หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 453 อวดนิดหน่อย

บทที่ 453 อวดนิดหน่อย

ถังต้งรู้สึกสับสน

เขามองภรรยาด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ และไม่คาดคิดมาก่อนว่าเธอจะเลือกเช่นนี้

เธอยอมเสียสละอนาคตของเขาเพื่อช่วยลูกชายเอาใจญาติผู้ใหญ่ของหญิงสาวคนนั้น ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าจะสำเร็จหรือไม่?

ถังต้งได้แต่ส่ายหัว และเมื่อเขาหันไปหาลูกชาย เขาก็พบว่าลูกชายกำลังมองมาด้วยสายตาคาดหวัง ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนได้ถาโถมเข้ามาทันที

อะไรคือสาเหตุที่ทำให้เขาต้องทำงานหนัก?

เพื่อครอบครัวนี้? เพื่อภรรยาและลูก?

แต่พวกเขา…

ช่างเถอะ

ลูกชายของเขาเป็นคนไม่ได้เรื่อง ดังนั้นต่อให้เขาหาเงินได้มากกว่านี้ ลูกชายคนนี้ก็จะผลาญไปหมดอยู่ดี ไม่ว่าเขาจะหาได้น้อยหรือมาก ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องพยายามกระเสือกกระสนอีกต่อไปแล้ว…

“เอาไป! เอาไปเลย!”

ความหวังของถังต้งดูเหมือนจะมอดดับไปในทันที และเขาโบกมืออย่างสิ้นหวังและหันไปยังโจวอี้

“โจวอี้ ฉันต้องมาทำให้นายเห็นเรื่องตลกแล้ว” ถังต้งพูดด้วยน้ำเสียงขมขื่นระคนเจ็บปวด

“อารอง ผมคิดว่าการที่น้องถังชงยินดีที่จะทุ่มเทเพื่อผู้หญิงที่เขารักนั้นเป็นสิ่งที่น่ายกย่องนะครับ อารองไม่ต้องกังวลเรื่องยาต้มอี้เฉินหรอก เอาให้เขาไปทั้งหมดได้เลย! ถ้าผมกลับไปเมืองจินหลิงเมื่อไหร่ ผมจะส่งคนนำยานี้มาให้คุณเพิ่มนะครับ” โจวอี้ยิ้ม

“นายมีอีกงั้นเหรอ!” ถังต้งตกใจมาก

“ยังมีอยู่บ้างครับ แต่ไม่มาก”

“โจวอี้ ขอบคุณนะ…” ถังต้งกล่าวออกมาจากใจ

“อารอง ผมเคยบอกไปแล้วว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจ อย่าสุภาพกับผมเลย” โจวอี้ยิ้ม

ครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจ?

ทุกคนยกเว้นถังเหมียวเหมี่ยวและถังเสี่ยวรุ่ยต่างมองโจวอี้ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป รวมไปถึงเกาเป่ยซึ่งเดิมทีไม่ชอบโจวอี้ ทว่าเวลานี้ก็ยังมองเขาด้วยแววตาที่อ่อนลง

ถังหว่านนั่งข้างคุณย่า แต่ดวงตาที่สดใสของเธอยังคงจับจ้องไปที่โจวอี้

เธอมีความสุขมาก

ช่วงเวลาที่มีญาติ ๆ อยู่ครบ ครอบครัวกลมเกลียว และมีคนรักอยู่ด้วยนั้น ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด จริงไหม?

“โจวอี้ นายทำงานที่โรงพยาบาลนั่นแล้วได้เงินเดือนเท่าไหร่กันเนี่ย?” ทันใดนั้นถังเยี่ยนก็ถามขึ้น

คำถามของเธอดึงดูดสายตาทุกคนที่อยากรู้อยากเห็นอีกครั้ง

โจวอี้ตกตะลึงและกำลังจะตอบ แต่เขาบังเอิญพบว่าฉินฮุ่ยเฟินแม่ยายของเขาขยิบตาให้

หมายความว่ายังไงเนี่ย?

ไม่ให้พูดความจริง?

โจวอี้จึงเลิกคิดที่จะตอบความจริง เขายิ้มและพูดว่า “คุณน้าครับ เงินเดือนของผมไม่สูงนักหรอก แค่เดือนละสองหมื่นหยวน”

“แค่สองหมื่นหยวน?” ถังเยี่ยนกล่าวด้วยความผิดหวัง

“เงินเดือนเพียงสองหมื่นหยวนก็จริง แต่ผมมักจะรับงานตรวจรักษานอกสถานที่ของผมเองด้วย ไปดูผู้ป่วยที่เป็นโรคยาก ๆ และซับซ้อนเป็นครั้งคราว ซึ่งรายได้เหล่านั้นก็หลายหมื่น รวม ๆ แล้วรายได้ต่อเดือนของผมได้เฉลี่ยราว ๆ แสนหยวน” โจวอี้หัวเราะ

“…”

ถังเยี่ยนพูดไม่ออก

ตอนนี้เธอไม่คิดจะดูถูกโจวอี้อีกต่อไป เพราะเธอได้ยินมาว่าโจวอี้เพิ่งมาจากภูเขาและไปใช้ชีวิตอยู่ที่จินหลิงได้ไม่ถึงครึ่งปี ในเวลาอันสั้นนี้ เมื่อเทียบกับรายได้ต่อเดือนที่เขาทำได้แล้วถือได้ว่าเขายอดเยี่ยมจริง ๆ เขาไม่ใช่คนไร้ความสามารถเลยสักนิด

แม้ว่า…

แม้จะแย่กว่าหลานสาวของเธอมาก แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องเบียดเบียนเงินหลานสาวเธอ

“คุณน้า ไม่ต้องกังวลเรื่องของผมกับเสี่ยวหว่านนะครับ นอกจากทำเงินด้วยทักษะทางการแพทย์แล้ว ผมมักจะซื้อสมุนไพรมาเก็งกำไรแล้วขายต่อบ้าง ในช่วงหกเดือนที่ผ่านมาผมทำเงินจากมันได้สิบสองล้านหยวน ผมคิดว่าหลังจากนี้ถ้าผมศึกษาตลาดเพิ่มเติมอีก รายได้ของผมก็คงจะเพิ่มขึ้นอีก” โจวอี้หัวเราะ

ตอนนี้ถังเยี่ยนตกตะลึงอย่างสมบูรณ์แล้ว

คุณมีรายได้ 12 ล้านหยวนจากการขายต่อสมุนไพรในครึ่งปี? แบบนี้ก็เท่ากับว่าคุณจะทำเงินได้ไม่ต่ำกว่ายี่สิบล้านต่อปีใช่ไหม?

หากรวมกับเงินเดือนและการออกไปรักษาคนไข้นอกสถานที่ด้วยรายได้ทั้งปี ก็น่าจะเกือบ ๆ สามสิบล้านได้?

ก่อนหน้านี้… ฉันกังวลเกี่ยวกับพวกเขาทำไมกันละเนี่ย?

โจวอี้ยิ้มและพูดต่อไปว่า “คุณน้า ตอนที่ผมออกมาจากภูเขา อาจารย์ของผมไม่ได้ให้เงินผมเลย แต่ให้ใบทวงหนี้มาหนึ่งโหล หนี้พวกนั้นมาจากคนที่ติดเงินอาจารย์ของผมอยู่ ตอนที่ผมไปถึงจินหลิง ผมบังเอิญได้พบคนคนหนึ่งที่ติดหนี้อาจารย์ผมอยู่ เขาไม่ได้คืนเงินให้ แต่ให้บ้านผมมา มันอยู่ติดกับบ้านของเสี่ยวหว่านเลย แถมยังได้รถมาอีกคันซึ่งตอนนี้มันจอดอยู่ชั้นล่างของอาคารนี้นั่นแหละครับ”

บ้านข้างเสี่ยวหว่าน?

ช็องเซลิเซ่ ลานติง วิลล่า?

บ้านในหมู่บ้านนั้นมีราคาไม่ต่ำกว่า 20 ล้านหยวนใช่ไหม?

นี่..

ถังเยี่ยนมองไปยังถังหว่านด้วยความสงสัย

ถังหว่านยิ้มและพูดว่า “สิ่งที่โจวอี้พูดเป็นความจริงค่ะ บ้านข้าง ๆ ของหนูตอนนี้เป็นบ้านของโจวอี้ เขายังบอกด้วยว่าหลังจากปีใหม่ เราจะเชื่อมบ้านทั้งสองหลังเข้าหากันแล้วปรับปรุงใหม่ทั้งหมด!”

ถังเยี่ยนตบหน้าผากตัวเองและแอบรู้สึกละอายใจกับความกังวลที่ไร้ประโยชน์ของเธอก่อนหน้านี้

ในขณะที่คนอื่น ๆ มองโจวอี้ต่างออกไปอีกรอบ

คนมีเงินกับคนไม่มีเงิน ย่อมมีสถานะที่แตกต่างกัน

ตอนแรกพวกเขาคิดว่าโจวอี้เป็นเพียงคนจากครอบครัวยากจนที่ออกมาจากภูเขา แต่ใครจะคิดว่าตอนนี้โจวอี้กลับมีทรัพย์สินมูลค่าหลายสิบล้านแล้ว ผู้ชายแบบนี้จะไม่คู่ควรกับถังหว่านได้อย่างไร?

“พี่เขย คุณสุดยอดมาก ไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นเศรษฐีตัวจริง!” ถังเสี่ยวลี่ยิ้มและยกนิ้วให้

“ไม่เลย พี่ก็แค่มีพอเลี้ยงครอบครัวได้เท่านั้นแหละ ไม่ถึงกับเป็นเศรษฐีอะไรทั้งนั้น” โจวอี้พูดอย่างถ่อมตัว

เขาค่อนข้างพึงพอใจเล็กน้อย

แม้จะไม่ได้อวดรวยเต็มที่ แต่ก็ยังได้โชว์ออกไปบ้าง

จากนั้นครอบครัวถังก็พูดคุยกับโจวอี้อย่างสนิทสนมยิ่งขึ้น

ครอบครัวถังต้งและครอบครัวถังเยี่ยนกลับไปในช่วงเย็น และในที่สุดเพนท์เฮ้าส์ขนาดเกือบ 300 ตารางเมตรก็เงียบลงมาก

หลังจากที่โจวอี้ออกมาจากห้องของหญิงชราอิงหงอิง เขาก็เห็นถังหว่านเดินมาพร้อมกับถ้วยชา

“คุณย่าเป็นยังไงบ้าง?” ถังหว่านถามด้วยความเป็นห่วง

“เธอชราและอ่อนแอนิดหน่อย ผมก็เลยนวดให้เธอเพื่อล้างเส้นลมปราณ และทะลวงเส้นเลือดที่อุดตันบางส่วนไปแล้ว ผมจะเขียนใบสั่งยาให้ ขอแค่แม่ของคุณซื้อยาจีนมาต้มแล้วให้คุณย่าดื่มสักครึ่งเดือน ร่างกายก็จะดีขึ้นมากเอง” โจวอี้ยิ้ม

“ขอบคุณนะ…” ถังหว่านวางถ้วยชาไว้ในมือของโจวอี้

“ที่รัก อย่าสุภาพกับผมแบบนี้สิ คุณย่าของคุณก็นับได้ว่าเป็นคุณย่าของผมด้วย พวกเราทั้งหมดเป็นญาติกัน” โจวอี้ยิ้ม

“อื้ม!” หญิงสาวโผเข้าไปกอดโจวอี้ทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น

ถังชงขับรถออดี้ A6 มาจอดที่ลานด้านนอกรั้วกำแพงคฤหาสน์ตระกูลฮัว เมื่อเขาเดินไปถึงประตูสีแดงชาด เขาก็ถูกคนของตระกูลฮัวทั้งสี่คนขวางไว้

“ทำไมนายถึงมาที่นี่อีก บอกกี่ครั้งแล้วว่านายไม่ได้รับอนุญาตให้มาที่ตระกูลฮัวของเรา! เราไม่ให้นายพบคุณหนูใหญ่ของเราอีกแล้ว ไม่งั้นคุณชายสามของเราจะหักขานายแน่!” ชายร่างใหญ่ซึ่งเป็นผู้เฝ้าประตูตะโกนออกมา

“ผมโทรหาเยว่ถิงล่วงหน้าแล้ว และเธอก็ยอมให้ผมมา” ถังชงพูดด้วยสีหน้ากังวล ขณะที่ในมือก็กำลังถือกระเป๋าใบเล็กสีดำ

“เราฟังแต่คุณชายสามเท่านั้น!” ชายร่างใหญ่พูดอย่างเย็นชา

“เยว่ถิงบอกว่าพ่อของเธอก็เห็นด้วย” ถังชงรีบพูด

คุณชายสามเห็นด้วย?

ชายร่างใหญ่ตกตะลึง จากนั้นจึงคว้าโทรศัพท์มือถือมาต่อสายหาใครบางคน

เขาสื่อสารไม่กี่คำ จากนั้นก็วางสายและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “เข้าไปได้ นายน่าจะรู้อยู่แล้วว่าบ้านหลังไหน อย่าเดินเตร่ไปทั่วล่ะ”

“ทราบแล้วครับ ขอบคุณครับพี่” ถังชงกล่าวอย่างเร่งรีบ

“ไอ้โง่ เรียกลุงสิ!” ชายร่างใหญ่ตะโกน

“อ๊ะ? ครับ ขอบคุณครับคุณลุง” ถังชงตอบกลับด้วยท่าทางหงอ ๆ

ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่สุดในบริเวณของตระกูลฮัว ฮัวกู่เฟิงมองดูลูกสาวคนสวยของเขาด้วยใบหน้ามืดหม่นและถามอย่างเย็นชาว่า “ในเมื่อลูกไม่สนใจไอ้เด็กโง่นั่น ลูกจะไปคุยกับเขาทำไม? มีผู้ชายนับไม่ถ้วนที่อยากกินเนื้อหงส์ ลูกสามารถปฏิเสธคนอื่นได้ แต่ทำไมไม่ปฏิเสธเขาไปสักที?”

“ก็เพราะที่พ่อพูดมาไง เพราะเขาโง่” ฮัวเยว่ถิงยิ้ม

“แล้วเกี่ยวอะไรด้วยถ้าเขาคือไอ้โง่?” ฮัวกู่เฟิงถามกลับไปอย่างไม่พอใจ

“หนูแค่อยากรู้นิดหน่อยว่าคนโง่นั่นจะทนได้นานแค่ไหน” ฮัวเยว่ถิงหัวเราะเยาะ

“…”

ฮัวกู่เฟิงพูดไม่ออก

เขารู้ว่าความคิดของลูกสาวของเขานั้นแตกต่างจากคนทั่วไป เช่นเดียวกับพี่ชายคนที่สี่ของเธอ…ฮัวเยว่โหลว แต่เขาก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าเธอจะมีความคิดสุดโต่งได้ขนาดนี้

หมายเหตุ: ขออนุญาตแก้ลำดับญาติจากตอนที่ 451 ดังนี้

ถังต้ง = น้องชายถังเจิ้น (อารองของถังหว่าน)

เกาเป่ย = ภรรยาของถังต้ง (สะใภ้รอง)

ถังเยี่ยน = น้องสาวถังเจิ้น (อาของถังหว่าน)

เกาเหว่ยหยาง = สามีของถังเยี่ยน (อาเขยของถังหว่าน)