หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 401 ถ้าไม่ชอบก็ขายให้ฉัน

บทที่ 401 ถ้าไม่ชอบก็ขายให้ฉัน

วิลล่าเลขที่ 68

ที่นี่คือบ้านของเฉิงเจี้ยนหยาง เพื่อนร่วมชั้นของถังเหมียวเหมี่ยว

พ่อของเขาคือเฉิงกั๋วปิน เจ้าของร้านซูเปอร์มาร์เก็ตท้องถิ่นในเมืองจินหลิงและแม่ของเขาคือเกาชุนเหลียนซึ่งทำงานธนาคาร

วันนี้ครอบครัวเฉิงยุ่งมาก

เฉิงเจี้ยนหยางเชิญเพื่อน ๆ นักเรียนหลายสิบคนในชั้นเรียนและผู้ปกครองมาร่วมงานวันเกิดของเขา

ในขณะที่เด็ก ๆ กำลังเล่นด้วยกัน ผู้ปกครองที่มาถึงก็รวมตัวกันเพื่อพูดคุย

“จริงสิ! ฉันได้ยินมาว่าถังเหมียวเหมี่ยวจะมางานวันเกิดของเจี้ยนหยางด้วย” หญิงแต่งตัวทันสมัยคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“แน่นอน หมอโจวได้เข้าร่วมกลุ่ม WeChat งานเลี้ยงวันเกิดของวันนี้แล้ว! พวกเขาน่าจะกำลังเดินทางมา!” ชายหนุ่มอีกคนยิ้ม

“พูดได้คำเดียวว่าหมอโจวเป็นคนดีจริง ๆ เขามีจิตใจเอื้อเฟื้อมาก คนในโรงเรียนคงจะได้รับความทุกข์ทรมานจากไข้หวัดใหญ่กันมากมายถ้าเขาไม่ช่วยเหลือ” ในฐานะเจ้าบ้าน เกาชุนเหลียนย่อมชื่นชมโจวอี้อย่างเต็มที่

“ใช่ ฉันได้ยินมาว่ายาจีนทั้งหมดที่แจกในโรงเรียนน่ะหมอโจวออกเงินทั้งหมดเองเลยนะ และดูเหมือนว่าราคาจะไม่ใช่น้อย ๆ เลย”

“ฉันก็ได้ยินแบบนั้นมาเหมือนกัน”

จากนั้นประโยคสรรเสริญโจวอี้ก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ

วันนี้ซุนเตาไม่ได้พูดอะไรมาก

เมื่อได้ยินคำชมโจวอี้ที่ทุกคนพากันเอ่ยออกมาไม่หยุด ภายนอกเขาพยักหน้ากับทุกคนอย่างเห็นด้วย แต่ในใจนั้นกำลังปฏิเสธ สรุปก็คือเขากำลังอิจฉาเล็กน้อย

ต้องรู้ว่าตัวตนของเขาคือโปรดิวเซอร์เพลง เขามีสตูดิโอเพลงส่วนตัว และเปิดร้านคาราโอเกะเกรดดีถึงสองแห่งในจินหลิง ดังนั้นปกติแล้วเขาจะเป็นจุดสนใจของทุกคนเสมอ เวลาไปประชุมผู้ปกครอง ลูก ๆ ของเขาจะรู้สึกภาคภูมิใจเป็นพิเศษ

“พี่ซุน ผมมีเรื่องจะคุยด้วย!” ทันใดนั้น ผู้ปกครองของเด็กคนหนึ่งก็พูดขึ้น

“พูดมาเลย!”

“ช่วงนี้ลูกสาวผมสนใจเรื่องดนตรี พี่ช่วยมาเป็นครูคนแรกของเธอได้ไหม?” ผู้ปกครองคนนั้นถาม

ครู?

ลูกสาวของอีกฝ่าย?

ซุนเตาเกือบจะกลอกตาให้อีกฝ่าย

เขาเป็นโปรดิวเซอร์เพลงที่มีชื่อเสียงในวงการดนตรี แต่อีกฝ่ายกลับจะให้เขาเป็นครูสอนเด็กอายุสี่ห้าขวบ?

“นายลองพาเล่ยเล่ยไปที่สตูดิโอเพลงของฉันเพื่อทดสอบดูก่อนก็แล้วกัน จากนั้นเราค่อยคุยกัน” ซุนเตาตอบรับอย่างลวก ๆ

“ตกลง! ผมจะพาเธอไป”

อีกด้านหนึ่ง เฉิงกั๋วปินที่ได้ยินบทสนทนาระหว่างชายทั้งสองก็พูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี “ไม่รู้ว่าลูกชายของผมสนใจดนตรีไหม แต่ผมจะลองส่งเขาไปหาคุณด้วยก็แล้วกัน”

“ไม่มีปัญหา” ซุนเตาตอบตกลงอย่างง่ายดาย

บ้านของเขาก็อยู่ในหมู่บ้านสุดหรูแห่งนี้ และใช้เวลาเพียงสามนาทีในการเดินจากที่นี่กลับไปยังบ้านของเขา ดังนั้นเขาและเฉิงกั๋วปินจึงสนิทสนมกันมาก

ทันใดนั้น

เด็กราว ๆ เจ็ดแปดคนก็วิ่งเข้ามา เฉิงเจี้ยนหยางซึ่งเป็นผู้นำกลุ่มตะโกนว่า “แม่! พ่อ! มีรถคันใหญ่เบ้อเร่อมาจอดอยู่ข้างนอก รถคันใหญ่มากเลย!”

“ใช่ ๆ รถคันนั้นสวยมากเลย เป็นรถของพ่อเหมียวเหมี่ยวแหละ” เด็กอีกคนตะโกน

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฝูงชนก็หัวเราะออกมา

ทุกคนต่างรู้ว่าโจวอี้ขับรถ Knight XV คันใหญ่ยักษ์ เพราะทุกครั้งที่โจวอี้ขับรถคันนั้นไปโรงเรียนอนุบาล มันเป็นภาพที่สะดุดตามากที่สุดบนท้องถนน

เฉิงกั๋วปินและเกาชุนเหลียนพยักหน้าให้กับทุกคนและเดินออกไปข้างนอกทันที

จากนั้นพวกเขาก็ได้พบกับโจวอี้และถังเหมียวเหมี่ยว

“หมอโจว ขอบคุณที่พาเหมียวเหมี่ยวมาที่บ้านเรา ลูกชายของฉันเอาแต่ตะโกนว่าอยากเล่นกับเหมียวเหมี่ยว!” เฉิงกั๋วปินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“พี่เฉิง เป็นผมต่างหากที่ยินดีมากที่ได้รับเชิญ” โจวอี้โบกมือและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ช่วงนี้เหมียวเหมี่ยวอยู่บ้านแล้วเบื่อมาก เธอก็เลยมีความสุขมากที่จะได้มาเล่นกับเพื่อน ๆ” โจวอี้หันไปหาลูกสาวแล้วบอกเธอว่า “เหมียวเหมี่ยว ลูกเอาของขวัญวันเกิดที่เราเตรียมมามอบให้เฉิงเจี้ยนหยางสิ”

“อื้ม!”

ถังเหมียวเหมี่ยวหยิบกล่องของขวัญที่ห่อด้วยกระดาษสีสันสดใสออกมาจากถุงชอปปิง แล้วมอบให้เฉิงเจี้ยนหยาง เธอพูดพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ของขวัญชิ้นนี้สำหรับนาย ฉันขอให้นายมีความสุขในวันเกิด นายจะต้องชอบมันแน่ ๆ!”

“มันคืออะไร?” เฉิงเจี้ยนหยางถามอย่างสงสัย

“เปิดดูสิ!”

“ได้เลย…”

เฉิงกั๋วปินและภรรยาของเขาไม่สนใจว่าถังเหมียวเหมี่ยวจะให้ของขวัญอะไรแก่ลูกชายของพวกเขา แค่ถังเหมียวเหมี่ยวมีน้ำใจแบบนี้ มันก็ทำให้พวกเขารู้สึกมีความสุขแล้ว

“ว้าว ซุนหงอคงมหาเทพแห่งสวรรค์! เท่ที่สุดเลย!” เฉิงเจี้ยนหยางเปิดกล่องของขวัญและหยิบหยกที่แกะสลักอย่างสวยงามออกมา แววตาของเขาเปล่งประกายและดูหลงใหลในของขวัญชิ้นนี้มาก

“ฮิฮิ ชอบไหม?” ถังเหมียวเหมี่ยวถาม

“ใช่ ฉันชอบมันมาก!”

เฉิงกั๋วปินมองหยกที่ถูกแกะสลักเป็นซุนหงอคงและคิดว่ามันสวยงามมาก แต่เขาไม่รู้เรื่องหยกมากนัก ดังนั้นเขาจึงคิดว่ามันเป็นเพียงของขวัญสำหรับเด็กและไม่ได้สนใจมันมากนัก

ทั้งคู่เชิญโจวอี้เข้าไปในห้องโถงของบ้าน ขณะที่ถังเหมียวเหมี่ยวตามพวกเด็ก ๆ ไปเล่น

การพูดคุยกับผู้คนเป็นทักษะที่โจวอี้เชี่ยวชาญอยู่แล้ว

ท่ามกลางผู้ปกครองของเด็กทั้งหลาย เขาใช้ทักษะการพูดคุยที่ช่ำชอง เพียงครู่เดียวก็ทำให้ทุกคนยิ้มและหัวเราะออกมาได้

แม้แต่ซุนเตาที่อิจฉาโจวอี้ในตอนแรกก็รู้สึกดีขึ้นมากหลังจากคุยกับโจวอี้

“เอ๊ะ? เฮ้ย! หยุดก่อนนะ อย่าขยับ!”

จู่ ๆ ซุนเตาก็ดูเหมือนจะพบอะไรบางอย่างและตะโกนใส่เด็ก ๆ ที่กำลังเล่นอยู่

สายตาของเขาจับจ้องไปที่หยกแกะสลักซุนหงอคงในมือของเฉิงเจี้ยนหยาง เขากลัวมากว่าอีกฝ่ายจะเผลอทำมันแตก

เด็ก ๆ หน้าเสียทันทีเพราะกลัวเสียงคำรามของซุนเตา

ทุกคนในงานถึงกับหยุดชะงักและจ้องมองมาที่ซุนเตาด้วยท่าทีงุนงง

“พี่ซุน มีอะไรเหรอ?” เฉิงกั๋วปินถามด้วยความสับสน

“เหล่าเฉิง ถึงแม้ว่าครอบครัวของนายจะร่ำรวย แต่นายก็ไม่ควรฟุ่มเฟือยขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ?” ซุนเตาพูดจบก็รีบเดินเข้าไปหาเฉิงเจี้ยนหยาง เขาคว้าหยกแกะสลักซุนหงอคงมาถือไว้เองและมองมันอย่างพินิจ จากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ของแบบนี้ นายอนุญาตให้เจี้ยนหยางเอามาเล่นได้ยังไง? ไม่ต้องพูดถึงเรื่องหล่นแตกเลย แค่มันมีรอยขีดข่วนนิดเดียว นั่นก็ถือว่าเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่แล้ว!”

“พี่ซุนหมายความว่ายังไง ผมไม่เข้าใจ?” เฉิงกั๋วปินขมวดคิ้ว

เขารู้ว่าหยกแกะสลักชิ้นนี้โจวอี้และถังเหมียวเหมี่ยวมอบให้ลูกชายของเขา แต่เขาไม่ได้สนใจอะไรมันมาก แต่ทำไมตอนนี้ซุนเตากลับดูสนใจมากนัก?

“เหล่าเฉิง ของชิ้นนี้ไม่ใช่ของธรรมดา!” ซุนเตามองหยกแกะสลักด้วยสายตาชื่นชม

“ผมรู้!” เฉิงกั๋วปินตอบอย่างไว้หน้าโจวอี้

“นายรู้แต่ก็ยังปล่อยให้เจี้ยนหยางเล่นกับมันตามใจชอบเนี่ยนะ? นี่นายรู้จริง ๆ ว่ามันคืออะไรหรือว่านายแค่แกล้งรู้กันแน่?” ซุนเตากล่าวถามอย่างโกรธเคือง

“คุณ…”

“อย่าให้ลูกของนายเอาไปเล่นตามใจชอบแบบนี้ รีบเอามันไปเก็บให้ดีที่สุด หรือถ้านายไม่ต้องการมันจริง ๆ นายจะขายมันให้ฉันในราคาเท่าไหร่ก็ได้”

“ขาย?”

“ใช่ ขายมาให้ฉัน ถ้านายต้องการหนึ่งล้านหยวน ฉันก็จะให้หนึ่งล้านหยวน ถ้านายต้องการสิบล้านหยวน ฉันจะให้! ฉันชอบงานแกะสลักหยกนี้!” ซุนเตากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“……”

เฉิงกั๋วปินถึงกับตกตะลึงและหันไปหาโจวอี้ที่กำลังยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

ผู้ปกครองของเด็กคนอื่น ๆ ไม่คาดคิดมาก่อนว่าหยกแกะสลักที่เฉิงเจี้ยนหยางกำลังถือเล่นอยู่นั้นมีมูลค่ามากกว่าแปดหลัก!

มูลค่าสิบล้านหยวนเชียวนะ!

พ่อลูกแซ่เฉิงไม่กลัวมันแตกจริง ๆ เหรอ?

หมายเหตุ: เนื่องจากผู้เขียนมีการปรับเปลี่ยนชื่อเพื่อนของเหมียวเหมี่ยวในภายหลัง จึงขออนุญาตเปลี่ยนจาก “ซุนอี้เสวียน” เป็น “เฉิงเจี้ยนหยาง”