หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 385 ถ้าเผาที่นี่ไม่หนำใจก็ไปสถานที่ของฉันเพื่อเผามันบ้างก็ได้!

บทที่ 385 ถ้าเผาที่นี่ไม่หนำใจก็ไปสถานที่ของฉันเพื่อเผามันบ้างก็ได้!

หาว่าฉันแสร้งทำกลบเกลื่อน?

โจวอี้มองไปที่ชายคนนั้นและยิ้มออกมาทันที

“สหาย ถ้าตอนนี้ฉันไม่ได้กำลังแสร้งทำอยู่ นายไม่มีทางมีคุณสมบัติพอจะมานั่งร่วมโต๊ะเดียวกับฉันหรอก เชื่อไหมล่ะ?” โจวอี้ถาม

“บัดซบ! นายคิดว่านายเป็นใคร? ถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือจากผู้หญิงสองคนนี้ นายคงโดนหิ้วออกไปจากงานนี้ตั้งนานแล้ว! อย่างนายเนี่ยนะจะมีหน้ามากพอที่จะทำให้ฉันไม่มีคุณสมบัติมานั่งด้วยได้!” ชายคนนั้นตบโต๊ะก่อนจะลุกขึ้นยืนและตะโกนลั่น

เสียงของเขาดึงดูดความสนใจแขกทั้งหมดในห้องจัดเลี้ยงทันที

โจวอี้มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเหยียดหยาม จากนั้นก็ส่ายหัวและหันไปพูดกับหลิวเสวียนและเหลียงอี้เสวียนว่า “ผมไม่อยากกินข้าวร่วมโต๊ะกับเขา คุณต้องการเปลี่ยนโต๊ะกับผมหรือว่าจะอยู่ที่นี่?”

“เปลี่ยนโต๊ะกับคุณค่ะ” เหลียงอี้เสวียนยิ้ม

“ฉันก็ขอเปลี่ยนด้วยดีกว่า” หลิวเสวียนเองก็ตอบอย่างช่วยไม่ได้

“อืม!” โจวอี้ยิ้มและมองไปยังโต๊ะที่ดีที่สุดข้างใน

จากนั้นเขาก็ยกแขนขึ้นต่อหน้าสาธารณชนและโบกมือด้วยท่าทีสบาย ๆ

วินาทีต่อมา

หวงไห่เทาและเฉิงฮ่าวก็ลุกขึ้นเกือบจะพร้อมกัน พวกเขาเดินมาหาโจวอี้ท่ามกลางสายตาแห่งความประหลาดใจนับไม่ถ้วน

“เกิดอะไรขึ้น?” หวงไห่เทาถาม

“คุณหวง…” รปภ.วัยกลางคนรู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่เขายังคงอธิบายถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดและในที่สุดก็พูดว่า “คุณจะจัดการยังไงกับเขาดีครับ?”

“จัดการกับผายลมเหรอ!”

หวงไห่เทากลอกตาก่อนจะชี้ไปที่โจวอี้และตะโกนสียงดังลั่น “ทุกคนจำใบหน้านี้ไว้ให้แม่นนะ! นับจากนี้เขาสามารถเข้าหรือออกบริษัทคอลเลกชันเอนเตอร์เทนเมนต์ได้ตลอด 24 ชั่วโมง เขาสามารถเดินเตร่ไปไหนก็ได้ในบริษัท ไม่ว่าจะเป็นห้องของใครหรือที่ไหนก็ตาม หรือถ้าวันหนึ่งเขาไม่มีความสุขกับตึกนี้แล้วเผาทั้งตึกให้เป็นจุณ สิ่งที่ทุกคนต้องทำก็คือปล่อยให้เขาเผามันให้เสร็จ หรือไม่ก็หาน้ำมันก๊าซมาให้เขาเพิ่ม เข้าใจไหม?”

“ฮะ?” รปภ.วัยกลางคนตกตะลึง

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกหลายคนที่อยู่รอบ ๆ ก็ตกตะลึงเช่นกัน

พนักงานและแขกทุกคนในห้องจัดเลี้ยงก็ตกตะลึง

เฉิงฮ่าวหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อและส่งให้โจวอี้ด้วยรอยยิ้มท่ามกลางสายตาของแขกทุกคน จากนั้นก็หยิบไฟแช็กออกมาจุดบุหรี่ให้โจวอี้แล้วหัวเราะลั่น “น้องโจว ถ้านายเผาอาคารของคอลเลกชันเอนเตอร์เทนเมนต์แล้วยังรู้สึกว่าไม่หนำใจพอก็โทรหาพี่ชายคนนี้ได้นะ ฉันยังมีทรัพย์สินอีกมากมาย โดยเฉพาะพวกอสังหาริมทรัพย์ ไม่ว่าจะเป็นบ้านพักตากอากาศหรืออาคารพาณิชย์ ฉันจะไปเผามันกับนายเลยแหละถ้านายต้องการ”

ทันใดนั้น

ทั้งห้องจัดเลี้ยงก็เงียบกริบ

ทุกคนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

ชายที่เพิ่งเปิดปากเยาะเย้ยโจวอี้ถึงกับหน้าซีด แม้ว่าเขาจะโง่เขลา แต่เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าตอนนี้หวงไห่เทาและเฉิงฮ่าวกำลังพูดสนับสนุนโจวอี้

แต่ผู้ชายแซ่โจวคนนี้คือใคร?

ทำไมหวงไห่เทาและเฉิงฮ่าวถึงสนับสนุนเขา?

“เฉิงฮ่าว เราทุกคนเป็นเพื่อนกัน อย่าเอาแต่พูดได้หน้าคนเดียวสิ! พาราไดซ์คลับของฉันใหญ่มากและมีอาคารมากมาย ถ้าน้องโจวเผาที่นี่ไม่หนำใจก็ไปสถานที่ของฉันเพื่อเผามันบ้างก็ได้! คิดซะว่าพวกเราไปจัดปาร์ตี้กองไฟที่นั่นก็แล้วกัน” จู่ ๆ หลี่หงอี้ก็ลุกขึ้นยืน แม้ว่าโต๊ะของเขาจะอยู่ห่างออกไปมากกว่ายี่สิบเมตร แต่เสียงหัวเราะที่ร่าเริงของเขายังคงดังชัดเจน

แปะ แปะ…

ทันใดนั้นหยางเซี่ยวหางก็ยืนขึ้นปรบมือและมองไปที่โจวอี้ ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มว่า “น้องโจวถ้าอยากเล่นกับไฟกองใหญ่ ๆ ก็ไม่ยากเลย ฉันคนนี้จัดให้ได้แบบสาแก่ใจแน่นอน ฉันมีทรัพย์สินส่วนตัวมากมาย เป็นเจ้าของอาคารพาณิชย์หลายสิบแห่ง ถ้านายต้องการจะเผาจริง ๆ ฉันจะเป็นคนขับรถให้นายไปเผาพวกมันเอง เผาเล่น ๆ ทีละหลังเลย”

หลังจากได้ยินคำพูดของหยางเซี่ยวหาง ทั้งห้องจัดเลี้ยงก็โกลาหลขึ้นมาทันที

แขกทุกคนมองไปที่หยางเซี่ยวหางอย่างไม่อยากจะเชื่อ หยางเซี่ยวหางเป็นใคร? เขาคือบอสใหญ่ของหยางกรุ๊ป เป็นคนรวยที่สุดในจินหลิง! เป็นนักธุรกิจเบอร์ต้นของมณฑลเจียงซู เป็นคนสำคัญระดับประเทศ ทว่าตอนนี้กลับยืนขึ้นพูดจาเอาใจชายหนุ่มลึกลับคนนี้เนี่ยนะ?

ชายหนุ่มแซ่โจวคนนี้คือใครกันแน่?

“ทุกคนโปรดสงบลงก่อน” จางเหิง ผู้บริหารสูงสุดของคอลเลกชัน เอนเตอร์เทนเมนต์ค่อย ๆ ยืนขึ้น

เมื่อเสียงในห้องจัดเลี้ยงเงียบลง ทุกคนก็มองไปที่จางเหิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

พวกเขาได้ยินเต็มสองรูหูว่าหวงไห่เทาเพิ่งอนุญาตให้ชายหนุ่มแซ่โจวเผาอาคารบริษัทคอลเลกชัน เอนเตอร์เทนเมนต์ได้ แบบนี้มันไม่เท่าว่าเป็นการตบหน้าผู้บริหารระดับสูงของคอลเลกชัน เอนเตอร์เทนเมนต์งั้นเหรอ?

พวกเขาต้องการจะรอดูว่าจางเหิงจะโกรธไหม?

จางเหิงยิ้มแย้มเล็กน้อย ก่อนจะมองไปทางโจวอี้และพูดด้วยเสียงอันดัง “คุณโจว! อาคารที่คอลเลกชัน เอนเตอร์เทนเมนต์ของเราเช่าอยู่เป็นทรัพย์สินของคุณ ถ้าคุณต้องการเผามัน ผมจะช่วยคุณเผามันด้วยตัวเอง และพรุ่งนี้ผมค่อยไปหาตึกที่ตั้งบริษัทใหม่”

ของเขา?

อาคารนี้เขาเป็นคนเช่าเองงั้นเหรอ?

คนรอบข้างต่างสับสนเป็นอย่างยิ่ง

แต่รปภ.ทั้งสี่กลับสับสนยิ่งกว่า

พวกเขามองหน้ากันด้วยความรู้สึกละอายใจอย่างมาก พวกเขารีบทำความเคารพโจวอี้ทันที จากนั้นก็หันหลังกลับและเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

ส่วนชายผู้เยาะเย้ยโจวอี้เมื่อครู่นี้หน้าแดงเหมือนผลแอปเปิล ความอับอายนี้ทำให้เขาอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเลยทีเดียว

เขารู้ว่าตัวเองกำลังซวยแล้ว

บุคคลยิ่งใหญ่มากมายล้วนสนับสนุนเอาใจชายหนุ่มแซ่โจว เกรงว่าหลังจากนี้เขาอาจจะถูกใครบางคนเล่นงานและสร้างปัญหาให้อย่างหนัก

เขาอยากจะขอโทษ แต่เมื่อเปิดปากจะพูด เขาก็ละอายใจเกินกว่าจะพูดต่อหน้าสาธารณชนได้อย่างเต็มที่

ทางด้านเหลียงอี้เสวียนนั้นตกตะลึงไปแล้ว เธอรู้ว่าโจวอี้เป็นเจ้านายใหญ่ของคอลเลกชัน เอนเตอร์เทนเมนต์ แต่เธอไม่เคยคิดว่าจะมีบุคคลสำคัญในโลกธุรกิจมากมายยินดีที่จะยืนเคียงข้างโจวอี้แบบนี้

หลิวเสวียนเองก็ตกตะลึงเช่นกัน เธอมองไปที่โจวอี้ด้วยสายตาเหลือเชื่อ

เธอนึกไม่ออกเลยว่าหมอในโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิงจะมีอิทธิพลมากขนาดนี้ แม้แต่คนใหญ่โตอย่างหยางเซี่ยวหาง หัวหน้าใหญ่ของหยางกรุ๊ป ยังสนับสนุนโจวอี้ต่อหน้าทุกคนแบบนี้!

ไม่ไกลกันนัก

เหยียนเผิงเชาถึงกับหนังตากระตุก ก่อนจะหันไปมองถังหว่านซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะหลักทันที

ชายคนนี้คือคนที่อยู่เบื้องหลังถังหว่านใช่ไหม?

เกรงว่าเขาน่าจะเป็นคนเดียวที่สามารถทำให้บุคคลใหญ่โตจำนวนมากในแวดวงธุรกิจของจินหลิงยืนขึ้นสนับสนุนแบบนี้ได้?

เหยียนเผิงเชากัดฟันก่อนจะยืนขึ้นและพูดเสียงดังชัดเจนว่า “ผมได้ยินชื่อคุณโจวมานานแล้ว เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบกับคุณในวันนี้ หากคุณโจวรู้สึกว่าการเผาอาคารนี้ไม่น่าสนุก คุณโจวสามารถไปที่บริษัทของผมเพื่อเผามันได้ ผมพร้อมดื่มชาและรอคุณมาเผาอยู่ทุกเมื่อ”

แม้แต่โจวอี้เองก็แสดงสีน้าประหลาดใจ

“ฮ่า ๆ ตั้งแต่ตอนที่ฉันดื่มกับน้องโจวตอนนู่นน่ะ ฉันเองก็มองออกเหมือนกันว่าน้องโจวมีงานอดิเรกที่ไม่ธรรมดาและน่าสนใจ แต่ฉันไม่คาดคิดมาก่อนว่าน้องโจวจะชอบจุดไฟเผาบริษัทเล่นแบบนี้ ฮานไห่อินเตอร์เนชันแนลของฉันมีอาคารไม่มากนักหรอก แต่ฉันมีเรือหลายลำ! น้องโจวอยากจะเผาเรือบรรทุกสินค้าเล่นสักหน่อยไหมล่ะ” ฟ่านเอ้อร์เฉียงหัวเราะพลางลุกขึ้นยืน

“เหล่าฟ่านอย่าเพิ่งรีบร้อน บริษัทของฉันมีโรงงานวัสดุก่อสร้างหลายแห่ง แม้มันจะไม่เจ๋งเท่าเรือบรรทุกสินค้าของคุณ แต่น้องโจว ถ้านายสนใจก็มาหาฉันได้นะ!” เฉียนต้าจ้าวหัวเราะ

ในเวลานี้โจวอี้ได้แสดงรอยยิ้มที่ขมขื่น

เขาไม่คิดเลยว่าการที่ตัวเองเรียกหวงไห่เทาและเฉิงฮ่าวเพื่อช่วยเขาเปลี่ยนตำแหน่งที่นั่งสถานการณ์จะกลับกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

เมื่อมองไปยังสายตาของคนราว ๆ ห้าร้อยคนที่มองเขาเป็นตาเดียว เขาก็รู้สึกอยากร้องไห้มากกว่าหัวเราะ

นี่ฉันเพิ่งทำให้เรื่องมันวายป่วงด้วยตัวเองเลยใช่ไหมเนี่ย?

บัดซบเอ๊ย! แล้วแบบนี้จะต้องทำยังไงต่อ?