า

“เหลียงเฟยข้าไม่สน ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ต้องอยู่กับเจ้า!”

เหลียงเฟยยิ้มบาง ๆ กอดเธอแล้วพูดว่า

“เซี่ยซื่อ อย่าดื้อเลย! นี่คือการทำสงคราม พวกเรามีคนน้อยมาก ต้องเลือกแผนที่ดีที่สุด!”

เซี่ยซื่อชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็เห็นด้วย เธอบินไปหาแม่ทัพสองคนนั้น แต่ก่อนออกเดินทาง เธอหันมามองเหลียงเฟยแล้วพูดว่า “สัญญากับข้า ว่าเจ้าจะไม่ตาย!”

เหลียงเฟยพยักหน้าอย่างจริงจัง แต่ก็กวาดตามองทุกคนพร้อมกันแล้วพูดว่า “พวกเราทุกคนสัญญาต่อกันและกัน ไม่ว่าอย่างไรก็อย่าหมกมุ่นกับการต่อสู้ ทุกอย่างเอาชีวิตเป็นสำคัญ ไม่ว่าจะเจอสถานการณ์อะไร ก็อย่าให้ตัวเองตาย!”

ทุกคนรับคำทันที จากนั้นก็ยื่นมือออกมา ตบมือกันพร้อมกัน แล้วพุ่งเข้าไปยังป้อมค่ายเทียนเซี่ยที่ประกอบด้วยภูเขาหกลูก

ลุงหัวและเซี่ยซื่อทั้งสองกลุ่มออกเดินทางก่อน พุ่งไปยังด้านหลังของภูเขาสี่ลูก!