หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 584 คลังสินค้า

บทที่ 584 คลังสินค้า

“แม่น้ำกลายเป็นน้ำแข็งในฤดูหนาว แต่ถ้าคุณอยากกินปลาตัวอ้วน ๆ ล่ะ? ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องทุบน้ำแข็งหนา ๆ พวกนั้นให้แตก…”

“วิธีการกินปลาทำได้หลายวิธี เช่น ตุ๋น ทอด ย่าง นึ่ง…”

“พ่อคะ หนูจับปลาเก่ง…”

“การตกปลาน่ะช้าเกินไป…”

ภายใต้โคมไฟสลัว ๆ บนหัวเตียง โจวอี้อุ้มลูกสาวทั้งสองไปทางซ้ายและขวา พลางเล่าเรื่องการจับปลาบนภูเขาชางหลางให้พวกเธอฟัง คำอธิบายที่ชัดเจนของเขาทำให้เด็กน้อยทั้งสองหลงใหล พวกเธออยากจะจับปลาในธารน้ำแข็งกับผู้เป็นพ่อ

เสียงกรนแผ่วเบาดังขึ้น

โจวอี้มองไปยังลูกสาวสองคนที่นอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขา ชายหนุ่มค่อย ๆ ดึงแขนของเขาออกมาอย่างพึงพอใจ แล้วจึงนำผ้าห่มคลุมให้พวกเธอ จากนั้นก็แอบออกจากไปห้อง

ภายในห้องนอนใหญ่

ถังหว่านฟังเพลงด้วยหูฟัง เมื่อเธอเห็นโจวอี้กลับมา เธอก็ยิ้มและถามว่า “คุณจะออกไปอีกไหม?”

“ผมจะออกไป ผมขอให้หวงไห่เทาช่วยผม” โจวอี้ยิ้ม

“ทำอะไร?”

“ผมจะซื้อวัตถุดิบยาจำนวนมากมาตุนไว้ ในอนาคตสำนักโอสถและตัวผมเองต้องใช้มัน บางทีอีกไม่นานอาจจะเกิดสถานการณ์ใหญ่ขึ้นในประเทศของเรา เมื่อถึงเวลานั้น ผู้คนมากมายในโลกผู้ฝึกยุทธ์จะต้องการวัตถุดิบยา และวัตถุดิบยาจะขายได้ในราคาที่สูงขึ้นมาก” โจวอี้กล่าว

“คุณต้องการเงินเหรอ?” ถังหว่านถาม

“ไม่ได้ทำเพื่อหาเงิน แต่เพื่อสำรองทรัพยากร” โจวอี้กล่าว

ทรัพยากร?

ถังหว่านได้เริ่มบ่มเพาะแล้ว แม้ว่าสัมผัสอ่อน ๆ ของปราณจะทำให้เธอรู้สึกสนใจ แต่เธอไม่มีความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่ และไม่มีแนวคิดเรื่องขอบเขตในการฝึกฝน แต่เธอก็สนับสนุนการตัดสินใจของโจวอี้โดยไม่มีเงื่อนไข

“ไปเถอะ! แต่อย่าดื่มเยอะล่ะ” ถังหว่านกล่าว

“ไม่ต้องห่วง ผมจะให้คุณนอนก่อนแล้วค่อยออกไป” โจวอี้หัวเราะเบา ๆ

“ให้ตายสิ ฉันไม่ใช่เด็กสักหน่อย” ถังหว่านยิ้ม

“แต่สำหรับผมแล้ว คุณยังเด็กเสมอ” โจวอี้หัวเราะ

เขาตัดสินใจที่จะไปที่สำนักงานกิจการพลเรือนกับถังหว่านในวันพรุ่งนี้เพื่อจดทะเบียนสมรส ส่วนผู้หญิงคนอื่นก็ปล่อยไป! เพราะตอนนี้ถังหว่านสำคัญที่สุดสำหรับเขา

******

ขงอู๋

พี่สามแห่งตระกูลขง ประธานสมาคมขนส่งจินหลิง เขาร่วมทำธุรกิจขนส่งกับพ่อของตัวเองมามากว่า 20 ปีแล้ว ธุรกิจครอบครัวมีขนาดใหญ่มากขึ้นเรื่อย ๆ เดิมทีเขาคิดว่ามันจะราบรื่นไปตลอด ทว่าใครจะคาดคิดว่ากองเรือขนส่งจะประสบอุบัติเหตุในทะเลเมื่อไม่กี่ปีก่อน และยังสูญเสียทรัพย์สินส่วนใหญ่ของครอบครัวไปในคราวเดียว

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา สุขภาพของเขาไม่ค่อยดีนัก และเรี่ยวแรงยังมีจำกัด ดังนั้นธุรกิจของเขาจึงแย่ลงเรื่อย ๆ จนเขาจะไม่อาจรักษามันไว้ได้ เขาจึงวางแผนที่จะขายบริษัท

แต่น่าเสียดายที่ราคาขายของเขาสูงเกินไปจนไม่มีใครต้องการซื้อบริษัทขนส่งของเขา

เขารู้จักหวงไห่เทาและคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี แต่เขาไม่ได้ติดต่อกับหวงไห่เทาในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา

วันนี้จู่ ๆ เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากหวงไห่เทา แม้ว่าเขาจะประหลาดใจ แต่เขาก็ไปที่พาราไดซ์คลับเพื่อให้ทราบจุดประสงค์ของหวงไห่เทา

“อาเซิน นายคิดว่าหวงไห่เทาสนใจธุรกิจขนส่งไหม?” ขงอู๋ที่นั่งอยู่เบาะหลังรถถามขึ้นมา

“ผมไม่ทราบ” ชายที่ดูเย็นชาซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ กันตอบกลับ

“ฮ่า ๆ”

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง

รถก็ขับเข้าไปจอดในพาราไดซ์คลับ

ขงอู๋พาอาเซินไปยังโซนสถานบันเทิง และหวงไห่เทาได้แจ้งให้เขาทราบแล้วว่าอยู่ห้องไหน

เวลานี้เขาเห็นกลุ่มสาว ๆ ล้อมรอบหวงไห่เทา

“เหล่าหวง นายดูมีความสุขมากเลยนะวันนี้!” ขงอู๋หัวเราะ

“เฮ้ นายมาแล้วเหรอ ถ้ามาช้ากว่านี้อีกหน่อย ฉันคงถูกสาว ๆ พวกนี้กินหมดทั้งตัวแน่” หวงไห่เทาผลักผู้หญิงสองคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาออก ก่อนจะยืนขึ้นและกอดขงอู๋

จากนั้นเขาก็พูดต่อว่า “แปลกจริง ๆ คนอื่นดูแก่เอา ๆ ไหงไอ้หนุ่มคนนี้ถึงได้ดูเด็กลงล่ะ อาเซิน”

“สวัสดีคุณหวง” อาเซินพยักหน้าอย่างเย็นชา

“ชิ ฉันยกย่องนายเชียวนะ แต่นายยังเย็นชาได้ขนาดนี้ สมควรแล้วที่หาเมียไม่ได้” หวงไห่เทาคุ้นเคยกับอีกฝ่ายมาก ดังนั้นเขาจึงพูดล้อเล่นอย่างเป็นกันเอง

“นั่งลงก่อน ๆ วันนี้ที่ฉันเชิญพวกนายมาที่นี่เพื่อจะคุยเรื่องใหญ่” หวงไห่เทาพูดอย่างเริงร่า ก่อนจะมองไปที่กลุ่มหญิงสาวแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “สาว ๆ ฉันมีธุระสำคัญ ออกไปก่อน เสร็จแล้วค่อยเข้ามา”

จากนั้นกลุ่มสาว ๆ ก็ออกไป

ขงอู๋หรี่ตาลงและนั่งลงข้าง ๆ หวงไห่เทา เขาจุดบุหรี่ที่อีกฝ่ายส่งมาให้และจิบไวน์ไปสองสามครั้ง

หลังจากที่สงบใจลงได้บ้างแล้ว เขาก็ถามว่า “บอกมาเลย มีเรื่องใหญ่อะไร?”

“บริษัทขนส่งของนาย ยังจะขายอยู่ไหม?” หวงไห่เทาถาม

“ขาย”

“สามพันล้าน” หวงไห่เทากล่าว

“บัดซบ! ถ้าไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุเมื่อ 2-3 ปีก่อน ฉันคงไม่ขายมันแน่ ต่อให้เสนอมาหนึ่งหมื่นล้านหยวนก็เถอะ” ขงอู๋สบถด้วยความโกรธ

“โอ้ ๆ เสียสติไปแล้วเหรอ?” หวงไห่เทาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถึงแม้ว่ามันจะมีมูลค่าถึงหนึ่งแสนล้านหยวน แต่สุขภาพนายเป็นแบบนี้ ต่อให้นายจะทำต่อไปก็ไม่ไหวหรอก”

“อย่ามาพูดไร้สาระกับฉันเรื่องนี้ บอกมาตรง ๆ เลยว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของการเรียกฉันมาที่นี่คืออะไร!” ขงอู๋กล่าว

“ถ้าฉันจำไม่ผิด บริษัทขนส่งของนายมีคลังสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองจินหลิงใช่ไหม?” หวงไห่เทาถาม

“ใช่!”

“นายกำลังปล่อยเช่าอยู่ใช่ไหม?”

เช่า?

หวงไห่เทาต้องการเช่าโกดัง?

ขงอู๋ดูผิดหวัง แต่ก็พยักหน้าและพูดว่า “ตอนนี้โกดังที่กำลังประกาศให้เช่ายังว่างอยู่เกินกว่าครึ่ง ดังนั้นมันจะดีมากถ้ามีคนมาเช่ามันเพิ่ม เพราะยังไงซะมันก็คือรายได้”

“ไม่ ๆๆ นายกำลังเข้าใจผิด ฉันไม่ได้หมายถึงแค่เช่าอย่างเดียว ฉันหมายถึงอาจจะซื้อโกดังทั้งหมดจากบริษัทขนส่งของนายด้วย”

“เช่าหรือไม่ก็ซื้อทั้งหมดเลยเหรอ? ต้องการคลังสินค้าขนาดใหญ่ไปเพื่ออะไร?” ขงอู๋ถามด้วยความสงสัย

“อย่าถามเรื่องพวกนั้นเลย แค่รู้ว่าฉันมีเพื่อนที่ต้องการโกดังขนาดใหญ่ ฉันก็เลยนึกถึงนาย ราคาคุยง่ายมาก แต่อย่างที่ฉันบอกไป คืออยากจะซื้อโกดังทั้งหมด” หวงไห่เทากล่าวอย่างจริงจัง

“ไห่เทา ถึงแม้ว่าตอนนี้บริษัทของฉันจะไม่มีเรือเหลือแล้ว แต่มูลค่าของคลังสินค้าขนาดใหญ่ในบริษัทยังสูงอยู่ แน่ใจใช่ไหมว่าเพื่อนของนายจะซื้อได้ทั้งหมด” ขงอู๋ถามย้ำ

“นายบอกราคามาเลย แต่ฉันขอราคาที่จริงใจที่สุดนะ” หวงไห่เทากล่าว

ขงอู๋เงียบไป

คลังสินค้าของเขาครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่ และราคาประเมินคร่าว ๆ ของเขาอยู่ที่ประมาณ 1.8 พันล้านหยวน

ก็แค่ต้องหาเงินเพื่อทำธุรกิจ!

“2.4 พันล้าน นี่เป็นราคาต่ำที่สุดที่ฉันรับได้” ขงอู๋กล่าว

“ฉันกำลังช่วยนายให้ขายโกดังพวกนั้นได้อยู่นะ โกดังพวกนั้นทิ้งไว้ก็เสียของเปล่า ๆ!” หวงไห่เทากล่าวด้วยความโกรธ

“นี่ก็ราคาต่ำมากแล้วเถอะ!” ขงอู๋กล่าว

“ลืมมันไปซะ ฉันไม่ต่อรองกับนายแล้ว ฉันจะบอกราคาเอง ถ้านายพอใจ ฉันจะคุยกับเพื่อนของฉันและซื้อโกดังของนายโดยตรง แต่ถ้านายไม่พอใจ ฉันจะถือว่าคืนนี้ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น เราก็แค่ดื่มและพูดคุยไปเรื่อย” หวงไห่เทากล่าว

“งั้นก็ว่ามา!”

“สองพันล้าน”