หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 906 เข้าร่วมด้วย

ภายในป้อมปราการบัญชาการของแนวป้องกันชั้นที่สี่

ซือหลางเหาะไปยังหอสังเกตการณ์ เมื่อเห็นสองคนที่คุ้นเคยก็ส่งสายตาแปลกใจไปยังจ้านหลิงอวิ๋นที่อยู่ด้านหลัง “ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่ต้องนำทีมออกไปเองแล้วล่ะ”

จ้านหลิงอวิ๋นไม่ได้ตอบ เขาเพียงมองชายชราสองคนที่มาถึงพร้อมชายหนุ่มอีกคนด้านหลัง

โจวอี้เหรอ?

มาถึงที่นี่แล้ว?

จ้านหลิงอวิ๋นเผยรอยยิ้ม แต่ไม่นานรอยยิ้มนั้นก็ค้างไป

เขาพลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้

และมันเป็นเรื่องที่เลวร้ายมาก

“บรรพบุรุษครับ อย่าบอกเขาเรื่องที่ผู้พิทักษ์ตระกูลโจวติดอยู่ในอาณาเขตที่พวกต่างดาวยึดครองนะครับ” จ้านหลิงอวิ๋นรีบบอกซือหลาง

ผู้พิทักษ์ตระกูลโจวอย่างนั้นหรือ?

หมายความว่าอย่างไรกัน?

ซือหลางขมวดคิ้ว แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มที่เหาะมาก็เข้าใจทันที

โจวอี้!

เจ้าตัวตามหลังเหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ยมา ถือว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งในโลกผู้ฝึกยุทธ์ เป็นอันดับหนึ่งในหมู่คนที่ต่ำกว่าระดับผสานเต๋า และพ่วงตำแหน่งศิษย์เพียงคนเดียวของฉู่เทียนฮุ่ย

“ต้องบอกเขา” ซือหลางบอกเสียงเรียบ

“ท่านบรรพบุรุษ…”

“จ้านหลิงอวิ๋น จงจำเอาไว้อย่างหนึ่ง สำนักทุ่มเทเพื่อฝึกผู้พิทักษ์ตระกูลโจวทั้งเก้าคนเพื่อเขา ต่อไปคนพวกนี้ก็จะเป็นคนที่ใกล้ชิดที่สุดของเขา ตอนนี้พวกเขาอยู่กลางดงมนุษย์ต่างดาว ถ้าโจวอี้มาถึงแล้วไม่ไปช่วยด้วยตัวเอง แล้วพวกเขารอดกลับมาได้จะเป็นยังไงล่ะ?” ซือหลางกล่าว

เอาใจออกหาก ไม่คิดซื่อสัตย์ภักดีกับโจวอี้อีกต่อไป

จ้านหลิงอวิ๋นนึกสะท้อนใจ เขาเข้าใจความหมายของอีกฝ่ายได้ทันที

ทว่า…โจวอี้ไม่ได้ถนัดด้านการต่อสู้!

ตอนนี้ที่สำนักโอสถไม่ขาดแคลนทรัพยากรฝึกยุทธ์ก็เพราะชายหนุ่ม

เรียกได้ว่าหากโจวอี้อยู่ข้างนอกคงจะดีกับสำนักโอสถมากกว่าอยู่ที่โลกตงเทียน ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายยังได้ก่อตั้งกองกำลังไว้ข้างนอก หากมีเวลาเพียงพอ ต่อไปกองกำลังเหล่านั้นคงจะไม่ใช่กองกำลังเล็ก ๆ

แล้วจะทำอย่างไรดี?

ด้วยนิสัยของโจวอี้แล้ว หากรู้ว่าผู้พิทักษ์ตระกูลโจวอยู่ในอาณาเขตของพวกต่างดาว เจ้าตัวคงต้องตัดสินใจตามทีมช่วยเหลือไปโดยไม่ลังเลแน่นอน

“บรรพบุรุษครับ ผมเข้าใจสิ่งที่คุณจะสื่อ แต่ผมจะเป็นคนนำกองกำลังของสำนักโอสถเอง” จ้านหลิงอวิ๋นยืนกรานหนักแน่น

“เจ้า…”

“เขามีค่ามากกว่าผมครับ”

ซือหลางนิ่งเงียบไป

เขาเห็นเหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ยมาถึงและตั้งใจจะให้หนึ่งในสองคนนำทีมไปแทน ทว่าจ้านหลิงอวิ๋นกลับยืนกรานว่าจะนำทีมไปเอง ซึ่งเขาคิดว่าคงเป็นเพราะโจวอี้

“​คิดว่าตัวเองแข็งแกร่งกว่าเหลียงเหล่ยกับเวิงหลิวกุ้ยหรือไง?” ซือหลางโพล่งถาม

“ทั้งสองคนแก่แล้ว หากเจออันตรายเข้าจริง ๆ อาจหนีได้ไม่ไวเท่าผม”

ซือหลางเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อทันที

หากจ้านหลิงอวิ๋นนำทีมไป เมื่อเจอสถานการณ์คับขันก็ยังพาโจวอี้หนีได้ ต่อให้อยู่กลางวงล้อมศัตรูก็ยังยอมสละตัวเองเพื่อโจวอี้ได้

“เขาคุ้มค่ากับชีวิตของเจ้าจริง ๆ น่ะเหรอ?” ซือหลางถามพลางขมวดคิ้ว

จ้านหลิงอวิ๋นมองคนทั้งสามที่ใกล้เข้ามาทุกทีและเงียบไปครู่หนึ่ง

ไม่นานหลังจากนั้น หลังจากที่เหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ยพาโจวอี้มาหาพวกเขา จ้านหลิงอวิ๋นก็ไม่รอช้า เขาทักทายก่อนจะอ้าปากถามทันทีว่า “ผู้อาวุโสเหลียง ผู้อาวุโสเวิง คุณคิดว่าใครสำคัญกว่ากัน ผมหรือโจวอี้?”

“หมายความว่ายังไง?” เหลียงเหล่ยถามกลับด้วยความงุนงง

“ผมถามจริง ๆ ครับว่า คุณคิดว่าผมหรือโจวอี้สำคัญต่อสำนักมากกว่ากัน?” จ้านหลิงอวิ๋นถามเสียงเข้ม

เหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ยมองหน้ากัน ในขณะที่โจวอี้สับสนเต็มที

“พวกคุณตอบกันมาตามความจริงเถอะ” ซือหลางบอกเสียงเรียบ

“จากระดับยุทธ์แล้ว คนที่สำคัญกว่าก็ต้องเป็นจ้านหลิงอวิ๋นอยู่แล้ว แต่ถ้าคิดในองค์รวม ข้าคิดว่าจ้านหลิงอวิ๋นสามหรือห้าคนก็สำคัญไม่เท่าโจวอี้” เหลียงเหล่ยตอบด้วยท่าทีจริงจัง

“ผิดแล้ว เท่าที่ฉันรู้จักโจวอี้มา อย่าว่าแต่จ้านหลิงอวิ๋นสามหรือห้าคนเลย ต่อให้เป็นแปดเป็นสิบคนก็ยังสำคัญไม่เท่าโจวอี้ เด็กคนนี้เป็นปีศาจ ตอนนี้เขาเป็นความภาคภูมิใจของสำนักโอสถ ถ้าเขาอยู่ต่อไปได้หลายร้อยปี สำนักโอสถจะต้องเป็นที่ภาคภูมิใจแน่” เวิงหลิวกุ้ยกล่าว

จ้านหลิงอวิ๋นเงียบไป

ในขณะที่ซือหลางมองทั้งสามคนด้วยความแปลกใจ เขาเห็นจ้านหลิงอวิ๋นไม่ทักท้วง แต่กลับพยักหน้าเห็นด้วย

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

โจวอี้เป็นอัจฉริยะของโลกผู้ฝึกยุทธ์ หากไม่ตายไปเสียก่อนคงสามารถฝึกยุทธ์ไปถึงระดับเทพแปลงได้ในอนาคต… ไม่สิ ด้วยเคล็ดวิชาการบ่มเพาะดารา เจ้าตัวอาจก้าวหน้าไปได้ไกลมากกว่านั้นด้วยซ้ำ

ทว่าการประสบความสำเร็จของคนก็มีขีดจำกัด เขา…

ซือหลางพลันนึกบางอย่างขึ้นได้ ช่วงนี้สำนักโอสถมีทรัพยากรฝึกยุทธ์มากขึ้นก็เพราะโจวอี้

เอาเถอะ ในเมื่อจ้านหลิงอวิ๋นยืนกรานแบบนั้นก็ปล่อยเขาไป!

ในขณะนั้นเอง โจวอี้ไม่ได้สนใจคำชมของเหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ย แต่กลับจับจ้องไปยังซือหลาง ในใจคาดเดาได้ว่าคนตรงหน้าเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเทพแปลงของสำนักโอสถ

ถึงอย่างไรเหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ยก็เรียกอีกฝ่ายว่าอาจารย์อา!

“โจวอี้ เก่งดีนี่” ซือหลางบอกพลางยกยิ้ม

“ขอบคุณที่ชมครับท่านบรรพบุรุษ” โจวอี้รีบแสดงความเคารพ

“ฮ่า ๆๆ…”

ซือหลางหัวเราะก่อนจะหันไปมองจ้านหลิงอวิ๋นและพูดว่า “ในเมื่อโจวอี้สำคัญขนาดนั้นก็ให้เหลียงเหล่ยกับเวิงหลิวกุ้ยไปด้วยกันเลยสิ! พอเข้าไปในเขตของพวกต่างดาวแล้วแยกกันออกเป็นสองกลุ่ม อยู่ห่างกันไม่มาก ออกค้นหาผู้ฝึกยุทธ์และคอยคุ้มกันให้กันและกัน”

“รับทราบครับ” จ้านหลิงอวิ๋นรับคำ

เหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ยหน้าเปลี่ยนสี

“อาจารย์อา หมายความว่าให้เราบุกเข้าไปในเขตที่พวกมันยึดครองอยู่กับจ้านหลิงอวิ๋นงั้นเหรอ?” เหลียงเหล่ยรีบถาม

“ใช่ ไปช่วยคนและจู่โจมพวกมัน” ซือหลางตอบ

“อาจารย์อา ไม่เสี่ยงเกินไปงั้นเหรอ จำนวนคนของเรา…”

“จ้านหลิงอวิ๋น อธิบายกับพวกเขาที!” ซือหลางพูดจบก็เหาะกลับไปป้อมปราการทันที

ไม่นานหลังจากนั้น

จ้านหลิงอวิ๋นก็ได้อธิบายสถานการณ์ให้เหลียงเหล่ย เวิงหลิวกุ้ย และโจวอี้ฟัง จากนั้นจึงพูดว่า “ผมรู้ว่าพอบอกเรื่องผู้พิทักษ์ตระกูลโจวติดอยู่ในอาณาเขตของพวกต่างดาวให้โจวอี้รู้ เขาจะต้องออกไปช่วยแน่นอน บรรพบุรุษถึงได้ให้พวกคุณสองคนตามไปด้วย”

“ผมจะไปครับ!” โจวอี้บอกด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น

เขารู้เรื่องผู้พิทักษ์ตระกูลโจว

ก่อนหน้านี้เขาเองเคยได้พบโจวเอ๋อร์สิบสี่ซึ่งเป็นหนึ่งในพวกเขา

เหลียงเหล่ยสบตากับเวิงหลิวกุ้ยแล้วยิ้มจำใจออกมา

พวกเขารู้ว่าการเข้าไปในอาณาเขตที่พวกต่างดาวยึดครองมีชีวิตเป็นเดิมพัน

“เอาเถอะ! เรามีชีวิตอยู่กันมานานแล้ว ต่อให้สู้จนตัวตายครั้งนี้ก็ไม่เป็นไร” เหลียงเหล่ยสูดหายใจลึกและพูดต่อ “ข้าเองก็เห็นด้วย เราออกเดินทางกันเถอะ!”

“เตรียมของกับอาวุธก่อนสิครับ” จ้านหลิงอวิ๋นท้วง

ในขณะนี้เอง ผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์คนหนึ่งเหาะมาและยื่นป้ายหยกแผ่นหนึ่งให้ด้วยท่าทีนอบน้อม

“อะไรเหรอครับ?” โจวอี้รับป้ายหยกมาและถามด้วยความสงสัย

“ป้ายจารึกคุณูปการครับ”

“มันคืออะไรครับ?”

“ทุกครั้งที่ผู้ฝึกยุทธ์ฆ่าพวกต่างดาวได้ก็จะหยดเลือดลงบนป้ายจารึกนี้ แล้วบนป้ายจารึกคุณูปการของสำนักก็จะแสดงคุณงามความดีของแต่ละคน” จ้านหลิงอวิ๋นอธิบาย “รีบหลอมแล้วเขียนชื่อตัวเองด้วยเลือดลงบนป้ายเร็วเข้า”

“มันคือการทำอะไรงั้นเหรอครับ?” โจวอี้รู้สึกงุนงง