หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 188 ความทะเยอทะยานของเสียน
188 ความทะเยอทะยานของเสียน ว
ทันทีที่คําพูดของ เสียบถั่ว หลุดออกมา คนทั้งห้องก็เหมือนถูกสาย ฟ้าฟาด ต่างพากันนิ่งงันราวกับกลายเป็นรูปปั้น สายตาทุกคู่จ้องมองไปที่ หญิงสาว คุกเข่าอยู่กลางห้องด้วยความตะลึงงัน ไม่มีใครรู้ว่าในน้ําเต้าของ
นางก๋าลังซ่อนยาอะไรไว้กันแน่
แม้ในใจจะเต็มไปด้วยคําถาม แต่กลับไม่มีใครเอ่ยปาก เพราะก่อน
หน้านี้ จ้าวเข่อหรัน ได้สั่งเอาไว้ชัดเจน ห้ามผู้ใดพูดแทรกโดยพลการ ดัง นั้นทุกคนจึงทําได้เพียงยืนเงียบ ๆ รอคอยว่าบทละครตรงหน้าจะดําเนินต่อ
ไปเช่นไร
จ้าวเข่อหรันได้ยินคําพูดนั้น แววตาไหววูบเพียงชั่วครู่ ทว่าบนใบ หน้ากลับยังคงสงบนิ่ง ราวกับผิวนํ้าที่ไม่สะท้อนคลื่นใด นางยิ้มบาง ๆ มอง หญิงสาวที่คุกเข่าอยู่
“เจ้าบอกว่าอยากสวามิภักดีต่อย่า…”
เสียงของนางอ่อนโยน ทว่าคําพูดกลับเย็นเฉียบ
“แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไร ว่าคําพูดของเจ้าเป็นจริงหรือหลอกลวง? ความสัมพันธ์ระหว่างย้ากับจ้าวเย่อเหริน เจ้าก็น่าจะรู้ดี เจ้าเป็นสาวใช้ที่
นางไว้วางใจที่สุด แล้วข้าจะเชื่อคนของนางได้อย่างไร?”
เสียน วเตรียมใจไว้แล้วว่าสิ่งต่าง ๆ จะไม่ราบรื่นนัก ดังนั้นเมื่อได้ ยืนคําพูดนั้น นางจึงไม่ร้อนรน เพียงก้มศีรษะลงต่ํา
“ความกังวลของคุณหนูใหญ่ บ่าวย่อมเข้าใจดี แต่บ่าวมาด้วยความ จริงใจ ต่อไปบ่าวจะพิสูจน์ด้วยการกระทํา ขอเพียงคุณหนูใหญ่ให้โอกาส บ่าวสักครั้ง”
ข้าง ๆ กัน ชื่อเสียง ที่ยืนเฝ้าอยู่เอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน
“คุณหนู ท่านคิดจะใช้ประโยชน์จากนางใช่หรือไม่ ในเมื่อนางอาสา มาหาถึงที่ หากเราปฏิเสธเสีย ก็ไม่เท่ากับทิ้งของ ไปเปล่า ๆ หรือ?”
จ้าวเข่อหรันเพียงยิ้ม ไม่ตอบคําถามนั้น สายตาของนางกลับหันไป จับจ้องเสียนถั่วแทน
เสียน ว”
นางเอนคางลงบนหลังมืออย่างเกียจคร้าน ท่าทีดูผ่อนคลาย แต่
ดวงตากลับคมกริบ
“ตามหลักแล้ว จ้าวเย่อเหรินก็ดูจะโปรดปรานเจ้าไม่น้อย เช่นนั้น เหตุใด เจ้าจึงคิดทรยศนาง? หากจะหักหลังเจ้านาย อย่างน้อยก็ควรมีเหตุ ผลที่ฟังขึ้น”
เสียงของจ้าวเข่อหรันนิ่งเรียบ
หากเจ้าไม่พูดออกมา ข้าคงเชื่อเจ้าไม่ได้
หัวใจของเสียนล้วเต้นแรง แต่ในจิตใจกลับพลันลอยสูงขึ้นราวกับ
กําลังเหยียบลม นางเหมือนมองเห็นภาพตัวเองในวันหนึ่ง…ที่ได้แต่งเข้าไป
ในตาหนักองค์รัชทายาทแล้ว หากรู้แต่แรกว่าคุณหนูใหญ่มีวิธีการลาลิกเช่น นี้ นางคงมาขอพึ่งพิงนานแล้ว จ้าวเย่อหรันหัวเราะเบา ๆ
ค้อมไปไย
เสียนสั่ว อย่าเสแสร้งอีกเลย พวกเราล้วนเป็นคนฉลาด จะอ้อม
เสียงของนางเย็นลงเล็กน้อย
และจ๋าไว้ โอกาสของเจ้ามีเพียงครั้งเดียว ถ้าวันนี้เจ้าไม่พูดออกมา ต่อให้ภายหลังมาคุกเข่าอ้อนวอน ข้าก็จะไม่รับฟังอีก”
คําพูดนั้นทําให้เสียนลิ่วรู้สึกหนาววาบ จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง ๆ
“อ้อ…นางน่ะหรือ?”
มุมปากของนางยกขึ้นอย่างโหดเย็น
“ตอนนี้นางสบายดีมาก อย่างน้อยก็ไม่ต้องทุกข์ทรมานอีก…. และไม่
ต้องทนทุกข์แล้ว”
เสียนสั่วตัวแข็ง
“คะ…คุณหนูใหญ่ หมายความว่าอย่างไร…?”
จ้าวเย่อหรันไม่ตอบทันที แต่เพียงมองนางด้วยสายตาเย็นเฉียบ
ราวกับกําลังมองเหยื่อที่ตื้นอยู่ในมือ ความหนาวเย็นค่อย ๆ แผ่ซ่านในอก เสียนถั่ว แม้ไม่รู้เหตุใด นางกลับเกิดความหวาดกลัวอย่างประหลาด จ้าวเข่อหรันเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“เจ้าคิดจริงหรือ ว่าถ้าไม่รู้ว่าเจ้าเข้ามาหาบ้าเพราะอะไร?”
สายตาของนางแหลมคมราว ด
“อ้าวเย่อเหรินเริ่มไม่ไว้วางใจเจ้าแล้ว โ หรือไม่?
เสียนลั่วสะดุ้ง เรื่องนี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้แท้ ๆ เหตุใดคุณ
หนูใหญ่ถึงรู้ได้?! จ้าวเข่อหรันหัวเราะเบา ๆ
ไม่ต้องตกใจหรอก ในสวนเ ยอ ยองจ้าวเย่อเหริน ข้าไม่ได้ตาบอด
หูหนวกเสียหน่อย”
เสียนสั่วชะงัก
“คุณหนูใหญ่…ท่านมีสายสืบอยู่ในสวนเยอ ?!”
จ้าวเข่อหรันเพียงยิ้ม
“เจ้าคิดว่าเรื่องพระราชโองการวันนี้เป็นเพียงเรื่องบังเอิญหรือ?”
เสียนสั่วสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
เรื่องนั้น…เป็นฝีมือของท่าน?!”
จ้าวเย่อหรันไม่ได้ตอบตรง ๆ เพียงยิ้มอย่างมีเลศนัย สายตานั้นทํา
ให้เสียนลั่วรู้สึกเหมือนกําลังยืนอยู่ต่อหน้าอสูรร้ายที่สวมหน้ากากงดงาม
ครู่หนึ่ง เสียนลั่วจึงกัดฟันพูด
“คุณหนูใหญ่ บ่าวไม่ต้องการอะไรเลย เพียงแต่อยากมีชีวิตที่ดีลัก ครั้ง บ่าวอยากติดตามคุณหนูรองไปแต่งงาน…. แล้วได้เป็นหญิงในตําหนัก
องค์รัชทายาท ต่อให้เป็นเพียงอนขั้นต่ําสุดก็พอ”
ห้องทั้งห้องเงียบกริบ ฉินเซียงถึงกับอุทาน
‘ทะเยอทะยานนัก!
จ้าวเย่อหรันหัวเราะเบา ๆ
เช่นนั้นก็ให้เจ้าได้แต่งเข้าไปเสีย
นางพูดอย่างสบาย ๆ ราวกับกําลังกล่าวถึงเรื่องเล็กน้อย
“ถึงตอนนั้นจ้าวเย่อเหรินคงจะมีสีหน้าที่น่าดูไม่น้อย สาวใช้ที่เลี้ยงดู
มาตั้งแต่เล็ก กลับใด้แต่งสามีคนเดียวกัน”
เสียงของนางเย็นเฉียบ
เพียงแต่…ชาติกําาเนิด ตาต้อย หน้าตาก็ไม่ได้งดงามล่มเมือง ใน
สําหนักองค์รัชทายาทยังมีฉินอี้เหมี่ยวกับจ้าวเย่อเหรินอยู่ ดูท่าว่าตําหนัก องค์รัชทายาทภายหน้าจะครึกครื้นไม่น้อย”
มา”
เสียนสั่วดีใจจนแทบลืมหายใจ นางรับค่านับ
“บ่าวขอขอบพระคุณคุณหนูใหญ่!”
หลังเสียนลั่วจากไป หลงเอ้อ อดถามไม่ได้
“คุณหนู ท่านเชื่อนางจริงหรือ?”
จ้าวเข่อหรันส่ายหน้า รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฎบนริมฝีปาก
“ไม่เชื่อ คําพูดของนางจริงบ้างเท็จบ้าง และเรื่องที่นางไม่ได้พูดออก
ดวงตาของนางหรี่ลง
‘แผนวางยาขนมของ ง …ย้าเกรงว่าจะเป็นความคิดของนาง”
ฉินเสียงถอนหายใจ
แต่คุณหนูกลับยังช่วยนาง ?”
จ้าวเย่อหรันหัวเราะเบา ๆ
“คนเช่นเรียนสั่ว ใช้ได้…แต่ไว้ใจไม่ได้ นางทรยศจ้าวเย่อเหรินได้ วัน
หนึ่งก็ทรยศค้าได้เช่นกัน
การ”
ลางหิมะ
ดังนั้น…
ดวงตาของนางเป็นประกายเย็น
“ให้นางทําหน้าที่สอดแนมก็พอ เรื่องสําคัญจริง ๆ ยังต้องให้ชิงจูจัด
หลงเอ้อ พยักหน้า ก่อนจะถามอีกค่าหนึ่งที่คาใจมานาน “คุณหนู….เรื่องพระราชโองการวันนี้ เป็นฝีมือท่านจริงหรือ?”
จ้าวเข่อหรันหัวเราะเบา ๆ รอยยิ้มของนางงดงามดุจดอกเหมยก
แน่นอนว่าไม่ใช่
นางตอบอย่างจริงจัง
ๆ
“ข้าจะมีความสามารถเช่นนั้นได้อย่างไร” เพียงแต่… คนที่ทําเรื่องนั้นแทนข้า คือ ซื้อชวี่ เท่านั้นเอง.
YOU MAY ALSO LIKE
