หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 180 หญ้าฝรั่น

180 หญ้าฝรั่น

ระยะนี้บรรยากาศใน เรือนชุนฮุย ช่างคึกคักเป็นพิเศษ เหล่าบ่าวไพร่ ต่างมีสีหน้าเปี่ยมความหวัง ราวกับสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านทั่วลาน ก็เพราะเจ้านายของพวกเขา จ้าวเย่อหรัน กําาลังจะออกเรือนไปเป็นพระ

ชายาแห่ง ตําาหนักอ๋องซวี่ งานแต่งครานี้ยังยิ่งใหญ่โอ่อ่าเสียจนผู้คนต่างพา กันอิจฉา เพียงแค่สินเดิม จัดเตรียมไว้ก็ทําให้ผู้พบเห็นตาลุกวาว ด้วยเหตุ นี้ ทุกคนจึงยิ่งขยันขันแข็งกว่าเดิม

เพราะต่างรู้ดีว่า…เมื่อคุณหนูใหญ่แต่งออกไป ย่อมต้องพาบ่าวรับใช้ ส่วนหนึ่งไปเป็น สาวติดสินเดิม ด้วย ใคร ๆ ก็อยากติดตามไปยังตําหนัก อ๋อง เพราะการรับใช้ในตําาหนักอ้องกับการรับใช้ในจวนไท่ซือนั้น ต่างกันราว ฟ้ากับดิน หากได้เข้าไปอยู่ในวังอ้อง วันหน้าการแต่งงานก็ย่อมมีอนาคตสด โลกว่าเดิม ถ้าโชคดีจนพระชายาโปรดปราน ต่อให้ได้แต่งกับขุนนางชั้นผู้ น้อย กลายเป็นภรรยาขุนนาง ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ เพราะเหตุนี้ ทุกคนจึง ทํางานกันอย่างสุดกําลัง หวังเพียงจะได้ติดตามไปด้วย

“คุณหนูเจ้าคะ ระยะนี้ทุกคนดูขยันกันเหลือเกิน”

แม่นมเยว่ มองบรรยากาศในเรือนแล้วอดยิ้มไม่ได้

แบบนี้ก็ดีเจ้าค่ะ งานต่าง ๆ จะได้เรียบร้อยขึ้น

ๆ

จ้าวเข่อหรันเพียงยิ้มบาง ในใจนางกลับไม่รู้สึกยินดีเท่าไรนัก เพราะ เรื่องที่ทําให้นางเย็นวาบถึงกระดูก…ดันเกิดขึ้นในเรือนของนางเอง ขนม พวกนี้ ล้วนทําจาก ครัวเล็กของเรือนชุนฮุย นั่นหมายความว่า คนที่คิดร้าย กับนาง…ต้องอยู่ในเรือนนี้แน่นอน ดูเหมือนช่วงนี้ข้าจะผ่อนปรนเกินไป ถึง ได้เปิดช่องให้พวกคนต่าช้ากล้าขึ้นมาถึงเพียงนี้

“คุณหนูใหญ่ ข้าน้อยถูกใส่ร้ายเจ้าค่ะ!”

ทันทีที่ หลี่หัวจื่อ ถูกลากเข้ามาในห้อง นางก็รีบร้องโวยวายด้วยใบ หน้าซีดเผือด ตอนถูกจับตัวมา นางยังไม่รู้ด้วยซ้ําว่าเกิดอะไรขึ้น นางเพียง รับคําสั่งจาก คุณหนูรอง ให้ปล่อยสาวใช้คนหนึ่งเข้ามาเท่านั้น ส่วนอีกฝ่าย เข้ามาทําอะไร… นางไม่รู้เลยจริง ๆ

จ้าวเข่อหรันมองนางด้วยสายตาเย็นเยียบ มุมปากยกขึ้นช้า ๆ “ดูเหมือน….ข้าจะมีศัตรูในจวนนี้ไม่น้อยจริง ๆ”

น้ําเสียงนางนุ่มนวล แต่เย็นเฉียบเหมือนคมมีด

“ถึงกับต้องลําาบากล่าบนใส่ หญ้าฝรั่น ลงในขนมของข้า

ห้องทั้งห้องเงียบกริบในพริบตา

“ดูท่าคนผู้นั้น…คงเกลียดข้าเข้ากระดูกดําจริง ๆ”

“ไม่อย่างนั้น…คงไม่คิดวิธีอ้ามหิตเช่นนี้

หลี่หัวจื่อตัวสั่น จ้าวเข่อหรันมองนางช้า ๆ

“ว่าอย่างไร พูดไม่ออกแล้วหรือ

สายตานางเย็นเยียบราวหิมะ

“ถ้าเจ้าไม่พูด…ข้าจะพูดแทนก็ได้

นางเอนกายพิงพนักอย่างสงบ

“หลีพัวจื่อ เจ้าเป็นคนของใคร ข้ารู้ดี หลายปีมานี้ เจ้าหางานให้ นาง อยู่เงียบ ๆ ข้าก็เห็นแก่ที่เจ้าไม่ได้ทําอะไรเกินเลย จึงปล่อยผ่าน ดวงตาของนางเย็นจัดขึ้น

แต่เจ้าอย่าได้เข้าใจผิด ความเมตตาของย้า…ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะเอามา

เหยียบย่ําาได้

หลี่หัวจื่อตัวสั่นจนแทบทรุด แต่ก็ยังฝืนกัดฟัน คุณหนูใหญ่ไม่มี หลักฐาน ข้าแค่ต้องไม่ยอมรับ ขณะนั้น จีนเชียง ก้าวออกมาเอ่ย

“เรียนคุณหนู ข้าน้อยไปสอบถามที่ครัวเล็กมาแล้วเจ้าค่ะ ตอนที่แม่ ครัวทําขนม หลีพัวจ่อเคยเรียกนางออกไปจากครัวอยู่พักใหญ่”

คําพูดนี้เหมือนค้อนหนักทุบลงมา จ้าวเข่อหรันยิ้มเย็น

‘บังเอิญเสียจริง พอเจ้าเรียกแม่ครัวออกไป…ขนมของข้าก็มีของที ไม่ควรอยู่เพิ่มขึ้นมา”

ก่อนหน้านี้ไม่นาน จ้าวเข่อหรันนั่งอยู่หน้าโต๊ะ มองขนมที่

หลงเอ้อ ยกมา แต่ละจานเล็กน่ารัก ประณีตงดงาม ราวกับเครื่องประดับ มากกว่าของกิน นางหยิบ ขนมกุหลาบ ชิ้นหนึ่งขึ้นมา กําลังจะเข้าปาก

‘ปัง!”

มือของนางถูกคว้าไว้กะทันหัน ตะเกียบหล่นลงพื้น ขนมกลิ้งตกใต้ โต๊ะ จ้าวเข่อหรันเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ คนที่จับมือนางไว้คือ ชื่อเสียง ผู้ สุขุมเยือกเย็นเสมอ แต่ตอนนี้ใบหน้าของนางกลับ เคร่งผิดปกติ ชื่อเสียง หยิบขนมขึ้นมาดม จากนั้นกัดเพียงเล็กน้อย ทันทีที่ลื้มรส ดวงตานางเบิก กว้าง ราวกับเจอสิ่งน่าสะพรึงกลัว

ในขนม…มีตัวยา”

ชือเสียงกล่าวเสียงต่ําา

“ตัวยานั้น…คือ หญ้าฝรั่น”

ทุกคนในห้องตัวแข็ง จ้าวเข่อหรันนิ่งงันไปชั่วครู่

“หญ้าฝรั่น?”

อเชียงพยักหน้า

“สีของมันคล้ายกลีบกุหลาบมาก หากใส่ในขนมกุหลาบ คนทั่วไป

ยากจะสังเกต ตามปกติ หญ้าฝรั่นช่วยกระตุ้นโลหิต แก้พิษ คลายเครียด

เสียงนางหยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นเอ่ยช้า ๆ

แต่ถ้าใช้ในปริมาณมากเกินไป…สําหรับสตรี..อาจทําให้ ไม่สามารถ

มีบุตรได้ตลอดชีวิต”

ๆ

ทันทีที่ได้ยินประโยคสุดท้าย บรรยากาศทั้งห้องเหมือนกลายเป็นน้ํา แข็ง ดวงตาของจ้าวเข่อหรันค่อย ๆ เย็นลง ในใจเหมือนมีไฟโหมกระหน่ําา ไร้ลูก…สําหรับสตรีคนหนึ่ง โดยเฉพาะสตรีที่กําลังจะแต่งเข้าราชวงศ์ นั่น หมายความว่าอะไร ทุกคนรู้ดี คนที่คิดร้ายผู้นี้ ไม่ได้เพียงต้องการทําร้าย นาง แต่ต้องการ ตัดหนทางชีวิตของนางทั้งชีวิต

จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง รอยยิ้ม นั้นงดงาม แต่เย็นจนชวนหนาว

“หลีผัวจ๋อ”

นางเอ่ยเสียงเบา

ย้ายังไม่ได้แต่งเข้าไปในตําหนักอ้องก็จริง แต่ข้าก็เป็นคู่หมั้นของ

ท่านอ๋องซวี่แล้ว”

สายตานางเฉียบคมราวคมดาบ

“การวางยาพิษพระชายาในอนาคตของราชวงศ์…โทษนั้น…น่าจะถึง

ชั้น ประหารทั้งตระกูล ใช่หรือไม่?”

หลี่หัวจื่อหน้า ตราวกระดาษ จ้าวเย่อหรันจิบชาอย่างไม่รีบร้อน

จากนั้นมองนางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

เอาอย่างนี้เถิด เจ้าจะพูดตอนนี้ หรือจะพาครอบครัวทั้งหมดของ

เจ้า…เดินลงสู่ถนนเหลืองด้วยกัน

นางวางถ้วยชาเบา ๆ เสียง กึก ดังขึ้นในห้องที่เงียบงัน

ๆ

“เลือกเอาเอง หลีพัวจื่อ เจ้าจะพูด…หรือจะตาย”