หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 532 ดินเก้า

บทที่ 532 ดินเก้า

สัญลักษณ์ของท่านลอร์ด?

ชายคนนี้มีเหรียญตราของท่านลอร์ดได้อย่างไร?

คิ้วของชายชุดขาวขมวดแน่นแทบเป็นปม จากนั้นเขาก็รีบคุกเข่าลง กดมือลงบนหิมะแล้วก้มหัวให้โจวอี้

“ดินเก้าทำความเคารพท่านลอร์ด”

ดินเก้า?

ท่านลอร์ด?

โจวอี้ถึงกับประหลาดใจ เขาตระหนักได้ว่าชายผิวขาวที่อยู่ข้างหน้าเขาคือนักรบเดนตายในค่ายลับ นอกจากนี้เขายังมั่นใจแล้วว่าดิอาโบลไม่ได้โกหก เหรียญตรานี้ทำให้เขาได้รับความจงรักภักดีจากนักรบเดนตายในค่ายลับ

“ดิอาโบลตายแล้ว” โจวอี้กล่าวขึ้นเสียงเรียบ

“กฎเหล็กของค่ายลับ! ผู้ใดถือเหรียญตรา ผู้นั้นคือผู้นำของเรา!” ดินเก้าเงยหน้าขึ้นและกล่าวด้วยความเคารพ

“ถ้าฉันไม่มีเหรียญตรา ฉันก็จะไม่ได้เป็นลอร์ดของนายอีกต่อไปแล้วงั้นสิ?” โจวอี้ถาม

“ไม่ ๆ! เหรียญตราอาจสูญหายไป แต่ตราบใดที่คุณยังมีชีวิตอยู่ เราจะยังคงภักดีต่อคุณ เว้นแต่ว่าคุณจะตายและเหรียญตรานี้ได้ตกไปอยู่ในมือของคนอื่นอีกครั้ง ซึ่งเราก็จะถือว่าผู้อื่นเป็นลอร์ดคนต่อไป” ดินเก้าอธิบาย

“แต่ก่อนที่ฉันจะบอกนายไปว่าดิอาโบลตายไปแล้ว นายก็เรียกฉันว่าลอร์ดแล้วหรือเปล่า?” โจวอี้ถาม

“ท่านลอร์ดสามารถมีได้สองหรือหนึ่งเดียวในเวลาเดียวกัน” ดินเก้าตอบ

เข้าใจแล้ว!

โจวอี้สูดหายใจเข้าลึกและพูดว่า “ยืนขึ้นและเปิดเผยหน้าให้ฉันเห็น”

“ครับ!”

ดินเก้าลุกขึ้นทันที เขาเปิดฮู้ดออกกระทั่งเผยให้เห็นใบหน้าที่อ่อนเยาว์

ชายคนนี้เป็นคนผิวขาว แม้ว่าจะมีรูปร่างไม่สูงมาก แต่ด้วยผมสีบลอนด์และดวงตาสีฟ้าช่วยขับให้ชายคนนี้ดูหล่อเหลายิ่งขึ้น ทว่าสีหน้ากลับดูแข็งทื่อ ราวกับว่าเขาแสดงอารมณ์อะไรไม่เป็น

“มานั่งข้างกองไฟกับฉัน!” โจวอี้พูดพลางเดินเข้ายังบริเวณที่มีกองไฟภายในถ้ำ

เนื้อเสือย่าง

กลิ่นเนื้อเสือย่างหอมอบอวลไปทั่วทั่งถ้ำ ผู้คนที่ได้กลิ่นนี้ถึงกับน้ำลายไหล

โจวอี้นั่งขัดสมาธิอยู่หน้ากองไฟ จากนั้นชี้ไปที่ตำแหน่งข้าง ๆ ตัวเองแล้วพูดว่า “นั่งลงกินบาร์บีคิวซะ แล้วบอกฉันเรื่องค่ายลับที่นายอยู่”

“ครับ!”

ดินเก้านั่งลงด้วยความเคารพ

โจวอี้ตัดขาเสือย่างด้วยมีดและมอบให้ดินเก้า จากนั้นเขาก็ถามว่า “ดิอาโบลถูกฆ่าตายต่อหน้าฉัน แต่เขาบอกข้อมูลกับฉันน้อยมาก ฉันก็เลยไม่รู้เกี่ยวกับค่ายลับ นายสามารถเล่าให้ฉันฟังระหว่างกินได้!”

“ค่ายลับของเรามีสมาชิกอยู่ทั้งหมดหกสิบคน แบ่งออกเป็นหกกลุ่ม”

“ทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน ทั้งห้าธาตุนี้คือห้ากลุ่มแรก แต่ละกลุ่มมีอยู่สิบเอ็ดคน”

“ส่วนกลุ่มที่หกประกอบด้วยห้าคนที่รับผิดชอบกิจการภายใน”

หลังจากที่ดินเก้าพูดจบ เขาก็หันมาสนใจขาเสือย่างที่อยู่ในมือ

โจวอี้งุนงง “แค่นี้?”

“แค่นั้นครับ” ดินเก้าพยักหน้า

“นายพูดสั้นเกินไปไหม บอกวิธีการฝึกฝนของนายมาหน่อย รวมทั้งการใช้ชีวิตของนาย และการติดต่อกับโลกภายนอกด้วยว่าเป็นยังไง” โจวอี้กล่าว

“ชีวิตของพวกเรานั้นเรียบง่ายมาก ปกติสมาชิกของแต่ละกลุ่มจะปฏิบัติตามคำสั่งของหัวหน้ากลุ่มเพื่อฝึกฝน ทุก ๆ หกเดือน แต่ละกลุ่มจะได้รับงานที่ลอร์ดผู้ล่วงลับสั่ง ให้ออกไปปฏิบัติการลอบสังหาร แล้วค่อยกลับมาหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ จากนั้นก็ฝึกฝนต่อไป” ดินเก้าอธิบาย

“…”

โจวอี้ถึงกับพูดไม่ออก

เห็นได้ชัดว่าดิอาโบลฝึกคนเหล่านี้ให้เป็นนักรบเดนตายจริง ๆ

หลังจากนั้น โจวอี้ก็กินบาร์บีคิวเข้าไปหนึ่งคำแล้วถามว่า “นายเข้าร่วมกับค่ายลับตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“สมาชิกในค่ายลับทั้งหมดถูกรับเลี้ยงโดยอดีตลอร์ดตั้งแต่ก่อนที่พวกเขาจะอายุหกขวบ ตอนนี้ผมอายุ 27 ปี และเข้าร่วมค่ายลับเมื่อ 25 ปีที่แล้ว”

ยี่สิบห้าปี?

โจวอี้แอบตกใจ

มันยากสำหรับเขาที่จะจินตนาการว่าดินเก้าอาศัยอยู่ในสถานที่ที่มีแต่น้ำแข็งและหิมะมาเป็นเวลา 25 ปี และได้รับการฝึกฝนมา 25 ปีอย่างต่อเนื่อง

ดิอาโบลคงจะล้างสมองคนพวกนี้ซ้ำ ๆ ซึ่งนอกเหนือจากความภักดีแล้ว คนพวกนี้ก็น่าจะรู้แค่การฆ่าและการฝึกเท่านั้น

การถูกฝึกมาแบบนี้…ยังสามารถเรียกว่ามนุษย์ได้อีกไหม?

อย่าบอกนะว่าอารมณ์และความปรารถนาทั้งหมดของพวกเขาแบบที่มนุษย์ควรมีนั้นถูกลบออกไปหมดแล้ว?

“พวกนาย…เป็นแบบนี้เหมือนนายทุกคนเลยหรือเปล่า?” โจวอี้ถาม

“ใช่ครับ!”

“แล้วหลายปีมานี้มีแค่ 60 คนงั้นเหรอ?”

“เปล่าครับ ในช่วง 25 ปีที่ผ่านมา จำนวนคนที่ถูกส่งมายังค่ายลับเพื่อฝึกฝนและปฏิบัติงานมีมากกว่า 1,200 คน และพวกเรา 60 คนคือผู้รอดชีวิตกลุ่มสุดท้าย”

“เอ่อ…”

โจวอี้อ้าปากค้างกับคำพูดของอีกฝ่าย

เฉินซานและเยี่ยป๋อซางที่อยู่ข้างกองไฟก็เบิกตากว้างทันที

1,200 คน?

มีแค่ 60 คนเท่านั้นที่รอดชีวิต?

นี่พวกเขาฝึกอย่างโหดเหี้ยมขนาดไหนกันแน่?

พวกเขาทำภารกิจอันตรายอะไรบ้าง?

อัตราการตาย… 20 ต่อ 1 เลยนะ!

สรุปก็คือ มีเพียง 1 ใน 20 คนเท่านั้นที่สามารถรอดชีวิตมาได้

โจวอี้นิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะถามต่อไปว่า “แล้วความแข็งแกร่งของนายล่ะ?”

“ผมคือผู้บ่มเพาะระดับต่ำขั้น 9 และฝึกพลังธาตุดินถึงขั้นกลาง แต่สำหรับคนอื่น ๆ ผมไม่รู้” ดินเก้ากล่าว

“ในค่ายลับมีคนที่สามารถใช้พลังธาตุได้กี่คน?” โจวอี้ยังคงถามต่อ

“ทุกคนครับ”

“ฮะ?”

“ทุกคนเลยครับ!” ดินเก้ากล่าวย้ำ

โจวอี้มองไปที่เฉินซานและเยี่ยป๋อซางทันที ก่อนจะพบว่าทั้งสองคนก็อ้าปากค้างเช่นกัน

ทั้ง 60 คนในค่ายลับสามารถควบคุมพลังธาตุได้?

ล้อเล่นหรือเปล่า!

ดิอาโบลฝึกนักรบเดนตายไม่ใช่เหรอ? สิ่งที่คนเหล่านี้ควรเป็นคือผู้บ่มเพาะพลังศักดิ์สิทธิ์อย่างเดียว!

แต่ทำไมตอนนี้พวกเขาถึงมีพลังธาตุทุกคนได้ล่ะ?

เป็นไปได้ไหมที่ดิอาโบลมีวิธีลับที่ทำให้มนุษย์สามารถควบคุมพลังธาตุได้?

“อย่าถามผมเลย ผมเองก็ไม่เข้าใจ” เฉินซานส่ายหัวทันที

“ผมเองก็ไม่เข้าใจ และเท่าที่ผมรู้ ความสามารถในการควบคุมพลังธาตุนั้นเกิดจากการตื่นขึ้นหรือมีติดตัวมาตั้งแต่เกิด ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีใครสามารถทำให้คนอื่นควบคุมพลังธาตุได้” เยี่ยป๋อซางกล่าวด้วยรอยยิ้มสับสน

โจวอี้จ้องมองดินเก้าและถามว่า “พลังของนายเกิดขึ้นมาได้ยังไง?”

“ผมไม่รู้ ตั้งแต่จำความได้ ผมก็มีพลังนี้แล้ว”

“…”

โจวอี้รู้สึกแปลก ๆ

จากนั้น ชายหนุ่มก็ได้ถามอีกฝ่ายอีกหลายคำถาม และในที่สุดก็เข้าใจบางสิ่ง

ผู้ควบคุมธาตุมีการแบ่งระดับที่เข้าใจได้ง่าย ๆ จากต่ำไปสูง ได้แก่ ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นสูง ปรมาจารย์ เหนือธรรมชาติ และเทวะ

ส่วนการแบ่งระดับของการบ่มเพาะพลังศักดิ์สิทธิ์นั้นเรียบง่ายยิ่งกว่า โดยแบ่งเป็นมีสามระดับ ได้แก่ ระดับต่ำ ระดับกลาง และระดับสูง ซึ่งแต่ละระดับแบ่งออกเป็นเก้าขั้น

พลังดินของดินเก้าอยู่ในขั้นกลาง และการบ่มเพาะพลังศักดิ์สิทธิ์อยู่ในระดับต่ำขั้น 9 ซึ่งถือได้ว่าไม่ได้แข็งแกร่งสักเท่าไหร่หากวัดจากระดับที่เขาสำเร็จในทั้งสองแขนงเหล่านี้

นอกจากนี้ โจวอี้ยังได้เรียนรู้บางสิ่งจากเยี่ยป๋อซาง ตัวอย่างเช่นระบบพลังศักดิ์สิทธิ์เมื่อเปรียบเทียบกับระดับยุทธ์อย่างเช่นระดับต่ำขั้น 9 ของดินเก้านั้นเทียบได้กับผู้ฝึกยุทธ์ระดับผู้เชี่ยวชาญยุทธ์ขั้นปลาย ถ้าดินเก้าสามารถทะลวงเข้าสู่ระดับกลางได้ อีกฝ่ายจะแข็งแกร่งเท่ากับระดับกึ่งปรมาจารย์ขั้นต้น

นอกจากนี้ โจวอี้ยังได้รู้ว่าในกลุ่มที่หกของค่ายลับ คนเหล่านั้นได้บ่มเพาะพลังที่สำคัญอีกอย่าง นั่นก็คือพลังจิต!

สองชั่วโมงต่อมา

เมื่อทุกคนกินดื่มกันจนอิ่มหนำแล้ว โจวอี้ก็ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย ก่อนจะจุดบุหรี่และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เอาล่ะ ไปที่ค่ายลับกันเดี๋ยวนี้เลย ดินเก้า! นายนำทางไป!”

“ครับ!”

ดินเก้ารีบลุกขึ้นเดินตามโจวอี้ออกจากถ้ำ