หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 1 ถูกใส่ร้าย (1)

“นังลูกอกตัญญู! ย้าช่างชวยนักที่ให้กำเนิดเจ้ามา!”

เสียงคำรามก้องดังสนั่นทั่วตำหนัก ตามมาด้วยฝ่ามือหนักหน่วงที่

ฟาดลงบนแก้มของจ้าวเข่อหรันอย่างแรง จนใบหน้าบางสะบัดไปด้านข้าง

เลือดดาวคลุ้งในปากทันที

“ท่านพ่อ ข้าไม่ได้ทำ! ย้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย!”

นางคุกเข่าอยู่บนพื้น หยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม เสียงสั่นเครือเต็มไป

ด้วยความตื่นตระหนก

“ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุใดทุกอย่างจึงกลายเป็นเช่นนี้ … “

จ้าวชง ไท่ชือแห่งราชวงศ์ต้าหลี่ บิดาของนาง โกรธจนใบหน้าบิด

เบี้ยว เสียงตวาดดังก้องตำหนัก

“เจ้ายังกล้าปฏิเสธอีกหรือ! อีกเพียงเดือนเดียวเจ้าจะเข้าพิธีแต่งกับ

ท่านชื่อจื่อแห่งจงอี้โหว แต่เจ้ากลับลอบคบชายอื่นในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่น

นี้! เจ้าคิดจะเหยียบย่ำชื่อเสียงจวนไท่ฮือให้แหลกคามือหรืออย่างไร!”

เขากำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดขึ้นที่ยมับ

“หากเรื่องนี้ไปถึงหูท่านบิดาของข้า ตำแหน่งสืบทอดบรรดาศักดิ์ที่

ข้ารอคอยมาทั้งชีวิตคงมลายสิ้น!” 

จ้าวเย่อหรันตัวสั่นระรึก นางอยากเอ่ยคำแก้ต่าง ทว่าถ้อยคำกลับ ติดคอราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัด นางจำได้ชัดเจน ยาม

เที่ยง น้องสาวฝาแฝดของนางมาที่เรือนชุนฮุย มานั่งสนทนา กินขนม

ด้วยกันไม่กี่คำ ทว่านางกลับรู้สึกง่วงงุนผิดปกติ เมื่อน้องสาวเห็นว่า

นางสีหน้าไม่ดีจึงขอตัวกลับไป จากนั้นนางก็เพียงตั้งใจจะเอนกายพัก

สักตรู่ ๑

แต่ครั้นลืมตาตื่นขึ้น กลับพบว่ามีชายแปลกหน้านอนอยู่บน

เตียงเดียวกัน! และในวินาทีถัดมา บิดามารดาพร้อมน้องสาวก็พรวด

พราดเข้ามา เห็นภาพนั้นกับตาตนเอง ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนนาง

ตั้งตัวไม่ทัน

“จริงสิ … น้อง!”G

แววตาของจ้าวเข่อหรันสว่างวาบ นางรีบหันไปทางจ้าวเข่อเห

ริน น้องสาวฝาแฝด ราวกับพบเส้นด้ายเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิต ๑

“เข่อเหริน ตอนเที่ยงพวกเราอยู่ด้วยกัน เจ้าเห็นกับตา! เจ้าช่วย

บอกท่านพ่อสิ!”

จ้าวเข่อเหรินทำท่าลังเล ดวงหน้าสะสวยงดงามราวบุปผาแฝง

ความลำบากใจ ๑

“พี่หญิง … ตอนเที่ยงพวกเราอยู่ด้วยกันจริง แต่หลังจากนั้นพี่บอ

กว่ารู้สึกไม่สบาย อยากพักผ่อน ข้าจึงกลับไปก่อน .. ” ๑

น้ำเสียงอ่อนโยน แต่ถ้อยคำกลับตัดขาดไม่เหลือเยื่อใย

“นังลูกชั่ว! ยังคิดจะดึงน้องลงน้ำอีกหรือ!”

“เพียะ”

ฝามือของจ้าวชงฟาดลงอีกครั้ง รอยแดงฉานซ้อนทับรอยเดิม

“เจ้าทำเรื่องต่ำช้าเอง ยังคิดจะใส่ร้ายน้องสาวที่บริสุทธิ์หรือ!”

“ข้าไม่ได้ทำ!”

จ้าวเข่อหรันคลานไปหามารดา คว้าชายกระโปรงของฉินเซียง

เหอไว้แน่น ดั่งคนจมน้ำคว้าฟางเส้นสุดท้าย

“ท่านแม่ โปรดเชื่อข้า ข้าบริสุทธิ์จริง ๆ!”

ฉินเซียงเหอกลับยกเท้าถีบนางออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะสะบัด

ชายกระโปรงราวกับปัดสิ่งสกปรก 

“อย่าเรียกข้าว่าแม่ ข้าไม่มีบุตรีเช่นเจ้า!”

น้ำเสียงเย็นเยียบกว่าลมเหมันต์ ๑

“ตั้งแต่เล็กจนโต เจ้าก็สู้เข่อเหรินไม่ได้สักด้าน ข้าไม่เคยหวังให้

เจ้าสร้างชื่อเสียงให้ตระกูล เพียงหวังให้เจ้ารักษาหน้าไว้บ้างก็พอ แต่ดู

เจ้าสิ! กล้าก่อเรื่องอัปยศเช่นนี้ เจ้าอยากให้จวนไท่ซือถูกผู้คนถ่มน้ำลาย

ใส่หรือ!”

ทุกคำดั่งมีดคมกรีบ ปักลึกลงกลางอกของจ้าวเข่อหรัน แม้นาง

กับเข่อเหรินจะเกิดวันเดียวกัน เวลาเดียวกัน เป็นฝาแฝดจากครรภ์

เดียวกัน ทว่ากลับไม่เหมือนกันแม้เพียงครึ่ง นางเพียงหญิงสาวหน้าตา

สะอาดสะอ้านธรรมดา มิได้งดงามล่มเมืองเช่นน้องสาว

จ้าวเข่อเหริน ผู้เลอโฉมราวบุปผาแรกแย้ม งามล้ำจนได้รับการ

ขนานนามเป็นหนึ่งในสี่โฉมงามแห่งเมืองหลวง มิหนำซ้ำยังเชี่ยวชาญ

พิณ หมากล้อม อักษร และจิตรกรรม เป็นที่เลื่องลือในฐานะหญิงงามผู

มากปัญญา

ตั้งแต่จำความได้ บิดามารดามีเพียงเข่อเหรินอยู่ในสายตา ส่วน

ตัวนาง … เป็นเพียงเงาจาง ๆ ที่ไร้ความหมาย แต่กระนั้น นางก็ไม่เคย

คิดเลยว่า ในหัวใจของบิดามารดา ตนจะต่ำต้อยถึงเพียงนี้

“ท่านพ่อ อย่าเพิ่งตัดสินเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ หากพี่หญิงถูกใส่ร้าย

จะไม่เป็นการทำร้ายผู้บริสุทธิ์หรือ?”

เสียงของจ้าวเข่อเหรินดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิ แผ่วเบาแต่ชัดเจน

ประหนึ่งแสงสว่างเสี้ยวหนึ่งที่ส่องลงในโลกอันมืดมนของ

จ้าวเข่อหรัน นางเงยหน้าขึ้น มองน้องสาวด้วยสายตาซาบซึ้ง ลืมเลือน

คำพูดที่เพิ่งผลักไสตนลงเหวไปก่อนหน้า ๑

ใช่แล้ว … อย่างไรเสียพวกนางก็เป็นสายเลือดเดียวกัน ในยามนี้

มีเพียงน้องสาวที่ยังเอ่ยแทนนาง จ้าวซงขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าที่มี

ต่อจ้าวเข่อเหรินกลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“เข่อเหริน เจ้าใจดีเกินไป เจ้ากับพี่สาวสนิทกัน พ่อเข้าใจ แต่

หลักฐานชัดเจนอยู่ตรงหน้า เจ้าอย่าได้ช่วยแก้ตัวแทนคนที่ไม่คู่ควร

เลย”

จ้าวเข่อเหรินย่อกายลงเล็กน้อย ท่าทางสง่างามดั่งดอก

เหมยท่ามกลางหิมะ

“ท่านพ่อ อย่างไรเสียก็ควรตรวจสอบให้แน่ชัด หากพี่หญิง

บริสุทธิ์ พวกเราจะได้ไม่ทำผิดต่อผู้ไร้ความผิด แต่หากพิสูจน์แล้วว่า

เป็นความจริง … พี่หญิงก็คงไม่มีสิ่งใดจะแก้ตัวอีก”

คำพูดนั้นดูยุติธรรม ทว่ากลับแฝงคมหนามที่ผู้ใดก็ยากจะมอง

เห็น และจ้าวเข่อหรัน … มีอาจล่วงรู้เลยว่า ในสายลมอ่อนโยนของน้อง

สาว มีพายุร้ายซ่อนอยู่เบื้องหลัง.