หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 748 ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายคือพี่เขยของฉัน!

บทที่ 748 ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายคือพี่เขยของฉัน!

เดือนเมษายน

นอกจากไผ่แล้วยังเผยดอกท้ออยู่สองสามกิ่ง

ฝูงเป็ดล่วงรู้ก่อนใครยามเมื่อแม่น้ำในฤดูใบไม้ผลิอุ่นขึ้น

โจวอี้ยืนอยู่ใต้ต้นวิลโลว์เขียวขจีริมทะเลสาบเทียมในช็องเซลิเซ่ ลานติง วิลล่า ฟังเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของลูกสาวสองคน ความเหนื่อยล้าของเขาหายไปเป็นปลิดทิ้ง

นับตั้งแต่เขาไปที่โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิงเพื่อลาออกและล้มเหลว เขาก็ออกไปเที่ยวเล่นกับภรรยาและลูก ๆ หรือไม่ก็ต้มยาอี้เฉินอย่างเมามัน

กระทั่งในที่สุด ยาต้มอี้เฉิน 20,000 ขวดที่เขาค้างอยู่ก็เสร็จสิ้นทั้งหมด

“คุณคิดอะไรอยู่?” ถังหว่านค่อย ๆ เดินเข้ามาหาโจวอี้ และถามด้วยรอยยิ้ม

“ผมคิดว่า ถึงเวลาไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจครรภ์หรือยัง” โจวอี้หัวเราะ

“ไม่ต้องรีบ ยังไม่ถึงเวลา” ถังหว่านทัดปอยผมที่หู ก่อนจะเหลือบมองลูกสาวทั้งสองที่กำลังวิ่งไล่จับ แล้วพูดเบา ๆ ว่า “พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของเหมียวเหมี่ยว เราควรจัดงานวันเกิดให้เธอไหม?”

วันเกิดเหมียวเหมี่ยว?

โจวอี้ชะงักไปและสาปแช่งตัวเองที่โง่งม

ตั้งแต่ลูกสาวของเขาเกิดมา เขาไม่เคยฉลองวันเกิดกับเธอเลยนี่นา!

ครั้งนี้เขาต้องทำได้ และจะต้องมีการเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่

“แม่กับย่าของคุณมีเวลาไหม เราควรชวนพวกเขามาที่จินหลิงไหม?” โจวอี้ถาม

“พ่อกับแม่กำลังเดินทาง ส่วนคุณย่าอยู่ที่บ้านลุงของฉัน เหมียวเหมี่ยวแค่ฉลองวันเกิด อย่ารบกวนพวกเขาเรื่องการเดินทางเลย” ถังหว่านกล่าว

“งั้นก็ตามนั้น!”

โจวอี้ยิ้ม ทันใดนั้นก็ราวกับว่าคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงถามว่า “คุณบอกพ่อกับแม่เรื่องที่คุณท้องแล้วหรือยัง?”

“ยังเลย”

“ยังงั้นเหรอ ทำไมล่ะ?”

“ถ้าพวกเขารู้ว่าฉันท้อง พวกเขาจะรบกวนการทำงานของฉันแน่ รอกันอีกสักนิดก่อนจะบอกพวกเขาเถอะ!” ถังหว่านพูดพลางหัวเราะ

“งานของคุณสำคัญ แต่ตอนนี้เป็นช่วงเวลาพิเศษ คุณต้องไม่ทำงานหนักจนเกินไปหรือออกไปเที่ยวบ่อย สิ่งสำคัญคือการดูแลสุขภาพของคุณ เข้าใจไหม?” โจวอี้เตือน

“ฉันรู้น่า”

“สำหรับวันเกิดของเหมียวเหมี่ยว ไปฉลองที่บ้านกันเถอะ! เชิญเพื่อน ๆ บ้างหรือยัง เชิญพี่อู๋ พี่หวัง และครอบครัวของพวกเขาด้วย ช่วงนี้เรายุ่ง ๆ ก็เลยไม่มีเวลาอยู่ด้วยกัน เปิดโอกาสให้ทุกคนได้มาสนุกกันก็ดีนะ คิดว่าไง?” โจวอี้เสนอ

“ได้! เอาตามนั้นแหละ” ถังหว่านหัวเราะ

“อีกอย่าง ผมเกือบลืมใครบางคนไปแล้ว” จู่ ๆ โจวอี้ก็พูดพลางตบหน้าผาก

“ใคร?”

“จะใครอีกล่ะ ก็น้องเมียตัวน้อยของผมไง!” โจวอี้หัวเราะ

“ฮ่า ๆๆ”

ถังหว่านหัวเราะ ความงามของเธอพลันเปล่งประกาย

เธอนึกถึงลูกพี่ลูกน้องของเธอที่มักจะโทรหาเธอเป็นระยะ ๆ อ้อนวอนให้เธอช่วยเขาจากบริษัทรักษาความปลอดภัยหลงหยวน ทุกครั้งที่เธอได้ยินลูกพี่ลูกน้องของเธอร้องไห้และขอความช่วยเหลือ เธอมักจะพบว่ามันน่าตลก

“คืนนี้ผมจะไปที่บริษัทรักษาความปลอดภัยหลงหยวนและพาเขามาที่บ้านเรา นี่ก็ถือเป็นการพักร้อนสำหรับเขาด้วย” โจวอี้หัวเราะ

“ได้เลยค่ะ”

ตอนเย็น

โจวอี้ขับรถไปที่บริษัทรักษาความปลอดภัยหลงหยวน

เวลานี้ถังชงกำลังนั่งอยู่ในอ่างไม้ในโรงอาบน้ำ แช่ตัวอยู่ในอ่างสมุนไพร สภาพของเขาดูหดหู่สิ้นดี

เหนื่อย! เหนื่อยเป็นหมาหอบแดด!

เจ็บ! เจ็บปวดจนอยากตายไปให้พ้น ๆ

เขาถูกส่งมาที่บริษัทรักษาความปลอดภัยหลงหยวนได้ระยะหนึ่งแล้ว และรู้สึกเหมือนอยู่ในนรกบนดิน

ทุก ๆ วัน ตอนเช้า เขาจะต้องฝึกร่างกาย 2 ชั่วโมง แล้วศึกษาความรู้ต่าง ๆ จากนั้นตอนบ่ายฝึกอีก 3 ชั่วโมง ตอนเย็นแช่ตัวในอ่างสมุนไพร และตอนกลางคืนยังต้องเรียนรู้ทักษะต่าง ๆ

เวลาผ่านพ้นไป เขาสังเกตเห็นการเติบโตของตัวเอง

เขาค่อย ๆ คุ้นเคยกับความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวด

อย่างไรก็ตาม! เขายังต้องการออกจากขุมนรกนี้ และถ้าเป็นไปได้ก็อยากลืมฝันร้ายทั้งหมดในช่วงเวลานี้

“ใครทนได้ก็ทนต่อไป ส่วนใครทนไม่ได้ ออกมาเดี๋ยวนี้!” ครูฝึกหน้าคล้ำกล่าวเสียงเหี้ยม

ทว่าไม่มีใครออกมาจากอ่าง

แม้ว่าทุกคนจะเจ็บปวด แต่พวกเขาก็กัดฟันและอดทน

หลังจากผ่านการฝึกฝนร่างกายและแช่ตัวในยาสมุนไพร ความแข็งแกร่งทางกายภาพของพวกก็เขาเพิ่มขึ้นมาก ไม่ว่าจะเป็นความแข็งแกร่งหรือความเร็ว ล้วนแล้วแต่แข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนเกือบสองเท่า

ผลประโยชน์มหาศาลนี้ทำให้พวกเขาถือว่าน้ำยาเหล่านี้เป็นของที่มาจากสวรรค์

อ้อ! มีข้อยกเว้นประการหนึ่ง

ถังชงยืนตัวตรง พยายามหลีกหนีความทรมาน

เพียะ!

ครูฝึกคนเดิมตบหัวถังชงจนร่างเขากระแทกลงไปในอ่างยาต้มสมุนไพร

“ปัดโธ่! เด็กอายุน้อยกว่านายยังทนได้ จะรีบออกไปไหนวะ? แช่ไว้!”

“ก็คุณบอกว่า…”

“เฮ้ย! ใครได้ยินบ้าง เมื้อกี้ฉันพูดอะไรไปนะ” ครูฝึกมองไปรอบ ๆ แล้วถามเสียงดังลั่น

ไม่มีใครตอบคำถามนี้

ทุกคนขี้เกียจเกินกว่าที่จะมองถังชง

ในขณะที่ถังชงรู้สึกหดหู่ใจ

‘แม่งเอ๊ย! หน้าก็ดำ ใจก็ดำ’

ถังชงสาปแช่งอยู่ในใจ แต่เขายังต้องทรมานต่อไป

ในที่สุด เมื่อเด็กสองสามคนที่ทนไม่ไหวอีกต่อไปกระโดดออกจากอ่าง ถังชงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลังจากกระโดดออกจากอ่างตามไปด้วย เขาก็รีบแต่งตัวให้เร็วที่สุดก่อนจะรีบไปที่ห้องทำสมาธิ

ครึ่งชั่วโมงของการครุ่นคิดเงียบ ๆ ก็ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว

เฉพาะเวลาอาหารเย็นเท่านั้นที่เรารู้สึกว่ามีความสุขในสถานที่แห่งนี้

ระหว่างที่กำลังเดินอยู่นั้น จู่ ๆ เขาก็ชะงัก ความประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา

พี่เขย?

คนที่มาพร้อมกับหัวหน้าครูฝึกสอนสุดโหดก็คือพี่เขยของเขา โจวอี้

เขา…เขายังมีชีวิตอยู่?

ถังชงกัดฟันและรีบไปหาโจวอี้ทันที

เมื่อเขาอยู่ห่างจากโจวอี้เพียงสิบเมตร สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จากความตื่นเต้นแปรเปลี่ยนเป็นความคับข้องใจ ราวกับว่าเขาได้เห็นคนใกล้ชิดที่สุดของเขา

เขาทิ้งตัวลงตรงหน้าโจวอี้และล้มลงทันที ก่อนจะกอดต้นขาของโจวอี้และคร่ำครวญเสียงดัง

“พี่เขยจ๋า พี่เขยที่รัก ในที่สุดพี่ก็มาช่วยผมแล้ว ได้โปรดพาผมไปจากที่นี่ด้วยเถอะ! ถ้าผมอยู่ที่นี่ต่อไป ผมจะต้องทรมานจนตายแน่”

สีหน้ากึ่งยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของโจวอี้

เขาเคยได้ยินเรื่องพฤติกรรมของถังชงที่นี่มาแล้ว

ใช้ได้เลยทีเดียว

แม้ว่าผู้ชายคนนี้จะถูกฝึกจนต้องร้องไห้และเสียใจมาโดยตลอด แต่เขาก็สามารถยืนหยัดอยู่ภายใต้การทุบตีของครูฝึกได้เสมอ และเขาก็ก้าวหน้าไปได้อย่างรวดเร็ว ตอนนี้เขาคุ้นเคยกับวิถีการฝึกและเรียนรู้ได้มากแล้ว

“ไม่อยากเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้วเหรอ?” โจวอี้ถามด้วยรอยยิ้ม

“ไม่เอาแล้ว”

“เอาล่ะ! ถ้าฮัวเยว่ถิงแต่งงาน ฉันจะพานายไปร่วมพิธี” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

ฮัวเยว่ถิง?

ถังชงชะงักค้าง สองมือของเขาค่อย ๆ ปล่อยต้นขาของโจวอี้

ชื่อนี้

ผู้หญิงคนนั้น…

มันเจ็บจี๊ดในหัวใจของเขาสุด ๆ

“ลุกขึ้น! เก็บข้าวของ ฉันจะพานายออกไปจากที่นี่ แล้วฉันจะให้คนไปส่งนายกลับซูโจว กลับไปหาพ่อกับแม่นายซะ” โจวอี้หัวเราะอีกครั้ง

ส่งกลับ?

อีกฝ่ายจะ ‘ชมเชย’ เขาต่อหน้าพ่อแม่ไหมล่ะ?

แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

ถังชงกระแทกกำปั้นลงกับพื้น จากนั้นถอยหลังไปหลายก้าว พลางชี้ไปที่โจวอี้และทำทีเป็นพูดเสียงขรึม “โจวอี้ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายคือพี่เขยของฉัน! ฉันไม่ไป! นายคอยดูนะ ฉันจะต้องกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่ทรงพลังมากแน่นอน และทำให้นายต้องมองฉันด้วยสายตาแบบใหม่!”

ต้องบอกว่าเขาหันหลังกลับและกำลังจะวิ่งหนี

“เดี๋ยว! กลับมาก่อน!” โจวอี้ตะโกน

ถังชงหยุดฝีเท้า ก่อนจะหันกลับมาถามอย่างโกรธเคือง “อะไร?”

“ในเมื่อนายเต็มใจอยู่ที่นี่ก็อยู่ต่อไปเถอะ! อีกไม่กี่เดือนจะมีคนมาสอนเทคนิคการฝึกยุทธ์ให้นาย แล้วก็พรุ่งนี้เป็นวันหยุด อย่าลืมกลับบ้านไปฉลองวันเกิดของเหมียวเหมี่ยวล่ะ” โจวอี้กล่าว

วันหยุด?

วันเกิดเหมียวเหมี่ยว?

แววตาของถังชงเป็นประกายขึ้นมาทันที