หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 184 ใช้หมากชื่อ “ชิงจู”

184 ใช้หมากชื่อ “ชิงจู”

ภายใน เรือนชุนฮุย

หญิงสาวผู้หนึ่งนั่งทรุดอยู่บนพื้น ร่างกายเหมือนถูกดูดวิญญาณ ไปจนหมดสิ้น ใบหน้าชีตยาวดุจเถ้าถ่าน นัยน์ตาว่างเปล่าราวกับคนที่เพิ่ง ถูกความจริงกระชากหัวใจออกมา จ้าวเบ่อหรันมองภาพนั้นอย่างสงบนิ่ง ไม่มีแม้เศษเสี้ยวของความเวทนา ริมฝีปากงามยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายยิ้ม แต่

แฝงความเย็นชา

น้อย”

“ดูท่า….เจ้าคงหมดหวังแล้วจริง ๆ”

นางเอ่ยอย่างเนิบช้า สายตามองลงไปยังชิง ที่นั่งทรุดอยู่บนพื้น “ถูกคนที่ตนเองภักดีหลอกใช้ ความรู้สึกเช่นนั้น…คงหนักหนาไม่

นางหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ําเสียงราบเรียบ

แต่ก็ดีแล้ว อย่างน้อยครั้งนี้ เจ้าคงมองเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของ จ้าวเย่อเหรินเสียที”

ชิง ก๋ามือแน่น สีหน้าแข็งค้าง ผ่านไปครู่หนึ่ง นางจึงหัวเราะเบา ๆ

อย่างขมขื่น

“จะจัดการข้าอย่างไรก็ว่ามาเถิด”

เสียงของนางแหบแห้งราวกับคนที่หมดสิ้นเรี่ยวแรงจะต่อสู้

“อ้ารู้ดี…ท่านไม่มีทางปล่อยช้า หรือครอบครัวของข้าไปง่าย ๆ

นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ําา

“ย้าไม่ขออะไรมาก…เพียงอย่างเดียว หากคิดจะจัดการ ก็ขอให้จบ

เสียให้เร็ว อย่าทรมานกันไปมากกว่านี้เลย”

บรรยากาศในห้องเงียบงัน จ้าวเข่อหรันใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง มอง นางอย่างพินิจ ดวงตาคู่นั้นลึกและเย็น คล้ายกําลังพิจารณาคุณค่าของสิ่ง ของชิ้นหนึ่ง ผ่านไปครู่หนึ่ง นางจิงยิ้มขึ้นเล็กน้อย

“ถ้าย้า…ให้โอกาสเจ้าแก้แค้นล่ะ?”

ประโยคเดียว ทําให้ งจูเงยหน้าขึ้นทันที

“อะไรนะ?”

จ้าวเข่อหรันยิ้มอย่างอ่อนโยน ทว่าสายตากลับเย็นเฉียบ

“ถ้าจะให้โอกาสเจ้าล้างแค้นจ้าวเย่อเหริน และจะไม่แตะต้องครอบ

ครัวของเจ้าแม้แต่น้อย”

ชิงจูนิ่งงัน ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย

‘ท่าน…จะช่วยย้าแก้แค้น?

ทําไม ท่านต้องการอะไรกันแน่

จ้าวเข่อหรันหัวเราะเบา ๆ

แน่นอนว่ามีเหตุผล โลกนี้ไม่มีเรื่องใดได้มาฟรี ๆ”

นางยอมรับอย่างตรงไปตรงมา

“ย้าต้องการใช้เจ้า”

คําตอบนั้นตรงจนเกินคาด ซึ่งจูถึงกับชะงัก นางคิดว่าจ้าวเข่อหรัน จะปฏิเสธ หรืออย่างน้อยก็พูดอ้อมค้อม แต่หญิงตรงหน้ากลับยอมรับ อย่างไม่ลังเล ราวกับกําลังพูดถึงเรื่องธรรมดา

13″

จ้าวเย่อหรันกล่าวต่ออย่างสงบ

ยาใช้เจ้าเปนหมาก แต่เจ้าก็ใช้ย้าเช่นกัน เจ้าต้องการแก้แค้น ข้ามี อ้านาจช่วยเจ้าได้ ส่วนช้า…ต้องการคนคอยจับตาดูจ้าวเย่อเหริน”

นางโน้มตัวเล็กน้อย สายตาคมกริบ

นี่เรียกว่า…แลกเปลี่ยน ต่างฝ่ายต่างใช้กันและกัน”

จูเงียบไปนาน ก่อนจะถามเสียงต่ํา

แล้วท่านจะให้ย้าหาอะไร”

จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง

“ง่ายมาก เฝ้ามองนาง จับตาทุกการเคลื่อนไหวของจ้าวเย่อเหริน แล้วรายงานให้ย้าทราบ”

ขนลุก

ชิง ขมวดคิ้ว

“แค่นี้? ไม่ต้องหาอะไรอย่างอื่น? ไม่ต้องวางแผนมา หรือทําร้าย?” จ้าวเข่อหรันหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นเย็นเสียจนทําให้คนฟัง

‘ไม่ต้องรีบ การทําให้คนตาย..ง่ายเกินไป ข้าต้องการให้จ้าวเย่อเห รีน…ค่อย ๆ เจ็บ เจ็บจนจ๋าไม่ลืม”

คําพูดเรียบง่าย แต่แฝงด้วยความเย็นยะเยือก ชิงจูจ้องนางอยู่ นาน ก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ

‘ท่าน….โหดกว่านางเสียอีก จ้าวเย่อเหรินอาจใจตา แต่ท่าน..เย็น

เจ้า”

จ้าวเย่อหรันไม่ได้โกรธ กลับยิ้มอย่างพอใจ

เจ้ามองคนออกดีทีเดียว แต่น่าเสียดาย จ้าวเย่อเหรินไม่รู้ค่าของ

คนผิด”

นางเอ่ยเสียงเรียบ

“ถ้านางฉลาดพอ…ก็ควรเก็บเจ้าไว้ข้างกาย แต่ดูเหมือนนางจะเชื่อใจ

ชิงจูกัดฟัน ความแค้นในดวงตาลุกโชนขึ้นอีกครั้ง

“อ้า…เกลียดนาง”

เสียงนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่น

‘นางหลอกใช้ย้า ลากครอบครัวช้าลงเหว ถ้าไม่ใช่เพราะนาง ข้าคงไม่

ตกต่าถึงเพียงนี้”

จ้าวเข่อหรันพยักหน้าเบา ๆ

“ดี ความเกลียด…คือแรงผลักดันที่ดีที่สุด

นางกล่าวช้า ๆ “แต่ก่อนจะไปอยู่ข้างนาง เจ้าต้องทําอย่างหนึ่งก่อน

ชิงจูขมวดคิ้ว

“อะไร”

ดวงตาของจ้าวเย่อหรันเป็นประกายวาบ

เลิกเป็นชิงจู” ประโยคนั้นทําให้ชิงจูนิ่งงัน

“อะไรนะ?”

จ้าวเย่อหรันหันไปมองฉินเชียง

“ฉันเชียง”

เจ้ายังจ่าฮวาเชียงได้หรือไม่

จีนเชียงพยักหน้า

แน่นอนเจ้าค่ะ นางเชี่ยวชาญเรื่องปลอมตัวที่สุด”

จ้าวเย่อหรันยิ้ม

” ให้ฮวาเชียงฝึกนาง เปลี่ยนโฉม เปลี่ยนนิสัย เปลี่ยนทุกอย่าง ให้ จ้าวเย่อเหริน..จ่าไม่ได้แม้แต่นิด

จีนเชียง ม

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ แต่ต้องใช้เวลา นอกจากเปลี่ยนรูปลักษณ์แล้ว ยัง ต้องฝึกกิริยาและนิสัยด้วย”

จ้าวเย่อหรันพยักหน้า

“ไม่เป็นไร อีกไม่นานจ้าวเย่อเหรินก็จะแต่งเย้าจวนองค์รัชทายาท

แล้ว ก่อนถึงวันนั้น…เราต้องเตรียมหมากให้พร้อม

ชิงจูฟังอยู่เงียบ ๆ หัวใจเต้นแรง

ถ้าย้าตกลง…ค้าจะไม่ได้พบครอบครัวอีก หรือไม่

จ้าวเย่อหรันตอบทันที

“

นํ้าเสียงเย็นเจียบ

“ตราบใดที่เจ้ายังอยู่ข้างจ้าวเย่อเหริน เจ้าต้องตัดขาดจากพวกเขา

แต่เมื่อทุกอย่างจบลง ข้าจะให้เจ้ากลับบ้าน

นางกล่าวต่ออย่างราบเรียบ

“ข้าจะรักษาแม่ของเจ้า ส่งน้องชายเจ้าเข้าเรียน หากเขาต้องการ

สอบขุนนาง ช้าก็จะช่วย”

งจูเงียบไปนาน ในที่สุดนางก็พูดขึ้น

‘ใต้ ยัาตกลง”

ดวงตาของนางแน่วแน่

“ข้าจะเป็นคนของท่าน

จ้าวเย่อหรันเลิกคิ้วเล็กน้อย

ติตดีแล้วหรือ เส้นทางนี้…ไม่มีทางหันกลับ

งจูพยักหน้า “ถ้าไม่มีอะไรจะเสียแล้ว”

จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง

” ฉันเสียง พานางไป ให้ฮวาเซียงเริ่มฝึกตั้งแต่พรุ่งนี้

ชิงจูโค้งค้านับลิก

“ถ้าน้อยเข้าใจแล้ว”

เมื่อทั้งสองออกจากห้องไป ชือเสียงจึงเอ่ยขึ้น “คุณหนู…ท่านเชื่อใจนางจริงหรือ”

จ้าวเย่อหรันหัวเราะเบา ๆ

เชื่อใจ?”

“ไม่”

นางพูดอย่างสบาย ๆ “ย้าแค่จับครอบครัวนางไว้ในมือ ตราบใดที่พวกเขายังอยู่กับข้า นาง

ก็ไม่มีวันทรยศ”

อเชียงพยักหน้า

“แล้วเรื่องจ้าวเย่อเหริน….

จ้าวเข่อหรันมองไปยังจาน ขนมกุหลาบ บนโต๊ะ ดวงตาเย็นเฉียบ

‘นางคิดจะวางยาย่า แล้วจะให้ช้าปล่อยไปง่าย ๆ หรือ

ริมฝีปากของนางโค้งขึ้นช้า ๆ รอยยิ้มงดงาม แต่เย็นจนแทบหนาว

ཅ།

ไม่ต้องรีบ เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น