หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 583 เงินก้อนโต

บทที่ 583 เงินก้อนโต

“ขายต่อ?”

โจวอี้ยิ้มพลางส่ายหัว ก่อนจะมองไปที่ซุนเม่าไฉแล้วพูดว่า “เหล่าซุน บอกตัวตนของผมให้พวกเขาทราบที”

“หมอโจวเป็นศิษย์ของสำนักโอสถ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่เขาจะซื้อวัตถุดิบยาจำนวนมาก” ซุนเม่าไฉหัวเราะ

ทันใดนั้น หยางตี๋และหวังเยว่หลุนก็ยืนขึ้นและจ้องมองโจวอี้ด้วยความประหลาดใจ ความรู้สึกไม่อยากเชื่อเกิดขึ้นในใจของพวกเขา

ศิษย์สำนักโอสถ?

ชายหนุ่มตรงหน้าเป็นศิษย์ของสำนักโอสถจริงหรือ?

นี่เป็นเรื่องจริงหรือ สาวกของสำนักโอสถล้วนเป็นบุคคลอมตะและนักหลอมโอสถที่มีชื่อเสียง

“ผมไม่จำเป็นต้องโกหกพวกคุณ เพราะมันไม่จำเป็น” โจวอี้ยิ้มแล้วพูดว่า “เต๋าของสำนักโอสถเราคือการหลอมปรุงโอสถเป็นหลัก โดยธรรมชาติแล้วเราต้องการวัตถุดิบยาจำนวนมาก ผมได้รับมอบหมายจากสำนักให้ซื้อวัตถุดิบยาจำนวนมาก ผมก็เลยต้องการความช่วยเหลือจากพวกคุณ”

“ช่วย เรายินดีช่วย!” หยางตี๋ตอบสนองอย่างรวดเร็วและกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

“ใช่ เนื่องจากหมอโจวเป็นศิษย์ของสำนักโอสถ จึงเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่คุณเรียกหาเรา ถ้าอยากซื้อสมุนไพร เราจะช่วยคุณซื้อสมุนไพรได้มากเท่าที่คุณต้องการ” หวังเยว่หลุนเองก็พูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

แม้ว่าอีกสองคนจะไม่พูดออกมาตรง ๆ แต่พวกเขาก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น

สำนักโอสถ!

หากพวกเขาสร้างความสัมพันธ์กับสำนักโอสถได้ แม้ว่าพวกเขาจะทำเงินในธุรกิจนี้ไม่ได้ แต่ก็คงเป็นเรื่องดีสำหรับพวกเขา

โจวอี้ไม่รู้ว่าพวกเขาคิดอย่างไร หรือต่อให้รู้ก็ไม่สน

ผลประโยชน์ทำให้โลกขับเคลื่อน ความสนใจเป็นรากฐานที่สำคัญของความร่วมมือ มิฉะนั้นความร่วมมือแบบนี้จะอยู่ได้ไม่นาน

“ทุกคน เราให้ความสำคัญกับความร่วมมือแบบได้ประโยชน์ร่วมกันในธุรกิจของเราเสมอ ผมขอให้คุณช่วยเราซื้อสมุนไพรในปริมาณมาก ดังนั้นผมจะรับซื้อพวกสมุนไพรที่พวกคุณนำมาในราคาสูงกว่าตลาด 30% พวกคุณคิดว่างยังไง?” โจวอี้ถาม

สูงกว่าราคาตลาด 30% แถมยังต้องการจำนวนมาก?

แววตาของคนทั้งสี่เป็นประกาย แต่ปากของพวกเขายังคงไม่ขยับเขยื้อน

“เรามาทำข้อตกลงกันเถอะ” โจวอี้ยิ้มและพูดว่า “ผมเตรียมเงินสดไว้สามพันล้านหยวนเพื่อใช้เป็นค่าสมุนไพรทั้งหมดภายในสองเดือน ดังนั้นคุณจะซื้อมาขายให้ผมได้เท่าไหร่ก็ขึ้นอยู่กับคุณ ผมจะรอสมุนไพรจากพวกคุณนะ”

สามพันล้าน?

ทั้งสี่คนตกตะลึง

คุณซื้อสมุนไพรได้เท่าไหร่กันด้วยเงินจำนวนมหาศาลขนาดนี้?

เราจะทำเงินได้เท่าไหร่ถ้าช่วยโจวอี้ซื้อวัตถุดิบยามาในปริมาณมาก?

กำไรนี้ยิ่งใหญ่เกินไปแล้ว

พวกเขามักจะได้รับกำไรเพียงหนึ่งในสามจากการซื้อขายวัตถุดิบยา ทว่าโจวอี้กลับเพิ่มให้อีก 30% ซึ่งถือว่าเกินครึ่งหนึ่งจากกำไรเดิมที่ได้ซะอีก

เอาตามนี้แหละ!

ภายในสองเดือน ถึงตายก็ต้องหาซื้อสมุนไพรมาเพิ่มให้ได้

มื้ออาหารมีบรรยากาศที่กลมกลืนมาก

หลังจากที่ทุกคนกินดื่มกันเพียงพอแล้ว ทั้งสี่คนก็แลกเปลี่ยนข้อมูลการติดต่อกับโจวอี้แล้วรีบกลับไป

ซุนเม่าไฉไม่ได้กลับไป เขาช่วยโจวอี้ล้างจานด้วยรอยยิ้มที่สดใส

“เหล่าซุน ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นผู้ค้าสมุนไพรที่เก่งกาจ แต่ฉันต้องการสมุนไพรมากกว่าที่พวกเขาคิด เรียกได้ว่ายิ่งมีสมุนไพรมากก็ยิ่งดี ฉันมีแผนจะใช้เงินซื้อสมุนไพรไม่ต่ำกว่าหมื่นล้านหยวน ฉันก็เลยต้องการให้คุณช่วยฉันติดต่อพวกคนขายสมุนไพรจีนต่อไป แม้กระทั่งคนเก็บสมุนไพรก็ด้วย” โจวอี้ยิ้ม

“ไม่มีปัญหา” ซุนเม่าไฉพยักหน้าอย่างหนักแน่น

“ฉันจะไม่ให้ยาต้มอี้เฉินกับคุณหรอก แต่ฉันจะหลอมโอสถสองชนิดให้ หนึ่งคือล้างไขกระดูก สองคือเส้นเลือดลมของคุณ ถึงแม้ว่ามันอาจจะไม่รับประกันว่าจะช่วยให้อายุยืนยาว แต่มันก็ทำให้คุณมีชีวิตอยู่ได้อีกมากกว่าสิบหรือยี่สิบปี และยังทำให้คุณมีสุขภาพที่สมบูรณ์อีกด้วย…” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ยอดเยี่ยมไปเลย! ผมขอขอบคุณเจ้านายล่วงหน้า” ใบหน้าชราของซุนเม่าไฉเผยรอยยิ้มเป็นรูปจันทร์เสี้ยว

เขารู้จักร่างกายของเขาเอง หากอยู่ในสถานการณ์ปกติ การมีชีวิตอยู่ในวัยแปดสิบไม่ใช่ปัญหา แต่ถ้าเรามีอายุขัยเพิ่มขึ้นอีกมากกว่าสิบหรือยี่สิบปีก็ยิ่งดี!

หากเขามีอายุขัยได้ราว ๆ 100 ปี โดยที่ยังคงแข็งแรงและมีสุขภาพดี เขาคงยิ้มได้ทั้งที่ยังนอนหลับ

ตอนเย็น หวงไห่เทามาที่ช็องเซลิเซ่ ลานติง วิลล่า

เขาสวมเสื้อขนมิงค์ แหวนทองคำเต็มนิ้ว และสวมสร้อยคอทองคำเส้นหนารอบคอราวกับเศรษฐีใหม่

“หนาว หนาวโว้ย! ปีใหม่แล้วอากาศยังหนาวขนาดนี้” หวงไห่เทาลูบมือตัวเองแล้วเช็ดเกล็ดหิมะออกจากผม จากนั้นเมื่อมองไปที่โจวอี้ เขาก็ยิ้มออกมาแล้วถามว่า “อาหารพร้อม? ไวน์พร้อม? ฉันหิวแล้ว”

“ก่อนจะตอบคำถาม คุณอยากบอกอะไรผมไหม?” โจวอี้หัวเราะเบา ๆ และโยนบุหรี่เล่น

“ฉันเป็นใคร ฉันคือเหล่าหวงนะ เป็นคนที่ไว้ใจได้ นับประสาอะไรกับโกดังขนาดใหญ่ ถึงแม้ว่านายต้องการโกดังสักสิบหลัง ฉันก็ช่วยนายหามาได้ในไม่กี่นาที” หวงไห่เทากล่าวพร้อมกับเบ้ปาก

“พื้นที่กว้างแค่ไหน?” โจวอี้ถาม

“มีพื้นที่กว่า 30,000 ตารางเมตร แต่เดิมเป็นโรงโม่แป้งขนาดใหญ่ที่ไม่ได้ใช้งานตั้งแต่ปิดไป และราคาก็ได้รับการต่อรองมาแล้ว” หวงไห่เทากล่าว

“นั่นไม่พอ เล็กเกินไป” โจวอี้ส่ายหัวเล็กน้อย

“มันยังเล็กไปอีกเหรอ? โกดังขนาด 30,000 ตารางเมตร น่ะพอสำหรับใส่ของมากมายเลยนะ?” หวงไห่เทาถึงกับตกใจ

“เหล่าหวง พื้นที่คลังสินค้าน่ะ อย่างน้อยควรเอาไปคูณด้วยสิบต่างหาก ผมถึงคิดว่าน่าจะเพียงพอ” โจวอี้กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“อะไรนะ! นี่นายล้อเล่นเหรอ โกดังขนาด 30,000 ตารางเมตรน่ะหายากในเมืองจินหลิงเลยนะเฮ้ย!” หวงไห่เทาตะโกนพร้อมกับเบิกตากว้าง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

“ที่ขอให้ช่วยเพราะหายากนี่แหละ ไม่งั้นมันจะคุ้มค่ากับการที่คุณต้องออกหน้าเหรอ เหล่าหวง?” โจวอี้หัวเราะ

“ก็จริง ๆ” หวงไห่เทายิ้มและถามว่า “ว่าแต่นายจะทำอะไรกับคลังสินค้าขนาดใหญ่นี้?”

“ผมกำลังจะซื้อวัตถุดิบยาจำนวนมาก” โจวอี้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

หวงไห่เทาไม่สนใจที่จะซื้อวัตถุดิบยา แต่เขาสนใจสิ่งที่โจวอี้ต้องการทำ เพราะเขาพบว่าตราบใดที่เขาร่วมมือกับโจวอี้ก็ดูเหมือนว่าเขาจะสร้างโชคลาภได้

“ฉันอยากลงทุนเหมือนกัน ฉันลงทุนได้เท่าไหร่?” หวงไห่เทาถาม

“ไม่ งานนี้ร่วมลงทุนกันไม่ได้ เพราะผมกำลังจะซื้อสมุนไพรให้สำนักโอสถ”

“สำหรับสำนักโอสถ?”

“ใช่ เพื่อสำนักโอสถ” โจวอี้ย้ำ

“งั้นก็ช่างเถอะ ฉันไม่อาจหาเงินจากสำนักโอสถของนายได้แน่ สำหรับโกดัง…ฉันจะคิดหาวิธี… เดี๋ยวนะ ฉันนึกออกแล้วว่าโกดังแบบที่นายต้องการมีอยู่ที่ไหน?” หวงไห่เทากล่าว

“ที่ไหน?”

“เฮ้ เฮ้ อย่าเพิ่งถาม ตอนนี้มากับฉันก่อน ไปหาเขาโดยตรงกันเลยเถอะ” หวงไห่เทากล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ ผมต้องทำอาหารให้ลูกสาว และกล่อมให้พวกเธอเข้านอน เมื่อพวกเธอหลับแล้ว ผมถึงจะมีเวลาออกไปทำธุระ”

“ไอ้คนเห่อลูกสาว” หวงไห่เทาพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

“ก็ผมชอบที่จะเป็นแบบนั้น!”

“เอาล่ะ ๆ! ฉันจะไปรอที่พาราไดซ์คลับก็แล้วกัน ถ้านายทำให้เจ้าหญิงน้อยหลับแล้ว ก็มาหาพวกเราที่พาราไดซ์คลับ”

“ได้!”