สู่วิถีอมตะ - บทที่ 430 คิดบัญชี

เส้นผมสีด ำของเจียงผิงอันร่ำยระบ ำ ปรำณอันชวนสะพรึงจำก
ร่ำงเขำเปรียบเช่นกระบี่ไร้เทียมทำน ท ำให้ปวงชนรอบข้ำงยำก
หำยใจ

คนจำกจวนเจ้ำเมืองทั้งหลำยนิ่งค้ำง

คนผู้นี้เป็นใครกัน?

ปรำณของเขำอยู่เพียงขั้นต้นขอบเขตหลอมสุญตำแท้ ๆ แต่
ท ำไมจึงแข็งแกร่งนัก?

ควำมแข็งแกร่งเช่นนี้เกินควำมรู้ควำมเข้ำใจของพวกเขำอย่ำง
สิ้นเชิง

หลีหม่ำน ผู้ดูแลหอวำณิชมั่งคั่งกว้ำงไกลพลันคืนสติ เขำคือ
เจียงผิงอัน อัจฉริยะไร้เทียมทำนผู้เคยประมือร่ำงโกลำหล ดวลเสมอ
บรรพชนจระเข้

ขอเพียงโจรจำกสมำพันธ์พยัคฆ์ด ำผู้นี้มิได้บรรลุวิชำลับขั้นสูง
หรือมีอำวุธวิเศษระดับสูง ก็ยำกจะฆ่ำเจียงผิงอันได้

แต่ก็ยังเป็นกำรยำกส ำหรับเจียงผิงอันในกำรฆ่ำอีกฝ่ำยอยู่ดี

เว้นแต่เจียงผิงอันจะใช้ยอดสมบัติที่เขำมี

เจียงผิงอันคว้ำธงวิญญำณร้ำยกับชุดคลุมสีด ำไว้ได้ มองไปที่
เซี่ยงเสีย

ว่ำแล้วเชียว เขำมิได้ตำย แค่บำดเจ็บเท่ำนั้น

ควำมแข็งแกร่งของร่ำงต้นนี้ไม่ได้แข็งแกร่งเท่ำอวตำรร่ำงมำร
ศักดิ์สิทธิ์ หำกเป็นร่ำงหลัง แม้อีกฝ่ำยจะไม่ตำย ก็ต้องระเบิดไปครึ่ง
ร่ำงแล้วแน่ ๆ

“แค่ก ๆ”

เซี่ยงเสียกระอักเลือด กระดูกในตัวหักป่น อวัยวะภำยในแตก
ระเบิด สำยตำเคืองแค้นของเขำจ้องมองเจียงผิงอันอย่ำงไม่อยำกเชื่อ

ปรำกฏว่ำผู้ฝึกตนระดับต ่ำผู้หนึ่งท ำให้เขำบำดเจ็บได้!

ต่ำงกันหนึ่งขอบเขตย่อยเชียวนะ!

เมื่อเห็นอัสนีหยินบนร่ำงเจียงผิงอัน เซี่ยงเสียก็ทรำบตัวตนของ
เขำทันที่

“เจ้ำ! ที่แท้ก็เป็นเจ้ำ!”

ปรำกฏว่ำอีกฝ่ำยก็คือผู้ฝึกตนที่ชิงเรือเหำะ หนีไปบนหลังสัตว์
ภูตกลำยพันธุ์ประหลำดเมื่อหลำยวันก่อน!

เซี่ยงเสียน ำยันต์สื่อสำรออกมำ เตรียมติดต่อเกำเฉวียน หัวหน้ำ
สมำพันธ์พยัคฆ์ด ำทันที่

หลำยวันมำนี้ หัวหน้ำสมำพันธ์ตำมหำอีกฝ่ำยมำตลอดแต่ก็ไม่
พบ ที่แท้ก็มำซ่อนอยู่ที่นี่

ทว่ำ ทันทีที่เซี่ยงเสียน ำยันต์สื่อสำรออกมำ ยันต์สื่อสำรก็ระเบิด
แหลก

ม่ำนตำของเซี่ยงเสียหดตัว

เกิดอะไรขึ้น?

ท ำไมยันต์สื่อสำรจึงระเบิด?

ดวงตำของเจียงผิงอันมีควำมสำมำรถเล็กน้อยอย่ำงหนึ่งเสมอมำ
คือโจมตีอะไรก็ตำมที่ตนเห็นได้

เพียงแต่ นับวันศัตรูยิ่งแข็งแกร่ง อ ำนำจนี้มิได้เติบโตมำกนัก จึง
ไม่ค่อยได้ใช้

แต่พลังนี้ก็ยังมีประโยชน์ยิ่งในเวลำเช่นนี้ มันสำมำรถท ำลำย
ยันต์สื่อสำร หยุดมิให้อีกฝ่ำยหำผู้ช่วยเหลือมำได้

มหำจักรพรรดิช่วยให้พลังวิญญำณของเจียงผิงอันพัฒนำไปอีก
ขั้น หลังจำกย่อยควำมรู้เสร็จสิ้น พลังนี้ก็จะพัฒนำต่อไปอีก

เจียงผิงอันมองธงวิญญำณร้ำยในมือ ภำยในมีวิญญำณแค้น
มำกมำยกรีดร้อง มีกระทั่งเสียงร ่ำไห้ของทำรก

สีหน้ำของเจียงผิงอันด ำคล ้ำ ขยี้ท ำลำยธงวิญญำณร้ำย ปล่อย
วิญญำณแค้นมำกมำยเหินทะยำน

“ไม่!” เซี่ยงเสียแผดเสียงอย่ำงเดือดดำล

ยำมธงค่ำยกลแตกสลำย โลหิตหนึ่งค ำโตก็ทะลักจำกปำกเซี่ยง
เสียอีกครั้ง

นี่คือศำสตรำคู่ชีวิตเขำ หำกธงวิญญำณร้ำยถูกท ำลำย เขำก็
บำดเจ็บสำหัสเช่นกัน

เซี่ยงเสียซึ่งบำดเจ็บอยู่ก่อนหน้ำ บำดเจ็บเพิ่มแผลซ ้ำซ้อน

“สำรเลว! เจ้ำสมควรตำย!”

ดวงตำของเซี่ยงเสียแดงก ่ำ ปรำณชวนสะพรึงมหำศำลทะลักจำก
กำย ปรำณชั่วร้ำยโถมทะยำนบ้ำคลั่ง

ยอดฝีมือขั้นปลำยขอบเขตหลอมสุญตำ แม้จะบำดเจ็บอยู่ก็
ประมำทมิได้

เมื่อฝึกฝนมำจนขั้นปลำยขอบเขตหลอมสุญตำได้นั้น อ ำนำจ
กฎเกณฑ์ในตัวต้องถูกประจักษ์แจ้งสมบูรณ์ พลังต่อสู้แข็งแกร่งสุด
ขั้ว

เซี่ยงเสียก้ำวข้ำมสุญตำมำถึงเจียงผิงอันในพริบตำ ขณะจู่โจม
ด้วยอ ำนำจชวนสะพรึง

“จบแล้ว!”

ปวงชนจำกจวนเมืองเทียนหมิงหัวใจสะท้ำน

แม้คนผู้นี้จะมีพลังโจมตีแข็งแกร่งยิ่ง สุดท้ำยเขำก็เป็นเพียง
ตัวตนขั้นต้นขอบเขตหลอมสุญตำ หำกถูกหมัดจำกยอดฝีมือขั้น
ปลำยขอบเขตหลอมสุญตำไปเช่นนี้ เขำก็มีแต่ตำยกับตำย!

หัวใจของหลีหม่ำนพลันเด้งจุกคอ ยำมนี้ต้องใช้ยอดสมบัติแล้ว
ขอเพียงเจียงผิงอันใช้ยอดสมบัติ กอปรกับพลังต่อสู้ของตัวเขำ ก็จะ
ยังมีโอกำสฆ่ำผู้ฝึกตนชั่วร้ำยนี้เสีย

เปรี้ยง!

เสียงปะทะดังสนั่นทั่วฟ้ำดิน

อัสนีหยินตรงหน้ำเจียงผิงอันแหลกสลำย ร่ำงของเขำกระเด็นหัว
ทิ่มด้วยควำมเร็วสูงสุดขั้ว และเพรำะเร็วเกินไปจึงมีคลื่นลมกระแทก

หลำยชั้น เมื่อกระแทกถึงพื้น แดนดินก็ร้ำวแหลก ศิลำมำกมำยปลิว
ว่อน

อัสนีหยินรับควำมเสียหำยส่วนใหญ่ไป นอกจำกแผล
กระทบกระเทือน ก็มิได้ท ำร้ำยร่ำงกำยเจียงผิงอันนัก

พลังของกำรโจมตีนี้มิได้สูงเท่ำควำมเสียหำยยำมเจ้ำเฒ่ำจำก
ตระกูลฉำงซุนใช้พลังส่วนใหญ่ออกมำ

นี่ควำมแตกต่ำงระหว่ำงผู้ฝึกตนทั่วไปและผู้ฝึกตนที่มีภูมิหลัง

วรยุทธ์ที่บรรลุมิได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย

แต่กำรโจมตีของคนตระกูลฉำงซุนนั้นเป็นวรยุทธ์ใหญ่โต
ขณะที่อีกฝ่ำยใช้เพียงกำรโจมตีธรรมดำ

ผู้ฝึกตนชั่วร้ำยคนนี้ก็อำจยังมีไพ่ตำยทรงพลังอื่นอยู่

เมื่อเห็นว่ำเจียงผิงอันไม่ตำย สีหน้ำของเซี่ยงเสียก็ด ำคล ้ำ พลัง
ป้องกันของเจ้ำนี่แข็งแกร่งเพียงนี้เชียวหรือ

นอกจำกนั้น หำกหมัดของเขำถูกโล่สีด ำเข้ำ เขำก็จะถูกตอบโต้
ด้วยฤทธิ์อัสนี

แม้อัสนีเช่นนี้จะท ำร้ำยเขำไม่ได้ แต่พลังป้องกันของอีกฝ่ำยก็ผิด
มนุษย์เกินไป หยุดกำรโจมตีของยอดฝีมือขั้นปลำยขอบเขตหลอม
สุญตำอย่ำงเขำไว้ได้ด้วย

ผู้ฝึกตนซึ่งอยู่ไม่ห่ำงไปนักตกใจเสียยิ่งกว่ำ

ผู้ฝึกตนคนนี้เป็นสัตว์ประหลำดหรือ? กระทั่งกำรโจมตีของยอด
ฝีมือขั้นปลำยขอบเขตหลอมสุญตำยังรับได้!

แม้หลีหม่ำนก็ตกใจ เขำงุนงงเสียยิ่งกว่ำ เจียงผิงอันควรฉวย
โอกำสจำกกำรป้องกันเมื่อครู่ใช้ยอดสมบัติโจมตีสวน เหตุใดเจียงผิง
อันจึงไม่ใช้ยอดสมบัติ?

เจียงผิงอันค่อย ๆ ลุกขึ้นจำกพื้น มองวิญญำณร้ำยทั้งหลำยที่ยัง
ไม่สลำยตัว ก่อนจะตะโกนเสียงดัง “ข้ำช่วยพวกเจ้ำล้ำงแค้นได้ เต็ม
ใจสู้ร่วมกับข้ำหรือไม่!”

วิญญำณร้ำยเหล่ำนี้ไร้สติ แต่พวกมันยังมีสัญชำตญำณอยู่
เล็กน้อย

พวกมันต้องกำรล้ำงแค้น ต้องกำรกลืนกินสำรเลวที่ฆ่ำพวกมัน

ทว่ำ พวกมันไร้ก ำลังล้ำงแค้น แต่เหมือนมนุษย์ผู้นี้จะมีหนทำง

ไม่ว่ำจริงหรือไม่ นี่ก็คือโอกำสสุดท้ำย พวกมันจึงเหินไปหำ รวม
เป็นหนึ่งกับร่ำงของเจียงผิงอันโดยสัญชำตญำณ

หลีหม่ำนและคนอื่น ๆ เบิกตำกว้ำง

เขำกล้ำดูดซับวิญญำณร้ำย บ้ำไปแล้วหรือ? นั่นแลกมำด้วย
ชีวิตของตัวเองทั้งชีวิตเลยนะ!

วิญญำณร้ำย ผีสำง วิญญำณแค้น สิ่งเหล่ำนี้ส ำหรับผู้ฝึกตน
ล้วนร้ำยแรงถึงชีวิต หำกเข้ำใกล้ก็จะท ำให้อำยุขัยเสียหำย

นี่เขำท ำอะไรอยู่?

“ดูซิว่ำเจ้ำจะรับหมัดเหลำจื่อได้สักกี่หมัดเชียว!”

เซี่ยงเสียรู้อยู่นำนแล้วว่ำเจียงผิงอันดูดซับวิญญำณร้ำยได้ จึง
มิได้ตกใจ

แม้เซี่ยงเสียจะตกใจในพลังป้องกันของเจียงผิงอันอย่ำงแท้จริง
แต่ขอเพียงเขำยังโจมตีต่อไป อีกฝ่ำยก็หยุดเขำมิได้แน่

เขำจะฆ่ำคนผู้นี้เสียเพื่อระบำยโทสะ

ยำมประชิดตัวเจียงผิงอันในหนึ่งก้ำว เจียงผิงอันก็รีบใช้อัสนี
พริบตำเลี่ยงหลบ

ขณะเดียวกันก็ทิ้งเจียงผิงอันร่ำงโปร่งแสงผู้หนึ่งไว้

เซี่ยงเสียฟำดหมัดเข้ำใส่ ทะลวงผ่ำนร่ำงโปร่งแสงนั้นทันที่

“ลูกไม้ขยะอะไร ของพรรค์นี้จะมีประโยชน์อะไร…”

ทว่ำ ขณะที่เซี่ยงเสียยังคิดไม่ทันสิ้นค ำ เขำก็ต้องผงะเมื่อพบว่ำ
อำยุขัยของตนถูกร่ำงโปร่งแสงนี้กลืนกิน!

เซี่ยงเสียแตกตื่น ถอยออกมำทันที่ มองร่ำงโปร่งแสงตรงหน้ำ
อย่ำงขวัญผวำ

“นี่มันบ้ำอะไรกัน!”

อำยุขัยคือหนึ่งในสิ่งที่ผู้ฝึกตนให้ค่ำเป็นที่สุด อำยุขัยสิ้นสุดลง
ยำมใด ทุกเกียรติยศ กำรฝึกฝน และสถำนะจะหำยไปสิ้น

ผู้ฝึกตนชั่วร้ำยมิได้เดินตำมเส้นทำงที่ถูกต้อง พวกเขำมักฝึกฝน
วิชำชั่วร้ำย ใช้อำยุขัยของตนพัฒนำกำรฝึกฝน แม้ควำมเร็วกำร
พัฒนำจะสูง แต่อำยุขัยของพวกเขำจะมีน้อยกว่ำผู้ฝึกตนทั่วไป

ผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมสุญตำทั่วไปมีอำยุขัยขั้นต ่ำห้ำพันปี ผู้
อำยุยืนหน่อยอยู่ได้แปดเก้ำพันปี

แต่ส ำหรับผู้ฝึกตนชั่วร้ำย อำยุขัยสูงสุดคือห้ำพันปี

วันนี้ เขำอำยุสี่พันกว่ำปีแล้ว เหลือเวลำใช้ชีวิตอีกไม่ถึงพันปี

แต่เพียงชั่วประเดี๋ยวสั้น ๆ อำยุขัยของเขำก็ถูกสูบหำยไปหลำย
ปี!

เรื่องนี้น่ำอึดอัดใจกว่ำแทงเขำตรง ๆ อีก

บุคคลใกล้เคียงสุดแสนงุนงง ไฉนเจ้ำนี่จึงกลัวภำพฉำยภำพหนึ่ง
เสียได้?

วิญญำณเทวะวิญญำณร้ำยแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีด ำ พุ่งเข้ำ
หำเซี่ยงเสีย

เซี่ยงเสียใช้วิชำลับธำตุดิน ก่อก ำแพงพสุธำจำกพื้นมำขวำง
ตรงหน้ำตนทันใด

ทว่ำ วิญญำณเทวะวิญญำณร้ำยเพิกเฉยต่อก ำแพงกำยภำพนี้
พุ่งทะลุผ่ำนไปได้ทันที!

สีหน้ำตื่นกลัวปรำกฏบนใบหน้ำเซี่ยงเสีย

นี่มันบ้ำอะไรกัน! ไฉนกันจึงมีพลังของวิญญำณร้ำยได้?

ผู้ฝึกตนคนนี้เป็นใครกันแน่?