หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 910 แต้มคุณูปการแรก

การต่อสู้ยังคงเป็นไปอย่างยากลำบาก แม้ว่าตอนนี้จะมีคู่ต่อสู้เพียงไม่กี่สิบคน แต่การกวาดล้างทั้งกองกำลังก็ยังทำให้ฝุ่นหินพัดพาตลบ แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น กระโจมพังถล่ม ทั้งค่ายเต็มไปด้วยแสงเงาสะท้อนจากดาบ

ทว่าทั้งโจวอี้ จ้านหลิงอวิ๋น และคนอื่น ๆ บุกโจมตีในครั้งนี้ก็เพื่อจุดประสงค์อันเรียบง่าย นั่นคือการช่วยชีวิตคน

ระหว่างนั้นก็ฆ่าพวกมันไปด้วย

พวกเขาไปหาผู้ฝึกยุทธ์ที่บาดเจ็บ มนุษย์ต่างดาวหลายตนไม่สามารถใช้พลังได้เต็มที่เพราะถูกวางยาพิษ โจวอี้และคนอื่น ๆ จึงไม่ได้ตกเป็นรองแม้ว่าจะมีกำลังคนน้อยกว่า

มังกรร้องคำรามและโจมตีบรรดาผู้แข็งแกร่งต่างดาวที่หมายจะเล่นงานโจวอี้

ตอนนี้โจวอี้ที่ตามหลังมานั้นอยู่ห่างจากกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์เพียงไม่กี่สิบเมตร

ฟิ้ว!

มีดคมกริบพลันพุ่งออกไปยังพวกมนุษย์ต่างดาวราวลูกธนู

“เฮ้ย!…”

ผู้แข็งแกร่งต่างดาวสยายปีกบินขึ้นฟ้าเพื่อหลบมีดของโจวอี้ ทว่ากลับไม่ทันสังเกตว่ามีดนั้นพุ่งไปตัดเชือกที่มัดผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์โลกเอาไว้กับขื่อไม้

เฉินหยางมีท่าทีสิ้นหวัง

เขากับพรรคพวกถูกพวกมนุษย์ต่างดาวจับตัวมา รวมแล้วมีผู้ฝึกยุทธ์ราว ๆ เจ็ดแปดคน พวกเขาถูกทรมานและบังคับให้บอกเรื่องของมนุษย์โลก

บอกไม่ได้! ห้ามบอกเด็ดขาด

พวกเขารู้ดีว่าไม่ว่าจะพูดหรือไม่ สุดท้ายก็ต้องตายอยู่ดี บอกไปก็เป็นการทรยศเผ่ามนุษย์โลกอีกทั้งยังทำให้เพื่อนฝูงและครอบครัว รวมถึงลูกหลานในอนาคตต้องสูญพันธุ์

ตอนนี้พวกเขาสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิม เพราะต่อให้มีผู้แข็งแกร่งมาช่วย แต่พวกเขาก็ถูกวางยากันหมด อีกทั้งยานี้ยังรุนแรงมาก มันกำลังทำลายอวัยวะทั้งภายในและภายนอกของพวกเขา

ทันใดนั้น เฉินหยางก็สัมผัสได้ว่าเชือกที่มัดตัวเขาอยู่นั้นขาดสะบั้น

ตอนนี้เขาไม่ได้ดีใจนัก เพราะนอกจากเขาจะถูกมัดด้วยเชือกแล้ว พวกมนุษย์ต่างดาวยังตีตราผนึกยุทธ์ไว้ในตัวเขา นอกเสียจากคนที่มาช่วยจะสามารถทำลายตราที่ผนึกพลังในตัวเขาเอาไว้ได้

ฟิ้ว!

เขาเห็นคนคนหนึ่งปรากฏตัวตรงหน้า ในขณะที่กำลังจะอ้าปากถาม ก็มียาเม็ดหนึ่งถูกป้อนใส่ปาก

“กินยาต้านพิษแล้วไปฆ่าศัตรูซะ”

เสียงหนึ่งดังผ่านเข้าหูเฉินหยาง

ยาต้านพิษหรือ?

ยาต้านพิษจากยาพิษร้ายนั่นน่ะหรือ?

เฉินหยางตกใจและรีบตะโกนบอก “ทุกคนอ้าปากเร็ว!”

ทันใดนั้น ผู้ฝึกยุทธ์ที่เคยถูกมัดก็อ้าปากรับยาต้านพิษ

“พวกเขาต้องการไปช่วยตัวประกันที่เราจับมา!” มนุษย์ต่างดาวตนหนึ่งรู้ทันโจวอี้และร้องบอกด้วยความโกรธ

“รู้ตอนนี้ก็สายไปแล้วล่ะ”

จ้านหลิงอวิ๋น หม่านเทียนหลง และหลินเยียนจื่อรีบเข้าไปช่วยผู้ฝึกยุทธ์ตรงหน้า เมื่อตราผนึกถูกปลด พวกเขากับโจวอี้ก็เผชิญหน้ากับศัตรูรอบด้าน และพยายามต้านการโจมตีของอีกฝ่าย

เพียงสองสามนาที หม่านเทียนหลงและหลินเยียนจื่อก็เจ็บหนักจนกระอักเลือด ในขณะที่โจวอี้อาการหนักกว่า เขามีบาดแผลเต็มตัว ที่ลำคอมีรอยถูกฟันลึกจนเกือบถึงเส้นเลือด

เรียกได้ว่าหากโจวอี้ไม่ได้ใส่เสื้อคลุมคุ้มกันขั้นสูง ตอนนี้คงได้ถูกพวกมนุษย์ต่างดาวฆ่าตายไปแล้ว

“บุก!”

เสียงร้องคำรามดังมาจากยอดเขา

คนแปดคนโฉบทะยานลงมาราวกับอินทรี เสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ย รวมถึงคนอื่น ๆ

“ให้ตายเถอะ เรากวาดล้างพื้นที่แถวนี้ไปหมดแล้ว ทำไมถึงได้มีผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์โลกเยอะขนาดนี้” แอนดี้แมน ผู้นำของกองกำลังมนุษย์ต่างดาวทั้งร้อยนายแผดเสียงลั่น หลังจากเหวี่ยงดาบเข้าปะทะกับจ้านหลิงอวิ๋นก็ตะโกนบอกอีกครั้งว่า “พาพวกเราที่ยังรอดชีวิตหนีจากการต่อสู้นี้ซะ!”

บรรดามนุษย์ต่างดาวได้ยินดังนั้นก็เลิกสู้ และรีบไปหาพรรคพวกที่ล้มลงไปแต่ยังไม่ตาย คว้าตัวพรรคพวกเหล่านั้นมาและวิ่งหนีไป

“หม่านเทียนหลงกับหลินเยียนจื่ออยู่ที่นี่ ผู้อาวุโสเหลียงกับผู้อาวุโสเวิงตามผมไปจัดการพวกมัน” จ้านหลิงอวิ๋นไม่พลาดโอกาสทองนี้ เขาฉวยโอกาสตอนที่คู่ต่อสู้ไม่สามารถใช้พลังโจมตีได้เต็มที่เพื่อไล่ล่าตามไปราวกับเงาตามตัว

“ได้!”

เวิงหลิวกุ้ยและเหลียงเหล่ยเหลือบมองโจวอี้ เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวไม่ได้รับอันตรายจนถึงชีวิต ก็รีบตามไปฆ่าพวกมนุษย์ต่างดาวที่หลบหนีไป

มนุษย์ต่างดาวระดับพลศึกตัดสินใจหลบหนี พวกเขาไม่มั่นใจว่าจะเอาตัวรอดได้หรือไม่ แต่พวกเขาที่มีพลังเทียบเท่าระดับบรรพจารย์ยุทธ์ก็ไม่โชคดีขนาดนั้น

เพียงไม่นาน มนุษย์ต่างดาวราว ๆ เจ็ดแปดคนก็ตายด้วยน้ำมือคนทั้งสาม

ท่ามกลางสถานการณ์เช่นนี้ ผู้แข็งแกร่งต่างดาวระดับจอมพลซึ่งมีพลังเทียบเท่ากับผู้ฝึกยุทธ์ระดับผสานเต๋าซึ่งอยู่เบื้องหลังมาตลอดย่อมโกรธจัด เขาเข้ามาสู้กับพวกของจ้านหลิงอวิ๋นเพื่อเปิดช่องให้พรรคพวกหลบหนี

“อั่ก…”

ท่ามกลางซากปรักหักพัง โจวอี้กระอักเลือดออกมา

เขารู้สึกเหมือนอวัยวะภายในถูกเผา ทั้งร้อนระอุและทรมาน แม้แต่ลมหายใจยังติดขัด ข้อนิ้วแตกระหว่างการต่อสู้ อีกทั้งยังมีเลือดไหลออกมา

ชิวจินหรงดูอาการบาดเจ็บให้เฉินป๋อและไป่เหลียนหรง แม้ว่าทั้งสองจะเจ็บหนักแต่ก็ไม่ได้อันตรายถึงชีวิต เขาจึงรีบมาหาโจวอี้และถามด้วยความเป็นห่วง

“โจวอี้ เป็นยังไงบ้าง?”

โจวอี้กินโอสถฟื้นฟู และบอกขณะที่ปล่อยให้บาดแผลค่อย ๆ ได้รับการรักษา “ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ แต่ผมไม่เป็นไร”

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว การต่อสู้นี้สั้นแต่ว่าก็อันตรายมาก” ชิวจินหรงส่ายหน้า เขาหันไปมองมนุษย์ต่างดาวกับสัตว์ล่าสังหารของพวกมันที่ตายไปแล้วก่อนจะฝืนยิ้ม “นายรักษาตัวเองไปก่อน ฉันจะไปดูอาการคนอื่น”

“ครับ!”

โจวอี้กวาดสายตามอง ในที่สุดก็หยุดสายตาลงที่หม่านเทียนหลงและหลินเยียนจื่อ ก่อนจะนั่งลงรักษาบาดแผลของตน ระหว่างนั้นก็สอดส่ายสายตามองรอบข้างอย่างระแวดระวัง

ตอนนี้ชิวจินหรงและคนอื่น ๆ เริ่มช่วยปลดผนึกและรักษาบาดแผลให้เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่ถูกจับไว้

สิบนาทีต่อมา

จ้านหลิงอวิ๋น เหลียงเหล่ย และเวิงหลิวกุ้ยก็เหาะกลับมา พลังดวงดาวที่พวกเขาปล่อยออกมานั้นพันรัดศพของพวกต่างดาวนับสิบ รวมถึงสัตว์ล่าสังหารอีกหลายตัว

“ฮ่า ๆๆ การต่อสู้ครั้งนี้ดุเดือดมาก สู้กับพวกมันมานาน ครั้งนี้เป็นครั้งที่สะใจที่สุด” จ้านหลิงอวิ๋นที่ดูนิ่งเฉยหัวเราะออกมาดังลั่น

ใช่แล้ว!

นี่เป็นครั้งที่สะใจที่สุด

เพราะมันเป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอกับสถานการณ์เช่นนี้ สถานการณ์ที่เอาชนะพวกมันได้ขาดลอย

แม้กระทั่งตอนนี้ เขายังตกใจกับบาดแผลบนตัวและอาการบาดเจ็บภายใน ทว่าเขาก็รู้สึกว่ามันคุ้มค่ามาก

“จ้านหลิงอวิ๋น เกิดอะไรขึ้น?” เหลียงเหล่ยถามพลางยิ้มเจื่อน

เขากับเวิงหลิวกุ้ยเองก็รู้สึกว่าเหตุการณ์ในวันนี้ผิดปกติ

ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นค่ายกองกำลังร้อยนายของพวกมนุษย์ต่างดาว

อีกทั้งยังมีสัตว์ล่าสังหารอีกนับร้อย

ทว่าภายใต้สถานการณ์นี้ จ้านหลิงอวิ๋นก็ยังนำคนเพียงห้าหกคนบุกค่ายแห่งนี้ ซึ่งถือว่าบ้าบิ่นไม่น้อย

“ผู้อาวุโสเหลียง ผู้อาวุโสเวิง การต่อสู้ครั้งนี้ต้องยกความดีความชอบให้โจวอี้” จ้านหลิงอวิ๋นหัวเราะร่า

“หมายความว่ายังไง?” เหลียงเหล่ยถามด้วยความงุนงง

“พวกคุณดูศพพวกนี้แล้วก็จะเข้าใจเองครับ”

อีกฝ่ายจึงยกยิ้มและรีบไปตรวจดูศพของพวกมนุษย์ต่างดาว ก่อนจะพบว่าส่วนใหญ่หน้าดำและเลือดออกจากทวารทั้งเจ็ด ทั้งยังตายแบบที่น่าจะทุรนทุรายไม่น้อย

ถูกวางยาพิษ!

พวกมันตายเพราะถูกวางยาพิษ

ทว่าจะเป็นไปได้อย่างไร?

สำนักโอสถของพวกเขาหลอมยาพิษมาสารพัดอย่าง แม้ว่าจะใช้ในการต่อสู้และฆ่ามนุษย์ต่างดาวไปมากมาย แต่ความรุนแรงของพิษและอานุภาพของมันก็ไม่มีทางร้ายแรงขนาดนี้แน่นอน