พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 325 กลับสู่ตระกูลเจียง

คนหนุนหลังของตระกูลเลี่ยวคือตระกูลเจียง ตรำบใดที่พวกเขำ
ยังเป็นญำติเกี่ยวดองกัน ย่อมมีคนต้องเห็นแก่หน้ำของตระกูลเจียง
เสมอ
เว้นเสียแต่…ตระกูลเจียงจะหันไปสนับสนุนคู่แข่งของตระกูลเลี่ยว
ตัวอย่ำงเช่น ร้ำนจิ่วเจินที่ค้ำขำยลิ้นจี่เหมือนกัน
“เจียงเซิงกลับไปที่ตระกูลเจียงนำนแล้ว แต่ไม่ได้รับรองฐำนะ
ส่วนหนึ่งเป็นเพรำะท่ำนแม่ทัพเจียงที่ไม่อยู่ และอีกส่วนเป็นเพรำะฮู
หยินผู้เฒ่ำเจียงต้องกำรปกป้องนำง” จ่ำงเยี่ยนใช้มือขวำเคำะหลังมือ
ซ้ำย “ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงเพียงประกำศว่ำ หลำนสำวคนเดิมเป็นตัว
ปลอม แต่ไม่เคยประกำศให้ทั่วหล้ำรู้ว่ำใครคือหลำนสำวตัวจริง”
นั่นหมำยควำมว่ำ ในสำยตำคนภำยนอก ร้ำนจิ่วเจินไม่มีควำม
เกี่ยวข้องใด ๆ กับตระกูลเจียง
กำรที่เจิ้งหรูเชียนส่งลิ้นจี่ไปให้ตระกูลเจียงครั้งหนึ่ง ก็เป็นแค่กำร
รับค ำสั่งซื้อจำกคนรู้จัก เหมือนอย่ำงตระกูลเหยำ ตระกูลจ้ำว หรือ
แม้แต่ค ำสั่งซื้อจำกผู้ไม่หวังดี อย่ำงตระกูลฟำง ตระกูลจู ซึ่งมันไม่ได้
เปิดตลำดของเหล่ำชนชั้นสูงในเมืองหลวงอย่ำงเต็มที่
หำกเจิ้งหรูเชียนสำมำรถส่งลิ้นจี่ให้ตระกูลเจียงได้เป็นครั้งที่สอง
ครั้งที่สำม หรือครั้งที่สี่ คนตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงก็จะคิดไปเอง ว่ำ
ตระกูลเจียงเปลี่ยนฝ่ำยจำกตระกูลเลี่ยวมำสนับสนุนร้ำนจิ่วเจิน

นี่คือกำรยืมอ ำนำจ เหมือนกับตอนที่พวกเขำเคยข่มขู่คนโดย
อำศัยควำมสัมพันธ์กับท่ำนนำยอ ำเภอผังแห่งอ ำเภออวิ๋นสุ่ย
แต่เป้ำหมำยสูงสุดไม่ใช่กำรข่มขู่ แต่เป็นกำรตัดทุกเส้นสำยของ
ตระกูลเลี่ยว ปล่อยให้พวกเขำโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง
“ตระกูลเจียงได้ได้มีควำมเกี่ยวข้องอะไรกับร้ำนจิ่วเจิน แต่กลับ
ผูกพันใกล้ชิดกับเจียงเซิง” สวี่โม่เอ่ยขึ้น “เพียงแค่เจียงเซิงไปเยี่ยม
เยียน ตระกูลเจียงย่อมต้องเปิดประตูต้อนรับร้ำนจิ่วเจินอย่ำงแน่นอน”
แต่มันจะหมำยควำมว่ำ น้องสำวที่พวกเขำพยำยำมปกป้อง
จะต้องติดต่อกับตระกูลเจียงอีกครั้ง
กระทั่ง นำงอำจจะต้องกลับไปเป็นบุตรสำวคนโตของตระกูลเจียง
“ไม่ได้” เจิ้งหรูเชียนที่เมื่อครู่ยังยิ้มแย้มอยู่พลันหน้ำบึ้ง “ข้ำ
สำมำรถน ำลิ้นจี่ไปส่งที่ตระกูลเจียงด้วยกำรใช้กำรค้ำและผลก ำไรท ำ
ให้พวกเขำสนใจได้ แต่เจียงเซิงต้องไม่ไปที่นั่น”
ทว่ำตระกูลเจียงล้วนเป็นญำติทำงสำยเลือดของเจียงเซิง กำรตัด
ขำดโดยสิ้นเชิง จะเป็นเรื่องดีส ำหรับนำงจริงหรือ?
ทั้งจ่ำงเยี่ยนและสวี่โม่ต่ำงเงียบไม่เอ่ยวำจำ
มีเพียงเจิ้งหรูเชียนที่ดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ “น้องสำวเป็นของข้ำ
เป็นของพวกเรำ จะคืนให้ตระกูลเจียงไม่ได้ พวกเขำท ำลูกหำยไป
ตอนนั้น ตอนนี้พอโตแล้วก็นึกอยำกจะรับกลับไปหรือ ฝันไปเถอะ!

ตอนนำงล ำบำกที่สุด ตระกูลเจียงไปหมุดหัวอยู่ที่ไหนกัน ตอนเด็ก ๆ
ไม่เคยเลี้ยงดู พอโตแล้วจะมำอ้ำงสิทธิ์อะไร”
ค ำพูดนี้เขำไม่เพียงพูดกับเจียงเซิง แต่ยังรวมถึงตัวเขำเองด้วย
ในบรรดำพี่น้องทั้งหกคน มีเพียงเขำกับนำงเท่ำนั้นที่ก ำพร้ำ
เหมือนกัน แต่ก็ยังต้องดิ้นรนเพื่อควำมอยู่รอด
ไม่ว่ำจะเป็นสวี่โม่ ฟำงเหิง หรือแม้แต่เวินจืออวิ่น ต่อให้พวกเขำ
จะสูญเสียพ่อแม่ไป แต่ก็ยังคงจดจ ำและสืบทอดควำมเชื่อหรือ
หลักกำรที่ได้รับกำรถ่ำยทอดมำ พวกเขำล้วนเติบโตมำท่ำมกลำง
ควำมรัก
มีเพียงเจิ้งหรูเชียนและเจียงเซิงเท่ำนั้นที่เมื่อหวนนึกถึงอดีตของ
ตัวเองก็มีแต่ควำมขมขื่น
“พวกเรำผ่ำนช่วงเวลำที่ทุกข์ทรมำนที่สุดมำแล้ว ตระกูลเจียงก็
อุตส่ำห์ยอมคืนน้องสำวกลับมำ พวกเรำจะยอมให้ใครเอำตัวนำงไป
อีกไม่ได้เด็ดขำด” เจิ้งหรูเชียนเน้นย ้ำทุกค ำ “ข้ำสำมำรถเลิกท ำ
กำรค้ำของตระกูลเลี่ยวได้ เลิกค้ำขำยลิ้นจี่ได้ แต่ข้ำจะไม่ยอมให้
น้องสำวของข้ำกลับไปอีก”
ถ้ำจะกลับไป ก็ต้องข้ำมศพเจิ้งหรูเชียนคนนี้ไปก่อน!
“พี่รอง ท่ำนใจเย็นก่อน” เวินจืออวิ่นเอ่ยปลอบเสียงเบำ “ไม่มีใคร
บอกว่ำจะยกน้องสำวให้ใครทั้งนั้น พวกเรำแค่จะให้นำงกลับไปเยี่ยม
เยือนบ้ำง”

เจิ้งหรูเชียนเบ้ปำกอย่ำงเศร้ำสร้อย “ไม่ได้ นำงไปไม่ได้ ถ้ำ
ตระกูลเจียงนึกเสียใจภำยหลังขึ้นมำ พวกเรำก็สู้ตระกูลเจียงไม่ได้
แล้วนะ”
ที่แท้เขำก็กลัวเรื่องนี้นี่เอง
จ่ำงเยี่ยนกับสวี่โม่ไม่รู้ว่ำจะหัวเรำะหรือร้องไห้ดี แต่พวกเขำก็
รู้สึกเห็นใจอยู่ลึก ๆ
เจียงเซิงควรอยู่ที่ไหนล้วนขึ้นอยู่กับตระกูลเจียง เพรำะเกียรติยศ
ของตระกูล เพรำะอ ำนำจและเล่ห์เหลี่ยมที่เหนือกว่ำ เพรำะสถำนะที่
ไม่เท่ำเทียมกัน เพรำะพวกเขำไม่มีสิทธิ์มีเสียง
กำรอยู่ในต ำแหน่งสูงส่งย่อมมีเรื่องให้ต้องกลัดกลุ้มมำกมำย แต่
ต ำแหน่งที่สูงส่งก็สำมำรถหลีกเลี่ยงควำมกลัดกลุ้มได้มำกมำย
เช่นกัน
ทุกคนที่ทะเยอทะยำนและไต่เต้ำขึ้นไป ย่อมมีสิ่งที่ต้องกำร
ปกป้อง
เหมือนสวี่โม่ที่เข้ำสอบเพื่อจะเป็นขุนนำง
และเจิ้งหรูเชียนที่มุ่งมั่นท ำกำรค้ำ
“แต่ในเมื่อพี่รองไม่ต้องกำร เช่นนั้นก็หำวิธีกำรอื่นเถอะ” จ่ำงเยี่ย
นกล่ำวช้ำ ๆ “หรือไม่พวกเรำก็ล ำบำกกันสักหน่อย เผชิญหน้ำ
ค้ำขำยสู้กับตระกูลเลี่ยวสักสองสำมปีก็ได้”

เจิ้งหรูเชียนสูดน ้ำมูก ก ำลังจะลุกขึ้นเพื่อหำผ้ำเช็ดหน้ำ
เจียงเซิงที่นั่งคิดอะไรอยู่เงียบ ๆ ก็พูดขึ้นมำทันทีว่ำ “ข้ำจะไป”
ทันใดนั้น สำยตำของทุกคนในเรือนเล็กก็จับจ้องมำที่นำงอีกครั้ง
เจิ้งหรูเชียนตกใจจนน ้ำมูกที่ก ำลังสูดกลับเข้ำไปไหลย้อนลงมำ
“เจียงเซิงน้อย เจ้ำพูดอะไร เจ้ำจะกลับไปตระกูลเจียงหรือ เจ้ำเสียสติ
ไปแล้วหรือ เจ้ำไม่ต้องกำรพวกข้ำแล้วหรือ”
ดวงตำที่เปียกชื้นของเวินจืออวิ่นก็เริ่มแวววำว
สองคนนี้ขี้แยเหลือเกิน
เจียงเซิงยกยิ้ม “ไม่ใช่เช่นนั้น ข้ำเพียงคิดถึงท่ำนย่ำ ข้ำอยำก
กลับไปเยี่ยมท่ำน”
ตลอดสองสิบวันที่ผ่ำนมำ พวกเขำต่ำงยุ่งกับกำรท ำงำนในโรง
ผลิต ยุ่งกับร้ำนจิ่วเจิน ยุ่งกับกำรย้ำยของและเตรียมขนมหวำนแบบ
ใหม่ พวกเขำยุ่งมำกจนไม่มีเวลำพักผ่อน
จนกระทั่งเจียงเซิงก็รู้ว่ำนำงคิดถึงท่ำนย่ำ คิดถึงถำนเยี่ย คิดถึง
มือที่อ่อนโยนและใจดีของท่ำนย่ำ คิดถึงเรือนเต๋อเหรินที่เงียบสงบ
สิบเอ็ดปีแล้ว
เจียงเซิงมีญำติไม่กี่คน นอกจำกเหล่ำพี่ชำยและท่ำนป้ำแล้ว ก็มี
เพียงพี่สำวเหยำและท่ำนย่ำเท่ำนั้นที่ท ำดีกับนำง ถึงแม้ว่ำตอนแรก

นำงจะไม่อยำกกลับไปที่ตระกูลเจียง แต่ควำมอบอุ่นในสี่ห้ำวันนั้น
เพียงพอจะละลำยหัวใจที่ปิดกั้นของนำง
คนเหล่ำนั้นที่เคยท ำดีกับนำง เจียงเซิงยำกจะตัดใจห่ำง
นั่นคือควำมอบอุ่นที่นำงใฝ่ฝันในคืนหนำวของวัยเด็ก คือควำม
ห่วงใยที่นำงอ้อนวอนต่อพระพุทธองค์มำนำนแสนนำน ทว่ำก็ไม่อำจ
ได้รับ
“แม้ข้ำจะไม่มีพ่อแม่ แต่มีท่ำนย่ำก็ไม่เลวเลย” นำงกะพริบตำเป็น
ประกำย “อีกอย่ำง ฝีมือท่ำนลุงพ่อครัวของตระกูลเจียงก็ยอดเยี่ยม
มำก อำหำรที่เขำท ำอร่อยมำกจริง ๆ”
หำกปรำศจำกตัวน้อยจอมเขมือบไปแล้ว แรงปรำรถนำในกำร
ท ำอำหำรของท่ำนลุงพ่อครัวคงจะลดลงไปครึ่งหนึ่ง
เช่นเดียวกับช่วงเวลำที่เจียงเซิงไม่อยู่ที่เรือนเล็ก ป้ำจำงก็ไม่ได้
ซื้อขำหมูมำอีกเลย แม้แต่เถ้ำแก่ร้ำนขำยขำหมูก็ยังมำปลอบใจนำง
หลำยครั้ง เพรำะคิดว่ำเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น
“ฮ่ำ ๆ ๆ” เวินจืออวิ่นที่ปลอบใจง่ำยที่สุด พลันน ้ำตำหยุดไหล
หัวเรำะออกมำจนน ้ำมูกเป็นฟอง
สีหน้ำของเจิ้งหรูเชียนก็ผ่อนคลำยลงเล็กน้อย ใช้แขนเสื้อแคบ
เป็นผ้ำเช็ดหน้ำ เช็ดหน้ำลวก ๆ

เจียงเซิงใช้โอกำสนี้กล่ำวสรุป “พรุ่งนี้ข้ำจะกลับไปเยี่ยมท่ำนย่ำ
ที่ตระกูลเจียง ส่วนพี่รองก็ไปส่งลิ้นจี่ เท่ำนี้ก็ขว้ำงหินก้อนเดียวได้นก
สองตัวแล้ว”
สวี่โม่พยักหน้ำเบำ ๆ ไม่พูดอะไร
กลับเป็นจ่ำงเยี่ยนที่เอ่ยเตือน “ควรแยกเวลำ อย่ำไปพร้อมกัน รอ
ให้เจียงเซิงได้รับอนุญำตจำกฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงก่อน พี่รองค่อยเข้ำไป
เยี่ยม”
เจียงเซิงกลับตระกูลเจียงเพรำะควำมสัมพันธ์ทำงสำยเลือด ไม่
อำจให้ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงเข้ำใจผิดว่ำเป็นเรื่องของผลประโยชน์ จน
สูญเสียควำมสัมพันธ์ที่เดิมทีก็มีน้อยนิดอยู่แล้ว
คนที่รอบคอบ ย่อมคิดหน้ำคิดหลัง คิดถึงเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้น
ก่อนเสมอ ข้อดีคือครุ่นคิดรอบคอบ ข้อเสียคือคิดมำกเกินไป
ถึงแม้ว่ำเจียงเซิงจะรู้สึกว่ำไม่จ ำเป็น แต่นำงก็ยังพยักหน้ำเห็น
ด้วย
บังเอิญว่ำจำงเซียงเหลียนเพิ่งคิดค้นขนมรสลิ้นจี่แบบใหม่ได้
ส ำเร็จ นำงจึงสั่งท ำไว้ล่วงหน้ำห้ำกล่อง และไปเดินเล่นที่ตลำดด้วย
ตัวเองสำมรอบ ซื้อของขวัญมำมำกมำย
มีทั้งของฮูหยินผู้เฒ่ำเจียง ของถำนเยี่ย แม้แต่สำวใช้ตัวน้อยคน
นั้นนำงก็ยังเตรียมไว้ให้

วันรุ่งขึ้น หลังจำกผ่ำนควำมวุ่นวำยมำกมำย ลิ้นจี่ก็ถูกจัดเรียงลง
ใส่ตะกร้ำ แบ่งไว้ให้ตระกูลเจียงสิบชั่ง ส่วนที่เหลือก็ทยอยส่งไปยัง
ตระกูลใหญ่ทั่วเมือง
นำงหวีผมเรียบร้อย ถือของขวัญที่เตรียมไว้ เดินไปตระกูลเจียง
พร้อมกับเจียงซำนและเจียงซื่อ
……………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………
…………….