หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 372 เซี่ยหลู่ ผู้กระตือรือร้น

บทที่ 372 เซี่ยหลู่ ผู้กระตือรือร้น

ต่อสู้กับงูหลามมังกรที่ไหนกัน?

เป็นคุณต่างหาก!

ใบหน้าของอู๋ซินเยว่แดงราวกับแอปเปิล แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเขินอาย เธอก้มหน้าลง ไม่กล้าปล่อยให้โจวอี้ค้นพบความผิดปกติของตัวเอง

ด้านบน

เมื่อเซี่ยหลู่ได้ยินคำพูดของโจวอี้ เธอก็รู้ทันทีว่าโจวอี้และอู๋ซินเยว่ไม่มีอันตรายถึงชีวิต เพียงแค่ติดอยู่ด้านล่างและขึ้นมาไม่ได้ เธอยังแอบดีใจที่เธอยังไม่ได้กระโดดลงไป ไม่เช่นนั้นเธอจะมีปัญหาไปด้วยอีกคน

“จากบนลงล่างลึกแค่ไหน?” เซี่ยหลู่ตะโกนถาม

“อย่างน้อยก็มากกว่าสองร้อยเมตร” โจวอี้ตอบ

“เข้าใจแล้ว รออยู่ข้างล่างไปก่อน ฉันจะไปเอาเชือกมาดึงคุณกับซินเยว่ขึ้นมา” เซี่ยหลู่พูดและวิ่งออกไปทันที

ด้านล่าง

โจวอี้และอู๋ซินเยว่ต่างก็ลอบผ่อนคลายลง

“ช่วยฉันนั่งที” อู๋ซินเยว่กระซิบ

“อืม!”

โจวอี้ช่วยประคองอู๋ซินเยว่ให้นั่งลง จากนั้นเขาก็มองหญิงสาวที่กำลังขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

หลังจากยิ้มแห้ง ๆ แล้วเขาก็ลังเลและพูดขึ้นว่า “ขอโทษ ผม…”

“คุณไม่ต้องขอโทษ ฉันเป็นคนบอกให้เริ่มทำแบบนี้เอง และจุดประสงค์คือการล้างพิษและมีชีวิตอยู่รอดต่อไป ดังนั้นคุณไม่ผิด” อู๋ซินเยว่ส่ายหัวเบา ๆ

“ผมจะรับผิดชอบ…”

“ไม่ ให้ถือว่าเป็นแค่ความฝัน หลังออกจากถ้ำแล้ว พวกเรา…ไม่สิ ฉันจะไม่พบคุณอีก” อู๋ซินเยว่กล่าว

“ผม…”

“ฉันตัดสินใจแล้ว และคุณก็มีภรรยาและลูกอยู่แล้วด้วย ฉันไม่ต้องการเป็นตัวปัญหาให้คุณ คุณต้องไม่ลืมว่าไม่มีความสัมพันธ์ระหว่างเราตั้งแต่แรก ดังนั้นนี่จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด” อู๋ซินเยว่พูดอย่างจริงจัง

โจวอี้เงียบไป

เขาไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่เสร็จกิจแล้วใส่กางเกงออกจากห้องไปได้หน้าตาเฉย เขาต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมด

ทว่าสิ่งที่อู๋ซินเยว่พูดมานั้นถูกต้อง

วันนี้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเกิดขึ้นเพื่อล้างพิษและเพื่อให้อยู่รอด

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาไม่มีความรู้สึกต่อกันจริง ๆ หรือถ้าจะให้ยอมรับความรู้สึกจริง ๆ ที่เกิดขึ้นก็คงมีแค่ความรู้สึกปรารถนาเท่านั้น ดังนั้นหากพวกเขาผูกมัดตัวเข้าด้วยกันเพียงเพราะเหตุผลข้างต้น มันจะกลายเป็นภาระทางใจสำหรับพวกเขา

เอาไว้เท่านี้ก่อนแล้วกัน!

ไม่มีใครบอกได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต รอดูกันต่อไปก็แล้วกัน!

ถ้าอู๋ซินเยว่บอกให้เขารับผิดชอบ เขาจะไม่มีวันเพิกเฉยต่อเธอ เขาจะไปปรากฏตัวทันทีเมื่อเธอต้องการ

อู๋ซินเยว่มองไปที่โจวอี้ซึ่งกำลังเงียบ เมื่อเห็นเช่นนี้ แววตาซับซ้อนของเธอก็ค่อย ๆ จางหายไป

เธอไม่เสียใจกับทางที่เธอเลือกนี้

ไม่ว่าผู้ชายคนนี้จะดีเลิศสักแค่ไหนก็มีความหมายต่อเธอเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เธอกำลังแบกรับความรับผิดชอบที่หนักหนาสาหัส บางทีในอีก 2-3 ปี เมื่อเธอทะลวงเข้าสู่ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ได้สำเร็จ เธอก็จำเป็นต้องจากโลกนี้ไปที่แห่งนั้นเพื่อทำในสิ่งที่เธอต้องทำ ไม่ว่าจะอย่างไร อีกฝ่ายก็ไม่สามารถไปกับเธอได้ มันเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดที่จะตัดความสัมพันธ์ที่เป็นความบังเอิญระหว่างพวกเขาในตอนนี้

อู๋ซินเยว่ค่อย ๆ โคจรพลังปราณเพื่อฟื้นฟูบาดแผลตามร่างกายของเธอ เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก ความเจ็บปวดที่เธอเคยรู้สึกก็ค่อย ๆ หายไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เซี่ยหลู่กลับมาอีกครั้งและหย่อนเชือกยาวลงมาพลางถามเสียงดังว่า “พวกคุณบาดเจ็บสาหัสไหม? พอจะปีนเชือกขึ้นมาไหวรึเปล่า?”

“พวกเรายังปีนเชือกขึ้นไปได้!”

แม้ว่าอู๋ซินเยว่จะรู้สึกเจ็บปวดตามบางส่วนของร่างกาย แต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อการปีนเชือกแน่นอน

เธอคว้าเชือกและปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็วด้วยความช่วยเหลือของโจวอี้ และในไม่ช้าก็ไปถึงเซี่ยหลู่

โจวอี้ตามมาติด ๆ เมื่อเขาขึ้นมาได้สำเร็จ ความรู้สึกของการรอดชีวิตก็บังเกิดขึ้น

“ขอบคุณ คุณเซี่ย” โจวอี้กล่าวพร้อมกับประสานมือ

“อยากจะขอบคุณฉันจริง ๆ เหรอ?” เซี่ยหลู่ถามด้วยรอยยิ้ม

“ใช่ ถ้ามีอะไรที่ผมทำให้คุณได้ ผมจะทำ” โจวอี้พูดอย่างจริงจัง

“ฉันอยากได้คุณ! มาอยู่กับฉันสักสองสามวันหลังจากที่เรากลับไปแล้ว โอเคไหมล่ะ?” เซี่ยหลู่ยิ้มโปรยเสน่ห์

“…”

“…”

สีหน้าของโจวอี้กลายเป็นอึดอัด ในขณะที่การแสดงออกของอู๋ซินเยว่ดูแปลกประหลาดไป

อยากได้โจวอี้?

คำขอแบบนี้มันบ้าอะไร?

ช่างไร้ยางอาย!

โจวอี้และอู๋ซินเยว่ต่างพากันสบถอยู่ในใจ

เซี่ยหลู่หัวเราะพลางส่งสายทรงเสน่ห์ให้โจวอี้ “ฉันล้อเล่น! ดูสิ อายซะจนหน้าแดงเลย คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะขี้อายเหมือนเด็กขนาดนี้! เอาล่ะ ในเมื่อตอนนี้ออกมาได้แล้วพวกเราก็รีบเผ่นจากที่นี่กันเถอะ! งูหลามตัวนั้นร้ายกาจมาก ถ้ามันมาที่นี่อีก เราอาจจะเอาชีวิตไม่รอดก็ได้”

งูหลาม?

สีหน้าของโจวอี้เปลี่ยนไป

เขาถูกไอ้งูบ้านั้นฟาดจนร่วงไปยังถ้ำใต้ดินจนต้องมีความสัมพันธ์กับอู๋ซินเยว่

ไอ้งูเวรนั่นต้องชดใช้!

“คุณเซี่ย งูหลามตัวนั้นคือสัตว์ประหลาดอะไร? ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน?” โจวอี้รีบถามทันที

“บนยอดเขาน่ะ เฉินซานกับอิงหงต่อสู้กับงูหลามนั่นหลายรอบแล้ว และพวกเขาเกือบจะเอาตัวไม่รอดทุกครั้ง ดังนั้นเราต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด” เซี่ยหลู่พูดถึงจุดนี้แล้วก็พ่นลมหายใจ “ฉันไม่ชอบให้คุณเรียกฉันว่าคุณเซี่ยเลย และฉันก็ไม่ต้องการให้คุณเรียกฉันว่าประธานเซี่ยด้วย คุณเรียกฉันว่าหลู่หลู่ก็ได้”

หลู่หลู่?

สนิทสนมเกินไปไหม?

โจวอี้ชำเลืองมองอู๋ซินเยว่และพบว่าเธอไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ จากนั้นเขาจึงพยักหน้า

เมื่อทั้งสามคนเดินออกจากช่องแคบกลางภูเขา จู่ ๆ โจวอี้ก็ชะงักไป

“เกิดอะไรขึ้น?” เซี่ยหลู่ถาม

“จู่ ๆ ผมก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้”

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ผลึกศักดิ์สิทธิ์…”

โจวอี้ไม่เคยให้ความสนใจกับผลึกศักดิ์สิทธิ์มาก่อน แต่ในช่วงครึ่งชั่วโมงสุดท้ายที่อยู่ตามลำพังกับอู๋ซินเยว่ เขาได้ค้นพบสิ่งหนึ่ง…

หลายจุดบนพื้นรอบสระน้ำเย็นมีผลึกศักดิ์สิทธิ์ฝังอยู่

เมื่อนึกย้อนกลับไป มันก็ทำให้โจวอี้ตระหนักได้ถึงบางสิ่ง

“พวกคุณรอผมสักเดี๋ยวเดียว ผมต้องลงไปอีกรอบ อ้อ พวกคุณระวังงูหลามตัวนั้นด้วย” โจวอี้พูดจบก็หันหลังวิ่งกลับลงไปที่ถ้ำ

เขาโรยตัวลงมาตามเชือกอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็สุ่มเลือกสถานที่และแทงลงบนพื้นด้วยมีด

เคร้ง!

ประกายไฟกระเด็นออกมาหลังจากที่ถูกมีดแทง

โจวอี้ปัดเศษฝุ่นดินที่พื้นออกอย่างรวดเร็ว เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ที่พื้นคือผลึกศักดิ์สิทธิ์!

ราว ๆ ห้านาทีต่อมา

โจวอี้ได้สำรวจไปรอบ ๆ และพบว่าที่นี่มีผลึกศักดิ์สิทธิ์อยู่ทุกแห่ง บางแห่งเป็นบล็อกทั้งก้อนครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่ บางพื้นที่แยกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย หากคำนวณคร่าว ๆ แล้ว จำนวนผลึกศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในที่นี้น่าจะขุดได้เป็นก้อนที่ไม่เล็กกว่ากำปั้นหลายพันก้อน

“ที่นี่คือสายแร่ผลึกศักดิ์สิทธิ์?”

“ยิ่งไปกว่านั้น จำนวนมันมหาศาลมาก”

โจวอี้รู้สึกมีความสุขขึ้นมาทันที หลังจากเลิกการสำรวจ เขาก็ปีนเชือกและออกจากถ้ำ ซึ่งในเวลาเดียวกันเขาก็ได้ยินเซี่ยหลู่ถามอู๋ซินเยว่

“เป็นอะไรมากไหม แผลของเธอสาหัสแค่ไหน? ตรงไหนที่ได้รับบาดเจ็บ? เฉินซานให้ขี้ผึ้งเทียนเหลียนมาด้วย ฉันยังใช้มันไม่หมด เธอเอามันไปทาที่แผลสิ”

“ฉัน…ฉันไม่เป็นอะไรหรอก” อู๋ซินเยว่พูดอย่างกระอักกระอ่วน

“จะไม่เป็นได้ยังไง? เมื่อกี๊นี้ฉันได้ยินเสียงเธอร้องด้วยนะ เจ็บชัด ๆ เลย ถ้าเธอไม่บาดเจ็บรุนแรงเธอจะร้องเสียงหลงแบบนั้นได้ยังไง? ไหนรีบบอกมาเร็วว่าเธอบาดเจ็บตรงไหน เดี๋ยวฉันจะรีบทายาให้เอง” เซี่ยหลู่กล่าวด้วยสีหน้ากังวล

เมื่ออู๋ซินเยว่ได้ยินประโยคนี้ เธอก็รู้สึกอายจนอยากจะขุดรูหนีอีกรอบ

“ผมมีลางสังหรณ์ว่างูหลามจะกลับมาที่นี่เร็ว ๆ นี้ และผมคิดว่าแถวนี้น่าจะเป็นที่ที่งูหลามมักจะซ่อนตัวอยู่!” โจวอี้รีบออกมาขวางไว้ทันเวลา เขาเปลี่ยนหัวข้อทันทีเพื่อพยายามแก้ไขความลำบากใจของอู๋ซินเยว่

“จริงด้วย พวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่ก่อน” เซี่ยหลู่พยักหน้าและจับมือของอู๋ซินเยว่วิ่งออกไป

ทว่าจู่ ๆ เธอก็รู้สึกงงงวย เพราะเธอเพิ่งสังเกตเห็นว่าใบหน้าของน้องสาวที่แสนดีของเธอดู…ดูเปลี่ยนไป…

เดี๋ยวนะ!

ใบหน้านั่น!