หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 310 ช้าแต่พิถีพิถัน

บทที่ 310 ช้าแต่พิถีพิถัน

หวงอี้ชิงมองดูท่าทางตกใจของเหมิงฮ่าวหรานและอู่เสวียเลี่ยงด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็ทิ้งระเบิดหนักไว้อีกลูกหนึ่ง “อาจารย์ของเขาแซ่ฉู่”

ฉู่?

สำนักโอสถแซ่ฉู่?

เหมิงฮ่าวหรานอ้าปากค้างกว้างยิ่งกว่าเดิม ในขณะที่อู่เสวียเลี่ยงรู้สึกวิงเวียนจนแทบจะล้มลงไปนั่งกับพื้น

ศิษย์ของฉู่เทียนฮุ่ย ผู้นำสำนักโอสถ?

สถานะนี้…

หวงอี้ชิงมองไปที่พวกเขาด้วยรอยยิ้ม

ในโลกของผู้ฝึกยุทธ์ พวกเขาทุกคนต่างต้องไว้หน้านักหลอมโอสถ โดยเฉพาะคนที่มาจากสำนักโอสถ ซึ่งเก่งกาจทั้งในด้านการหลอมโอสถและทักษะการแพทย์!

ทักษะทางการแพทย์ของสำนักโอสถนั้นเลิศล้ำและน่าอัศจรรย์อย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยหลักวิทยาศาสตร์ แม้แต่โรคที่รักษาไม่หายก็สามารถรักษาให้หายขาดได้

ฉู่เทียนฮุ่ยคือผู้นำของสำนักโอสถ!

และศิษย์ของเธอ…อาจกลายเป็นผู้นำรุ่นต่อไปของสำนักโอสถ!

เหมิงฮ่าวหรานประสานมือของเขาโค้งคำนับหวงอี้ชิงอย่างสุดซึ้ง และพูดด้วยความเคารพว่า “ขอบคุณผู้อาวุโสหวงที่บอกเรา ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หมอโจวจะเป็นแขกผู้มีเกียรติของโรงพยาบาลเรา”

หวงอี้ชิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

ภายในห้องไอซียู

เวลานี้โจวอี้เข้าใจอาการบาดเจ็บของอวี้ชิงเหออย่างถ่องแท้แล้ว และเขาก็ค่อนข้างแน่ใจว่าเขาสามารถทำให้อวี้ชิงเหอฟื้นขึ้นมาได้

“หมอฉู่ ผมต้องการของบางอย่าง โปรดช่วยหามันให้ผมได้ไหมครับ?” โจวอี้กล่าว

“คุณต้องการอะไร?”

“แอลกอฮอล์ สำลีแอลกอฮอล์ แท่งโกฐจุฬาลัมพา[1] สะระแหน่สด…”

“เข้าใจแล้ว”

ฉู่อิงหลงออกไปเตรียมของให้โจวอี้ด้วยตัวเอง แต่เขาก็ยังไม่ค่อยจะเชื่อถือสักเท่าไหร่

เมื่อเขาถอดเสื้อผ้าที่ปลอดเชื้อออกแล้วไปที่โถงด้านนอก เขาก็บอกคนอื่น ๆ ว่าโจวอี้ขอให้เขาเตรียมอะไร และท้ายที่สุดก็พูดว่า “ผมเข้าใจนะว่าหมอโจวต้องการทำอะไร เขาต้องการรักษาอวี้ชิงเหอ แต่ผมเกรงว่า…”

“ไม่ต้องกังวล ฉันเชื่อใจเขา” เหมิงฮ่าวหรานพูดอย่างหนักแน่น

“ฮะ?” ฉู่อิงหลงดูงงงวย

ผู้อำนวยการเชื่อใจโจวอี้? ทำไมกัน?

“อิงหลง ฉันก็เชื่อในตัวหมอโจว ดังนั้นทำตามที่เขาบอกเถอะ” อู่เสวียเลี่ยงเองก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ฉู่อิงหลงรู้สึกสับสน

ผู้อำนวยการและรองผู้อำนวยการ…ไหงเป็นแบบนี้ล่ะ?

แสดงว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นหลังจากที่เขาตามโจวอี้เข้าไปในห้องไอซียูใช่ไหม? ท่าทีของพวกเขาที่มีต่อโจวอี้กลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?

หวงอี้ชิงตบไหล่ฉู่อิงหลงและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไปเตรียมของทั้งหมดให้พร้อม! ฉันมั่นใจว่าหมอโจวจะทำให้คุณต้องประหลาดใจ”

“ครับ!”

แม้ฉู่อิงหลงจะยังคงงุนงง แต่เขาก็รีบไปเตรียมสิ่งที่โจวอี้ต้องการและขนพวกมันเข้าไปยังห้องไอซียูด้วยตนเอง

ทว่าในไม่ช้าเขาก็ถูกโจวอี้ไล่ออกมา

โจวอี้ถอดผ้าก๊อซบนหัวของอวี้ชิงเหอ ก่อนจะจุดแท่งโกฐจุฬาลัมพา และค่อย ๆ เช็ดที่ขมับและคิ้วของอวี้ชิงเหอด้วยสำลีชุบแอลกอฮอล์

หลังจากนั้นราว ๆ 3-4 นาที เขาก็บดใบสะระแหน่ จากนั้นก็ถอดหน้ากากออกซิเจนที่อวี้ชิงเหอสวมออก และใช้ใบสะระแหน่บดหยาบทาลงบนขมับและคิ้วของอีกฝ่าย

ผ่านไปประมาณ 10 นาที เขาก็หยิบกล่องเข็มเงินประจำตัวออกมา

ครั้งนี้โจวอี้ไม่ได้ใช้วิชาเข็มเกิดใหม่ที่เขาคุ้นเคย แต่ใช้เข็มเก้ามรณะที่อาจารย์ของเขาช่ำชอง

เข็มเงินเก้าเล่มถูกปักเข้าไปตามกะโหลกศีรษะ ใบหน้า และลำคอ

จากนั้นเขาได้โคจรพลังปราณให้ไหลเข้าไป ค่อย ๆ บังคับพลังปราณของตัวเองให้ไหลเข้าสู่สมองของอวี้ชิงเหอ

เขาทำทุกขั้นตอนอย่างระมัดระวัง

สมาธิทั้งหมดของเขามุ่งไปที่การกระทำนี้เพียงอย่างเดียว

วิชาเข็มเก้ามรณะนี้ เก้าเข็มเหล่านี้ทำให้ตายได้ และเก้าเข็มเหล่านี้เองก็สามารถทำให้ฟื้นขึ้นมาได้

ชีวิตและความตายล้วนอยู่ในเข็ม

ลิ่มเลือดที่กดทับเส้นประสาทสมองของอวี้ชิงเหอค่อย ๆ เคลื่อนออกไปทีละนิด นอกจากนี้ เส้นประสาทและหลอดเลือดสมองที่เสียหายก็ได้รับการฟื้นฟูอย่างช้า ๆ ด้วยการหล่อเลี้ยงของพลังปราณ

การรักษาของโจวอี้ในครั้งนี้เรียกได้ว่าเป็นการทำงานที่ช้าแต่พิถีพิถัน

สามชั่วโมงผ่านไป

โจวอี้ดึงเข็มเงินทั้งหมดออกมาพลางเช็ดเหงื่อบนใบหน้า เขามองดูขนตาที่สั่นไหวบนใบหน้าของคนที่นอนอยู่บนเตียง ซึ่งเวลานี้กำลังค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา จากนั้นเขาก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจ

ภายในโถงด้านนอกห้องไอซียู

เวลานี้ทุกคนกำลังรออย่างเงียบ ๆ

อู๋เสวี่ยเหลียนไม่เคยคิดว่าคนที่รักษาสามีของเธอนั้น ท้ายที่สุดจะเป็นหมอโจวจริง ๆ เธอกลัวว่าหมอโจวผู้ที่ยังดูเด็กไม่เพียงแต่จะไม่สามารถช่วยสามีของเธอได้ แต่อาจจะทำร้ายเขาอีกต่างหาก

หากไม่มีการรับรองจากผู้นำโรงพยาบาลเหล่านี้และหวงอี้ชิงที่น่านับถือ เธออาจรีบเข้าไปในห้องไอซียูเพื่อหยุดโจวอี้

“ผู้อาวุโสหวง สามชั่วโมงครึ่งแล้ว” อู๋เสวี่ยเหลียนพูดอย่างกังวลใจ

“อย่ากังวล จากข้อมูลของฉู่อิงหลง อาการบาดเจ็บของสามีคุณสาหัสมาก แม้ว่าหมอโจวจะมีความเชี่ยวชาญสูง แต่เขาก็คงจะต้องใช้เวลารักษา” หวงอี้ชิงปลอบ

“แต่ฉันกลัว…”

“อย่ากลัวไปเลย อย่างที่ฉันเคยพูดไป ถ้าหมอโจวไม่สามารถรักษาสามีของคุณได้ ฉันเกรงว่าคงจะมีอีกไม่กี่คนในจีนที่สามารถรักษาสามีของคุณได้” หวงอี้ชิงกล่าวย้ำ

“ค่ะ!” อู๋เสวี่ยเหลียนพยักหน้าพลางอธิษฐานในใจครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่ออวยพรให้หมอโจวรักษาสามีของเธอได้สำเร็จ

ทันใดนั้น ประตูห้องไอซียูพลันเปิดออกมา

“หมอโจว สามีฉันเป็นยังไงบ้าง?” อู๋เสวี่ยเหลียนรีบเดินเข้าไปหาโจวอี้ที่เดินออกมา

“น้องโจว เป็นยังไงบ้าง?” หวงอี้ชิงเองก็ถามอย่างคาดหวังเช่นกัน

“เขาตื่นแล้ว แต่เขายังอ่อนแอเกินไป ผมกดจุดฝังเข็มของเขาเพื่อให้เขาหลับไปอีกครั้ง เขาจะตื่นขึ้นมาหลังจากนี้ประมาณหกถึงแปดชั่วโมง” โจวอี้ยิ้ม

“เยี่ยมเลย!” อู๋เสวี่ยเหลียนร้องด้วยความดีใจ

หวงอี้ชิง เหมิงฮ่าวหราน และอู่เสวียเลี่ยงแสดงสีหน้าชื่นชม

แต่ฉู่อิงหลง… ได้แต่เผยสีหน้าโง่งม

แม้ว่าเขาจะยอมให้โจวอี้เข้าไปรักษาคนไข้ของตัวเอง แต่เขาก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก เพราะเขารู้ว่าอาการบาดเจ็บของอวี้ชิงเหอนั้นร้ายแรงเพียงใด

แต่โจวอี้รักษาอวี้ชิงเหอได้ยังไง?!

ต่อให้ ‘ฮัวโต๋[2]’ กลับมาเกิดใหม่ มันก็ยากที่จะปลุกอวี้ชิงเหอให้ฟื้นขึ้นมา

“ผู้อาวุโสหวง ผู้อำนวยการเหมิง รองผู้อำนวยการอู่ ผมขอโทษที่วันนี้รบกวนเวลาพักผ่อนของพวกคุณ ผมจะอยู่ที่นี่อีกสองสามวัน ดังนั้นพวกคุณกลับไปพักผ่อนกันก่อนก็ได้ครับ หลังจากนั้น ผมจะเชิญพวกคุณไปเลี้ยงอาหารเพื่อแสดงความขอบคุณ” โจวอี้กล่าว

“น้องโจว พวกเราไม่ใช่คนแปลกหน้า แม้ว่าเราจะรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ไม่ได้เห็นวิธีการอันแสนวิเศษของคุณในการรักษาผู้ป่วย แต่คุณก็สามารถรักษาผู้ป่วยได้สำเร็จ นี่ถือว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่งแล้ว เอาเป็นว่าคุณไปทำในสิ่งที่คุณต้องการจะทำตามสบายได้เลย และเมื่อไหร่ที่เสร็จธุระแล้ว ขอเป็นผมเองที่เลี้ยงอาหารคุณนะ!” หวงอี้ชิงยิ้ม

“ไม่ได้ ผมขอเป็นเจ้าภาพเอง เพราะยังไงอวี้ชิงเหอก็เป็นคนไข้ของโรงพยาบาลเรา หมอโจวเดินทางมาไกลมากเพื่อรักษาเขา โรงพยาบาลของเราจำเป็นต้องขอบคุณในครั้งนี้แล้ว ผู้อาวุโสหวง หมอโจว พวกคุณห้ามแย่งหน้าที่นี้ของผมนะ” เหมิงฮ่าวหรานกล่าวด้วยรอยยิ้ม

คนทั้งหมดพูดคุยกันอย่างสุภาพ และหัวข้อที่ว่าใครจะเป็นเจ้าภาพก็ได้ข้อสรุปหลังจากนั้นไม่นาน

หลังจากที่ทุกคนออกไปแล้ว เหลือเพียงอู๋เสวี่ยเหลียนและบอดี้การ์ดหญิงของเธอเท่านั้นที่ถูกทิ้งไว้ในห้องโถง

“ขอบคุณหมอโจว ขอบคุณ!” อู๋เสวี่ยเหลียนเช็ดน้ำตาและกล่าวขอบคุณ

“ยินดีครับ นี่คือสิ่งที่ผมควรทำ” โจวอี้โบกมือให้อีกฝ่ายแล้วพูดว่า “อย่าคอยเฝ้าที่นี่อีกเลย คุณกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ! ผมเองก็จะกลับมาที่นี่ในตอนเช้า”

“ฉันต้องการอยู่ที่นี่…” อู๋เสวี่ยเหลียนลังเล

“อย่าฝืนตัวเอง เอาไว้คุณค่อยมาดูแลเขาก็ได้”

“ตกลง!”

[1] โกฐจุฬาลัมพา คือ สมุนไพรชนิดหนึ่งที่มีสรรพคุณ เช่น แก้ไข้ แก้ไอ และขับลม ส่วนแท่งโกฐจุฬาลัมพา คือการนำสมุนไพรชนิดนี้มาอบแห้งและบดละเอียด จากนั้นอัดเป็นแท่งคล้ายกับธูปเพื่อจุดรมยา

[2] ฮัวโต๋ คือ ตัวละครในเรื่อง ‘สามก๊ก’ ที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก มีอาชีพเป็นหมอ และเป็นผู้ที่มีฝีมือในด้านการรักษาที่เก่งกาจ