หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 547 น้องสาวของฉัน?

บทที่ 547 น้องสาวของฉัน?

เซียงจางวิลล่า

นอกประตูรั้วคฤหาสน์สุดหรูที่อยู่ด้านในสุด ผู้คนหลายสิบคนมารวมตัวกันที่นี่ด้วยความไม่พอใจ บางคนถือมีดทำครัว บางคนถือพลั่ว และบางคนถือมาแม้กระทั่งกระทะในมือ พวกเขาทั้งหมดมองไปที่หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งกำลังนั่งอยู่ในสนามด้านในประตูรั้ว

เฉิงฮ่าวอยู่ห่างจากคนเหล่านี้มากกว่าสิบเมตร เวลานี้เขารู้สึกปวดหัวตึ้บ

ภายในประตูรั้ว

ซูเสี่ยวเม่ยนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน พลางเคี้ยวเมล็ดแตงโมและเหล่มองออกไปที่ผู้คนนอกประตูเป็นครั้งคราว แววตาของเธอเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

“ซูเสี่ยวเม่ย! เธอต้องอธิบายมาเดี๋ยวนี้ และคืนรูบาร์บของฉันมาด้วย!” ชายวัยกลางคนในชุดสูทและเน็กไทไม่สนใจภาพลักษณ์ของตัวเองอีกต่อไป เขาตะโกนใส่ซูเสี่ยวเม่ยอยู่ด้านนอกพร้อมกับชี้ไม้นวดแป้ง

“มันก็แค่หมาไม่ใช่เหรอ มันไม่อร่อยด้วยซ้ำ นายจะทำหน้าทำตาโกรธขนาดนี้ไปทำไม ทำตัวหนักแน่นหน่อยสิ” ซูเสี่ยวเม่ยถ่มเปลือกเมล็ดแตงโมและพูดอย่างเหยียดหยาม

“แค่หมาเหรอ!? นั่นมันร็อตไวเลอร์! ฉันใช้เงินไปมากกว่าแสนหยวนเพื่อซื้อมันมาจากต่างประเทศ… บ้าเอ๊ย! เธอนี่แม่งโคตรแย่เลย! อันที่จริงสำหรับฉันแล้วเงินไม่ใช่ประเด็นหลัก แต่ร็อตไวเลอร์ตัวนั้นฉันเลี้ยงมันไว้หลายปีแล้วนะโว้ย ฉันอุตส่าห์เป็นมิตรที่ดีกับเธอนะ แต่เธอกลับกินหมาของฉันเนี่ยนะ! ให้ตายสิ ฉันจะฆ่าเธอ!” ชายวัยกลางคนตะโกนด้วยความเดือดดาล

“นี่ สหายหลัว นายมีความรู้สึกผูกพันกับหมาเนี่ยนะ? เมื่อวันก่อนหรือเมื่อวานนะ? นายยังดื่มกับฉันอยู่เลย แถมยังบอกว่านายมีความรู้สึกลึกซึ้งกับฉันมาก! แต่ทำไมตอนนี้กลับเป็นแบบนี้ไปซะล่ะ? ดูสีหน้าท่าทางของนายตอนนี้สิ แค่หมาตัวหนึ่งเองนะ แต่นายกลับทำท่าเหมือนอยากจะถลกหนังฉันเหมือนคนไม่รู้จักกันอย่างงั้นแหละ…” ซูเสี่ยวเม่ยพูดพร้อมกับนั่งไขว่ห้างและกลอกตา

“ฉัน..ฉัน…”

“เห็นไหม ที่นายพูดตะกุกตะกักก็เพราะนายรู้สึกผิด นายไม่ใช่คนดี ลืมมันไปเถอะ เพราะหมาของนายไม่ได้อร่อยอะไรนักหรอก แต่ก็ช่วยให้อิ่มท้องได้อยู่ ฉันจะไม่ถือสานายนะ กลับบ้านไปเลี้ยงลูกไป!” ซูเสี่ยวเม่ยโบกมือราวกับว่าเธอเป็นคนใจกว้างมาก

หลัวกวนหมินเกือบจะกระอักเลือดออกมาเมื่อได้ยินคำพูดทั้งหมดของซูเสี่ยวเม่ย

ยัยสารเลวคนนี้!

“ซูเสี่ยวเม่ย แจกันกระเบื้องเคลือบสีน้ำเงินขาวของฉันอยู่ที่ไหน?! เอามันกลับมาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ชายหนุ่มหน้ามันเยิ้มตะโกนร้อง

“มันถูกสุนัขของสหายหลัวทำแตกไปแล้ว นายไปถามเอาค่าชดเชยกับเขาได้!” ซูเสี่ยวเม่ยกล่าวอย่างเกียจคร้าน

“ต…แตกแล้วเหรอ…นี่เธอ…เธอเอาไป? แล้วฉันจะให้เขาจ่ายเพื่ออะไร? บ้าเอ๊ย! มันเป็นของเก่าที่ฉันซื้อมาจากโรงประมูลในเกาะฮ่องกง มันราคาแพงมากเลยนะโว้ย!” ชายหนุ่มพูดด้วยความโกรธ

“ของเก่าอะไร ไร้สาระน่า!”

“เธอ…”

“ซูเสี่ยวเม่ย! คืนภาพวาดของฉันมา…”

“นังบ้าแซ่ซู! ภรรยาของฉันทำให้เธอขุ่นเคืองใจตอนไหน เธอถึงได้วิจารณ์เธออย่างเสีย ๆ หาย ๆ แบบนั้น! ภรรยาฉันอดอาหารมาสามวันแล้วนะ ตามฉันไปขอโทษเธอเดี๋ยวนี้!”

“ซูเสี่ยวเม่ย! มันไม่ใช่เรื่องของเธอเลยนะที่ฉันจะพาลูกนอกสมรสของฉันมาเลี้ยงที่บ้าน ฉันปิดบังเรื่องนี้มากว่าสิบปี ตอนนี้ภรรยาของฉันคิดว่าเป็นลูกของคนอื่นไปแล้ว เธอกล้าขายฉันในวงเหล้า! วันนี้ฉันไม่จบกับเธอแน่!”

“ซูเสี่ยวเม่ย! สามีของฉันเป็นสุภาพบุรุษมาตลอด แต่เธอกลับชวนเขา…”

“…”

ผู้คนหลายสิบคนที่อยู่นอกประตูมีท่าทีเดือดดาลมากขึ้นเรื่อย ๆ และมีแนวโน้มที่จะพังประตูเข้าไปจัดการกับซูเสี่ยวเม่ย

เฉิงฮ่าวมองดูอยู่ห่างออกไปกว่าสิบเมตร และฟัง ‘เสียงบ่น’ จากทุกคน

นี่มันผู้หญิงประหลาด

ช่างสร้างวีรกรรมได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ!

เฉิงฮ่าวเคยเห็นผู้คนมานับไม่ถ้วนในชีวิตนี้ แต่เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงที่…เป็นแบบซูเสี่ยวเม่ยมาก่อน

เธอใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งสัปดาห์ในการทำความคุ้นเคยกับเจ้าของคฤหาสน์ส่วนใหญ่ ซึ่งพวกเขาส่วนใหญ่ก็ชมชอบและเป็นมิตรกับเธอมาก บางคนถึงขนาดบอกว่าเป็นพี่น้องร่วมสาบานเลยด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เธอกลับทำให้ทุกคนเดือดดาล

แล้วเขาจะแก้ไขสถานการณ์นี้ได้อย่างไร?

โจวอี้เดินทางไปต่างประเทศ และจนป่านนี้ก็ยังไม่ได้ยินข่าวว่าจะกลับมา

หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป นับประสาอะไรกับบริเวณวิลล่านี้ เกรงว่าผู้คนในรัศมีหลายสิบกิโลเมตรคงจะเป็นศัตรูกับผู้หญิงคนนี้ไปทั้งหมด…

“ฮ่า ฮ่า”

ชายหนุ่มรูปหล่อที่นั่งสูบบุหรี่อยู่ข้าง ๆ เฉิงฮ่าวตบต้นขาพลางหัวเราะและมองไปที่ฉากตรงหน้า

“หัวเราะทำไม?!” เฉิงฮ่าวตีหน้าผากอีกฝ่ายเบา ๆ

“พี่เฉิงไม่ตลกเหรอ ซูเสี่ยวเม่ยเท่มาก ดูพี่ชายของผมและคนอื่น ๆ สิ พวกเขาหน้าดำอย่างกับก้นหม้อ แต่ละคนกระโดดเหยง ๆ ด้วยความโกรธ แต่ไม่มีใครทำอะไรซูเสี่ยวเม่ยได้เลย ความสามารถนี้… เหมาะสมที่จะเป็นเทพธิดาของผมสุด ๆ!” หวังจ้วงหัวเราะ

“นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย! เธอไม่ใช่เทพธิดาเลยเหอะ เธอเป็นแค่ปีศาจสาวเท่านั้นแหละ!” เฉิงฮ่าวกลอกตา

“พี่เฉิงไม่เข้าใจอะ เธอเป็นสเป็กของผมเลยนะ! และผมก็ตัดสินใจแล้ว…” หวังจ้วงกำหมัดแน่นและสาบานทันทีว่า “นับจากนี้ไป ผมจะตามจีบเธอ ผมจะแต่งงานกับเธอ จะให้เธอเป็นภรรยาของผม และถ้าใครกล้ารังแกผมอีกนะ ผมจะให้ภรรยาของผมลงโทษคนพวกนั้น!”

“…”

เฉิงฮ่าวตกใจกับคำพูดของอีกฝ่าย

นี่มันเหมือนกับคำพูดที่ว่า ปลาเหมาะกับปลา กุ้งเหมาะกับกุ้ง และเต่าเหมาะกับเต่าใช่ไหม?

“หวังจ้วง ในเมื่อนายต้องการแต่งงานกับเธอ งั้นก็ไปช่วยเธอซะสิ! ภรรยาในอนาคตของนายถูกรังแกอยู่ตรงนั้นน่ะ นายจะเอาแต่อยู่ที่นี่เพื่อดูเท่านั้นเหรอ!” จู่ ๆ เฉิงฮ่าวก็พูดขึ้น

“พี่ล้อผมเล่นเหรอ ผมเป็นใคร? ผมมันคนขี้แพ้!” หวังจ้วงกลอกตาและพูดอย่างหน้าไม่อาย

“…”

เฉิงฮ่าวสาปแช่งหวังจ้วงในใจอยู่หลายครั้ง แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลุกขึ้นและเดินไปที่ฝูงชน

เขาต้องไป!

เนื่องจากสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้านี้กำลังรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ดูเหมือนว่าฝูงชนกำลังจะระเบิดอารมณ์และพังประตูเข้ามาต่อสู้กับซูเสี่ยวเม่ยได้ทุกขณะ

เขาไม่กลัวว่าซูเสี่ยวเม่ยจะถูกทุบตี แต่เขากลัวซูเสี่ยวเม่ยจะทุบตีคนเหล่านี้จนเลือดอาบ ไหนจะหักแขนและขาของพวกเขาอีก

“ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งหลาย รบกวนฟังผมสักครู่!” เฉิงฮ่าวเดินมาจากด้านหลัง เขายกแขนขึ้นแล้วพูดเสียงดังลั่น

“เฉิงฮ่าว คุณมาที่นี่เพื่อจัดการกับซูเสี่ยวเม่ยด้วยใช่ไหม?!” หลัวกวนหมินถามกลับมาเสียงดัง

“ไม่ ๆๆ ถึงแม้เธอจะทำให้ครอบครัวของผมยุ่งยากเหมือนกัน แต่ทุกคนคงเห็นแล้วว่าเธอยังเด็กอยู่ ทุกคนอย่าลดตัวไปอยู่ในระดับเดียวกับเธอเลย เราเป็นเพื่อนบ้านกันทั้งนั้น ไม่มีอะไรแก้ไขไม่ได้ระหว่างเราหรอกนะ” เฉิงฮ่าวพยายามพูดให้ทุกคนใจเย็นด้วยสีหน้าขมขื่น เอาเป็นว่าถ้าเธอมีปัญหาอะไร ฉันจะช่วยพวกคุณแก้ไข ฉันจะชดเชยให้ และฉันจะขอโทษแทนเธอ…”

“เฉิงฮ่าว เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย? ไม่สิ คุณกับเธอเป็นอะไรกัน?!” หญิงคนหนึ่งตะโกนถาม

“เธอกับฉันเหรอ… เฮ้อ… จริง ๆ แล้วฉันไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับเธอหรอก แต่ฉันแค่เคยเผากระดาษเหลืองกับเธอ ดื่มเหล้าเลือดไก่ เมากับเธอ ดังนั้นเธอก็เหมือนน้องสาวของฉันคนหนึ่ง!” เฉิงฮ่าวกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่นอีกครั้ง

“…”

คนทั้งกลุ่มถึงกับนิ่งงัน

พวกเขาหลายคนในที่นี้มากกว่าร้อยละ 90 เคยสาบานเป็นพี่น้องกับซูเสี่ยวเม่ยมาแล้ว ดังนั้นเมื่อจู่ ๆ เฉิงฮ่าวพูดถึงเรื่องนี้ มันก็กลายเป็นว่าพวกเขารู้สึกอับอาย พวกเขายังแอบเสียใจที่ถูกเธอหลอกให้สาบานเป็นพี่น้องราวกับคนโง่งมแบบนั้น!

น้องสาวร่วมสาบานเหรอ?

ถุยเหอะ!

ถ้าใครมีน้องสาวแบบเธอ แปดชีวิตก็คงหายนะ!

ทว่าหลังจากที่ทุกคนกลอกตา ความโกรธของพวกเขาก็สลายลงไปมาก

กริ๊ง!

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของเฉิงฮ่าวก็ดังขึ้น

เมื่อเขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและเห็นชื่อผู้โทรเข้า แววตาของเขาก็เป็นประกาย เขาเกือบจะกระโดดร้องตะโกนด้วยความตื่นเต้น