หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 732 โดนฟาดหน้ากระเด็น

บทที่ 732 โดนฟาดหน้ากระเด็น

เฉินเฉินเคยไปไหนมาไหนด้วยกันกับหวังเหยามาก่อน พวกเขาเคยเข้ากันได้ดี

แต่วันนี้กลับต่างออกไป

หรือไม่ก็เฉินเฉินอาจพบหน้าต่างบานใหม่จึงได้เปิดออกดูจนตาสว่าง

ด้วยเหตุนี้ โลกทัศน์ของเขาจึงเปลี่ยนไปคนละขั้ว ความฝันที่จะได้ฝึกวรยุทธ์ของเขาถูกจุดติดขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่คิดสนใจหวังเหยาที่คิดแต่เรื่องผู้หญิงอีกต่อไป หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็หาทางขอตัวขึ้นมาชั้นสามได้ และทิ้งให้หวังเหยายืนงงอยู่กับที่

“พี่เหยา เฉินเฉินเปลี่ยนไปแล้วเหรอ?” ชายหนุ่มผมทองถามขึ้น

“ถามฉันแล้วฉันจะไปถามใครล่ะ” หวังเหยารู้สึกว่าเฉินเฉินเปลี่ยนไปเช่นกัน เขานิ่วหน้าและเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ฉันว่าเขาน่าจะโดนบางอย่างกระตุ้น” ชายหนุ่มแต่งตัวดีอีกคนยิ้มเหยียด “แต่หมามันเปลี่ยนสันดานไม่ได้หรอก มีเราคนไหนไม่รู้นิสัยเขาบ้าง อย่างมากสามวันเขาก็กลับมาเรียกนายว่าพี่เหยา ขอให้เราออกมากินดื่ม หลีหญิง และเล่นการพนันด้วยแล้ว”

“ฮ่า ๆ ฉันสะใจประโยคนี้มาก” หวังเหยาหัวเราะ

ทว่าเขาก็ยังรับรู้ได้ แม้จะหัวเราะร่าแต่สายตาก็ยังคงฉายแววกังขาอยู่พักใหญ่

“พี่เหยา มาแล้ว!” ชายหนุ่มผมทองพลันเบิกตากว้างและคว้าแขนหวังเหยาพร้อมรีบตะโกนบอก

“น้องสาวนายมาหรือไง ยังพูดไม่ทันจบ…” หวังเหยามองตามไปทางประตูก่อนชะงักคำพูดของตัวเอง แววตาดูตกตะลึงไปในทันใด

เป็นเธอ!

สาวสวยที่เขาเฝ้าคิดถึงในช่วงนี้

บังเอิญมาก! ช่างบังเอิญอะไรอย่างนี้!

หวังเหยากลืนน้ำลายและผลักชายผมทองที่จับแขนเขาเอาไว้ เขาคร้านจะส่องดูว่าอีกฝ่ายเป็นใครและผู้ชายที่มาด้วยกันเป็นใคร สองขารีบก้าวออกไปยืนขวางทางเอาไว้ทันที

“ทำอะไรของคุณ?” เซี่ยหลู่นิ่วหน้าถาม

“สวัสดีคนสวย ผมชื่อหวังเหยา พ่อผมคือหวังไจ้หมิน ประธานใหญ่ของหวังกรุ๊ปแห่งเมืองเยี่ยเฉิง เรารู้จักกันมาก่อนหรือเปล่าครับ?” หวังเหยาเอ่ยพลางโปรยยิ้ม

“ฉันรู้จักหวังไจ้หมินนะคะ คุณเป็นลูกชายเขานี่เอง!” เซี่ยหลู่ว่าอย่างไม่ยี่หระ หวังเหยาตาเป็นประกาย เธอรู้จักพ่อของเขาด้วยหรือ ถ้าอย่างนั้นเธอก็น่าจะรู้ว่าครอบครัวเขาร่ำรวยแค่ไหน

นี่จึงเป็นโอกาสดี!

หวังเหยาแสร้งยิ้มพลางเอ่ยถาม “ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรเหรอครับ?”

“คุณไม่คู่ควรจะรู้ชื่อฉันหรอกค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็หลีกทางด้วย” เธอกล่าวเสียงเรียบ

หากเป็นหวังไจ้หมิน นายใหญ่แห่งหวังกรุ๊ป เธอก็ยังพอจะพูดคุยด้วยบ้าง แต่ลูกชายของเขาซึ่งเป็นเศรษฐีไม่เอาอ่าว เธอกลับรู้สึกว่าคุยด้วยก็เสียเวลาเปล่า

“คุณ…” หวังเหยาแทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง ผู้หญิงคนนี้รู้จักเขาแต่ยังกล้าไล่เขาอีกอย่างนั้นหรือ หยิ่งอะไรขนาดนั้นกัน

หวังเหยาหลุดขำและหันไปมองโจวอี้ด้วยรอยยิ้มก่อนจะเอ่ยว่า “เฮ้เพื่อน! ฉันชอบผู้หญิงคนนี้ ยกให้ฉันได้ไหม? จะเอาเท่าไหร่ก็ว่ามา”

พลั่ก!

โจวอี้เงื้อมือฟาดอีกฝ่ายให้พ้นทาง

“หมอนี่ใช่คนที่แอบตามเราในห้างก่อนหน้านี้หรือเปล่า?” โจวอี้ถาม

“ใช่ คนนี้แหละ” เธอตอบพลางยกยิ้ม

“น่าเสียดายที่พ่อเขาเป็นคนเก่ง แต่ลูกกลับโตมาเป็นแบบนี้ ถ้าลูกชายในอนาคตของฉันนิสัยอย่างนี้นะ คงจับโยนเข้าไปฝึกในค่ายให้กลับตัวเป็นคนดีแล้ว” โจวอี้กล่าว

“ไม่ต้องห่วง! ลูกชายฉันไม่มีทางนิสัยเสียแบบเขาแน่นอน” เธอบอก

หวังเหยาถูกโจวอี้ฟาดหน้าจนบวมแดง

ชายหนุ่มอีกสองคนด้านหลังมีสีหน้าตกตะลึง

เกิดอะไรขึ้นกันแน่? อีกฝ่ายไม่ได้ยินที่พี่เหยาพูดเหรอ?

พี่เหยาบอกว่าตัวเองเป็นนายน้อยแห่งหวังกรุ๊ปเชียวนะ!

กล้าดียังไงกัน!

“ยืนงงทำไมกัน ไปจัดการมันสิ!” หวังเหยาตะโกนบอกพลางกุมใบหน้าและลุกขึ้น

เขาเดือดดาลเต็มที ไม่ได้เป็นอย่างนี้มากี่ปีแล้ว ตั้งแต่ชกต่อยกับเพื่อนร่วมห้องโง่เง่าสมัยมัธยมปลาย หลังจากที่เขาสั่งให้คนไปหักขาไอ้หมอนั่นก็ไม่มีใครกล้ามามีเรื่องกับเขาอีก

ทว่าตอนนี้ไอ้หมอนี่กลับตบหน้าเขาโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้เขาแสนจะอับอายขายหน้า

ชายหนุ่มสองคนมองหน้ากัน ก่อนจะเหวี่ยงหมัดใส่โจวอี้ พวกเขาเป็นลูกสมุนของหวังเหยา ต้องไม่เสียเงินค่ากินอยู่และเล่นสนุกไปวัน ๆ เมื่อหวังเหยาถูกทำร้ายจึงไม่สามารถนิ่งเฉยได้

ผลัวะ!

โจวอี้ไม่ขยับเท้าแต่เหวี่ยงฝ่ามือออกไป เพียงไม่กี่วินาที ชายหนุ่มทั้งสองคนก็ถูกฟาดหน้ามากกว่าสิบครั้งก่อนจะกระเด็นออกไป

“ไอ้เวรพวกนี้นี่ ไม่เรียนรู้กันเลยหรือไง” โจวอี้เอ่ยเสียงเรียบ

“ได้ ฉันนึกไม่ถึงว่าแกจะมีฝีมือ แต่ขอบอกเอาไว้เลยนะ ที่นี่เมืองเยี่ยเฉิงเป็นถิ่นของหวังเหยา ถ้ากล้ามาทำร้ายฉันก็รอความตายได้เลย!” หวังเหยาร้องโวยวาย

“ก็เข้ามาเลยสิ” โจวอี้กวักนิ้วเรียก

หวังเหยาไม่กล้าเข้าไป ทว่าวันนี้เขาอับอายอยู่ที่นี่มามากพอแล้ว เขาไม่อยากยอมแพ้อีก ดังนั้นจึงคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน

ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาแย่งโทรศัพท์จากมือเขาไป ก่อนจะถีบเอวและเตะอยู่หลายครั้งจนล้มไปกองกับพื้น

หวังเหยากุมหน้าท้องและจ้องคนที่ถีบเขาด้วยสายตาเกรี้ยวกราด

ในจังหวะต่อมา สีหน้าของเขาพลันตะลึงงัน สายตาฉายแววเหลือเชื่อ

เฉินเฉินเหรอ?

จะเป็นไปได้ยังไง?

“เฉินเฉิน บ้าไปแล้วหรือไง? เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ? ไม่ช่วยฉันเล่นงานไอ้เวรนั่นแล้วยังมาทำฉันอีกเนี่ยนะ เป็นเพื่อนประสาอะไร?” หวังเหยาก่นด่า

“ฉันมาทำให้นายเงียบปากไง”

เฉินเฉินโผเข้าคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายโดยไม่พูดไม่จาและต่อยหน้าอย่างแรง แต่ดูเหมือนเขายังระบายความโกรธออกมาไม่หมด จึงได้เตะหวังเหยาอีกหลายครั้ง

“คุณโจว คุณกับอาจารย์หญิงไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?” เฉินเฉินหันไปถามโจวอี้และเซี่ยหลู่

“ไม่เป็นไร แค่พวกปลาซิวปลาสร้อยเอง” โจวอี้ยิ้ม

พวกปลาซิวปลาสร้อยอย่างนั้นเหรอ?

ใช่แล้ว โจวอี้เป็นจอมยุทธ์ฝีมือดี หวังเหยาจะไม่ได้เป็นปลาซิวปลาสร้อยต่อหน้าเขาได้อย่างไร

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้วครับ ไอ้เวรหวังเหยากล้ามาหาเรื่องคุณ ในเมื่อเขากล้ากระตุกหนวดเสือ ผมจะจัดการสั่งสอนให้เขาเข้าใจในการทำตัวเป็นคนดีเอง” เฉินเฉินสะบัดข้อมือพลางยกยิ้ม

เฉินเหว่ยเย่เดินลงบันไดมาในจังหวะนี้เอง เขามองหวังเหยาที่ถูกเล่นงานจนน่วม ก่อนจะเลื่อนสายตาไปทางลูกชาย

เขาพูดไม่ออก ได้แต่ยิ้มให้ฝูงชนที่มามุงดู

ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าลูกชายตนเองเติบโตและฉลาดขึ้น รู้ตัวแล้วว่าไม่ควรออกไปเที่ยวเล่นกับพวกนอกคอกอย่างหวังเหยา

“ฉันน่าจะปล่อยให้เขาฝึกยุทธ์มาตั้งนานแล้ว!” เขาทอดถอนใจ