หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 287 พี่น้องฝาแฝดระดับปรมาจารย์

บทที่ 287 พี่น้องฝาแฝดระดับปรมาจารย์

หานซือเหนียงรับหนังสือเล่มเล็กมาไว้ในมือ เธอไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายทำแบบนี้ทำไม เพราะพวกเขาทั้งหมดมีใบรับรองของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงอยู่แล้ว

ทว่าเมื่อเธอเปิดมันออกมาอ่าน สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที

เค่อชิง?

เค่อชิงคนที่ 24?

แน่นอนว่าหานซือเหนียงเข้าใจว่าตัวตนของ ‘เค่อชิง’ หมายถึงอะไร มันเป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศและอำนาจ

ท่าทีของเธอเปลี่ยนไปทันที เธอมองโจวอี้ด้วยความเคารพ ก่อนจะกุลีกุจอรินชาและน้ำให้กับทั้งสามคน จากนั้นก็ถามด้วยความเคารพว่า “ท่านเค่อชิงมาที่นี่มีอะไรให้ดิฉันรับใช้?”

“ผมต้องการหาผู้คุ้มกันที่แข็งแกร่งสักสองคน” โจวอี้กล่าว

“ระดับกึ่งปรมาจารย์?” หานซือเหนียงถาม

“ปรมาจารย์! แม้ว่าจะยังอ่อนแอไปสักหน่อย แต่กับงานผู้คุ้มกันก็น่าจะเพียงพอแล้วในตอนนี้” โจวอี้กล่าวอย่างใจเย็น

“คุณกำลังมองหาคนที่แข็งแกร่งระดับปรมาจารย์มาเป็นผู้คุ้มกันของคุณเหรอ?” หานซือเหนียงดูแปลกใจ

เท่าที่เธอรู้ มีผู้ฝึกยุทธ์ระดับปรมาจารย์บางคนที่ยอมลดสถานะของตัวเองมาเป็นผู้คุ้มกันให้คนอื่น แต่ปรมาจารย์เหล่านั้นเป็นผู้ฝึกยุทธ์ไร้สังกัด ดังนั้นพวกเขาจึงต้องพึ่งพาตัวเองให้ได้มาซึ่งทรัพยากรจำนวนมากในการฝึกฝน และการทำหน้าที่เป็นผู้คุ้มกันชั่วคราวก็สร้างความมั่งคั่งให้พวกเขาได้มาก

อย่างไรก็ตาม ท่านเค่อชิงผู้นี้บอกว่าต้องการผู้คุ้มกันสองคนซึ่งต้องอยู่ในระดับปรมาจารย์ ทว่าจากน้ำเสียงของเขา ดูเหมือนว่าจริง ๆ แล้วเขาไม่พอใจกับความแข็งแกร่งแค่ระดับปรมาจารย์เลยด้วยซ้ำ

เขาไม่รู้เหรอว่าการจ้างปรมาจารย์มาเป็นผู้คุ้มกัน เขาจะต้องจ่ายเงินมหาศาลเชียวนะ?

“มีอะไรจะถามอีกไหม?” โจวอี้ถาม

“ไม่มีปัญหา” หานซือเหนียงรีบตอบกลับ จากนั้นเธอก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งและพูดต่อ “ตามข้อมูลที่อัปโหลดมาโดยระบบจัดหาว่าจ้างเมื่อเร็ว ๆ นี้ มีปรมาจารย์อยู่สองคนที่มีคุณสมบัติรับงานนี้ พวกเขาเป็นพี่น้องกัน ต้องการให้พวกเขามาพบคุณเดี๋ยวนี้เลยไหม?”

“พี่น้องปรมาจารย์?” โจวอี้เผยสีหน้าประหลาดใจ “คุณมีข้อมูลเฉพาะของพวกเขาไหม?”

แน่นอนว่าเธอย่อมมีอยู่แล้ว!

หานซือเหนียงพรินต์ข้อมูลของปรมาจารย์สองพี่น้องออกมาอย่างรวดเร็ว

หลวนเทียนไฉ และหลวนเทียนเฟิง

พี่น้องฝาแฝด!

สองคนนี้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ไร้สังกัดในมณฑลชิงไห่ โดยได้เรียนรู้วิชามาจากนักพรตเต๋าเกาหยาง

ปีนี้พวกเธออายุ 65 ปี และได้ก้าวเข้าสู่ระดับปรมาจารย์เมื่อตอนอายุ 50 ปี พวกเธอรักสงบ ไม่ค่อยชอบทำตัวเป็นจุดเด่น พวกเธออาศัยอยู่อย่างสันโดษในภูเขาฉีเหลียนและจะออกมาโลกภายนอกก็ต่อเมื่อต้องการหาทรัพยากรบ่มเพาะเพิ่มเติม

โจวอี้ค่อนข้างพอใจหลังจากที่ได้อ่านข้อมูลของพวกเธอ

พวกเธอเหมาะจะเป็นผู้คุ้มกันของซีชิงอิ่งที่สุด เพราะมีบุคลิกที่รักสงบ ไม่ชอบทำตัวเป็นจุดเด่น และยังมีความแข็งแกร่งระดับปรมาจารย์

“สองพี่น้องคู่นี้ต้องการเท่าไหร่?” โจวอี้ถาม

“รายละเอียดส่วนนี้ไม่ชัดเจน ต้องตกลงกันหลังจากนัดพบ” หานซือเหนียงกล่าวอย่างสุภาพ

“ติดต่อให้ที! ให้ไปพบผมที่เมืองภาพยนตร์”

เมืองภาพยนตร์?

หานซือเหนียงอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าและถามว่า “คุณต้องการทิ้งข้อมูลการติดต่อไว้ไหม? ฉันจะได้เอาให้สองคนนั้น”

“ได้!” โจวอี้พยักหน้าและแจ้งข้อมูลติดต่อของเขาให้หานซือเหนียง

“ขออำลาท่านเค่อชิง” หานซือเหนียงพูดพลางประสานมือตามหลังโจวอี้ที่เดินออกไป

โจวอี้หยุดเดิน เขาหันไปมองหานซือเหนียงและพูดว่า “หัวใจและท้องของคุณร้อนเกินไป แม้ว่าคุณจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่สามารถควบคุมระบบการทำงานในร่างกายได้ แต่เวลาปกติแล้วคุณก็ยังคงหงุดหงิดและโกรธง่ายใช่ไหม?”

“ท่านเค่อชิง!….” หานซือเหนียงตกใจ

“แค่ตอบมาว่าใช่หรือไม่ใช่”

“ใช่ค่ะ!” หานซือเหนียงกล่าวด้วยอับอาย

“หาหยกทะเลเย็นสักชิ้นมาสวมไว้! มันจะสามารถทำให้คุณควบคุมอารมณ์ตัวเองได้มากขึ้น และจากนั้นควรไปหาหมอจีนโบราณเพื่อขอให้เขาช่วยจ่ายยาเพิ่มเติมด้วย” โจวอี้พูดจบแล้วก็หันหลังเดินจากไป

หานซือเหนียงมองตามแผ่นหลังของโจวอี้ด้วยแววตาสับสน

อีกฝ่ายสามารถมองเห็นอาการผิดปกติในร่างกายของเธอ ซึ่งเธอไม่ได้แปลกใจในประเด็นนั้น

แต่เธอคิดไม่ออกว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้เตือนเธอ?

นอกจากนี้ การสวมใส่หยกทะเลเย็นนั้นจะได้ผลจริงเหรอ?

โจวอี้ไม่ได้รั้งอยู่ที่ตลาดมืดอีกต่อไป เขาขึ้นลิฟต์กลับไปด้านบน สายตาของเขากวาดมองสตรีชุดขาวอีกคนในห้องโถง เขาถอดหน้ากากออกแล้วเดินออกมาจากอาคารหลังเล็กแห่งนี้

เมื่อลมหนาวพัดมา ใบไม้ก็สั่นไหว

ซีชิงอิ่งขับรถพาโจวอี้ออกมา ในขณะที่แม่เฒ่าเทียนจี้หายตัวไปกับความมืดมิดยามค่ำคืน หลังจากที่พวกเขาเดินออกจากอาคารหลังเล็ก

ไม่นานนัก รถก็เคลื่อนเข้าสู่ถนนใหญ่ปะปนเข้ากับการจราจรด้านนอก

“หมอโจว ที่นั่นคือที่ไหน?” ในที่สุดซีชิงอิ่งก็อดไม่ได้ที่จะถาม

“ที่นั่นคือตลาดมืดของโลกผู้ฝึกยุทธ์ สินค้าส่วนใหญ่ที่ขายในนั้นเป็นของเถื่อนสำหรับโลกภายนอก แต่เป็นสถานที่ปกติสำหรับเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ซึ่งจะไปแลกเปลี่ยนระหว่างกัน” โจวอี้อธิบาย

“แล้วคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงล่ะ เป็นองค์กรแบบไหน?”

“องค์กรนี้เป็นขององค์กรกึ่งทางการซึ่งก่อตั้งโดยผู้ฝึกยุทธ์ที่มีความสามารถพิเศษจำนวนมาก ทำหน้าที่ตรวจสอบนิกายของผู้ฝึกยุทธ์ ตระกูลผู้ฝึกยุทธ์ และกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์ไร้สังกัดในจีน ตลาดมืดเองก็ก่อตั้งขึ้นโดยคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง จุดประสงค์ก็เพื่อสร้างสถานที่สำหรับการซื้อขายแลกเปลี่ยนสมบัติต่าง ๆ ระหว่างผู้ฝึกยุทธ์ภายใต้การควบคุมของพวกเขา”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ซีชิงอิ่งก็เข้าใจถึงเหตุผลที่มาในวันนี้

เธอพูดอย่างตื่นเต้นว่า “คุณเป็นศิษย์ของสำนักโอสถ แต่คุณยังได้เข้าร่วมคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงด้วย สถานะของคุณไม่ต่ำต้อยเลยใช่ไหม?”

“ถูกต้อง” โจวอี้พยักหน้า ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเผยรอยยิ้ม เขาพูดหยอกล้อว่า “จริง ๆ แล้วผมเป็นคนที่มีสถานะสูงมากนะ มีสิทธิ์ทำอะไรได้มากมาย แม้แต่สิทธิ์ที่จะลงมือก่อนแล้วรายงานทีหลังก็มี คุณอยากจะเกาะต้นขาทองคำของผมเพื่อไต่เต้าไหมล่ะ?”

“ฉันคิดว่าต่อให้ฉันไม่เกาะต้นขาของคุณ คุณก็ยังจะดูแลฉันอยู่ดี” ซีชิงอิ่งยิ้ม

“แน่ใจขนาดนั้นเลย?” โจวอี้ถามด้วยรอยยิ้ม

ซีชิงอิ่งยิ้มแต่ไม่พูด

ความจริงแล้วไม่ต้องพูดอะไรให้มาก แต่เมื่อดูจากกระทำก็ย่อมชัดเจน เมื่อโจวอี้รู้ว่าเธอตกอยู่ในอันตราย เขาก็รีบพาเธอมาที่นี่เพื่อว่าจ้างปรมาจารย์ที่ทรงพลังให้คอยปกป้องเธอ

แค่เธอไม่รู้ว่าตอนนี้เธออยู่สถานะไหนในใจของโจวอี้?

โจวอี้คิดยังไงกับเธอกันแน่

คนรู้จัก?

เพื่อน?

เพื่อนที่ดีที่สุด?

หรือผู้หญิงของเขา…

ซีชิงอิ่งคิดถึงเรื่องนี้แล้วก็หัวเราะกับตัวเอง

เธอรู้สึกว่าเธอคิดมากเกินไป ไม่ว่าโจวอี้จะให้ตัวตนของเธอเป็นเช่นไรในหัวใจของเขา เธอเพียงแค่ต้องเข้าใจว่าเขาเป็นห่วงเธอมากก็พอแล้ว

“ชิงอิ่ง คุณรู้ไหมว่าเวลาคุณยิ้มแล้วมันเป็นยังไง?” โจวอี้พยายามอย่างหนักในการบังคับตัวเองให้ละสายตาจากการมองใบหน้าด้านข้างของซีชิงอิ่ง เขาส่ายหัวอย่างจนใจ

“เป็นแบบไหน?” ซีชิงอิ่งถาม

“เหมือนกับปีศาจจิ้งจอก! ปีศาจจิ้งจอกสาวที่มีความงามล่มเมือง ซึ่งสามารถก่อหายนะแก่ประเทศและผู้คนได้”

“คุณเองก็ติดใจเหรอ?” ซีชิงอิ่งถามด้วยความสนใจ

“ผมจะไม่หลงเสน่ห์คุณได้ยังไงล่ะ ปีศาจสาว”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเด่นชัดมากขึ้น

เธอรู้ว่าความงามของเธอดึงดูดใจเขามาก อย่างไรก็ตาม มโนธรรมของเขาก็แข็งแกร่งเช่นกัน เขาไม่ได้แสดงอาการมากตัณหาหรือหยาบคายใด ๆ ออกมาเลย

“ฮ่า ๆ…”

ซีชิงอิ่งหัวเราะออกมาอีกครั้ง ทันใดนั้นเธอก็พบสิ่งที่น่าสนใจ

ผู้ชายที่สงบเมื่อเผชิญกับความงามเช่นนี้ เว้นแต่เขาจะเป็นขันทีแล้ว เขาคงจะต้องมีจิตใจที่แปลกประหลาดแน่นอน

หลังจากนี้ถ้าฉันมีโอกาสได้อยู่ใกล้เขาอีก ฉันควรจะแกล้งเขาดีไหม? เพื่อทดสอบจิตใจของเขาว่าแข็งแกร่งขนาดไหน

ปีศาจจิ้งจอก!

ก่อหายนะให้ประเทศอะไรเทือกนั้น ฉันไม่สนใจหรอก เพราะการกลั่นแกล้งสุภาพบุรุษตรงหน้านี้น่าสนใจกว่าเยอะ